Assassin's Creed Syndicate

...nearly a victory...
by Vag.93 on 5 Νοεμβρίου 2015
Reviews

Όταν η Ubisoft ανακοίνωνε το Unity, ως τον πρώτο -αμιγώς- next gen τίτλο της σειράς Assassin's Creed, κανείς δεν περίμενε πως η προσπάθεια θα κατέληγε σε τέτοιο φιάσκο. Το παιχνίδι ήταν αρχικά unplayable, με κάκιστο performance και μια συνολική εικόνα που παρά την δυναμική της Γαλλικής Επανάστασης δεν κατάφερε να κλέψει τις εντυπώσεις. Υπάρχουν games με κακό performance ή αισθητικώς μέτρια, που καταφέρνουν να ριζώσουν στις καρδιές των παικτών με το σενάριο και το ύφος τους. Συμβαίνει και το αντίστροφο. Ένα μέτριο σενάριο να σώζεται από solid gameplay mechanics ή εντυπωσιακά γραφικά. Δυστυχώς για το Unity όμως, ο Arno ήταν ένας generic δολοφόνος, ενώ τεχνικά ο τίτλος ήταν για κλάματα. Η πικρή αλήθεια είναι ότι το κενό που άφησε ο Ezio Auditore δεν γεμίζει με τίποτα. Κανείς δε μπορεί να υποστηρίξει καλύτερα τον ρόλο του Assassin, από ένα νέο που είδε στην κρεμάλα τον πατέρα και τα αδέρφια του, να θυσιάζονται στην προσπάθεια του πρώτου να πολεμήσει την διαφθορά και την αδικία. Το feeling της ιταλικής φαμίλιας, με τα συναισθηματικά κίνητρα του πρωταγωνιστή που βλέπει το αίμα του να διαπομπεύεται άδικα δημοσίως, ο εξευτελισμός του ονόματος και το παράπονο μιας αρμονικής, ανέμελης ζωής που θρυμματίζεται εν μια νυκτί δε μπορεί να αντιστοιχιστεί με καμία άλλη από της ιστορίες που μας διηγείται η σειρά.

Για όλα τα παραπάνω, η Ubisoft έπρεπε να ξορκίσει πολλούς δαίμονες και να δώσει στο κοινό ένα άρτιο -τεχνικά- παιχνίδι, που θα καταφέρει να κεντρίσει το ενδιαφέρον του με την ιστορία που διηγείται, καθώς και το setting που διαδραματίζεται. Το Syndicate κράτησε πριν την κυκλοφορία του χαμηλό προφίλ marketing, αφού η γαλλική εκδότρια εταιρία δεν teaseαρε εντυπωσιακά γραφικά, ούτε έταξε λαγούς με πετραχήλια. Παρουσίασε μέσα από τα trailer ένα προϊόν που έμοιαζε απτό, δίνοντας ελπίδες πως αυτό που υπόσχονται οι διαφημίσεις, θα μοιάζει με το τελικό αποτέλεσμα. Έχοντας πλέον αφιερώσει αρκετές ώρες στο Syndicate, ήρθε η ώρα να δούμε αν τελικά η σειρά παίρνει τα πάνω της ή αν έχει καταδικαστεί σε ισόβια φθίνουσα πορεία.

 

Assassin's Creed® Syndicate_20151028225854

Σενάριο

Βρισκόμαστε στην Βικτωριανή Αγγλία του 1868 και η εκβιομηχανισμένη κοινωνία καταπιέζεται από έναν Templar μεγιστάνα, εν ονόματι Crawford Starrick, με παρουσιαστικό που παραπέμπει σε Sir Galahad από το Order 1886. Η απληστία του Starrick δεν γνωρίζει όρια, ενώ βασικά εργατικά και ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται συστηματικά, στην προοπτική του κέρδους και της ανάπτυξης της βιομηχανίας. Οι άθλιες συνθήκες εργασίας με μισθούς πείνας και η εκμετάλλευση ανήλικων παιδιών είναι μόνο δυο πρόχειρα παραδείγματα της κατάστασης που κυριαρχεί στην πρωτεύουσα. Η διαχείριση του χάους που επικρατεί στους δρόμους γίνεται αυθαίρετα από μια έμμισθη συμμορία νταήδων, τους Blighters, οι οποίοι αν και πληρώνονται για να προστατεύουν και να επιτηρούν την εργατική τάξη, ασκούν τις εγκληματικές τους συνήθειες για χόμπι, ληστεύοντας, βιάζοντας και τραμπουκίζοντας κόσμο κατά βούληση. Προσχηματικά, στους δρόμους υπάρχει και αστυνομία, ωστόσο ο ρόλος της είναι κυρίως κοσμητικός.

Στα χέρια μας έχουμε τις τύχες των αδερφών Frye, του Jacob και της Evie. Οι δυο τους επαγγέλλονται Master Assassins, με πλούσιο γενεαλογικό παρελθόν, κουβαλώντας την υστεροφημία του πατέρα τους, που στους χώρους τους χαίρει ακόμα θαυμασμού και εκτίμησης. Οι προσδοκίες για τους δυο νέους είναι μεγάλες, αφού αναλαμβάνουν να ρίξουν το καθεστώς του Starrick, αποδεκατίζοντας τους Blighters και εξοντώνοντας τους βασικούς υπαίτιους για το σαθρό σύστημα που έχει στηθεί στο Λονδίνο.

Ο Jacob δείχνει αμέσως την αλαζονική, επιπόλαιη φύση του και φροντίζει να την επιβεβαιώνει διαρκώς κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, μέχρι την τελική, διόλου απρόσμενη μεταστροφή του, χάριν διδάγματος. Επανδρώνει την δική του ομάδα νταήδων, τους Rooks και παίζουν το ρόλο της αντίστασης απέναντι στη συμμορία των Blighters. Με μια δεύτερη σκέψη βέβαια, οι random μάχες με μαχαίρια στα στενά μεταξύ κόκκινων (Blighters) και πράσινων (Rooks) δεν θυμίζει κάτι παραπάνω από γαυροβαζελική σύρραξη, με τρόπαιο κάποιο λάβαρο και διαμόρφωση της κοινής γνώμης σχετικά με το ποιος κάνει κουμάντο στον Περισσό, ποιος έτρεχε τους μπάτσους στα στενά κλπ...

Η Evie, ευτυχώς για μας, έχει πιο σοβαρά κίνητρα. Είναι ο μόνος λόγος που αραιά και που θυμόμαστε πως υπάρχει και ένα Backstory με τα Pieces of Eden. Κύριο μέλημά της είναι η ανάκτησή τους, κάτι που ακούγεται εντελώς φυσιολογικό, σε σχέση με τους χουλιγκανισμούς του αδερφού της. Ωστόσο δε μπορώ να κατηγορήσω κανέναν, αν δεν ενδιαφέρεται γι΄ αυτό το κομμάτι της ιστορίας, που τελειωμό δεν έχει, εξηγήσεις δεν δίνει και τελειωμό γυρεύει. Ο μέσος παίκτης Assassin's ίσως αγνοεί συνειδητά τα δρώμενα του πραγματικού χρόνου. Για εκείνους όμως που αναζητούν πιο σοβαρά κίνητρα πριν αρχίσουν να αφαιρούν ζωές, η Evie δίνει το άλλοθι.

Και οι δυο τους μαζί, δεν θα έλεγα πως αποτελούν αξιομνημόνευτες προσθήκες στο απάνθισμα των Assassin. Δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για το παρελθόν τους, ενώ μικρές αναφορές στην πατρική φιγούρα και το legacy του σογιού τους δεν το σώζουν από την αδιαφορία μας. Ο Jacob χρειάζεται αρκετή ώρα παιχνιδιού για να γίνει ανεκτός, πόσο μάλλον συμπαθής, ενώ η Evie μπορεί σε κάποια σημεία να γίνει εκνευριστική με την επιτακτικότητα που αποπνέει ο λόγος της. Γενικά η ατμόσφαιρα μεταξύ τους είναι ηλεκτρισμένη και σε αντίθεση με προηγούμενους τίτλους της σειράς, όπου το δευτερεύον ζήτημα ήταν ερωτικό ή προσωπικό, στο Syndicate επιλύουμε αδελφικές διαμάχες.

Το απόσταγμα του σεναρίου δεν είναι απογοητευτικό παρά τις αδυναμίες του. Η σκηνοθεσία και γενικά η μέθοδος διήγησης δίνουν αρκετές "δυνατές" σκηνές, με δράση, ένταση και εκπλήξεις. Έτσι, είναι σίγουρο πως μπορείτε να απολαύσετε το παιχνίδι, ακόμα κι αν ανήκετε (σαν εμένα) στη μερίδα των νοσταλγών του Auditore. Στον δρόμο σας θα βρεθούν τεράστιες, ιστορικές προσωπικότητες της εποχής όπως η βασίλισσα Βικτωρία, ο Δαρβίνος, ο Charles Dickens, o Graham Bell και άλλοι. Με κάποιους απλά θα συναντηθείτε, άλλοι θα σας αναθέσουν αποστολές, αλλά πάνω απ΄ όλα θα δείτε μια πολύ καλή αποτύπωση του Βικτωριανού Λονδίνου διαθέσιμη προς εξερεύνηση.

Gameplay

Αναμφίβολα, το Syndicate έχει έναν "σκασμό" από πράγματα να κάνετε. Και τα Mechanics του Gameplay συνδράμουν στην βελτιστοποίηση της συνολικής εμπειρίας, παρά το γεγονός ότι ο τίτλος ΚΑΙ σε αυτόν τον τομέα δείχνει να χάνει την ταυτότητα του, μη μπορώντας να συνδυάσει τις καινοτομίες του με τους "legacy" μηχανισμούς που κουβαλάει το Assassin's Creed.

Το Λονδίνο είναι μια πόλη τεράστια, με πανύψηλα κτήρια, και μεγάλους σε πλάτος δρόμους. Το roaming σε μια τέτοια περιοχή, με την παραδοσιακή μέθοδο των Assassin, θα ήταν ακατόρθωτο. Δεν υπάρχει ούτε η πυκνή πολεοδομία της Ιταλίας και της Γαλλίας, ούτε η βλάστηση των Mohawk εδαφών, ούτε ο αχανής ωκεανός. Ένας σωστός "εκτελεστής" ξέρει να προσαρμόζεται όμως και οφείλει να βρει νέους τρόπους για να κινείται διακριτικά και γρήγορα. Τα χέρια μας, τα λύνει μια νέα προσθήκη στα διαθέσιμα gadgets, ένα grappling hook ή αλλιώς "Rope Launcher", το οποίο κάνει αυτό ακριβώς που φαντάζεστε. Πλαισιώνει το Hidden Blade και τα Poison Darts στο ειδικό περιβραχιόνιο που φοράτε και με τη βοήθειά του περνάτε από το ένα κτήριο στο απέναντι, Batman-Style. Περιττό να σας μιλήσω για το πόσο πιο εύκολη κάνει τη ζωή σας η χρήση του, συνεισφέροντας στις γρήγορες αποδράσεις από τον τόπο του εγκλήματος, την εξοικονόμηση χρόνου κατά την εξερεύνηση, ακόμα και για τα air-assassinations που γίνονται εφικτά χάρη σ΄ αυτό.

Φυσικά, μιλάμε για έναν τίτλο Assassin's Creed. Κατ΄ επέκταση το σκαρφάλωμα σε Vantage Points, το Synchronization και η συλλογή collectibles από μέρη δυσπρόσιτα θεωρούνται όλα δεδομένα και υπάρχουν στο Syndicate. Η μισή χαρά του σκαρφαλώματος όμως χάνεται, αφού στα περισσότερα σημεία αρκεί το "L1" για να μας μεταφέρει αυτόματα το Launcher στην κορυφή και το ανάποδο. Εννοείται πως είναι στο χέρι μας η επιλογή της κλασικής αναρρίχησης, αν και το παιχνίδι φροντίζει να μας κακομάθει. Τα animation του "παρκούρ" δεν είναι το ίδιο εντυπωσιακά με του Unity, ακολουθώντας ένα πιο προσγειωμένο, thug profile. Το μοντέλο με τα διαφορετικά κουμπιά για αναρρίχηση (Χ/Α) και καταρρίχηση (Ο/Β), αντίστοιχα, παραμένει και σε κάποιες περιπτώσεις χαλάει την ομαλότητα της "πτήσης", αφού οι αποστάσεις και τα ύψη μεταξύ εμποδίων είναι νούμερα... σχετικά που δεν υπολογίζονται πάντα όπως πρέπει. Ένας λάθος συνδυασμός πλήκτρων και θα βρεθείτε να κρέμεστε με το ένα χέρι στο κενό, να ανεβαίνετε σε λάθος τοιχάκι και άλλα τέτοια. Στο Free Roam δεν στοιχίζει, όμως σε αποστολές κατασκοπίας και καταδίωξης, όπου η ταχύτητα και η ακρίβεια μετράνε, ίσως γίνει ο λόγος που θα χάσετε κάποιο Objective ή και ολόκληρο το Mission.

Μερικά ακόμα χαρακτηριστικά στοιχεία παιχνιδιών της Ubisoft, ακολουθούν και το Syndicate με το απαραίτητο retouch. Το Stealth Mode του Unity και του Watch Dogs για παράδειγμα, συγκεντρώνει στοιχεία και από τα δύο και έρχεται να δώσει μια ακόμα καινοτομία. Υπάρχουν δύο "στάσεις" σώματος. Η κανονική και η stealth. Με το πάτημα ενός κουμπιού τις εναλλάσσετε, ανάλογα με την περίσταση. Στην Stealth στάση, ο Jacob και η Evie φοράνε την χαρακτηριστική κουκούλα των Assassin, με το ίδιο cool transition που ο Aiden Pearce σήκωνε τον λαιμό του ζιβάγκο για να κρύψει το πρόσωπο του. Κατά την στάση αυτή, γίνεστε αντιληπτός ακόμα πιο δύσκολα, περπατάτε σκυφτός και κρύβεστε πίσω από αντικείμενα ή τοίχους, όπως επίσης έχετε οπτική ένδειξη για το "τι συμβαίνει" γύρω σας. Θα το ονόμαζα καλύτερα "Assassin Mode", αφού μόνο σ΄ αυτό μπορείτε να νιώσετε πραγματικά αόρατος και απειλητικός με την έννοια που έχουμε συνηθίσει στη σειρά.

Όχι ότι θα δυσκολευτείτε να νιώσετε αόρατος βέβαια. Η Artificial Intelligence (AI) των εχθρών και γενικότερα των NPC, είναι για τα σκουπίδια. Μπορείτε κυριολεκτικά να κόβετε βόλτες σε restricted περιοχές, ανενόχλητος, για όσο μένετε εκτός της "ακτίνας ευθύνης" των φρουρών. Ακόμα κι αν τρέχετε εντός του οπτικού τους πεδίου, δεν θα σας πειράξουν, δεν θα σας καταλάβουν καν, αν δεν πλησιάσετε αρκετά. Όσο για το Stealth Stance, είναι ικανό να σας επιτρέψει να τους ακουμπήσετε από πίσω ή από τα πλάγια και να μείνετε "αόρατοι". Με λίγα λόγια, μόνο η direct επαφή θα τους βάλει στον κόπο να σας κυνηγήσουν. Σκοτώσατε τη μισή τους ομάδα και έχουν βρεθεί τα πτώματα; Μην τρομάζετε. Κυριολεκτικά "that doesn't ring a bell", αφού κανείς τους δεν θα σκεφτεί να φωνάξει βοήθεια χρησιμοποιώντας τα καμπανάκια που υπάρχουν για τον συγκεκριμένο λόγο. Αντιθέτως, η αινιγματική φύση του πτώματος που κείτεται μπροστά τους, θα τους βάλει σε σκέψεις υπαρξιακές (;), δαπανώντας αρκετά δευτερόλεπτα ξύνοντας το κεφάλι τους και θέτοντας ρητορικά ερωτήματα, τύπου "Τι έπαθε αυτός;". Στην συνέχεια απλά θα συνεχίζουν την προδιαγεγραμμένη πορεία τους σε λούπα, κάνοντας τον θάνατό τους πιο εύκολο και προβλέψιμο και από χαρακτήρα του Game of Thrones.

 

Ευτυχώς, η μάχη βρέθηκε σε καλύτερη μοίρα, με τρεις κατηγορίες όπλων (Kukri, Canes και σιδερογροθιές), η κάθε μια με τα δικά της animation και το αντίστοιχο damage, έχοντας άλλα μεγαλύτερο lethality και άλλα stun effects. Ο τρόπος που μάχεστε θυμίζει τεχνικά Batman, με την counter based λογική να παραστρατεί ακόμα περισσότερο από τους προκατόχους, περιορίζοντας τις επιλογές μας σε "Attack - Stun - Counter". Μπορεί στην αρχή να με ξένισε και να θεώρησα πως το σύστημα υπεραπλουστεύεται, αλλά στην συνέχεια κατάφερα να το αποδώσω στο γεγονός ότι πλέον γίνεται closed combat με σουγιάδες, κάτι πολύ διαφορετικό από τις ξιφομαχίες και το σύστημα που υποστηρίζουν. Τα "finish moves" είναι αρκετά και εντυπωσιακά, όμως θα ήθελα να υπάρχει μεγαλύτερη ποικιλία στους συνδυασμούς πλήκτρων και τις απλές κινήσεις εντός μάχης.

Σημαντικό θα ήταν να αναφερθώ και στο βασικό μεταφορικό μέσο της εποχής, το κάρο. Διαπίστωσα ξαφνικά μετά από αρκετές ώρες παιχνιδιού πως δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ κάποιο άλογο που δεν σέρνει κάποιο είδος άμαξας. Δεν γνωρίζω ακριβώς τι έλεγε ο Κ.Ο.Κ του 1868, αλλά είμαι σίγουρος πως ένα σκέτο, απλό αλογάκι θα έκανε την εμπειρία μας στους δρόμους καλύτερη, με τον ίδιο τρόπο που ένα παπί μπορεί να σε σώσει όταν έχεις κολλήσει στη Μεσογείων και βιάζεσαι. Δυστυχώς, το σύστημα οδήγησης δεν είναι ο,τι καλύτερο έχετε δει στο είδος, η ΑΙ των οδηγών δεν διαφέρει και πολύ από εκείνη των thug και οι καραμπόλες είναι συχνό φαινόμενο. Πολλές αποστολές βασίζονται σε διαδρομές διάσωσης ή καταδίωξης πάνω σε αλόγατα και οι μάχες πάνω στα οχήματα είναι κάτι παραπάνω από συχνές.

Στα των αποστολών τώρα, πέρα από την αγαπημένη συνταγή της Ubisoft που έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε ΠΑΝΤΟΥ, με περιοχές κακών που "καθαρίζουμε" για να πάρουμε τον έλεγχο, πύργους για "συγχρονισμό" και ΑΠΕΙΡΑ collectibles που ξεκλειδώνουν Side Quests, έχουμε και κάποιες φρέσκες προσθήκες. Αυτές αφορούν την απελευθέρωση παιδιών που δουλεύουν παράνομα στην βιομηχανία, απαγωγές κάποιων υψηλόβαθμων Blighter, κόντρες με άμαξες κλπ.

Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι όμως βρίσκεται στα Assassination Missions. Συνήθως στο τέλος κάθε Sequence, έχουμε ένα συμβόλαιο θανάτου προς εκτέλεση, με στόχο κάποιο "γρανάζι" του συστήματος. Ακολουθώντας και εμπλουτίζοντας την συνταγή του Unity, εμπνευσμένη από τα παιχνίδια Hitman, έχουμε και πάλι τη δυνατότητα να διαλέξουμε με ποιον τρόπο θα προσεγγίσουμε τον στόχο μας. Οι συγκεκριμένες αποστολές είναι ίσως το Highlight του Syndicate, μια προς μια τόσο συναρπαστικές, που εύχομαι να ήταν περισσότερες. Ειδικά τα "Unique Kill Opportunities" δίνουν μια extra κινηματογραφικότητα στην σκηνή της εκτέλεσης, προσφέροντας μια πιο cut-scene εκδοχή με QTE. Προσωπικά, θεωρώ πως μετά από τον κόπο που κάνουμε για να ολοκληρώσουμε τα objectives που προαπαιτεί το Unique kill, μας αξίζει κάτι πιο εντυπωσιακό από τα συνηθισμένα animation που βλέπουμε στο υπόλοιπο gameplay. Έτσι καλωσόρισα την αλλαγή αυτή και ελπίζω να είναι κάτι που θα κρατήσουν και στα επόμενα παιχνίδια τους.

Μπαίνοντας στο μενού του παιχνιδιού, θα διαπιστώσετε πως υπάρχει και εκεί τεράστια ποικιλία. Εκτός από τα κλασικά Perks των δυο πρωταγωνιστών, που ξεκλειδώνουμε μαζεύοντας experience points, μπορούμε να αναβαθμίσουμε τις ικανότητες των "Rooks", της συμμορίας που ανέφερα παραπάνω ότι δημιούργησε ο Jacob, ενώ η "βάση" μας είναι ένα τρένο που κινείται δυναμικά μέσα στην πόλη. Αν αναβαθμίσουμε αρκετά τους Rooks, έχουμε το ανάλογο revenue με τον ρυθμό του ορίζεται από τα... επιχειρηματικά μας "ανοίγματα" στο black market, τις περιοχές που ελέγχουμε κλπ. Υπάρχει επίσης ένα αρκετά πλούσιο σύστημα για crafting, με όπλα, ρουχισμό και άλλα σύνεργα που θα σας διευκολύνουν στις αποστολές σας. Ωστόσο δεν αρκούν τα χρήματα και τα XP points για να αποκτήσετε τα πάντα. Τα supplies δέρματος, μετάλλων και των σχετικών material βρίσκονται σε crates και σε άμαξες μέσα στην πόλη και εσείς θα πρέπει να τα lootάρετε. Εναλλακτικά, μπορείτε να πληρώσετε με κανονικά λεφτά για όλα τα παραπάνω μέσω microtransactions.

Γραφικά / Ήχος

Δεδομένου του τεράστιου χάρτη του παιχνιδιού, της απίστευτης λεπτομέρειας και της ποικιλομορφίας ανά περιοχή, η δουλειά που έχει γίνει είναι άψογη. Παρά την -αδιαμφισβήτητα- εντυπωσιακή σύλληψη της λονδρέζικης πραγματικότητας όμως, το παιχνίδι δεν ξεπερνάει τα όρια που είχε θέσει το Unity. Τουναντίον, η ποιότητα των textures είναι χαμηλότερη, μια θυσία που έγινε στον βωμό των σταθερών επιδόσεων και όπως φαίνεται αυτή η... εγκράτεια απέδωσε τα αναμενόμενα. Ο τίτλος δεν αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα με το Frame Rate και πλην κάποιων καταιγιστικών σκηνών καταδίωξης με άμαξες και δεκάδες NPCs στον δρόμο μου, δεν βρήκα αλλού αισθητή πτώση των καρέ. Το τίμημα για αυτά τα παραπάνω frames όμως, γίνεται αντιληπτό σε άλλα... ζόρια που τραβάει η μηχανή γραφικών και αυτά σχετίζονται με το buffering των textures. Το Draw Distance είναι σχετικά μικρό για το βάθος που προσφέρει ο ορίζοντας της πόλης και έτσι πολλές φορές βλέπουμε τα μοντέλα των κτηρίων γυμνά από λεπτομέρειες που "φορτώνουν" όμως καθώς τα προσεγγίζουμε. Σε καμία περίπτωση το πρόβλημα δεν γίνεται ανυπόφορο, όμως ιδανικό θα ήταν να έχουμε ξεπεράσει το εν λόγω εμπόδιο, σε κονσόλες με τέτοια μεγέθη χωρητικότητας, τόσο στον μόνιμο αποθηκευτικό (HDD), όσο και στον προσωρινό, προσπελάσιμο (RAM) χώρο δεδομένων.

Κατά τ΄ άλλα, το Syndicate έχει πολύ όμορφους φωτισμούς, έναν ομοιόμορφο κύκλο ημέρας και έχει δοθεί η απαραίτητη προσοχή στις ιδιαιτερότητες του τόπου, με καιρικά φαινόμενα σαν την ομίχλη και τις βροχές να δίνουν ταυτότητα στην αγγλική πρωτεύουσα. Οι υφές των ρούχων, του δέρματος και της τρίχας ήταν κάτι που βελτιώθηκε δραματικά στο Unity και το συγκεκριμένο asset μοιάζει να έχει περάσει ανέπαφο στην φρέσκια προσθήκη της σειράς, δίνοντας σε συνεργασία με την ανάδραση του φωτός εξαιρετικά ρεαλιστικά αποτελέσματα. Συνολικά, η εικόνα του παιχνιδιού σε συνάρτηση με τον όγκο του, δίνει ένα πρόσημο θετικό σε όποια κριτική του ασκηθεί, αλλά προφανώς θα θέλαμε και θα περιμέναμε κάτι καλύτερο, αν αναλογισθούμε τι έχουν καταφέρει άλλα παιχνίδια αντίστοιχου βεληνεκούς, όπως το GTA V.

Assassin's Creed® Syndicate_20151029052719

Ο ήχος, το voice acting και η μουσική που ακούμε κατά την διάρκεια του παιχνιδιού είναι κι αυτά σε υψηλότατα επίπεδα. Τα ηχητικά εφέ από μόνα τους δίνουν το χρώμα τους στο ήδη πετυχημένο -οπτικά- κόνσεπτ του Λονδίνου και το cast είναι στελεχωμένο από ικανότατους ηθοποιούς που βοηθάνε στο immersion των διαλόγων. Η επιλογή του Soundtrack, για πρώτη φορά στα χρονικά του franchise, δε με ικανοποίησε. Παρά την υπογραφή του ταλαντούχου Austin Wintory, η ενορχήστρωση είχε σαν βάση τα έγχορδα, με τα βιολιά να έχουν την τιμητική τους. Τα κομμάτια, μπορεί να ακούγονται υπέροχα, ίσως θα έντυναν ακόμα πιο καλά μια ταινία Sherlock Holmes, αλλά ένιωσα πολλές φορές πως θα ήθελα κάτι πιο Epic, κάτι πιο δυνατό που να συνάδει με αυτό που έβλεπα στην οθόνη μου, δηλαδή αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να μειώσω την δουλειά του Wintory. Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι θα ταίριαζε περισσότερο σε κάποια σκηνή Sherlock, με brainstorming και καυστικούς διαλόγους.

Το παιχνίδι μας παραχωρήθηκε από την επίσημη αντιπροσωπεία της Ubisoft στη χώρα μας, CD Media, για τις ανάγκες του Review.




Σχόλια
Λεπτομέρειες
Item Reviewed

Assassin's Creed Syndicate

Author
5 Νοεμβρίου 2015
Developer

Ubisoft Quebec

Publisher

Ubisoft

Διανομή

CD Media

Πλατφόρμες

PC / PS4 / Xbox One

Tested on

PS4

Κυκλοφορία

23 Οκτωβρίου 2015

Είδος

Action/Adventure

PEGI

18

Θετικά

+ Η Βικτωριανή Αγγλία και ο τρόπος που αποτυπώνεται στο παιχνίδι.

+ Τα Unique Kill Opportunities.

+ Φρέσκες προσθήκες στο gameplay...

Αρνητικά

- ... που όμως κάνουν το παιχνίδι να χάνει την ταυτότητά του...

- Κάκιστη Τεχνητή Νοημοσύνη (Α.Ι) των NPCs και ειδικότερα των αντιπάλων.

- Κάποια Bugs και Glitches. Πιθανότατα θα διορθωθούν με Update.

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.5
7.7
Συνοψίζοντας

Το Syndicate έρχεται να δώσει συνέχεια στην επιτυχημένη σειρά παιχνιδιών της Ubisoft, με μια προσθήκη που καταφέρνει να μας ταξιδέψει πίσω στον χρόνο επιτυχώς. Διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του καλύτερου Assassin's Creed στη νέα γενιά, αλλά εξακολουθεί να μην πείθει τους παλιούς fan που νοσταλγούν τα πρώτα παιχνίδια. Μια αναμφισβήτητη βελτίωση σε σχέση με το Unity, τόσο τεχνικά, όσο και σαν συνολική παρουσίαση. Τα προβλήματα που στοιχειώνουν τη σειρά εδώ και χρόνια παραμένουν σε κάποιον βαθμό, αλλά γενικά το Syndicate δύσκολα απογοητεύει.

7.5
Βαθμός
7.7
Βαθμός
5 ratings
You have rated this
What's your reaction?
LOL
6%
Cheers
67%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
11%
Sad
0%
Rage
17%