Agony | Review | VideoGames24

Agony

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 8 Ιουνίου 2018

Agony, σημαίνει πόνος, οδύνη, σπαραγμός. Σημαίνει αγωνία και μαρτύριο. Είναι μία βαριά λέξη που θυμίζει θάνατο και μακάβρια θεάματα. Η Κόλαση, όπως τη φανταζόμαστε και την έχουμε δει σε διάφορες εκδοχές της, είναι γεμάτη τέτοιες εικόνες. Το νέο παιχνίδι της Madmind Studio που ονομάζεται Agony, παρουσιάζει τη δική του Κόλαση και προσπαθεί να μας μεταδώσει τα ανάλογα συναισθήματα.

Το λήμμα για τη λέξη Agony σε ένα λεξικό, θα μπορούσε πλέον να αλλάξει και να έχει link για να αγοράσουμε το παιχνίδι. Η εταιρεία υποσχέθηκε Agony και αυτό ακριβώς μάς παρέδωσε. Παρόλα αυτά, όχι πάντοτε εσκεμμένα και όχι με ευχάριστους τρόπους. Τι είναι ευχάριστο, άλλωστε, για τους κολασμένους;

Ξεκινώντας το Agony, βλέπουμε την κάθοδο του πρωταγωνιστή στην Κόλαση. Όλο το παιχνίδι είναι σε πρώτο πρόσωπο και τα πρώτα λεπτά μάς προϊδεάζουν πως θα ακολουθήσει κάτι εντυπωσιακό. Δυστυχώς, αμέσως παρατηρούμε σωρεία τεχνικών προβλημάτων. Screen tearing, frame drops, stuttering είναι μερικά από αυτά. Περισσότερα για αυτό θα πούμε παρακάτω.

Οι ουρανοί ανοίγουν, τα πάντα περιστρέφονται, βλέπουμε φωτιές και δαίμονες και καταλήγουμε στο έδαφος της Κόλασης. Οι τοίχοι είναι σάρκινοι, δείχνουν και ακούγονται σαν να κινούνται. Το παιχνίδι μάς προτρέπει να ακολουθήσουμε την Κόκκινη Θεά, που είναι εμπνευσμένη από τη θελημική θεότητα Babalon του Aleister Crowley και τη Μεγάλη Πόρνη Βαβυλώνα της Αποκάλυψης του Ιωάννη. Γενικά, στην πορεία θα δούμε πολλά πλάσματα που φαίνεται να προέρχονται από μύθους και θρησκείες. Δεν μας εξηγείται τίποτα, όσον αφορά τα mechanics. Αισθανόμαστε μπερδεμένοι και χαμένοι, όπως και ο πρωταγωνιστής, του οποίου δεν γνωρίζουμε την ταυτότητα, όπως και ο ίδιος δεν γνωρίζει το παρελθόν του.

Το σενάριο είναι απλό, δεν περιέχει μεγάλες εκπλήξεις, ούτε highlights. Οδηγούμε έναν κολασμένο στην περιπέτειά του με σκοπό να καταφέρει να φύγει από την Κόλαση και να επιστρέψει στον κόσμο των ζωντανών. Ακούμε μερικούς διαλόγους και βλέπουμε κάποια cut-scenes, ενώ το σενάριο εμπλουτίζεται από προαιρετικά κείμενα σε διάφορα σημειώματα που βρίσκουμε. Η ιστορία του Agony δεν μας δίνει αρκετούς λόγους για να προχωρήσουμε παρακάτω, δεν είναι ελκυστική και δεν τη βοηθάει ο πρωτόγονος σχεδιασμός των μοντέλων των χαρακτήρων και το εντελώς παράταιρο voice acting. Το writing, επίσης, δεν κινείται σε υψηλά επίπεδα και δεν στέκεται αντάξιο της περίστασης. Όμως, θέλουμε να συνεχίσουμε παρακάτω.

Από την πρώτη στιγμή, η Κόλαση δείχνει πολύ ενδιαφέρουσα. Όχι ως τουριστικός προορισμός, αλλά σαν καλλιτεχνική αποτύπωση του τόπου τιμωρίας των αμαρτωλών. Το βασικό κίνητρο που δίνει το Agony στον παίκτη ώστε να συνεχίσει, είναι το να δει περισσότερα τμήματα της Κόλασης. Κυκλοφορώντας στις διάφορες περιοχές της, αισθανόμαστε αποπροσανατολισμένοι, μόνοι και φοβισμένοι. Η Κόλαση αποπνέει ένα βαρύ, καταπιεστικό κλίμα. Περπατώντας, ακούμε καζάνια να βράζουν, σταγόνες να στάζουν και σάρκες να κινούνται με όλους τους λάθος τρόπους. Ακόμη, ακούμε αναφιλητά απόγνωσης, κραυγές απελπισίας και γέλια παράνοιας. Οι εστίες τέτοιων ήχων είναι άλλοι άνθρωποι, σαν και εμάς, χαμένοι και βασανισμένοι.

Το immersion χαλάει αρκετά όταν παρατηρήσουμε λίγο τους κολασμένους που συναντάμε. Οι περισσότεροι έχουν το κεφάλι τους σκεπασμένο με τσουβάλια και μόλις τους τα βγάλουμε, πέφτουν ντροπιασμένοι στο πάτωμα. Τα λόγια τους δεν βγάζουν πολύ νόημα, όμως ταιριάζουν στην κατάσταση στην οποία βρίσκονται. Δυστυχώς, ακούμε πολλές φορές επανάληψη όσων λέγονται, από διαφορετικά πρόσωπα. Τα μοντέλα τους χαλούν ακόμη περισσότερο το immersion. Είναι σχεδόν πανομοιότυπα, κακοφτιαγμένα σχεδιαστικά αλλά και τεχνικά και θυμίζουν παλιότερες εποχές παιχνιδιών.

Εκεί που τα πράγματα είναι καλύτερα, είναι ο σχεδιασμός των τοποθεσιών. Έχουμε δει αρκετές εκδοχές της Κόλασης σε ταινίες, συγγραφικά έργα και παιχνίδια. Η διαφορά του Agony είναι πως εστιάζει στην αποτύπωσή της και διαδραματίζεται εξ ολοκήρου μέσα της, κάτι που δεν βλέπουμε συχνά σε video games. Σε κάποιες εκδοχές της, η Κόλαση είναι όπως την ξέρουμε στη χριστιανική της μορφή: η πύρινη Γέεννα, η αιώνια λίμνη από φωτιά και θειάφι, ο δεύτερος θάνατος, το πουργατόριο, το κολαστικό πυρ. Το έργο “Θεία Κωμωδία” του Δάντη ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την ιδέα που έχουμε για την Κόλαση με τα εννιά επίπεδα βασανιστηρίων.

Σε άλλα έργα έχουμε δει διαφορετικές ιδέες, όπως την αναγκαστική, αιώνια επαναβίωση των χειρότερων στιγμών της ζωής του κολασμένου ή τον Λαβύρινθο του Hellraiser όπου ηδονή και πόνος συγχέονται. Ακόμη, κάποιες εκδοχές είναι μεν παρόμοιες με την αρχετυπική, παρουσιάζουν όμως αποκλίσεις. Για παράδειγμα η Κόλαση του Neil Gaiman στο Sandman, μας παρουσιάζει δαιμόνια, επιβλητικά κτίσματα, φωτιές και μαρτύρια παρόμοιας φύσεως, όμως μας δείχνει έναν διαφορετικό Διάβολο από αυτόν που έχουμε συνηθίσει. Γενικά, η Κόλαση έχει αποτελέσει ένα θέμα, εικαστικά αλλά και συμβολικά, με το οποίο έχουν ασχοληθεί πολλοί καλλιτέχνες και έχουμε δει πολλές διαφορετικές και ενδιαφέρουσες μορφές της.

Στο Agony, η Κόλαση παίρνει στοιχεία από διάφορες εκδοχές. Θα δούμε τεράστια κτίρια, επιβλητικά, μεγαλειώδη, σκοτεινά και τρομακτικά. Θα γίνουμε μάρτυρες σκηνών που μας θυμίζουν έργα του Clive Barker. Θα συναντήσουμε κοκκάλινα κλουβιά, παλούκια, υπερμεγέθη αγάλματα και λίμνες αίματος. Η φωτιά και η καυτή λάβα βρίσκονται σχεδόν παντού. Τεράστια μάτια μάς παρακολουθούν από τους τοίχους και απομωνομένα δάχτυλα προσπαθούν να μας πιάσουν. Περνάμε από ερήμους, δάση και ανάκτορα. Συναντάμε κάθε λογής δαιμόνια: ιπτάμενα, παραμορφωμένα ανρθωποειδή, κλασικούς δαίμόνες, όπως τους έχουμε συνηθίσει, πλάσματα που μοιάζουν με χταπόδια και άλλα πολλά. Στα καζάνια βράζουν άνθρωποι, βασανισμένοι και γεμάτοι πληγές. Πολλά κτίρια είναι φτιαγμένα από πτώματα: θα περπατήσουμε σε σκαλοπάτια που αποτελούνται από ανθρώπους, διαμελισμένους ή αρτιμελείς και φαινομενικά ζωντανούς. Γιατί η κόλαση παρουσιάζει μια μοίρα χειρότερη από τον θάνατο. Οι παλουκωμένοι που θα βρούμε στον διάβα μας, δεν είναι νεκροί. Αγκομαχούν και παλεύουν με σπασμωδικές κινήσεις.

Η Κόλαση του Agony είναι γεμάτη gore, βία, απελπισία και πόνο, σε κάθε γωνιά της. Οπτικά, έχουν γίνει μερικές ενδιαφέρουσες και τολμηρές επιλογές. Πρώτα από όλα, μπορούμε να κρύψουμε κάθε ένδειξη στην οθόνη και το HUD της. Έτσι βλέπουμε καλύτερα το εικαστικό αποτέλεσμα, χωρίς περισπασμούς. Από την αρχή παρατηρούμε πως το σκότος κυριαρχεί, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού δεν βλέπουμε σχεδόν τίποτα. Φυσικά, μπορούμε να αυξήσουμε τη φωτεινότητα (όπως και κάναμε σε πολλές περιπτώσεις), όμως υπάρχει κάτι το ελκυστικό στον θεοσκότεινο κόσμο της Κόλασης του Agony, όπου τα πάντα φαίνονται παραμορφωμένα και δεν είμαστε σίγουροι προς τα πού κινούμαστε και τι μας περιβάλλει.

Όλως περιέργως, παρόλη τη σκοτεινιά, υπάρχουν πολλά έντονα χρώματα. Θα περάσουμε από καταρράκτες χρώματος, από πίδακες λάμψης, από παγωμένα, κατάλευκα τοπία και θα δούμε ολόχρυσα αγάλματα. Η επιλογή της ένταξης φωτεινών χρωμάτων και οπτικών εφέ στη μαυρίλα και το κόκκινο της φωτιάς είναι πολύ ενδιαφέρουσα και λειτουργεί με πετυχημένο τρόπο. Δυστυχώς, πολλά οπτικά εφέ είναι απαρχαιωμένα στην απόδοσή τους και δεν φτιάχνουν την ατμόσφαιρα όσο θα μπορούσαν σε άλλες συνθήκες. Ακόμη, υπάρχουν πολλά textures που ήθελαν αναβάθμιση και ο φωτισμός πολλές φορές δεν ικανοποιεί.

Η Κόλαση του Agony, συνολικά, αποτελεί μία πολύ ενδιαφέρουσα και καλοστημένη καλλιτεχνική αποτύπωση. Δεν βαρεθήκαμε ούτε στιγμή, όσον αφορά την προσμονή για να δούμε το επόμενο μέρος. Αν το τεχνικό κομμάτι ήταν πιο εκσυγχρονισμένο, θα μιλούσαμε για ένα άψογο αποτέλεσμα. Παρόλα αυτά, ως λάτρεις cult παιχνιδιών, βρήκαμε μία παράδοξη ομορφιά στον κόσμο του Agony, ακόμη και στα κακοσχεδιασμένα του τμήματα.

Εκεί που πασχίσαμε να βρούμε ομορφιά, είναι το gameplay του τίτλου. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως ένα walking simulator με λίγους, πανομοιότυπους και της πιο απλής μορφής γρίφους και κακοστημένα stealth τμήματα. Βασικά, το Agony είναι κάτι σαν το Amnesia, ή το SOMA, με πολύ χειρότερα mechanics, όμως. Συνεχώς μας ζητάει να βρούμε έναν αριθμό αντικειμένων ώστε να προχωρήσουμε. Όμως, τα αντικείμενα δεν φαίνονται εύκολα και επιδιδόμαστε σε αέναο pixel hunting, στα σκοτεινά. Πολλές φορές πρέπει να σχεδιάσουμε κάποια εμβλήματα, χειροκίνητα, ώστε να ανοίξουμε πόρτες, Ο τρόπος σχεδίασης είναι πολύ αργός, ατσούμπαλος και μερικές φορές παρατηρούνται bugs που δεν μας επιτρέπουν να τον πραγματοποιήσουμε.

Όταν εμφανίζονται οι -καλοσχεδιασμένοι οπτικά- εχθροί, πρέπει να κρυβόμαστε. Υπάρχουν μερικές κρυψώνες στο περιβάλλον, όμως είναι εντελώς αχρείαστες, καθώς πολλές βρίσκονται σε σημεία που δεν υπάρχουν εχθροί, αλλά και όσες είναι σωστά τοποθετημένες δεν βοηθάνε ιδιαίτερα. Μπορούμε απλώς να κρυβόμαστε και να κρατάμε την αναπνοή μας μέχρι να περάσουν οι δαίμονες. Η ΑΙ είναι πραγματικά βρεφική και εντελώς απρόβλεπτη. Δεν μπορούμε να σχεδιάσουμε τις κινήσεις μας, γιατί μία απρόσμενη κίνηση του εχθρού μάς ανατρέπει τα πάντα. Πολλές φορές οι δαίμονες κολλάνε στο έδαφος και κάνουν ένα αιώνιο moonwalk χωρίς να αλλάζουν θέση. Μιλάμε για σκληρό βασανιστήριο.

Υπάρχουν και skills τα οποία αναβαθμίζουμε. Μπορούμε να επιλέξουμε να κάνουμε λιγότερο θόρυβο, να κρατάμε την αναπνοή μας για περισσότερη ώρα ή να αντέχουμε περισσότερα χτυπήματα. Όλα τα παραπάνω είναι τόσο κακοστημένα, που δεν είμαστε σίγουροι πως πράγματι ισχύουν.

Η αναβάθμιση που όντως κάνει τη διαφορά, είναι η απόκτηση της ιδιότητας  κυρίευσης σωμάτων με την ψυχή μας. Αφού ξεκλειδωθεί η ιδιότητα, μόλις πεθαίνουμε δεν βλέπουμε την οθόνη gameover, αλλά βγαίνουμε από το σώμα μας και ψάχνουμε, ιπτάμενοι, νέο ξενιστή. Είναι ένα καλοδεχούμενο mechanic, καθώς στο Agony πεθαίνουμε πολλές φορές και μάλιστα αρκετές από αυτές άδικα. Το πρόβλημα είναι πως όσο χειριζόμαστε την ψυχή, δεν βρίσκουμε πολλά σώματα. Αργότερα στο παιχνίδι, μπορούμε να κυριεύουμε και δαίμονες, όμως τους λείπουν βασικές ιδιότητες, όπως το να ανοίγουν πόρτες ή να αλληλεπιδρούν με αντικείμενα. Έτσι, χειριζόμαστε δαίμονες μόνο μέχρι να βρούμε άλλο ανθρώπινο σώμα, αφού όσο αιωρούμαστε ως ψυχή έχουμε χρονικό περιθώριο, με το πέρας του οποίου έρχεται το gameover.

Η έλλειψη tutorial και γενικότερης επικοινωνίας των κανόνων και των mechanics του παιχνιδιού, οδηγεί σε μερικά ατοπήματα. Για παράδειγμα, πουθενά δεν μας εξηγείται πώς ακριβώς γίνεται η κυρίευση των άλλων σωμάτων. Επίσης, σε κάποια τμήματα εκμεταλλευόμαστε τις ικανότητες δαιμονικών πλασμάτων, αλλά το παιχνίδι παραλείπει να μας ενημερώσει και καταλήγουμε να κάνουμε βόλτες εκνευρισμένοι μέχρι, τυχαία, να ανακαλύψουμε αυτό που πρέπει.

Επίσης, υπάρχουν λίγα και σύντομα τμήματα platforming. Ευτυχώς δεν συναντάμε πολλά, γιατί το κακό level design, τα bugs που μας κάνουν να χτυπάμε αόρατα εμπόδια και ο κάκιστος χειρισμός, καθιστούν τα άλματα πολύ επίπονη διαδικασία. Συνεχίζοντας με στοιχεία του Agony που δεν δουλεύουν σωστά, το action button είναι πολύ προβληματικό και πολλές φορές το πατάμε επανειλημμένα μέχρι να δουλέψει. Ακόμη, το σύστημα με το οποίο γίνεται το save, είναι περίεργο και δύσχρηστο. Καταρχάς, μερικές φορές τα save files γίνονται corrupted και χάνουμε την πρόοδό μας. Ακόμα και όταν δεν συμβαίνει αυτό, δεν είναι εύκολα τα πράγματα. Save κάνουμε σε συγκεκριμένα σημεία του παιχνιδιού και αν χάσουμε μερικές φορές, το checkpoint ακυρώνεται.

Στα options υπάρχει παραμετροποίηση της δυσκολίας και ένα από τα στοιχεία που μπορούμε να αλλάξουμε, είναι το save system: έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε τα checkpoints μόνιμα, κάτι που προτείνουμε να γίνει. Επίσης, στη διάθεσή μας έχουμε ένα mechanic που μας δείχνει τον σωστό δρόμο ανά πάσα στιγμή και έχει περιορισμένες χρήσεις, εκτός αν το αλλάξουμε στα options και το κάνουμε απεριόριστο. Μην παρεξηγηθούμε, δεν θεωρούμε πως η αυξημένη δυσκολία και τα brutal συστήματα είναι απαραιτήτως δύσχρηστα και εκνευριστικά. Στο Agony όμως, πολλές φορές πεθαίνουμε από λάθος του παιχνιδιού και όχι από δικό μας.

Στην άδικη δυσκολία, σημαντικό ρόλο παίζει ο τεχνικός τομέας και το level design. Πολλές είναι οι φορές που θα πέσουμε από μία πλατφόρμα χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε που πρέπει να πάμε. Αρκετά συχνά, θα μας κυνηγά ένας δαίμονας και θα μας πιάσει επειδή δεν μπορούμε να βρούμε τον σωστό δρόμο εγκαίρως. Ακόμα και μετά από λίγο trial and error, τα πράγματα παραμένουν δύσκολα καθώς μπορεί να χάνουμε από κακό collision detection. Επίσης, τα frame drops, το freezing και το stuttering καθιστούν το παιχνίδι σχεδόν unplayable. Μιλάμε για τεχνικό τομέα που όμοιό του έχουμε να δούμε πολύ καιρό. Θα μπορούσε κανείς να πει πως μιλάμε για τεχνικό τομέα από την Κόλαση...

Η εμπειρία συνολικά διαρκεί περίπου 10 ώρες, ενώ υπάρχουν πάρα πολλά collectibles και μυστικά για να ανακαλύψουμε. Μόλις τελειώσουμε το παιχνίδι, μπορούμε να παίξουμε το Agony mode (και πριν το τελειώσουμε, αλλά δεν θα καταλάβουμε πολλά), στο οποίο προσπαθούμε να επιβιώσουμε και να εκπληρώσουμε διάφορες προκλήσεις για να ανέβουμε σε online leaderboards. Το mode αυτό είναι καλό σαν ιδέα αλλά δεν προσφέρει τίποτα που δεν έχουμε ήδη δει και μάλιστα, αποκομμένο από το κεντρικό του story μοιάζει άψυχο και βαρετό. Ακόμη, μετά τον τερματισμό ξεκλειδώνουμε το Succubus mode. Δεν θα σας πούμε τι ακριβώς είναι, όμως αποτελεί ένα δωράκι της εταιρείας μετά από τόση ταλαιπωρία για να τελειώσουμε το main story.

Και εδώ να πούμε πως το Agony είναι ένα παιχνίδι που απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένο κοινό. Δεν εννοούμε το κοινό των survival horror παιχνιδιών, ούτε τους λάτρεις του gore. Το Agony απευθύνεται σε όσους μπορούν να εκτιμήσουν την cult υπόσταση του τίτλου, να παραβλέψουν βάρβαρα ελαττώματα και να βρουν στο παιχνίδι στοιχεία που τους ικανοποιούν. Για να εξηγήσουμε περαιτέρω αυτή την παραδοχή, πρέπει να σκεφτούμε την εμπειρία που προσφέρει το Agony συνολικά.

Το Agony υποσχέθηκε gore χωρίς προηγούμενο. Σίγουρα, θα δούμε βίαιες, αποτρόπαιες και οργιώδεις σκηνές. Παρόλα αυτά, δεν βλέπουμε πολύ σοκαριστικά πράγματα, όπως αυτά που περιλαμβάνονταν σε κάποιες κομμένες σκηνές. Γυμνό υπάρχει, αίμα μπόλικο, βία ουκ ολίγη. Όμως, δεν είναι το δυνατό σημείο του παιχνιδιού. Από ένα σημείο και μετά, αντίθετα με το σχεδιαστικό και καλλιτεχνικό τμήμα της αποτύπωσης της Κολάσεως, το gore αρχίζει να επαναλαμβάνεται πολύ.

Το Agony μάς υπόσχεται ένα ταξίδι στην Κόλαση. Ένα μαρτυρικό βίωμα. Θέλει να μας κάνει να νιώσουμε μόνοι, φοβισμένοι, μπερδεμένοι. Να νιώσουμε πόνο, άγχος, θυμό, οργή. Τα καταφέρνει πανηγυρικά. Δεν καταφέρνει να προκαλέσει τα συναισθήματα αυτά μόνο στον χαρακτήρα που χειριζόμαστε, σχηματικά· τα μεταδίδει ολοκληρωτικά στον παίκτη. Όλα όσα αναφέραμε προηγουμένως ως ελαττώματα του Agony, λειτουργούν αθροιστικά ώστε να κάνουν την εμπειρία δύσκολη, αγχωτική, εκνευριστική, κολασμένη. Πολλές φορές σκεφτήκαμε πως δεν αντέχουμε άλλο. Σίγουρα, αυτά δεν είναι θετικά στοιχεία ενός παιχνιδιού. Από μία πιο αόριστη, πιο καλλιτεχνική σκοπιά, όμως, το Agony έχει αρκετά να πει. Κάποια τα λέει εσκεμμένα, κάποια είναι προϊόντα λαθών. Όπως και να'χει, το Agony δεν είναι μια εμπειρία που θα ξεχάσουμε σύντομα. Δεν μπορούμε να το προτείνουμε εύκολα, κυρίως λόγω του τεχνικού του τομέα, όμως σίγουρα υπάρχει κοινό που θα το εκτιμήσει.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Agony

Συντάκτης
8 Ιουνίου 2018
Developer

Madmind Studio

Publisher

PlayWay

Διανομή

Enarxis Dynamic Media

Πλατφόρμες

PS4 / Xbox One / PC

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

29 Μαΐου 2018

Είδος

Survival Horror

PEGI

18

Θετικά

+ Ενδιαφέρουσα, τολμηρή και πετυχημένη καλλιτεχνική προσέγγιση της Κολάσεως
+ Καλή διάρκεια με πολλά μυστικά και modes
+ Μερικές πετυχημένες ιδέες
+ Συνολικά, μεταδίδει τα συναισθήματα και την ατμόσφαιρα που πρέπει

Αρνητικά

- Κάκιστος τεχνικός τομέας
- Δυσλειτουργικά και κακοστημένα mechanics
- Ατυχές level design
- Αδιάφορο σενάριο και παράταιρο voice acting
- Κακός χειρισμός και άδικη δυσκολία

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.0
6.5
Συνοψίζοντας

Το Agony είναι ένα παιχνίδι που δύσκολα μπορούμε να προτείνουμε. Ο τεχνικός τομέας, τα mechanics και το level design το καθιστούν εκνευριστική και δυσάρεστη εμπειρία. Όμως, με έναν περίεργο τρόπο και σε συνδυασμό με την αξιομνημόνευτη καλλτιεχνική αποτύπωση της Κολάσεως και την cult υπόστασή του, το Agony καταφέρνει να μας κερδίσει, κόντρα σε όλες τις προσδοκίες. Είναι ένα παιχνίδι που απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένο κοινό, όμως τελικά, ακόμη και άθελά του, παρουσιάζει πολλές ενδιαφέρουσες και άρτιες καλλιτεχνικά ιδέες ενώ τα λάθη του καταλήγουν να τις ενισχύουν.

6.0
Βαθμός
6.5
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
25%
Cheers
25%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
25%
Sad
0%
Rage
25%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1