Bravo Team

Μπράβο Ρούλα
by Παναγιώτης Τριάντης on 16 Μαρτίου 2018

Ποιος είναι ο σκοπός ενός VR παιχνιδιού; Να γίνουμε οι πρωταγωνιστές του; Να μας αιχμαλωτίσει μέσα στον κόσμο του με την ατμόσφαιρα του; Να μπορούμε απλά να δούμε ολόκληρο τον κόσμο, στον οποίο διαδραματίζεται ο τίτλος; Η Supermassive Games μας έχει αποδείξει πως όλα τα παραπάνω είναι αναγκαία για μια καλή εμπειρία εικονικής πραγματικότητας μέσα από δύο εξαιρετικά παιχνίδια, το rail-shooter Until Dawn: Rush of Blood και το horror παιχνίδι The Inpatient. Το studio επιστρέφει ξανά με έναν τρίτο τίτλο που ακούει στο όνομα Bravo Team και ξεφεύγει από το σύμπαν του Until Dawn.

Συγκεκριμένα, στο Bravo Team αναλαμβάνουμε τον ρόλο ενός στρατιώτη, που έχει αναλάβει την προστασία της Προέδρου. Κατά τη διάρκεια της συνοδείας της, πραγματοποιείται μια τρομοκρατική επίθεση. Από την ομάδα μας μένουν ζωντανοί μόνο εμείς και άλλος ένας παίκτης που μπορεί να είναι είτε AI, είτε κάποιος πραγματικός παίκτης με τον οποίο παίζουμε online και πρέπει να συνεννοηθούμε, προκειμένου να προχωρήσουμε παρακάτω και να σταματήσουμε την τρομοκρατική ενέργεια. Αυτό είναι και ένα χαρακτηριστικό του παιχνιδιού: η επικοινωνία των παικτών, η οποία όταν δεν υπάρχει πραγματικός παίκτης μαζί μας, γίνεται μέσα από εντολές που μπορούμε να δώσουμε στην AI. Η πλοκή εκτυλίσσεται μέσα από μόλις επτά επίπεδα που διαρκούν το πολύ δύο ώρες.

Ο τίτλος αποτελεί ένα first-person shooter και παρά την ιδιαιτερότητα του ως προς την επικοινωνία και τη στρατηγική που υποτίθεται πως χρειάζονται οι παίκτες, δεν καταφέρνει να ξεχωρίσει. Ας ξεκινήσουμε από ένα αρκετά σημαντικό ζήτημα που μας προβλημάτισε ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του playthrough μας, αυτό της κίνησης. Σε πολλά Virtual Reality παιχνίδια έχουμε δει την τηλεμεταφορά που απλά στοχεύουμε στο μέρος που θέλουμε να πάμε και με κάποιο εφέ μεταφερόμαστε εκεί. Επιπλέον, αυτός ο τρόπος κίνησης μας, προσφέρει μια μεγάλη ελευθερία. Στο Bravo Team αυτό δεν συμβαίνει, μιας και είμαστε περιορισμένοι σε συγκεκριμένα σημεία κάλυψης, τα οποία πολλές φορές δεν μας καλύπτουν καν και πραγματικά δεν βολεύουν στη μετακίνηση μας. Το “εφέ” που μας μεταφέρει στο σημείο έχει αντικατασταθεί με κάτι σαν cut-scene, μέσα από το οποίο βλέπουμε τον χαρακτήρα μας να μετακινείται στο σημείο που επιλέξαμε. Αυτό… σκοτώνει οποιαδήποτε αίσθηση του ότι ο χαρακτήρας είμαστε εμείς και όχι κάποιο συγκεκριμένο μοντέλο, πράγμα αρκετά αρνητικό μιας και μιλάμε για VR τίτλο.

Περνώντας στο κύριο σημείο, δηλαδή αυτό της μάχης, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ένα απλό κλασικό shooter. Με τη χρήση του aim controller η εμπειρία μας ήταν ακριβής και ευχάριστη μιας και νιώθαμε πως όντως είχαμε στα χέρια μας το όπλο και βόλευε πάρα πολύ. Σε αντίθεση με το aim controller, το Dualshock 4 δεν ήταν και τόσο βολικό και δεν θα το προτείναμε. Η ποικιλία των όπλων είναι αρκετά βασική χωρίς πολλές λεπτομέρειες, αν και δεν χρειάζονται και παραπάνω για τη διάρκεια που έχει. Θα μπορούσε να υπάρχει μια ποικιλία με χειροβομβίδες, smoke grenades ή tactical shields, αλλά αντί για αυτό έχουμε close combat φάσεις που στο playthrough μας προέκυψαν μόλις μία φορά και δεν δόθηκε καμία σχετική οδηγία για το πώς να τα αντιμετωπίσουμε. Γενικότερα το gameplay θυμίζει ένα κλασικό arcade shooter μόνο που σε αυτή την περίπτωση αντί να προχωράμε αυτόματα από το ίδιο το παιχνίδι, επιλέγουμε εμείς το σημείο που θα πάμε και πιστέψτε μας, θα προτιμούσαμε να γίνεται αυτόματα.

Ο οπτικοακουστικός τομέας του τίτλου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αρκετά φτωχός σε σύγκριση με άλλους τίτλους της εταιρείας. Τα επτά επίπεδα στα οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι με εχθρούς είναι αυτό που θα λέγαμε κλασικά εικονογραφημένα για έναν τίτλο με τρομοκρατικές επιθέσεις: μια γέφυρα γεμάτη αναποδογυρισμένα οχήματα, μια έπαυλη που φυλάγεται από τους τρομοκράτες και μια πόλη με σοκάκια και τεράστια βανάκια που μεταφέρουν εχθρούς. Δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά ούτε και δημιουργικό. Επιπλέον, ο ήχος και η ατμόσφαιρα δεν σε βάζουν μέσα στο παιχνίδι, με το μόνο πράγμα που μας έκανε να νιώσουμε ότι όντως είμαστε μία ομαδάρα που θα νικήσει τους τρομοκράτες να είναι η φωνή της αρχηγού μας μέσα από τους ασύρματους. Αυτό που μας έκανε να νιώσουμε μέρος του παιχνιδιού στο The Inpatient της Supermassive, εδώ όχι απλά λείπει, αλλά καταστρέφεται εντελώς βλέποντας υπερβολικά συχνά τον χαρακτήρα μας σε τρίτο πρόσωπο.

Τη διάρκεια του τίτλου έρχεται να σώσει το Score Attack που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να κάνει το παιχνίδι λίγο πιο ενδιαφέρον και να αντέξει στο χρόνο. Χρόνος ο οποίος είναι ήδη μικρός και ένα mode που δεν κατάφερε να μας κινήσει το ενδιαφέρον πέρα από το γεγονός πως το κάνει να φαίνεται ακόμα περισσότερο σαν να παίζουμε σε arcade μηχάνημα.

Αν μπορούσαμε να πούμε κάτι θετικό για το παιχνίδι, αυτό είναι τα γραφικά του, τα οποία είναι αρκετά ποιοτικά και δεν κουράζει η VR απεικόνιση, κάτι στο οποίο βοηθάει και το anti-aliasing που έχει εφαρμοστεί. Το ίδιο ισχύει και για τους χρόνους φόρτωσης, που ενώ βλέπουμε συχνά τα loading sceens, διαρκούν μόλις λίγα δευτερόλεπτα και δεν ενοχλούν καθόλου. Τέλος, τα καρέ δεν παρουσιάζουν καμία πτώση και δεν παρατηρήσαμε κάποια bugs ή glitches.

Δυστυχώς, το Bravo Team δεν είναι ο επόμενος μεγάλος τίτλος της Supermassive Games, μιας και υστερεί σε πολλά για να φτάσει το επίπεδο των Until Dawn: Rush of Blood και The Inpatient. Παρά τον καλό τεχνικό τομέα, και αν προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε αυτό που ήθελε να κάνει το στούντιο με το παιχνίδι, καταλήγουμε στο συμπέρασμα πως το όραμα ήταν καλό, αλλά η υλοποίηση αρκετά κακή. Είναι κρίμα, αλλά δεν μπορούμε να δούμε το Bravo Team να προσφέρει κάτι παραπάνω από τίτλους σαν το Time Crisis 4 που κυκλοφόρησε πριν από μία δεκαετία.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Bravo Team

Συντάκτης
16 Μαρτίου 2018
Developer

Supermassive Games

Publisher

Sony Interactive Entertainment

Διανομή

Sony Hellas

Πλατφόρμες

PlayStation VR

Tested on

PlayStation VR

Κυκλοφορία

7 Μαρτίου 2018

Είδος

Shooter

PEGI

16

Θετικά

+ Online Co-op
+ Τεχνικός τομέας

Αρνητικά

- Υπερβολικά μικρή διάρκεια
- Άσχημα περιορισμένη κίνηση
- Η αίσθηση του VR χάνεται βλέποντας συχνά τον χαρακτήρα μας σε τρίτο πρόσωπο και την αδιάφορη ατμόσφαιρα που επικρατεί στον τίτλο

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
5.0
Συνοψίζοντας

Το Bravo Team θα μπορούσε να είναι ένα εξαιρετικό arcade shooter, ωστόσο πολλά φαίνεται πως… χάθηκαν στην υλοποίηση. Με διάρκεια μόλις δύο ωρών στο κύριο κομμάτι του παιχνιδιού, τη συνεχή προβολή του χαρακτήρα μας σε τρίτο πρόσωπο που κυριολεκτικά μας βγάζει εκτός κλίματος εικονικής πραγματικότητας και την περιορισμένη κίνηση, ο τίτλος είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Αν δεν βλέπαμε παρόμοιο μενού με αυτό του The Inpatient, θα αναρωτιόμασταν αν το Bravo Team είναι όντως έργο της Supermassive Games, μιας και δεν έχει κανένα στοιχείο από αυτά που έκαναν άλλους τίτλους της να ξεχωρίσουν.

5.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1