Death's Gambit

Dead Souls
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 16 Αυγούστου 2018

Η σειρά Souls παραμένει μία από τις πιο επιδραστικές στη βιομηχανία των video games. Έχει ξεκινήσει ολόκληρο υποείδος βασισμένο πάνω της, το οποίο καλά κρατεί ακόμη. Πολλές φορές έχουμε δει παιχνίδια που είναι το "2D Dark Souls" ή κάτι παρόμοιο. Θυμόμαστε για παράδειγμα το Salt and Sanctuary, που ήταν ακριβώς αυτό. Ακόμη, πρόσφατα παίξαμε το εξαιρετικό Dead Cells που δανείζεται αρκετά στοιχεία από τα Souls παιχνίδια. Αν συνδυάσουμε το Dead Cells με το Salt and Sanctuary και το Dark Souls, παίρνουμε το νέο παιχνίδι που ονομάζεται Death’s Gambit.

Είναι δύσκολο, πλέον, ένα Souls-like παιχνίδι να διαφοροποιηθεί από τα υπόλοιπα και να ξεχωρίσει. Τα χαρακτηριστικά τους είναι πολύ συγκεκριμένα. Το Dead Cells εισήγαγε με έξυπνο τρόπο roguelike στοιχεία και έτσι απέκτησε δική του ταυτότητα. Το Death’s Gambit κάνει τη δική του προσπάθεια, αλλά με διαφορετικό τρόπο.

Καταρχάς, το Death’s Gambit μοιάζει πάρα πολύ με το Dark Souls, στον πυρήνα του gameplay του. Είναι σε δύο διαστάσεις και έχει platforming, όμως τα mechanics που στηρίζουν την πρόοδο του χαρακτήρα και τις μάχες είναι σχεδόν πανομοιότυπα. Ξεκινώντας το παιχνίδι, διαλέγουμε μία από τις διαθέσιμες κλάσεις. Υπάρχουν αρκετές και ικανοποιούν όλα τα στυλ παιξίματος. Επίσης, είναι αρκετά διαφοροποιημένες ώστε να αξίζει να τις δοκιμάσουμε. Μπορούμε για παράδειγμα να είμαστε Assassin και να χρησιμοποιούμε «φινετσάτα» όλα, όπως τόξα και daggers. Εναλλακτικά, μπορούμε να προτιμήσουμε ωμή melee τακτική με greatswords και τσεκούρια. Φυσικά, υπάρχει και ο μάγος που εξαπολύσει φωτιές και κεραυνούς. Αφού κάνουμε την επιλογή κλάσης, διαλέγουμε ένα αντικείμενο με το οποίο θα αρχίσουμε το παιχνίδι και είμαστε έτοιμοι.

Αρχικά, παρατηρούμε πως το παιχνίδι είναι πολύ όμορφο. Οι πιξελιασμένες τοποθεσίες είναι πολύ ενδιαφέρουσες και καλοσχεδιασμένες. Τα μέρη στα οποία θα ταξιδέψουμε παίζοντας το Death’s Gambit είναι αρκετά, έχουν πολλή ποικιλία και είναι πάντοτε ελκυστικά στο μάτι. Ακόμη, το παιχνίδι ξεφεύγει από τα κλασικά κάστρα και τις μεσαιωνικές πόλεις που συνηθίζουμε να βλέπουμε. Δεν θα πούμε περισσότερα για τον κόσμο του γιατί είναι προτιμότερο να τον ανακαλύψετε μόνοι σας, χωρίς spoilers, καθώς μας εξέπληξε μερικές φορές. Το μόνο που μπορούμε να πούμε, είναι πως μας θύμισε Castlevania και Metroid.

Μην περιμένετε, όμως, ένα καθαρό Metroidvania παιχνίδι. Δεν υπάρχουν abilities που αλληλεπιδρούν με τον χώρο ώστε να ξεκλειδώσουμε προηγουμένως μη προσβάσιμες περιοχές. Η εξερεύνηση είναι μη γραμμική και τα διάφορα σημεία του κόσμου συνδέονται, ακριβώς όπως στο Dark Souls. Το level design είναι πολύ σωστά δομημένο. Δεν υπάρχει χάρτης, όμως δεν μπερδευτήκαμε ούτε στιγμή. Επίσης, υπάρχουν αρκετά μυστικά σε δύσβατα σημεία.

Η εξερεύνηση έιναι μεγάλο κομμάτι του Death’s Gambit και ευτυχώς έχουν γίνει μερικά σωστά βήματα. Στα dungeons, ειδικά σε προχωρημένο σημείο, βλέπουμε μερικά patterns σε στυλ μικρών γρίφων, τα οποία είναι απόλυτα ευπρόσδεκτα, εύστοχα και λειτουργικά. Γενικά, η εξερεύνηση είναι καλοστημένη, ενδιαφέρουσα, γρήγορη και δεν καταντά βαρετή.

Εκτός από τις τοποθεσίες, να αναφέρουμε και τους κατοίκους τους. Ξανά, ξεφεύγουμε από το μεσαιωνικό, ρεαλιστικό (ή έστω εν μέρει) setting. Τα πλάσματα που θα συναντήσουμε, είτε είναι NPC είτε απλώς ζώα που τριγυρνούν, είναι ιδιόμορφα και εντελώς εξωγήινα. Εξαιτίας του σχεδιασμού του κόσμου και των πλασμάτων, η αίσθηση που αποπνέει το Death’s Gambit έχει δικό της χαρακτήρα και είναι φρέσκια.

Ξεκινώντας, λοιπόν, την περιπέτειά μας, περνάμε ένα σύντομο tutorial. Μαθαίνουμε τα βασικά: πώς να χτυπάμε, πως να αμυνόμαστε, πως να σκαρφαλώνουμε και να αν ιππεύουμε. Το σύστημα της μάχης ακολουθεί τη φιλοσοφία του Dark Souls: κωλοτούμπες στο πάτωμα, άμυνα με ασπίδα και δυνατά χτυπήματα. Οι ρυθμοί είναι πιο γρήγοροι και θυμίζουν περισσότερο Dead Cells, όμως η βάση είναι ίδια. Μπορούμε να κλωτσήσουμε τους εχθρούς για να βρούμε ανοίγματα, ή να κάνουμε parry με σωστό timing. Οι μάχες είναι δύσκολες, όμως όχι υπερβολικά. Δεν φτάνουν τα επίπεδα των Souls. Παρόλα αυτά, απαιτούν προσοχή και μελετημένες κινήσεις.

Οι τύποι εχθρών είναι αρκετοί και διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, σχεδιαστικά αλλά και όσον αφορά τα patterns επιθέσεων. Η ΑΙ είναι πολύ απλή και οι αντίπαλοι κάνουν βασικές ενέργειες, όμως είναι επαρκής. Τα animations είναι όμορφα, όμως ο συσχετισμός τους με τις ενέργειες του παίκτη στο χειριστήριο δεν είναι όσο άμεσος θα έρεπε. Ο χειρισμός, γενικά, έχει μερικά προβλήματα. Ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιούμε abilities, το πλήκτρο με το οποίο συλλέγουμε αντικείμενα και η αμεσότητα κάποιων ενεργειών, δεν είναι τα βέλτιστα. Επίσης, το platforming έχει κάποια λάθη. Στα μεγάλα άλματα, είναι αρκετές οι φορές που θα φτάσουμε στο επιθυμητό δάπεδο, όμως θα κολλήσουμε στην άκρη του. Παρόλα τα προβλήματα, πάντως, το αποτέλεσμα παραμένει διασκεδαστικό και κανένα από τα ελαττώματά του δεν είναι καταστροφικό.

Οι ομοιότητες με τα Souls παιχνίδια συνεχίζονται στο σύστημα του level up. Σκοτώνοντας εχθρούς, μαζεύουμε shards, τα οποία χρησιμοποιούνται ως χρήματα για αγορά αντικειμένων και για upgrades. Βρίσκουμε αγάλματα που, ως άλλες Bonfires, αποθηκεύουν την πρόοδό μας, μας θεραπεύουν και μας γεμίζουν τα αντικείμενα για healing. Επίσης, εμφανίζουν ξανά όλους τους εχθρούς και αποτελούν checkpoints. Κάνοντας rest σε ένα τέτοιο άγαλμα, αναβαθμίζουμε και τα στατιστικά του χαρακτήρα μας. Strength, Endurance, Intelligence και άλλα, γνωστά χαρακτηριστικά, των οποίων η αύξηση θέλει χρόνο για να έχει αποτέλεσμα.

Κάθε αναβάθμιση στο Vitality, για παράδειγμα, αυξάνει την μπάρα (ακόμη και οι μπάρες, είναι σχεδόν ίδιες με του Dark Souls) της ζωής κατά ένα πολύ μικρό ποσοστό, σχεδόν αόρατο. Βέβαια, το level δεν φτάνει μέχρι 50 ή 99, οπότε στο τέλος υπάρχει μεγάλη διαφορά (σε ένα playthrough φτάσαμε στα 127 levels). Εκτός από τα στατιστικά, υπάρχουν και talents, τα οποία είναι κατανεμημένα σε μορφή δέντρου επιλογών και παραμετροποιούν τον χαρακτήρα μας περαιτέρω.

Στο Death’s Gambit, υπάρχουν αρκετοί τύποι όπλων για να πειραματιστούμε. Τεράστια σφυριά, halberds, δρεπάνια, longswords, greatswords, daggers, τόξα και λοιπά. Κάθε είδος έχει τα δικά του χαρακτηριστικά και τα πάντα (όπως και οι πανοπλίες) είναι upgreadable. Μπορούμε να έχουμε ταυτόχρονα δύο όπλα, ένα σε κάθε χέρι, ώστε να χρησιμοποιούμε όποιο ταιριάζει στην κάθε περίσταση. Ακόμη, βρίσκουμε έναν ικανοποιητικό αριθμό από abilities. Αυτές, χρησιμοποιούνται με βάση μία μπάρα, που γεμίζει όσο πολεμάμε και κάνουμε συγκεκριμένες ενέργειες, όπως άμυνα με την ασπίδα. Οι abilities είναι σημαντικό κομμάτι της μάχης, καθώς μπορούν να αλλάξουν την έκβασή της και είναι πολύ χρήσιμες.

Η διαφοροποίηση με τα Souls εμφανίζεται όταν πεθαίνουμε (όχι στο μήνυμα που εμφανίζεται στην οθόνη, καθώς είναι σχεδόν ολόιδιο). Με τον θάνατο, δεν χάνουμε ούτε ένα shard. Έτσι, τα upgrades και οι αγορές αντικειμένων γίνονται πολύ εύκολα. Αυτό που χάνουμε, είναι ένα από τα φτερά που χρησιμοποιούμε για να κάνουμε healing. Δεν το χάνουμε, βέβαια, μόνιμα. Μένει εκεί όπου πεθάναμε, και μπορούμε να επιστρέψουμε για να το μαζέψουμε. Αν πεθάνουμε στον δρόμο προς τα εκεί, χάνουμε και δεύτερο, αλλά το προηγούμενο δεν εξαφανίζεται. Αν δεν θέλουμε να γυρίσουμε ξανά στο σημείο, ή αν δεν θυμόμαστε που είναι, μπορούμε να επαναφέρουμε τα χαμένα φτερά σπαταλώντας shards στα αγάλματα.

Είναι ένα σύστημα που μοιάζει πολύ με του Dark Souls, αλλά είναι πολύ πιο προσιτό και εύκολο. Σε γενικές γραμμές, το Death’s Gambit δεν είναι πολύ δύσκολο και για αυτό ευθύνεται το στήσιμό των mechanics και η συχνότητα εμφάνισης αγαλμάτων. Η χαμηλότερη δυσκολία δεν μας πείραξε, καθώς δεν θεωρούμε πως ένα Souls-like πρέπει απαραίτητα να είναι υπερβολικά δύσκολο και το Death’s Gambit το βρήκαμε ικανοποιητικό.

Οφείλουμε να κάνουμε ξεχωριστή αναφορά στα bosses του Death’s Gambit, επειδή είναι εκπληκτικά. Πρώτα από όλα, υπάρχει ένα ενδιαφέρον mechanic που συνδυάζει τα bosses με την εξερεύνηση. Αν ξεκοκκαλίσουμε μία περιοχή, βρίσκουμε δύο αντικείμενα τα οποία μάς βοηθούν στην αντιμετώπιση του εκάστοτε boss, χωρίς όμως να είναι απαραίτητα. Επίσης, υπάρχουν και προαιρετικά bosses. Φτάνοντας στο λημέρι του κάθε boss, βλέπουμε εξαιρετικά σχεδιασμένα πλάσματα, με πολλή ποικιλία και έμπνευση. Στις μάχες, πρέπει να χρησιμοποιούμε το περιβάλλον, να αναλύουμε patterns επιθέσεων και να έχουμε γρήγορα αντανακλαστικά. Τα patterns είναι πάρα πολύ ενδιαφέροντα και μερικά bosses πραγματικά αξίζουν βραβείο. Δεν μπορούμε καν να διαλέξουμε κάποιο ως highlight (μάλλον την Origa που μας θύμισε εποχές Mega Drive, με τον καλύτερο τρόπο), καθώς είναι πολλά που μας άφησαν με το στόμα ανοικτό. Η δουλειά που έχει γίνει στα boss fights αξίζει χειροκρότημα στα όρθια.

Μία ακόμη διαφοροποίηση από τα Souls, βρίσκεται στο σενάριο. Το Death’s Gambit έχει ξεκάθαρη ιστορία και όχι minimal αφήγηση με διάσπαρτο lore και διαλόγους. Έχει συγκεκριμένο πρωταγωνιστή, με όνομα, του οποίου την ιστορία μάς αφηγείται. Έχουμε μία κλασική ιστορία συμφωνίας με τον Θάνατο. Ο πρωταγωνιστής μας είναι απέθαντος (σε ίδιο εντελώς ύφος με το Dark Souls) και έχει χάσει τη μητέρα του. Καταλήγει να υπογράφει ένα συμβόλαιο με τον Χάρο και να ψάχνει την πηγή της αθανασίας. Βέβαια, δεν είναι ο μόνος που την αναζητεί και έτσι εμφανίζονται στον δρόμο του φίλοι και εχθροί, κάνοντας το ταξίδι πιο ενδιαφέρον.

Το σενάριο φιλοσοφεί αρκετά σχετικά με τον θάνατο και τη σημασία της ζωής, χωρίς όμως να είναι πολύ βαθύ. Δεν μας συνεπήρε, αλλά δεν ψάχναμε το κουμπί για skip (το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει). Αυτό που έχει ενδιαφέρον, είναι ο τρόπος παρουσίασης της ιστορίας. Πεθαίνοντας, θυμόμαστε μερικά γεγονότα του παρελθόντος και έτσι ξετυλίγεται το σενάριο. Δηλαδή, αφού χάσουμε μερικές φορές χωρίς να συμβεί τίποτα, ξαφνικά βλέπουμε μικρά cut-scenes ή και παίζουμε τμήματα του παρελθόντος. Το ύφος του σεναρίου, δυστυχώς, δεν έχει πάντα συνέπεια και υπάρχουν τμήματα εκτός τόπου και χρόνου.

Στους υπότιτλους και στα μενού βρίσκονται αρκετά λάθη. Τα περισσότερα δεν ενοχλούν ιδιαίτερα, όμως υπάρχει ένα συγκεκριμένο που δημιουργεί πρόβλημα, καθώς κάνει σημαντικό spoiler. Λογικά είναι κομμάτι του διαλόγου που άλλαξε, αφού δεν ακούσαμε το spoiler, παρά μόνο το διαβάσαμε. Φανταζόμαστε πως η εταιρεία ανάπτυξης επέλεξε να φανερώσει αργότερα το συγκεκριμένο στοιχείο, αλλά ξέχασε να το αλλάξει από τους υπότιτλους.

Το voice acting βοηθά το σενάριο αρκετά. Πρώτον, δεν περιμέναμε καν να ακούσουμε φωνές ηθοποιών. Παρόλα αυτά, οι περισσότεροι χαρακτήρες έχουν φωνή και οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι ικανοποιητικές (και θυμίζουν αρκετά Dark Souls).

Η μουσική είναι από τα καλύτερα στοιχεία του παιχνιδιού. Συνήθως ακούμε γαλήνιες μελωδίες, οι οποίες συνοδεύουν την εξερεύνηση αλλά και τις γρήγορες και βίαιες μάχες. Με έναν περίεργο τρόπο, η αργόσυρτη μουσική επένδυση καταφέρνει να ταιριάζει παντού. Το κλίμα που δημιουργείται είναι μελαγχολικό και απόκοσμο και η μουσική καταλήγει να είναι σημαντικό κομμάτι του worldbuilding. Υπάρχουν προβλήματα, καθώς πολλές φορές η μουσική κόβεται ξαφνικά και μένουμε στη σιωπή για κάποιο διάστημα (αυτό συμβαίνει κυρίως σε boss fights). Τα ηχητικά εφέ δεν είναι το ίδιο ποιοτικά. Δεν είναι πως ακούμε παράταιρους ήχους στις μάχες ή κάτι παρόμοιο. Υπάρχουν μερικοί ήχοι που δεν είναι σωστά ρυθμισμένοι και ακούγονται πολύ δυνατά, με αποτέλεσμα να ενοχλούν.

Τα σημαντικότερα προβλήματα του Death’s Gambit απαντώνται στον τεχνικό του τομέα. Τα frames per second πέφτουν αρκετές φορές, το παιχνίδι υπέστη crush και έκλεισε δύο φορές σε ένα playthrough και κόλλησε μερικές ακόμη. Το χειρότερο, όμως, ήταν ένα bug που ήταν σχεδόν game breaking. Και λέμε σχεδόν, επειδή δεν επηρέασε το main story. Παρόλα αυτά, ένα προαιρετικό boss έμεινε εκτός παιχνιδιού. Το bug δεν μας άφησε να ξεκινήσουμε ξανά τη μάχη αφού χάσαμε μία φορά.

Το Death’s Gambit δεν διαρκεί όσο ένα Souls παιχνίδι. Ένα playthrough, με αρκετό ψάξιμο και χωρίς να γνωρίζουμε καθόλου το παιχνίδι, παίρνει 10-12 ώρες. Η διάρκεια είναι αρκετή, καθώς δεν γίνεται βαρετό και το pacing παραμένει σταθερό και λειτουργικό μέχρι τέλους. Επίσης, υπάρχει replayability καθώς οι διάφορες κλάσεις και τα builds του χαρακτήρα έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Μετά τον τερματισμό, υπάρχει new game+, με δέκα αυξανόμενους βαθμούς δυσκολίας. Ιδίως στα 19.99 ευρώ, στα οποία πωλείται, το περιεχόμενο του Death’s Gambit είναι υπεραρκετό για να μας ικανοποιήσει.

Το Death’s Gambit είναι ένα ακόμη Souls-like παιχνίδι, το οποίο παίρνει πάρα πολλά στοιχεία του απευθείας από την πηγή έμπνευσής του. Παρόλα αυτά, καταφέρνει να διαμορφώσει δικό του χαρακτήρα και να μας δώσει αρκετούς λόγους να ασχοληθούμε μαζί του. Αν σας άρεσε το Dead Cells και εύχεστε να ήταν περισσότερο Dark Souls και λιγότερο roguelike, θα βρείτε αυτό που ψάχνετε στο Death’s Gambit. Επίσης, είναι ένα παιχνίδι που είναι πιο εύκολο και έτσι μπορούν να το απολαύσουν περισσότεροι παίκτες, χωρίς να τους εκνευρίσει πολύ. Αν στο μέλλον υπάρξουν διορθωτικά updates που να εξαφανίσουν μερικά από τα τεχνικά προβλήματά του, θα προτείναμε το Death’s Gambit στα σίγουρα. Στην τωρινή του μορφή, παραμένει ένα πολύ αξιόλογο παιχνίδι, δεν είναι αρκετά καλογυαλισμένο αλλά προτείνεται και πάλι, καθώς έχει πολλά να μας δώσει. Εμείς, πάντως, θα συνεχίσουμε στο new game+ χωρίς αμφιβολία.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Death's Gambit

Συντάκτης
16 Αυγούστου 2018
Developer

White Rabbit

Publisher

Adult Swim Games

Πλατφόρμες

PC / PS4

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

14 Αυγούστου 2018

Είδος

Action RPG

PEGI

16

Θετικά

+ Αρκετή παρμετροποίηση
+ Όμορφος εικαστικά και αρκετά ιδιαίτερος κόσμος με σωστή δομή στο level design του
+ Γρήγορες, διασκεδαστικές μάχες και χορταστική εξερεύνηση
+ Ικανοποιητική διάρκεια και replayability
+ Υπέροχα boss fights
+ Επαρκές voice acting και απόλυτα πετυχημένη μουσική υπόκρουση
+ Απαιτητικό αλλά και προσιτό

Αρνητικά

- Ατοπήματα στον χειρισμό
- Τεχνικά προβλήματα, κάποια game breaking
- Πολύ έντονες ομοιότητες με το Dark Souls
- Η κάπως χαμηλή δυσκολία ίσως δεν ικανοποιήσει μερικούς ενδιαφερόμενους
- Ασυνέπεια στο ύφος του σεναρίου

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.0
Συνοψίζοντας

Το Death's Gambit είναι ένα Souls-like action RPG που μοιάζει πάρα πολύ με το Dark Souls. Με έξυπνους τρόπους, καταφέρνει να αποκτήσει δικά του χαρακτηριστικά και έχει αρκετά θετικά στοιχεία για να μας κερδίσει. Ο κόσμος του διαφοροποιείται από τον κλασικό μεσαιωνικό και παρουσιάζεται με ενδιαφέροντα τρόπο και όμορφα σχεδιασμένα pixels. Προτείνεται με άνεση σε όσους θέλουν να παίξουν ένα 2D Souls-like παιχνίδι, αλλά και ένα 2D action RPG γενικότερα, καθώς η δυσκολία του Death's Gambit δεν είναι απαγορευτική. Με μερικά updates που να διορθώνουν τα πολλά τεχνικά προβλήματά του, ένα πολύ αξιόλογο παιχνίδι θα γίνει ακόμη καλύτερο.

7.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1