Chernobylite - Review

Ραδιενεργό RPG με αρκετό βάθος, αλλά προβληματικά mechanics
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 28 Σεπτεμβρίου 2021

Πριν απομακρυνθείτε από το Chernobylite θεωρώντας πως πρόκειται για μία ακόμα βαρετή περίπτωση ραδιενεργού post apocalypse shooter, διαβάστε όσα έχω να σας πω, μήπως προλάβω να σας αλλάξω γνώμη. Ναι, φυσικά και θα δείτε πράσινη ραδιενέργεια, μεταλλαγμένους, όπλα, μάσκες οξυγόνου και ό,τι συνηθίζεται να βλέπουμε σε παιχνίδια που έχουν παρόμοιο setting, είτε μιλάμε για ένα Fallout είτε για S.T.A.L.K.E.R. ή οτιδήποτε άλλο. Αρχικά, πράγματι, φαίνεται ότι θα δείτε κάτι εντελώς παραδοσιακό, τελείως κλασικό και χιλιοπαιγμένο. Η εισαγωγή για κάτι τέτοιο προϊδεάζει σίγουρα και οι πρώτες ώρες συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, αλλά μετά το Chernobylite ανοίγεται και παρουσιάζει τα συστήματά του σε βάθος, δείχνοντας περισσότερες και πιο αξιόλογες ιδέες απ’ ό,τι περίμενα.

Για να εξηγήσω τι προσπαθεί να κάνει το Chernobylite, ας ξεκινήσουμε με τη βασική ιστορία. Βρισκόμαστε 30 χρόνια μετά το πυρηνικό άτυχημα του Τσερνόμπιλ. Ο πρωταγωνιστής, λοιπόν, ο Igor, φυσικός που εργαζόταν στο Τσερνόμπιλ πριν απ’ τη μεγάλη καταστροφή, βλέπει συνεχώς στον ύπνο του τη σύζυγό του, Tatyana, η οποία δούλευε μαζί του στο εργοστάσιο και εξαφανίστηκε λίγο πριν από την έκρηξη. Επίσης, ο Igor λαμβάνει, εκτός από τα επαναλαμβανόμενα, στοιχειωμένα όνειρα, και μία φωτογραφία της Tatyana. Έτσι, ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να επιστρέψει στον τόπο της καταστροφής για να βρει απαντήσεις. Μέσα στον αντιδραστήρα, ο φυσικός βρίσκει ένα παράξενο ραδιενεργό υλικό, το Chernobylite, αλλά πριν προλάβει να ερευνήσει περισσότερο και να εντοπίσει στοιχεία για την εξαφάνιση της συζύγου του δέχεται επίθεση από έναν μυστηριώδη «κακό», τον Black Stalker. Αφού ξεφύγει, ο Igor πρέπει να οργανωθεί καλύτερα, να μαζέψει στοιχεία και να φτιάξει μία ομάδα προτού επιχειρήσει και πάλι να επιστρέψει.

Η πλοκή αρχικά φαίνεται τελείως διεκπεραιωτική, στην πορεία όμως αποδεικνύεται απρόσμενα καλογραμμένη. Η ομάδα του Igor αποτελείται από άτομα με ενδιαφέρουσες προσωπικότητες, απόλυτα ταιριαστές στον αλλόκοτο κόσμο της Απαγορευμένης Ζώνης, που έχουν επαρκή backstories και αναπτύσσονται μέσα από ικανοποιητικούς -αν και ενίοτε φλύαρους- διαλόγους. Υπάρχουν δεκάδες ανατροπές που αποκαλύπτονται σιγά-σιγά με σωστό ρυθμό, ένα ραδιενεργό μυστήριο πλανάται συνεχώς στον αέρα, και το gameplay είναι πλήρως αλληλένδετο με τις σεναριακές εξελίξεις. Καθώς είναι RPG και όχι action/shooter τίτλος, το Chernobylite προσπαθεί να τιμήσει τις καταβολές του και να στήσει ένα περίπλοκο σύστημα επιλογών με συνέπειες. Αρχικά, η δομή είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα: μπορούμε να επιστρέψουμε στη βασική μας αποστολή, να γυρίσουμε στον αντιδραστήρα όπου ξεκινήσαμε, και να το κάνουμε όποτε επιθυμούμε. Ωστόσο, αν επιστρέψουμε χωρίς να έχουμε πρώτα προετοιμαστεί, η αποτυχία είναι σίγουρη. Έτσι, πρέπει να βρούμε στοιχεία και συντρόφους, αλλά και τα κατάλληλα εργαλεία, εξερευνώντας σχολαστικά τη Ζώνη.

Οι διάφορες ανακαλύψεις που μας περιμένουν δεν παρουσιάζονται με γραμμική δομή. Μπορούμε να χάσουμε εντελώς κάποια στοιχεία, να μην εντοπίσουμε έναν πιθανό σύντροφο ή να μας φύγει στην πορεία αν δεν προσέχουμε και, γενικά, απαιτούνται προσεκτικές κινήσεις αν θέλουμε να φτάσουμε στο τέλος με μία ομάδα ικανοποιητικής σύνθεσης και με αρκετά στοιχεία για το τι πραγματικά συμβαίνει στο Τσερνόμπιλ. Η Ζώνη χωρίζεται σε πέντε περιοχές, οι οποίες είναι μικρές σε μέγεθος και κάπως άδειες, αλλά έχουν αρκετά ενδιαφέροντα σημεία για να μας κρατήσουν. Η ιστορία διαιρείται σε ημέρες, και σε κάθε μία απ’ αυτές μπορούμε να καταπιαστούμε με μερικές, συγκεκριμένες δραστηριότητες. Μπορούμε, λοιπόν, να στείλουμε τους συντρόφους μας για να φέρουν υλικά, φαγητό, φάρμακα ή σφαίρες, ενώ εμείς ασχολούμαστε με τις βασικές αποστολές της πλοκής, που δυστυχώς δεν είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και επαναλαμβάνονται αρκετά. Μόλις γυρίσουμε στη βάση, είναι ώρα για level up, για συζήτηση και για χτίσιμο νέων μηχανημάτων που ξεκλειδώνουν καινούργιες λειτουργίες, και μετά για ύπνο. Είναι ένα καλοστημένο και καλοζυγισμένο σύστημα που μας βάζει με σωστό τρόπο σε ένα «καλούπι» για να έχουμε συνεχώς κάτι να κάνουμε, με ξεκάθαρους στόχους και δομή, παρόλο που αυτή δεν είναι γραμμική.

Για να τονίσει τις συνέπειες, η εταιρεία ανάπτυξης στήνει καταστάσεις που μας βάζουν σε διλήμματα. Μπορεί να βρούμε υπολογιστές με σημαντικά στοιχεία, αλλά ένας σύντροφός μας να μας πει ότι είναι καλύτερο να τα καταστρέψουμε για να μην πέσουν σε εχθρικά χέρια. Κάποια στιγμή ένας companion θα μας ζητήσει να κάνουμε κάτι εντελώς υπερβολικό, και εμείς πρέπει να αποφασίσουμε αν θα ακολουθήσουμε ή όχι. Γενικά, υπάρχουν αρκετές επιλογές τέτοιου τύπου, και έχουν πραγματικές συνέπειες, βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα. Για παράδειγμα, σε μία επιλογή μπορούμε να αποκτήσουμε ένα χρήσιμο upgrade, αλλά θα δυσαρεστήσουμε έναν συγκεκριμένο σύντροφό μας. Και, αν οι σχέσεις μας με τους companions χειροτερεύουν, πάλι βλέπουμε απτές συνέπειες: όταν μια σχέση είναι στο κατώτερο δυνατό επίπεδο, ο άνθρωπος αυτός θα μας παρατήσει και θα φύγει για πάντα. Στην τελευταία, μεγάλη αποστολή, στην επιστροφή στον αντιδραστήρα, χρειαζόμαστε συντρόφους για να αναλάβουν ξεχωριστά τμήματα της επιχείρησης, με κατασκοπεία, hacking και ούτω καθεξής, άρα αν χάσουμε έναν πριν φτάσουμε εκεί, δεχόμαστε σοβαρό πλήγμα (και χάνουμε και την ευκαιρία να μάθουμε τα διασκεδαστικά backstories τους).

Ο μηχανισμός των επιλογών είναι εντελώς απλοποιημένος για να φαίνεται κάθε φορά ξεκάθαρα ότι πρόκειται για σημαντική απόφαση, ενώ και οι συνέπειες αναφέρονται σχεδόν πλήρως πριν διαλέξουμε πώς θα κινηθούμε. Η προσέγγιση αυτή χαλάει κάπως τον ρεαλισμό και κάνει το σύστημα πολύ «παιχνιδίστικο», αλλά τελικά επιτελεί κάποιον σκοπό επειδή σε άλλη περίπτωση θα ήταν πολύ δύσκολο να ακολουθήσουμε σωστά το σενάριο και να φτάσουμε στο τέλος με επαρκή ομάδα. Και πάλι δύσκολο είναι, αλλά με την ξεκάθαρη ανάλυση κάθε τμήματος των αποφάσεων καταλήγει τελικά να είναι εφικτό χωρίς πολλούς εκνευρισμούς. Επίσης, υπάρχει ένα ακόμα εργαλείο που βοηθά: αν πεθάνουμε, μεταφερόμαστε σε έναν παράξενο κόσμο εκτός του χωροχρόνου, όπου μπορούμε να αλλάξουμε τα νήματα του παρελθόντος, παρεμβαίνοντας σε αποφάσεις που πήραμε και αλλάζοντας το παρόν (αν έχουμε αρκετό "Chernobylite", καθώς οι αλλαγές αυτές κοστίζουν). Σε όλα αυτά, έρχεται να κολλήσει και το σύστημα επιβίωσης, που μας βάζει να βρίσκουμε τροφή για εμάς και για τα μέλη της ομάδας μας, να τη μοιράζουμε σωστά (αν ένας σύντροφός μας έχει αποτύχει στην αποστολή που του αναθέσαμε και του δώσουμε διπλή μερίδα, οι υπόλοιποι θα εκνευριστούν), να διαχειριζόμαστε το ηθικό των συμμάχων μας, να φροντίζουμε για την ευζωία τους με κατάλληλα κτίσματα, με κρεβάτια στη βάση, με τηλεοράσεις, ρεύμα, φίλτρα αέρα, να μειώνουμε με μηχανήματα τη ραδιενέργεια στην ατμόσφαιρα και, γενικά, να έχουμε τους συντρόφους μας ευχαριστημένους.

Κοιτώντας τους μηχανισμούς ως ένα ενιαίο σύνολο, βλέπουμε πως όλα δένουν μεταξύ τους, ταιριάζουν απόλυτα στο ύφος του παιχνιδιού και είναι καλοδουλεμένα, αν και όχι πάντα επαρκώς γυαλισμένα. Μπορεί κάποια τμήματα να είναι πιο απλά από άλλα, όμως στο σύνολό του, ο μηχανισμός επιβίωσης/αποφάσεων είναι σωστά δομημένος, διασκεδαστικός και έχει το απαραίτητο βάθος. Σπάνια θα δείτε σε παιχνίδια επιλογές που θα αλλάζουν τόσο έντονα την εμπειρία, παρόλο που οι βασικές μεταβολές λαμβάνουν χώρα στο τέλος. Το Chernobylite δεν μας βάζει να διαλέξουμε τις επόμενες κινήσεις μας μόνο για να φτιάξουμε έναν χαρακτήρα που αντιδρά όπως θα θέλαμε, μόνο για το role-play δηλαδή. Εδώ, οι αποφάσεις αλλάζουν σημαντικά γεγονότα. Αν αποφασίσετε να σκοτώσετε έναν χαρακτήρα που θα συναντήσετε, μπορεί στη συνέχεια να «κλειδώσει» μία επιλογή σε έναν διάλογο. Αν ελευθερώσετε έναν νεαρό από το κελί του, αυτός μετά θα παίξει τον δικό του ρόλο. Αν ευχαριστήσετε έναν χαρακτήρα με μία απόφασή σας, ταυτόχρονα μπορεί να δυσαρεστηθεί κάποιος άλλος. Δεν είναι σύστημα επιπέδου Mass Effect, αλλά είναι απόλυτα λειτουργικό, τίμιο, γεμάτο εκπλήξεις και πραγματικές, αν και περιορισμένες συνέπειες. Και, μιας και είπα Mass Effect, ετοιμαστείτε για μία τελευταία αποστολή σαν εκείνη του δεύτερου παιχνιδιού της σειράς της BioWare, που θα σας βάλει να αποφασίσετε στη στιγμή για πολλές κινήσεις σας, και ενδέχεται να πάνε όλα στραβά ή να αποδεκατιστεί η ομάδα σας…

Δυστυχώς, όσο κι αν δουλεύει το στήσιμο στο σεναριακό κομμάτι και όσον αφορά τη δομή, το gameplay πάσχει από μερικά προβλήματα που μειώνουν τον αντίκτυπο της εμπειρίας. Για αρχή, οι περιοχές της Ζώνης είναι «μετάφραση» των πραγματικών με τη χρήση 3D scanner και, αν και είναι όμορφες και ατμοσφαιρικές, αν τις προσεγγίζουμε με gaming όρους δεν αποδίδουν εξίσου. Το level design είναι λίγο ενοχλητικό σε σημεία, με αόρατους τοίχους, δέντρα που κρύβουν τις διόδους και κτήρια με μη ξεκάθαρη δομή, με πόρτες που χωρίζονται σε ανοιχτές και κλειστές χωρίς όμως κάποια ένδειξη και με άλλα μικροπροβλήματα τέτοιου τύπου. Σε γενικές γραμμές, πάντως, η εξερεύνηση είναι διασκεδαστική και βοηθάει πολύ ένα εξάρτημα που έχουμε στη διάθεσή μας και, εκτός από το να μετρά τα επίπεδα της ραδιενέργειας, μπορει να βρίσκει αντικείμενα στον χώρο, να μας δείχνει το loot που υπάρχει στον περίγυρό μας. Θα εξερευνήσετε κατεστραμμένα κτήρια, θα βρείτε ξεχασμένους κατοίκους της Ζώνης να μένουν εκεί ακόμη, θα ξεράσετε τα σωθικά σας σε ραδιενεργούς βάλτους, πάντα κοιτώντας πίσω από την πλάτη σας, καθώς οι κίνδυνοι που παραμονεύουν είναι πολλοί.

Στη Ζώνη, αντιμετωπίζουμε ανθρώπους, στρατιώτες, αλλά και αλλόκοτα πλάσματα που μπορούν να πηδούν στον χωροχρόνο και να εμφανίζονται ξαφνικά πίσω μας. Σχεδιαστικά όλα είναι πετυχημένα, η ατμόσφαιρα ιδανική σε κάθε στιγμή, αλλά το gameplay πάλι έχει θέματα. Το gunplay είναι εντελώς βασικού τύπου, η στόχευση δεν αποκρίνεται σωστά, οι κινήσεις των εχθρών είναι απότομες και η ΑΙ τους για γέλια, με αποτέλεσμα να έχουμε ένα σύστημα μάχης και stealth που κάνει τα απολύτως απαραίτητα, με δεδομένο πάντα ότι μιλάμε για RPG/survival και όχι για first-person shooter (παίζει σε πρώτο πρόσωπο). Η δράση, οι αναμετρήσεις και το κρύψιμο, δυστυχώς, πάνε κόντρα στα καλοδουλεμένα συστήματα του υπόλοιπου μέρους του Chernobylite και το μειώνουν αρκετά ως συνολικό πακέτο. Πάλι, υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες ιδέες πάντως. Για παράδειγμα, σε κάθε περιοχή της Ζώνης, όσο περνούν οι ημέρες, ξεπηδούν περισσότεροι κίνδυνοι, με τα επίπεδα της ραδιενέργειας να αυξάνονται, με στρατιώτες να περιπολούν όλο και περισσότερο και με πλάσματα από άλλες διαστάσεις να κάνουν πιο συχνές τις εμφανίσεις τους. Επίσης, ο Black Stalker, ο villain που συναντάμε στην αρχή, εμφανίζεται εδώ κι εκεί και μας κυνηγά όσο κυκλοφορούμε στα επίπεδα.

Εμείς, για να αντεπεξέλθουμε σε όλα αυτά, έχουμε κάποιες δυνατότητες: μπορούμε να χτίσουμε τα κατάλληλα μηχανήματα σε κάθε πίστα, ώστε να μειώνουμε τη ραδιενέργεια κάθε ημέρα ή να κάνουμε πιο σπάνιες τις εξορμήσεις του Black Stalker. Υπάρχουν customizations και upgrades για τα όπλα, φτιάχνουμε armor, προσπαθούμε να βελτιώσουμε την ψυχική κατάσταση του πρωταγωνιστή -που χαλάει ακόμα και όταν σκοτώνουμε έναν εχθρό- τρώγοντας σούπες και πίνοντας βότκα, πρέπει να θεραπευτούμε αν δεχτούμε πολλή ραδιενέργεια καθώς μειώνεται το μέγιστο health. Ένα πολύ πετυχημένο σύστημα είναι το level up, που γίνεται με αφηγηματικό τρόπο, βάζοντας τους συντρόφους μας να μας εκπαιδεύουν σε συγκεκριμένες τακτικές και προσεγγίσεις. Για παράδειγμα, όταν έχουμε αρκετούς πόντους, μπορούμε να ζητήσουμε από τους companions να μας εκπαιδεύσουν σε ό,τι ξέρουν καλύτερα, και καταλήγουμε να παίζουμε mini games με shooting για να αυξήσουμε το damage ή να επιχειρούμε να κρυφτούμε για να μάθουμε καλύτερα το stealth. Με όλες τις επιλογές που δίνονται στο πλαίσιο του crafting, αλλά και με το ρεαλιστικό looting, τελικά το σύστημα επιβίωσης δεν είναι απλώς γέμισμα μίας μπάρας όταν αδειάσει, αλλά μία πιο οργανική και πλήρης προσπάθεια.

Δυστυχώς, από ένα σημείο και μετά, φαίνεται πως δεν υπάρχει μεγάλη ποικιλία σε προσεγγίσεις του crafting, αλλά ούτε και στις αποστολές και τις πίστες, με αποτέλεσμα να μπαίνουμε σε ένα επίπεδο, να τρέχουμε στους σχεδόν άδειους χώρους, να μαζεύουμε ό,τι loot βρούμε μπροστά μας και να πάμε αμέσως στην αποστολή. Βοηθάει ο διασκορπισμός σημαντικών στοιχείων για το investigation σε διάφορα μέρη, αλλά και πάλι μετά από μερικές ώρες η διαδικασία των αποστολών αρχίζει να γίνεται προβλέψιμη.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που βρήκα στο Chernobylite έρχεται με τη μορφή ενός bug που κλείνει το παιχνίδι και σβήνει μερικά ή όλα τα saves. Αναγκάστηκα να επαναλάβω κάποια τμήματα του παιχνιδιού, ενώ δεν κατάφερα να δω τον τερματισμό καθώς, στα τελευταία λεπτά της μεγάλης αποστολής, μου κράσαρε και μου έσβησε όλα τα save files. Ας είναι καλά το YouTube και οι streamers, αν και ενδέχεται να επιστρέψω από την αρχή, σε μεγαλύτερη δυσκολία, για να δω και τις διαφορετικές τροπές που θα πάρει η εμπειρία αν κάνω άλλες επιλογές. Πάντως, το πρόβλημα με τα crashes και τα saves είναι γνωστό στους developers, οι οποίοι εργάζονται για τη διόρθωσή του.

Όσο κι αν το gameplay δεν ικανοποιεί πάντα, η ατμόσφαιρα είναι συνεχώς ιδανική. Ο ουρανός σκοτεινιάζει πάνω από πράσινα πεδία ραδιενέργειας, γκρι κτήρια στέκονται κατεστραμμένα δίπλα απλό πυκνά δάση, ο αέρας δίνει «άρρωστη» αίσθηση, η μουσική είναι απόλυτα αρμόζουσα και τα γραφικά κάνουν τη δουλειά τους -χωρίς να εντυπωσιάζουν. Οι κλειστοί χώροι, επίσης, είναι σχεδιασμένοι λεπτομερώς και μοιάζουν με πραγματικά παρατημένα δωμάτια και, συνολικά, το Chernobylite είναι ένας τίτλος που «πιάνει» απόλυτα το πνεύμα που επιθυμεί, με βαριά ατμόσφαιρα και σκοτεινές, απόκοσμες προεκτάσεις, που πολλές φορές εισέρχονται σε horror λημέρια. Στα πολύ θετικά, οι εξαίσιες, μπαρουτοκαπνισμένες ερμηνείες των ηθοποιών αν επιλέξετε τη ρωσική γλώσσα που, δυστυχώς, στα αγγλικά δεν είναι εφάμιλλης ποιότητας και δεν πείθουν. Αν σας αρέσουν παιχνίδια με παρόμοια settings, το Chernobylite είναι από τις αξιόλογες περιπτώσεις.

Το Chernobylite αποτελείται από διάφορα συστήματα που εμπλέκονται μεταξύ τους εύστοχα, δημιουργούν ένα σύνολο που είναι γεμάτο λειτουργικές και εμπνευσμένες ιδέες και τελικά δίνουν ένα παιχνίδι που κάνει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι αρχικά περιμένουμε και ικανοποιεί παρά τις ελλείψεις στο κομμάτι του gameplay. Μία σίγουρη πρόταση για λάτρεις του είδους και του setting, με αρκετό replayability, σωστή διάρκεια στις 12 περίπου ώρες, ιδανική ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσα ιστορία, και αρκετές εκπλήξεις.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review. 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Chernobylite - Review

Συντάκτης
28 Σεπτεμβρίου 2021
Developer

The Farm 51

Publisher

All in! Games SA

Πλατφόρμες

PC, PlayStation 4, Xbox One

Tested on

PS5 (έκδοση PS4 σε backwards compatibility)

Κυκλοφορία

28 Ιουλίου 2021 (PC)
28 Σεπτεμβρίου 2021 (PS4, Xbox One)
2021 (PS5, Xbox Series X|S)

Είδος

Survival, RPG

PEGI

18

Θετικά

+ Πετυχημένη ατμόσφαιρα
+ Ενδιαφέρον σενάριο
+ Αρκετά, αλληλένδετα συστήματα
+ Ικανοποιητικό survival
+ Επιλογές με συνέπειες
+ Αξιόλογες ιδέες

Αρνητικά

- Μέτριο level design
- Απλοϊκή AI
- Επαναλαμβανόμενες δραστηριότητες
- Κακοστημένο gunplay, αδιάφορο stealth
- Bug που σβήνει τα saves

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.5
Συνοψίζοντας

Το Chernobylite αποτελείται από διάφορα συστήματα που εμπλέκονται μεταξύ τους εύστοχα, δημιουργούν ένα σύνολο που είναι γεμάτο λειτουργικές και εμπνευσμένες ιδέες και τελικά δίνουν ένα παιχνίδι που κάνει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι αρχικά περιμένουμε και ικανοποιεί παρά τις ελλείψεις στο κομμάτι του gameplay. Μία σίγουρη πρόταση για λάτρεις του είδους και του setting, με αρκετό replayability, σωστή διάρκεια στις 12 περίπου ώρες, ιδανική ατμόσφαιρα, ενδιαφέρουσα ιστορία, και αρκετές εκπλήξεις.

7.5
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1