Death Stranding

Μια ωδή στην ανθρώπινη ενσυναίσθηση και σύνδεση
by Ελένη Δρίβα on 1 Νοεμβρίου 2019

Από το 1986 μέχρι και σήμερα, η προσφορά του Hideo Kojima στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών είναι αδιαμφισβήτητη. Ο “πατέρας” του Metal Gear Solid και κατ’ επέκταση, ο άνθρωπος που έχει καθοδηγήσει με τον τρόπο του το stealth genre στο υψηλό επίπεδο που βρίσκεται σήμερα, αποχώρησε από την Konami το 2015, αν και τα προβλήματα είχαν ξεκινήσει νωρίτερα. Ένα καλοκαιρινό βράδυ του 2016, η E3 έμελλε να αποτελέσει τον καταλύτη για την επιστροφή του πασίγνωστου δημιουργού. Ο Kojima ανέβηκε στη σκηνή, μας ανακοίνωσε πως επέστρεψε με το αξέχαστο “I’m back” και έπειτα παρουσίασε για πρώτη φορά το Death Stranding και η καρδιά μας σκίρτησε. Μετά από την αποχώρησή του από την Konami, ο Hideo Kojima ξεκινάει εκ νέου, δημιουργώντας ένα νέο franchise με την υποστήριξη της Sony.

Μέχρι στιγμής, πιθανότατα έχετε δει τα εκτενή trailers που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα, ίσως και το gameplay βίντεο και αναρωτιέστε τι είναι τελικά το Death Stranding. Ουσιαστικά δεν έχετε δει τίποτα. Το Death Stranding είναι τόσο απλό και τόσο περίπλοκο. Δεν είναι το Metal Gear Solid, για την ακρίβεια δεν υπάρχει κάποιο άλλο παιχνίδι με το οποίο να μπορούμε να το συγκρίνουμε, χωρίς να αδικήσουμε την ολότητα που ακούει στο όνομα Death Stranding. Αν θέλουμε λοιπόν να αρχίσουμε να ξετυλίγουμε αυτό το μυστήριο κουβάρι, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Στον πρώτο τίτλο της Kojima Productions ως ανεξάρτητο στούντιο αναλαμβάνετε τον ρόλο του Sam Porter Bridges (Norman Reedus), ενός αχθοφόρου που προσπαθεί να επανενώσει τις ΗΠΑ (πλέον γνωστές ως UCA και όχι USA, δηλαδή United Cities of America) μετά από την καταστροφική έλευση του Death Stranding. Το Death Stranding, μεταξύ άλλων, είναι το φαινόμενο της διάβρωσης του φράγματος που διαχωρίζει τους ζωντανούς και τους νεκρούς, δημιουργώντας ένα πολύ επικίνδυνο τοπίο που εν τέλει, οδήγησε τους ανθρώπους στην απομόνωση.

Ο Sam θα ταξιδέψει σε δεκάδες απομονωμένες περιοχές, δημιουργώντας ένα δίκτυο μεταξύ των επιζώντων, μεταφορικά και κυριολεκτικά, παραδίδοντας παράλληλα διαφόρων ειδών προμήθειες σε κάθε μέρος που επισκέπτεται. Κάτι τόσο απλό, όπως η δουλειά ενός… ναι, courier, περιπλέκεται σωρηδόν όταν ο κόσμος είναι γεμάτος με τα “ζωντανά” απομεινάρια των νεκρών (Beached Things, εν συντομία BTs) που κάνουν το ταξίδι δύσκολο και σε πολλές περιπτώσεις, θανάσιμο. Ο άθλος του πρωταγωνιστή διαρκεί περίπου 50 ώρες και μπορεί να συνεχιστεί φαινομενικά επ' άπειρον, αφού υπάρχουν οι εξειδικευμένες αποστολές για τον Sam, οι άλλες αποστολές που ονομάζονται "κανονικές" και σας βοηθούν να βελτιώσετε τη σχέση σας με το κάθε καταφύγιο/βάση, αλλά παράλληλα μπορείτε και να αρχίσετε να παραδίδετε τον χαμένο εξοπλισμό άλλων παικτών. Τη δεδομένη στιγμή που διαβάζετε αυτή την κριτική μπορεί να σκέφτεστε πως αποκλείεται ο ρόλος του μεταφορέα να σας προσφέρει κάτι, είτε αυτό είναι διασκέδαση, είτε οτιδήποτε με ουσία, όμως το Death Stranding είναι απρόβλεπτο κατά αυτόν τον τρόπο.

Η Kojima Productions έχει δημιουργήσει εσκεμμένα τον πιο μοναχικό και άδειο κόσμο που έχετε αντικρίσει. Η λεπτή γραμμή ανάμεσα στο “άδειο” και το τελείως “γυμνό” όμως δεν ξεπερνιέται ποτέ. Ο κόσμος του δεν είναι φτωχός, δεν είναι κενός. Πρόκειται για ένα σύμπαν που μέσα στη μοναξιά του προβάλλει τέτοια ιδιαιτερότητα και ομορφιά που μένει αξέχαστο. Κάθε περιοχή ξεχωρίζει. Δεν έχει προηγούμενο και δεν έχει επόμενο, γιατί δεν επαναλαμβάνεται. Για αυτόν ακριβώς το λόγο, η απομνημόνευση της κάθε περιοχής είναι σχεδόν βέβαιη, είτε το θέλετε, είτε όχι και κάθε διαδρομή είναι μοναδική, ακόμα και αυτές που θα σας οδηγήσουν σε μέρη που έχετε ήδη επισκεφθεί.

Το Death Stranding εστιάζει με δεκάδες τρόπους στην ανθρώπινη αποσύνδεση και απομόνωση, καθώς και σε όλες τις συνέπειες που αυτά συνεπάγονται. Ο Kojima προσεγγίζει τον προβληματισμό του με αμέτρητες αλληγορίες και μεταφορές και ο τρόπος που είναι διαμορφωμένος ο κόσμος του παιχνιδιού είναι ένα από τα πολλά παραδείγματα.

Την πρώτη φορά που θα περάσετε από μια περιοχή το ταξίδι είναι δύσκολο και μοναχικό. Θα χρειαστεί να περάσετε μέσα από ποτάμια, με κίνδυνο να σας παρασύρει το ρέμα, να σκαρφαλώσετε σε δυσπρόσιτες περιοχές και να χρησιμοποιήσετε σκάλες και σχοινιά ορειβασίας για να φτάσετε στον προορισμό σας. Οι μπότες σας μπορεί να χαλάσουν, ο Sam θα φτάσει στα όρια της κατάρρευσης, χάνοντας την αντοχή του (stamina) και οι προμήθειες που μεταφέρετε μπορεί να χαθούν ή να διαβρωθούν από το timefall, τη βροχή που κάνει τον χρόνο να κυλάει πιο γρήγορα για ό,τι αγγίζει. Ενδεχομένως να χρειαστεί να αφήσετε πίσω ένα πακέτο στην προσπάθεια σας να ξεφύγετε από τα BTs ή μπορεί να σας το κλέψουν οι MULEs, κακόβουλοι επιζώντες που αρπάζουν τις προμήθειες που μεταφέρουν οι porters.

Η οδύσσεια του πρωταγωνιστή γίνεται αυτομάτως και η δικιά σας οδύσσεια. Το Death Stranding δημιουργεί ένα αλώβητο δεσμό ανάμεσα σε εσάς και τον Sam. Το immersion του παιχνιδιού δεν έχει προηγούμενο. Θα παλέψετε, θα αγχωθείτε και θα πεισμώσετε γιατί αυτός ο “σπασμένος” κόσμος εξαρτάται από εσάς. Και εν τέλει, θα σκαρφαλώσετε αυτή την τελευταία βουνοπλαγιά (μεταφορικά και κυριολεκτικά), θα αντικρίσετε τον απομακρυσμένο προορισμό σας και θα πάρετε μια βαθιά ανάσα. Εκείνη τη στιγμή θα αρχίσει να παίζει μουσική, λες και καθώς διασχίζετε τους απομακρυσμένους ερημότοπους που έχουν απομείνει κουβαλάτε μαζί σας ένα music player (εμείς φανταστήκαμε ότι κουβαλούσαμε ένα Walkman) και βάζετε τα ακουστικά στα αυτιά σας, ακούγοντας το πιο ταιριαστό και υπέροχο soundtrack που έχει υπάρξει ποτέ, αυτό που επέλεξε ο Hideo Kojima με μεγάλη προσοχή. Άλλη μια βαθιά ανάσα, μια τελευταία ματιά στο εκθαμβωτικό και παράλληλα επικίνδυνο τοπίο που θα σας στοιχειώνει για πάντα και θα αρχίσετε να κατηφορίζετε προς το καταφύγιο που πρέπει να παραδώσετε το πακέτο σας, συνδέοντάς το παράλληλα στο δίκτυο.

Βγαίνοντας από αυτό το καταφύγιο και από κάθε άλλο καταφύγιο που θα ακολουθήσει, ο κόσμος θα έχει αλλάξει, για ακόμα μια φορά μεταφορικά και κυριολεκτικά. Άλλος ένας άνθρωπος δεν είναι πια μόνος χάρις σε εσάς, είναι συνδεδεμένος στο δίκτυο και μαζί με αυτόν, έχετε συνδεθεί και εσείς με τους υπόλοιπους παίκτες παγκοσμίως, με τους υπόλοιπους porters. Θα κοιτάξετε γύρω σας και θα δείτε μια γέφυρα ή μια σκάλα στο ποτάμι, εκεί που εσείς δυσκολευτήκατε να περάσετε γιατί κουβαλούσατε μεγάλο φορτίο, θα δείτε ένα σχοινί που θα σας βοηθήσει να σκαρφαλώσετε σε εκείνη την απότομη πλαγιά. Τα έχουν αφήσει άλλοι παίκτες, άλλοι porters, άλλοι “Sam” για εσάς, για να μην δυσκολευτείτε την επόμενη φορά. Φυσικά, την πρώτη φορά που περάσατε από εκεί θα σας είχαν βοηθήσει πάρα πολύ, αλλά τότε δεν υπήρχαν, γιατί ήσασταν μόνοι, δεν ήσασταν συνδεδεμένοι. Ο κόσμος καθρεφτίζει την αλλαγή.

Πλέον, δεν είστε μόνοι. Θα πάτε να σκαρφαλώσετε σε έναν γκρεμό και θα έχει μια σκάλα. Κάποιος την άφησε εκεί για να σας βοηθήσει, γιατί σε αυτή την οδύσσεια δεν είστε μόνοι πια. Σε έναν κόσμο που όλοι οδηγήθηκαν στην απομόνωση βάναυσα και το μόνο που συναντάτε στον δρόμο σας είναι κίνδυνοι και δυσκολίες, πλέον δεν νιώθετε αποκομμένοι. Αδιαμφισβήτητα, πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο επίτευγμα και τιμάει ιδιαίτερα την Kojima Productions που έπλασε έναν τόσο άδειο κόσμο που όμως δεν σας κάνει νιώθετε μόνοι.

Αντίστοιχα μπορείτε να κάνετε και εσείς το ίδιο. Η σκάλα, το σχοινί, το μήνυμα, ακόμα και η μηχανή ή το φορτηγάκι που αφήσατε περνώντας από κάπου μπορεί να είναι η σωτηρία κάποιου άλλου αχθοφόρου. Μάλιστα, θα πιάσετε τον εαυτό σας να γυρνάει πίσω οικειοθελώς για να αφήσει εξοπλισμό στα shared lockers, εξοπλισμό που εσείς εύχεστε να είχατε στο ταξίδι σας και τώρα θα βοηθήσει κάποιον άλλον. Άλλες φορές θα κάνετε επιπλέον κόπο για να πάτε υλικά σε ένα μηχάνημα paver, ώστε να βάλετε και εσείς ένα λιθαράκι στην αποκατάσταση των αυτοκινητόδρομων που θα αξιοποιήσετε εσείς και όλοι οι άλλοι παίκτες ή θα δωρίσετε υλικά στη γεννήτρια ενός άλλου porter, ώστε να μην χαλάσει από τη βροχή (timefall). Εξάλλου, εκείνος σας βοήθησε να φορτίσετε τις μπαταρίες του εξοπλισμού σας.

Πρόκειται λοιπόν για τη φιλοσοφία του “δούναι και λαβείν” στα καλύτερά της, καθώς πέρα από την ικανοποίηση ότι βοηθήσατε έναν συνοδοιπόρο σας, λαμβάνετε και likes. Αν κάποιος πάρει το repair spray που αφήσατε στο locker για να επισκευάσει το πακέτο του, σας δίνει αυτόματα likes. Αν δωρίσετε υλικά σε ένα paver θα πάρετε εκατοντάδες, χιλιάδες likes από τους υπόλοιπους παίκτες που έχουν συμβάλει. Ένα καλά τοποθετημένο και χρήσιμο μήνυμα είναι σίγουρο πως δεν θα περάσει απαρατήρητο και μάλιστα, έχετε τη δυνατότητα να δώσετε επιπλέον likes από μόνοι σας, για να δείξετε την περίσσια ευγνωμοσύνη σας, όπως θα κάνει και κάποιος άλλος για εσάς. Περισσότερα likes σημαίνει καλύτερη βαθμολόγια σε κάθε παράδοση που κάνετε, που ισούται με περισσότερα προνόμια πάσης φύσεως.

Αυτό είναι το Death Stranding, αυτή η δύναμη της σύνδεσης που έχει υφανθεί με άπλετο ρομαντισμό μέσα στο σενάριο και το gameplay, με αλληγορίες και κυριολεκτικές έννοιες. Αλλά μην τρομάζετε, δεν είναι μόνο αυτό. Το ταξίδι του Sam περιέχει όπλα, μάχες, stealth, μικρές δόσεις τρόμου και ό,τι άλλο μπορείτε να σκεφτείτε. Όμως, η απομόνωση και στη συνέχεια η αποτίναξη αυτής είναι αυτό το νήμα που ενώνει όλα τα υπόλοιπα στοιχεία.

Ουκ ολίγες φορές έχουμε ακούσει τον Kojima να λέει πως το Death Stranding ανήκει σε ένα νέο genre. Αν και δεν είμαστε σίγουροι κατά πόσο η λέξη “genre” είναι η κατάλληλη στην προκειμένη, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα πως αυτό που έχει επιχειρήσει να κάνει η Kojima Productions δεν έχει όμοιο. Είναι ένα ρίσκο, κάτι πρωτόγνωρο, μια ανεπανάληπτη ολότητα που τα βιντεοπαιχνίδια δεν πλησιάζουν πάρα πολύ συχνά, καθώς περιορίζονται από “ταμπέλες”. Το Death Stranding έχει τη δική του ταμπέλα. Θεωρείται παιχνίδι δράσης. Δεν είναι. Τοποθετώντας το μέσα στο κουτάκι που λέγεται “action” υποβιβάζουμε αυτόματα αυτό που πραγματικά είναι. Υπό αυτή την έννοια, ίσως και να ανήκει σε ένα νέο είδος παιχνιδιών, ίσως να μην ανήκει και σε κανένα απολύτως.

Ανεξαρτήτως, τα επί μέρους κομμάτια του ανήκουν σε κάποιο είδος και συγκεκριμένα, ανήκουν σε πολλά διαφορετικά είδη. Θα χρειαστεί να παλέψετε χρησιμοποιώντας CQC (κοινώς, να παίξετε ξύλο) και βαλιτσάκια ή μεταλλαγμένα, θανάσιμα και μη όπλα. Θα εξοπλιστείτε με ρουκετοβόλα, με χειροβομβίδες αίματος και stun guns. Θα χρειαστεί να περάσετε απαρατήρητοι ανάμεσα από δεκάδες BTs, κρατώντας την αναπνοή σας ώστε να μην σας αρπάξουν.

Η εναλλαγή ανάμεσα στις διαφορετικές προσεγγίσεις είναι τόσο ομαλή που κατά κύριο λόγο μιλάμε για ένα άρτιο σύνολο. Αν όμως αποστασιοποιηθούμε και δούμε τα επί μέρους κομμάτια ξεχωριστά, τότε η φιλόδοξη προσπάθεια της Kojima Productions έχει ατέλειες. Το Death Stranding ενώνει πολλά διαφορετικά είδη μεταξύ τους και σε αυτή του την προσπάθεια κάποια κομμάτια παρέμειναν σε ένα βασικό επίπεδο, χωρίς να προσφέρουν κάτι πρωτόγνωρο ή περίτεχνο.

Μπορούμε να πούμε ότι κάποια πτυχή του Death Stranding είναι κακή; Σαφώς και όχι. Δεν μιλάμε για ένα κακό σύστημα μάχης, μιλάμε για ένα σύστημα μάχης που του λείπει αυτό το “κάτι παραπάνω”. Πολεμάτε με CQC: οι χειρισμοί, η κίνηση και η ανταπόκριση είναι άψογα και το μόνο που χρειάζεται είναι να πατάτε συνεχόμενα το ίδιο κουμπί. Θα συναντήσετε μερικά από τα πιο εμφανισιακά μνημειώδη bosses που έχουν υπάρξει ποτέ, όμως στην ουσία η σύγκρουσή σας μαζί τους είναι… απλή, χωρίς ξεχωριστά mechanics ή πολυεπίπεδες τακτικές. Πέρα από την άκρως εντυπωσιακή παρουσίασή τους και την επιβλητική τους παρουσία, τα boss fights φαίνεται να υπάρχουν -πέραν εξαιρέσεων- επειδή "έπρεπε", για να συμπληρωθεί το κουτάκι στο checklist της ανάπτυξης.

Το πρόβλημα είναι πως ο Hideo Kojima έχει αποδείξει ότι μπορεί να δώσει βάθος σε κάθε πτυχή ενός παιχνιδιού και στην προκειμένη, σε κάποια σημεία λείπει αυτό το πολυπόθητο βάθος. Το Death Stranding έχει φτιαχτεί με μεράκι και αυτό δεν μπορεί να αμφισβητηθεί σε καμία περίπτωση, δεν πρόκειται για θέμα τεμπελιάς, αλλά όταν αντικρίζεις ένα τέτοιο project περιμένεις ένα νέο boss fight σαν αυτό του Psycho Mantis, από το Metal Gear Solid, που ακόμα και σήμερα καταφέρνει να ξεχωρίζει και να αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες και ευφυέστατες συγκρούσεις με boss. Αντιθέτως, στο Death Stranding θα μπείτε σε boss fights και το μόνο που χρειάζεται για να θριαμβεύσετε είναι να βρίσκεστε συνεχώς σε κίνηση (δεν χρειάζεται καν τρέξιμο) και να βρίσκουν τον στόχο τους οι περισσότερες από τις βολές σας. Δεν υπάρχει κάποιος ιδιαίτερος μηχανισμός, δεν υπάρχει καν κάποια μεγάλη διαφορά μεταξύ των εχθρών σας, πέρα από την εμφανισιακή.

Με κάποια χαρακτηριστικά να μένουν σε αυτό το “βασικό” επίπεδο, προκύπτει και μια αισθητή έλλειψη πρόκλησης, ενώ μετά από ένα σημείο το παιχνίδι κλίνει επικίνδυνα προς το να γίνει ελαφρώς επαναλαμβανόμενο. Οι μάχες δεν είναι απαιτητικές, το stealth είναι αρκετά εύκολο (αν και πολύ αγχωτικό, ειδικά στην αρχή) και η μεταφορά του φορτίου είναι πολύ πιο απλή όταν κατανοήσετε τη χρησιμότητα της κατανομής βάρους και το σύστημα της ισορροπίας, δημιουργώντας τον δικό σας ρυθμό και αγαπημένο loadout από αντικείμενα. Την περισσότερη ώρα θα κουβαλάτε κάποια μορφή φορτίου, το οποίο μπορείτε να τοποθετήσετε στην πλάτη του Sam, σε μικρότερα δέματα στα χέρια και στα πόδια, καθώς και σε οχήματα ή ένα αιωρούμενο carrier. Κάθε επιλογή έχει πλεονέκτημα και μειονεκτήματα, αφού κάποιες θέσεις προσφέρουν περισσότερη προστασία στο δέμα σας ή καλύτερη ισορροπία. Η ισορροπία είναι καίριας σημασίας στο traversal, το οποίο παίζει και πολύ μεγάλο ρόλο στο παιχνίδι ως σύνολο. Αν βάζετε όλα τα πακέτα στην πλάτη του Sam τότε θα γέρνει από το βάρος, θα χάνει πιο γρήγορα stamina και μπορεί ακόμα και να πέσει, αν χάσει τελείως την ισορροπία του. Εφόσον όμως θυμάστε πάντα να μοιράζετε το βάρος, να πατάτε τις σκανδάλες που αυξάνουν την ισορροπία του Sam και να αποφεύγετε τα ανώμαλα μονοπάτια, το ταξίδι γίνεται πολύ πιο εύκολο.

Η μόνη συνεχόμενη πρόκληση προκύπτει από μια κακή (ή ίσως και εσκεμμένα ρεαλιστική) σχεδιαστική επιλογή, αφού το ραντάρ του Sam κρύβεται όταν κουβαλάτε μεγάλο φορτίο. Το ραντάρ χρησιμεύει όταν έρχεστε αντιμέτωποι με BTs, αφού ο Sam δεν μπορεί να τα δει και χρησιμοποιεί ένα BB (Bridge Baby) για να του δείχνει πού είναι μέσω του μηχανήματος. Παρόλα αυτά, όταν προχωράτε σκυφτοί ανάμεσα στα BTs, ώστε να μην σας εντοπίσουν, το ραντάρ κρύβεται από το φορτίο στην πλάτη του Sam και πρέπει συνέχεια να σταματάτε και να περιστρέφετε την κάμερα ή να προχωράτε με λίγη παραπάνω προσοχή από μέρους σας, σκανάροντας συχνά το περιβάλλον για να δείτε τις σκιές τους.

Το BB, το βρέφος μέσα στην κάψουλα που κουβαλάει ο Sam παντού, είναι ο βασικός συνοδοιπόρος σας. Θα σας προειδοποιήσει όταν υπάρχουν κίνδυνοι, θα γελάσει όταν κάνετε κάτι που το διασκεδάζει και θα αρχίσει να κλαίει όταν είστε πολύ κοντά σε τέρατα ή άμα χτυπήσετε. Είναι η παρέα σας, ο προστάτης σας και ο προστατευόμενος σας και ένας από τους πολλούς λόγους που θα σας απορροφήσει αυτό το παιχνίδι.

Το Death Stranding είναι ένα τολμηρό εγχείρημα που καταφέρνει να καθηλώσει και να πετύχει τον στόχο του χάρις στο setting του και πόσο ποιοτικά αποδίδεται και αναπτύσσεται αυτό. Κυρίως, βοηθάει η αίσθηση πως πρόκειται για μια απολύτως απρόσκοπτη εμπειρία, με ζωντανό κόσμο, ένα βαθύτερο νόημα και εξαιρετική σκηνοθεσία. Η δομή του παιχνιδιού είναι τόσο προσεκτικά διαμορφωμένη που τα main missions δεν διαχωρίζονται έντονα από τα side missions, ενώ οι δευτερεύουσες αποστολές δεν μοιάζουν παράταιρες από τον βασικό σκοπό. Αυτή τη φορά, ο Kojima φαίνεται να έχει βρει την κατάλληλη ισορροπία ανάμεσα σε cutscenes και gameplay time, αποφεύγοντας την αίσθηση πως πρόκειται για ταινία, χωρίς όμως να θυσιάζει την κινηματογραφικότητα που χαρακτηρίζει τα προηγούμενα projects του.

Η ροή του παιχνιδιού τραβάει ηθελημένα φρένο σε αρκετά σημεία. Ο Kojima δεν βιάζεται, έχει δημιουργήσει έναν κόσμο από το μηδέν και αφιερώνει όσο χρόνο χρειάζεται για να ξεναγήσει τους παίκτες σε αυτόν, να τους κάνει να κατανοήσουν τους νόμους που θέτουν ή αθετούν τα όρια αυτού του καινούργιου σύμπαντος. Η πλοκή του Death Stranding έχει όλα όσα χρειάζεται: εκπλήξεις, συγκινήσεις και εντάσεις που στον αντίποδά τους προσφέρουν στιγμές ηρεμίας, στιβαρά θεμέλια, ένα cast πολυδιάστατων χαρακτήρων και ένα ολοκληρωμένο ταξίδι. Χωρισμένη σε 14 κεφάλαια και αξιοποιώντας διαφορετικά μέσα εξιστόρησης, η νέα οδύσσεια του Kojima ξετυλίγεται μέσα από απολαυστικά cutscenes, έξυπνα flashbacks, διαλόγους μέσα από τον "ασύρματο" και φυσικά, εντυπωσιακά gameplay moments. Ο Sam δεν είναι ο τυπικός ήρωας που συναντάμε σε έναν post-apocalyptic κόσμο. Για την ακρίβεια, συμπεριφέρεται περισσότερο σαν αντιήρωας, ένας ρόλος που ταιριάζει άψογα στον Norman Reedus, ο οποίος προσφέρει την καλύτερή του ερμηνεία έως σήμερα χωρίς υπερβολές και περιττές κινήσεις. Δεν δένεσαι μαζί του επειδή είναι καλός και ανιδιοτελής. Δένεσαι μαζί του επειδή είναι ρεαλιστικά ανθρώπινος και νιώθεις από πρώτο χέρι όλες τις δυσκολίες που περνάει.

Το ταξίδι του Sam στέκεται ως αφορμή για να γνωρίσετε και μερικούς άλλους εξαιρετικούς χαρακτήρες, οι οποίοι συμβάλλουν με τον δικό τους τρόπο στην αναδόμηση του κόσμου… ή ίσως και όχι, κάποιοι θέλουν να δουν τον κόσμο να καίγεται, αλλά και πάλι υπάρχει λόγος. Κάθε χαρακτήρας έχει ουσία, λόγο ύπαρξης και ενδιαφέρον παρελθόν και παρόν. Σε ένα ήδη καθηλωτικό κόσμο, τέτοιοι χαρακτήρες αποτελούν δώρο και το εισιτήριο για τη δημιουργία ενός σεναρίου που θα σας κάνει να το σκέφτεστε για πολλές ώρες, αφότου έχετε κλείσει την κονσόλα.

Ό,τι και να πούμε για το cast που πλαισιώνει τον Sam είναι λίγο. Πρόκειται για μερικούς πολύ ενδιαφέροντες χαρακτήρες και πάνω από όλα, για ερμηνείες πέρα από κάθε προσδοκία. Ο Kojima επέλεξε έναν θίασο από “αστέρες” που αναμενόμενα τον δικαίωσε. Κανένας από τους εμπλεκόμενους ηθοποιούς δεν δέχθηκε να παίξει τον ρόλο του ελαφρά τη καρδία και αυτό είναι προφανές. Δεν υπάρχει ούτε ένας χαρακτήρας που να χαλάει το άψογο immersion του παιχνιδιού, αντιθέτως προσθέτουν όλοι σε αυτό και οι ερμηνείες τους είναι αψεγάδιαστες. Ειδική αναφορά αξίζει στους Mads Mikkelsen, Léa Seydoux και Tommie Earl Jenkins που, ακόμα και ανάμεσα σε ένα τόσο ταλαντούχο cast, καταφέρνουν να ξεχωρίσουν και να πάνε την ιστορία σε άλλα ύψη, ο κάθε ένας με τον τρόπο του.

Αν και το Death Stranding θα κυκλοφορήσει τελικά και στο PC, συνεχίζει να έχει την υποστήριξη της Sony, η οποία επένδυσε όχι μόνο στο παιχνίδι, αλλά και στη μετάφραση και μεταγλώττιση του. Κατ’ επέκταση, ο τίτλος διαθέτει προαιρετικούς ελληνικούς υπότιτλους, μενού και voice overs. Δυστυχώς, υπάρχουν αρκετά λάθη και έχει γίνει αχρείαστη μετάφραση ξένων ορολογιών, όμως γενικά η δουλειά που έχει γίνει είναι ικανοποιητική. Μάλιστα, δεδομένου πως το Death Stranding περιέχει εξαιρετικά περίπλοκους διαλόγους, με ιδιαίτερες ορολογίες, θα λέγαμε πως πρόκειται για την πιο απαιτητική απόπειρα της Sony Hellas μέχρι σήμερα.

Έπειτα, η ελληνική μεταγλώττιση είναι -αναμενόμενα- λίγο εκτός τόπου. Όχι μόνο δεν φτάνουν ούτε κατά διάνοια το επίπεδο του ξενόγλωσσου cast, αλλά μερικά voice-overs είναι και πραγματικά δύσκολο να τα υποστείς. Σαφώς και είναι ευπρόσδεκτα, όμως απαιτείται να υπάρχει καθοδήγηση και σκηνοθεσία από επαγγελματία που γνωρίζει το project, σχεδόν τόσο καλά όσο και ο δημιουργός του, αν υπάρχει ελπίδα να βγει σωστό αποτέλεσμα. Αλλιώς απλά είναι ηθοποιοί που διαβάζουν ένα κομμάτι χαρτί με οδηγίες και εννοείται δεν μπορούν να φανταστούν καν τι προσπαθεί να εννοήσει ο Kojima. O όγκος της δουλειάς φαίνεται τεράστιος και σίγουρα δεν μπορούμε καν να ξέρουμε τις δυσκολίες, όμως υπάρχει μια τάση υπερ-δραματοποίησης που πηγάζει από το ότι δεν έχουμε συνηθίσει τις μεταγλωττίσεις μας σε ταινίες και παιχνίδια ενήλικου περιεχομένου, όπως το DS. Αναμενόμενα, οι έλληνες ηθοποιοί (των οποίων τα ονόματα δεν έχουν γίνει γνωστά για κάποιον περίεργο λόγο) ξεκίνησαν με handicap, αφού όπως και να πέσει η φωνή τους επάνω στον Reedus και τον Mikkelsen, δεν έχει συνηθίσει ο θεατής κάτι τέτοιο και εξ ορισμού τού φαίνεται παράξενο. Λαμβάνοντας όλα τα παραπάνω υπόψη, θα πούμε ότι μπροστά σε αυτά τα εμπόδια, έχει γίνει μια ικανοποιητική δουλειά επιτελεί τον σκοπό της.

Στο τέλος όμως, όλα αυτά δεν θα ήταν δυνατά χωρίς τη Decima, τη μηχανή που η Guerrilla Games δάνεισε στον Kojima και εκείνος κατάφερε να την αξιοποιήσει στο έπακρο. Τεχνικά και από θέμα επιδόσεων, το Death Stranding είναι από τους αρτιότερους τίτλους που έχουν κυκλοφορήσει και ένα πραγματικό παράδειγμα προς μίμηση. Ως έναν βαθμό, θα λέγαμε πως αποτελεί δείγμα από το τι μας περιμένει τεχνικά στο μέλλον. Τα τοπία και η προσοχή στη λεπτομέρεια αγγίζουν ένα νέο επίπεδο φωτορεαλισμού. Ο φωτισμός, οι σκιάσεις και η σχεδόν παντελής έλλειψη loading screens ωθούν όλα όσα γνωρίζουμε και θεωρούμε αποδεκτά στον τεχνικό τομέα μερικά βήματα παραπέρα. Η τρομακτική ποικιλία του περιβάλλοντος και του εδάφους φέρνουν τα πάνω κάτω μαζί με το collision system, που δεν επιτρέπει σε... πατούσες να περνούν μέσα από textures. Άκρως εντυπωσιακό τεχνικό επίτευγμα είναι το επίπεδο της ποιότητας που υπάρχει ακόμα και στα πιο μακρινά μέρη που βλέπετε στον ορίζοντα, όπου μπορείτε να ξεχωρίσετε λεπτομέρειες από χιλιόμετρα.

Μακράν, το πιο εντυπωσιακό σημείο του, είναι η ώρα των... boss fights. Σε ένα παιχνίδι που η γεωμετρία του χώρου μεταβάλλεται σε πραγματικό χρόνο, με νέα κτίσματα να εμφανίζονται χωρίς το παραμικρό πρόβλημα, χωρίς την παραμικρή θυσία στις επιδόσεις του, αξίζει μόνο θαυμασμός. Έπειτα, έχουμε τις αξεπέραστες ερμηνείες του cast που θέτουν νέα standards για τη βιομηχανία του gaming, όχι μόνο λόγω των ηθοποιών, αλλά και λόγω της εξαιρετικής τους απόδοσης μέσα στο παιχνίδι. Το motion capture (ή performance capture), η μεταφορά στον ψηφιακό κόσμο των εκφράσεων, της κάθε μικρής λεπτομέρειας και ιδιαιτερότητας που έχει ο κάθε χαρακτήρας από ρυτίδες, σημάδια, σπυριά, αλλά και νευρικά τικ, έχει γίνει με περίσσια φροντίδα. Το Death Stranding αποτελεί ένα βήμα μπροστά στην απεικόνιση χαρακτήρων. Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοια μοντέλα ποτέ ως τώρα και ίσως είναι η πρώτη φορά που ξεπερνιέται το uncanny valley.

Εν τέλει, μετά από την αποχώρησή του από την Konami, ο Hideo Kojima στέκεται στα πόδια του και χτίζει μια νέα οδύσσεια που φέρει γνωρίσματα από το παρελθόν του δημιουργού της, αλλά παράλληλα δεν έχει όμοιο. Το Death Stranding είναι μια ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης, που μέσα από έναν εσκεμμένα άδειο, αλλά όχι φτωχό, κόσμο αποδεικνύει την αδιαμφισβήτητη αξία της ενσυναίσθησης.

Ομολογουμένως, δεν είναι για όλους, είναι μια ιδιόρρυθμη εμπειρία, με ένα αξιόλογο, αισιόδοξο μήνυμα και βαρύ ρυθμό. Σε έναν κόσμο αποσύνδεσης, το νέο εγχείρημα του Kojima είναι ένα ρίσκο που δεν θα βρει ανταπόκριση σε όλους τους gamers, ούτε καν σε όλους τους fans του Kojima, αλλά αφήνει τη βιομηχανία πιο πλούσια από ότι έχει υπάρξει ποτέ και καταφέρνει να ξεχωρίσει και να λάμψει ανάμεσα στις κυκλοφορίες του 2019.

Σε καμία περίπτωση δεν αναφερόμαστε σε ένα τέλειο παιχνίδι. Το Death Stranding έχει ατέλειες, έχει περιθώρια εξέλιξης και βελτίωσης, όμως η τεχνική και σεναριακή του αρτιότητα αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Με τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες που έχουμε δει ποτέ σε παιχνίδι και μερικά από τα πιο αξέχαστα στιγμιότυπα, ο νέος τίτλος του Hideo Kojima είναι μια εμπειρία που τελικά είναι αδύνατον να περιγράφει επαρκώς με λέξεις.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από τη Sony Hellas για τις ανάγκες του review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Death Stranding

Συντάκτης
1 Νοεμβρίου 2019
Developer

Kojima Productions

Publisher

Sony Interactive Entertainment

Διανομή

Sony Hellas

Πλατφόρμες

PlayStation 4 / PC

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

8 Νοεμβρίου 2019 (PlayStation 4)

Είδος

Action

PEGI

18

Θετικά

+ Μοναδικοί χαρακτήρες με αψεγάδιαστες ερμηνείες
+ Άκρως ενδιαφέρον concept με ιδιοφυή υλοποίηση
+ Άψογος τεχνικός τομέας και ασύλληπτη απεικόνιση χαρακτήρων
+ Εμφανισιακά μνημειώδη bosses
+ Εντυπωσιακές σκηνές με φανταστική σκηνοθεσία
+ Ένα από τα καλύτερα soundtrack που έχουμε ακούσει ποτέ
+ Αξέχαστος κόσμος
+ Η μεταφορική και κυριολεκτική απεικόνιση της δύναμης της σύνδεσης

Αρνητικά

- Έλλειψη πρόκλησης
- Απουσία ιδιαίτερων μηχανισμών στα boss fights και στο σύστημα μάχης γενικότερα
- Το ραντάρ κρύβεται από το φορτίο του Sam, κάνοντας το stealth δύσκολο για λάθος λόγους

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
9.0
7.7
Συνοψίζοντας

Εν τέλει, μετά από την αποχώρησή του από την Konami, ο Hideo Kojima στέκεται στα πόδια του και χτίζει μια νέα οδύσσεια που φέρει γνωρίσματα από το παρελθόν του δημιουργού της, αλλά παράλληλα δεν έχει όμοιο. Το Death Stranding είναι μια ωδή στη δύναμη της ανθρώπινης σύνδεσης, που μέσα από έναν εσκεμμένα άδειο, αλλά όχι φτωχό, κόσμο αποδεικνύει την αδιαμφισβήτητη αξία της ενσυναίσθησης.

Ομολογουμένως, δεν είναι για όλους, είναι μια ιδιόρρυθμη εμπειρία, με ένα αξιόλογο, αισιόδοξο μήνυμα και βαρύ ρυθμό. Σε έναν κόσμο αποσύνδεσης, το νέο εγχείρημα του Kojima είναι ένα ρίσκο που δεν θα βρει ανταπόκριση σε όλους τους gamers, ούτε καν σε όλους τους fans του Kojima, αλλά αφήνει τη βιομηχανία πιο πλούσια από ότι έχει υπάρξει ποτέ και καταφέρνει να ξεχωρίσει και να λάμψει ανάμεσα στις κυκλοφορίες του 2019.

Σε καμία περίπτωση δεν αναφερόμαστε σε ένα τέλειο παιχνίδι. Το Death Stranding έχει ατέλειες, έχει περιθώρια εξέλιξης και βελτίωσης, όμως η τεχνική και σεναριακή του αρτιότητα αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Με τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες που έχουμε δει ποτέ σε παιχνίδι και μερικά από τα πιο αξέχαστα στιγμιότυπα, ο νέος τίτλος του Hideo Kojima είναι μια εμπειρία που τελικά είναι αδύνατον να περιγράφει επαρκώς με λέξεις.

9.0
Βαθμός
7.7
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
92%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
8%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1