Divinity: Original Sin II - Definitive Edition

Larian Studios and the Holy Grail
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 10 Σεπτεμβρίου 2018

Είναι μερικά παιχνίδια που μένουν στο μυαλό μας ανεξίτηλα, βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα. Μερικές φορές, τυχαίνει να παίξουμε κάποιο και να χαθούμε εντελώς μέσα του. Να κλείνουμε την κονσόλα και να συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε τον κόσμο του. Μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετική επιλογή σε εκείνο το σημείο; Μήπως αν είχαμε αναπτύξει αλλιώς τους χαρακτήρες μας, εκείνη η μάχη θα ήταν πιο εύκολη; Τέτοιες και άλλες τόσες σκέψεις γεμίζουν το μυαλό μας, όσο είμαστε μακριά και ανυπομονούμε να πάμε σπίτι για να συνεχίσουμε.

Βέβαια, το χάσιμο αυτό συμβαίνει αρκετά σπάνια. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε καμία δουλειά στον έξω κόσμο ή να έχουμε κοινωνική ζωή. Παρόλα αυτά, τα παιχνίδια που καταφέρνουν να μας ρουφήξουν μέσα τους σε τέτοιο βαθμό, είναι σίγουρα ιδιαίτερα.

Το Divinity Original Sin 2, είναι ένα τέτοιο παιχνίδι. Είναι ιδιαίτερο. Ας τα βγάλουμε όλα από τη μέση από την αρχή: Το Divinity: Original Sin 2 είναι το καλύτερο παιχνίδι του είδους του, σήμερα. Το μόνο άλλο RPG των τελευταίων χρόνων, που μπορεί να κονταροχτυπηθεί μαζί του, είναι το The Witcher 3: Wild Hunt. Και, κινδυνεύοντας να ακουστούμε ιερόσυλοι, σας λέμε πως με το Divinity: Original Sin 2, περάσαμε καλύτερα. Δεν εννοούμε πως είναι καλύτερο παιχνίδι, απαραίτητα. Εξάλλου διαφέρουν αρκετά. Απλώς, διασκεδάσαμε τόσο πολύ που θέλαμε να χειροκροτήσουμε.

Και δεν είναι πως το Divinity: Original Sin 2 δεν έχει ανταγωνισμό. Η αναγέννηση των RPG του είδους αυτού, που είχε δει την άνθισή του στα PC με τίτλους όπως το Baldur’s Gate, είναι γεγονός. Είχαμε χρόνια να δούμε το είδος να παίρνει τα πάνω του. Μετά, ήρθαν πολλοί αξιόλογοι τίτλοι, σαν το Pillars of Eternity, το Tyranny και, φυσικά, το Divinity: Original Sin. Τα παιχνίδια αυτά συνέχισαν από εκεί που έμειναν τα κλασικά του είδους, εισάγοντας και μερικά νέα στοιχεία. Νιώσαμε σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα από τότε που το είδος ήταν στα καλύτερά του.

Η Larian Studios, τώρα, από ό,τι φαίνεται βρήκε τρόπο να υπερπηδά σε άλλες διαστάσεις. Ταξίδεψε σε ένα άλλο timeline, στο οποίο η χρυσή εποχή των cRPG δεν τελείωσε ποτέ. Κυκλοφόρησαν πολλοί τίτλοι, τους οποίους η εταιρεία μελέτησε, προτού γυρίσει στον κόσμο μας και δημιουργήσει το Divinity: Original Sin 2. Μόνο έτσι μπορούμε να εξηγήσουμε την πηγή έμπνευσής της. Το προηγούμενο παιχνίδι της εταιρείας, το πρώτο Divinity: Original Sin, ήταν κάτι παραπάνω από αξιόλογο. Όμως, το δεύτερο το άφησε πίσω κατά πολύ, σε όλους τους τομείς.

Ένα από τα ζητούμενα σε κάθε RPG, είτε είναι pen and paper, είτε video game, είναι η ελευθερία. «Πας όπου θες και κάνεις ό,τι θες!», λέγαμε παίζοντας Morrowind. Προχωρώντας τεχνολογικά, η βιομηχανία άρχισε να προσφέρει ακόμα περισσότερη ελευθερία στα παιχνίδια. Παίξαμε το Fable και γίναμε κακοί· το απολαύσαμε, παρόλο που -με τα σημερινά δεδομένα τουλάχιστον- το σύστημα ήταν απλοϊκό. Είδαμε πολλές παρόμοιες προσπάθειες, όλο και πιο ανεπτυγμένες, με τον καιρό. Τα mechanics που μας δίνουν τη δυνατότητα επιλογής και μας οδηγούν στους ανάλογους δρόμους, με όποιες επιπτώσεις υπάρξουν, είναι από τα πιο ενδιαφέροντα. Βέβαια, η απόλυτη ελευθερία είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Δεν είναι απλό για ένα video game να πλησιάσει την αντίστοιχη ενός pen and paper RPG. Και στα δύο είδη, υπάρχουν κανόνες, όμως στην ηλεκτρονική τους μορφή είναι πιο περιοριστικοί.

Τώρα, θα τολμήσουμε να πούμε πως κανένα άλλο παιχνίδι, εκτός του Divinity: Original Sin 2, δεν έφτασε τόσο κοντά στο ζητούμενο. Ποτέ δεν ήταν τόσο διασκεδαστικό να κάνεις επιλογές για να δεις τα αποτελέσματά τους να ζωντανεύουν γύρω σου. Η Larian δεν προσπαθεί να μας περιορίσει. Έφτιαξε έναν κόσμο, έθεσε μερικούς κανόνες, μας έδωσε εργαλεία και μας αφήνει ελεύθερους. Μας παροτρύνει συνεχώς να σπάσουμε τους κανόνες, ή έστω να τους λυγίσουμε.

Ας μιλήσουμε με παραδείγματα. Κάποια στιγμή, πήραμε ένα κλειδί για να πάμε σε ένα κλειδωμένο, απομονωμένο δωμάτιο. Μας ζητήθηκε να αφήσουμε τους συντρόφους μας απ’ έξω. Τους αποχαιρετίσαμε και μπήκαμε μέσα. Πέσαμε θύμα απάτης και μας πήραν όλα τα αντικείμενα, από εξοπλισμό και χρήματα, μέχρι και τα άχρηστα κουτάλια που έχουν ξεμείνει στο σακίδιο. Πάνω από το πτώμα μας, βέβαια, θα αφήναμε να περάσει κάτι τέτοιο χωρίς να αντισταθούμε. Δυστυχώς, χωρίς εξοπλισμό και με τους συμμάχους μας κλεισμένους εκτός δωματίου, η μάχη κράτησε πολύ λίγο. Load game και πάμε πάλι. Αυτή τη φορά θα τους ξεγελούσαμε σίγουρα και μαζί και το ίδιο το παιχνίδι. Ξεκλειδώσαμε την πόρτα και πριν μπούμε, δώσαμε το κλειδί σε άλλο μέλος του party, που έμεινε απ'έξω. Έτσι, όταν μας επιτέθηκαν, μπορέσαμε να φέρουμε ενισχύσεις και να κερδίσουμε τη μάχη.

Το Divinity: Original Sin 2 δεν προσπαθεί να είναι ρεαλιστικό. Πολλές είναι οι φορές που κάνει ξεκάθαρο πως είναι ένα παιχνίδι. Στο παραπάνω παράδειγμα, ας πούμε, καταφέραμε να εκμεταλλευτούμε την κατάσταση και να τη γυρίσουμε προς όφελός μας, μόνο αφότου ξέραμε τι θα ακολουθήσει. Όμως, δεν πειράζει καθόλου. Το αντίθετο μάλιστα. Το στήσιμο του Divinity: Original Sin 2 μάς προτρέπει να πειραματιστούμε πολύ, να σκεφτούμε και να δράσουμε δημιουργικά. Το να προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε το παιχνίδι και να βγούμε κερδισμένοι είναι πολύ ενδιαφέρον σαν concept. Το ότι τα καταφέρνουμε, αξίζει συγχαρητήρια. Βέβαια, μην νομίζετε πως δεν υπάρχουν επιπτώσεις. Κάθε επιλογή έχει τον αντίκτυπό της στον κόσμο και τα αποτελέσματα πολλές φορές είναι απρόβλεπτα και εντελώς απροσδόκητα.

Οι μάχες είναι turn based και είναι πολύ δύσκολες. Η Larian φρόντισε να μας δώσει πολλές επιλογές όσον αφορά τη δυσκολία, ειδικά στην Definitive Edition. Υπάρχει ένας νέος βαθμός δυσκολίας, για τους πιο άπειρους παίκτες, με τον οποίο το παιχνίδι γίνεται αισθητά πιο εύκολο. Βέβαια, είναι πολύ σωστά ζυγισμένο, καθώς για έναν άπειρο παίκτη, η πρόκληση θα είναι και πάλι αρκετή.

Πολλές είναι οι φορές που βρισκόμαστε σε μία μονομαχία και χάνουμε παταγωδώς. Δοκιμάζουμε διάφορες στρατηγικές, χωρίς αποτέλεσμα. Είναι μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τι θέλει το παιχνίδι από εμάς. Μας ζητάει να παίξουμε εμπνευσμένα και όχι συμβατικά. Απαιτεί από εμάς να δοκιμάσουμε τακτικές που μοιάζουν αδύνατες και, πολλές φορές, γελοίες. Και είναι γελοίες. Ξεχάστε τις ηρωικές στιγμές, την επικούρα και τους Manowar. Στο Divinity: Original Sin 2, αρκετά συχνά θα νιώθετε πως είστε ο Benny Hill με τσεκούρι και ασπίδα. Η ομάδα μπορεί να σπάσει και να χειριζόμαστε ξεχωριστά τα 4 μέλη της. Έτσι, δίνεται η δυνατότητα απίστευτων πειραματισμών. Ενώ ένας χαρακτήρας μας μιλάει με έναν NPC, κάποιος άλλος μαζεύει βαρέλια με δηλητήριο, ενώ οι άλλοι δύο έχουν ήδη ξεκινήσει καυγά στην ταβέρνα.

Πιστέψτε μας, κατά τη διάρκεια του Divinity: Original Sin 2, θα εκπλαγείτε. Πολλές φορές. Το πρώτο Act του παιχνιδιού είναι πραγματικά υπέροχο. Είναι ένα ποίημα, φτιαγμένο με τα γνωστά υλικά ενός RPG. Η ποιότητα των επόμενων Acts είναι πάντοτε υψηλή. Παρόλα αυτά, η αρχή του ταξιδιού είναι το καλύτερο σημείο του. Βρισκόμαστε σε έναν μικρό χάρτη, χωρίς αχανείς τοποθεσίες. Όμως, κάθε σημείο του είναι φοβερά πυκνό σε περιεχόμενο. Γενικά, έτσι είναι όλο το παιχνίδι. Δεν μας τοποθετεί σε τεράστιους κόσμους με ανούσιους χώρους και καταστάσεις. Δεν υπάρχουν πολλά random encounters και grinding. Οι ιστορίες, όμως, που περικλείονται στις περιορισμένες τοποθεσίες, είναι πραγματικά πολλές, διασκεδαστικές και ενδιαφέρουσες.

Το πρώτο σκέλος της ιστορίας κερδίζει απέναντι στα μεταγενέστερα, επειδή υπερτερεί όσον αφορά το focus: μας δίνει ξεκάθαρους στόχους από την αρχή και εμείς προσπαθούμε να βρούμε πως θα τους πετύχουμε. Το pacing είναι ολόσωστο. Επίσης, το Fort Joy καταλήγει να είναι σχεδόν εξίσου αξιομνημόνευτο με περιοχές-μεγαθήρια όπως η Sigil και τα πιο πρόσφατα Sagus Cliffs.

Με λίγα λόγια, έχουμε ουσιαστικά ένα main quest και βρίσκουμε αρκετά παράπλευρα. Οι τρόποι με τους οποίους οι αποστολές του προαιρετικού περιεχομένου συνδέονται με την κεντρική ιστορία, ή και μεταξύ τους, είναι εκπληκτικοίΟ κόσμος του Divinity: Original Sin 2 αναπνέει, κινείται και αντιδρά. Μας βάζει μέσα του και μας επιτρέπει να φερθούμε όπως εμείς νομίζουμε. Μας προκαλεί να βγούμε εκτός ορίων και προσπαθεί να ακολουθήσει, ώστε να μην υπάρξουν ρωγμές στο σύστημα που στηρίζει τις λειτουργίες του. Και, τις περισσότερες φορές, όντως δεν υπάρχουν. Όσο και αν ξεφύγουμε από τον συμβατικό τρόπο παιξίματος, ο κόσμος ακολουθεί και προφταίνει.

Αυτό που ενδέχεται να ξενίσει αρκετούς, είναι η αδυναμία επιστροφής σε προηγούμενες περιοχές, αφού φύγουμε από αυτές. Εμείς, πάντως, βρήκαμε πως έτσι τα πάντα είναι πιο συγκεντρωμένα και λιγότερο χαοτικά. Κάθε περιοχή, όσο μικρή και αν είναι, μπορεί άνετα να μας απασχολήσει για 10-20 ώρες και συνολικά το παιχνίδι ξεπερνά τις 50 με ευκολία (για να μην πούμε και τις 100). Βέβαια, δεν αρκεί ένα playthrough άρα καταλαβαίνετε πως θα σας απασχολήσει για καιρό.

Ο κόσμος του Divinity: Original Sin 2, εκτός από πολύ διασκεδαστικός, είναι και ιδιαίτερος. Είναι αλλόκοτος και γελοίος, με έναν τρόπο που θα μπορούσε να εξηγηθεί πολύ εύκολα μέσω των ταινιών των Monty Python. Το Divinity: Original Sin 2 είναι το Holy Grail των μοντέρνων RPG, με όλες τις σημασίες που μπορεί να έχει αυτή η πρόταση. Αρχικά, βλέπουμε πως τα περισσότερα κομμάτια του κόσμου είναι λίγο ως πολύ γνωστά. Θα περάσουμε από μεσαιωνικά κάστρα, θα συναντήσουμε ξωτικά, νάνους και ανθρωπόμορφες σαύρες, καθώς και απέθαντους.

Υπάρχουν, όμως, κάποιες λεπτομέρειες που δίνουν στο Divinity: Original Sin 2 τον ξεχωριστό του χαρακτήρα. Για παράδειγμα, τα λεπτεπίλεπτα, πανέξυπνα και καλλιτεχνικά ξωτικά, εδώ επιδίδονται σε πράξεις κανιβαλισμού για να τους αποκαλυφθούν οι μνήμες του γεύματός τους. Δεν είναι καν ένα απλό στοιχείο του lore, καθώς υπάρχουν αποστολές που χωρίς τη συγκεκριμένη ιδιότητα δεν μπορούν να ολοκληρωθούν. Πώς αλλιώς θα μάθουμε, άλλωστε, για τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου που κατέληξε στην κοιλιά ενός καρχαρία;

Ο κόσμος και οι ιστορίες του Divinity: Original Sin 2 χαρακτηρίζονται από απόλυτη συνέπεια. Το writing είναι πάντοτε, σε κάθε δευτερόλεπτο, θαυμάσιο. Μαζί ακολουθεί και το voice acting. Οι ηθοποιοί έχουν κάνει αναπάντεχα καλή δουλειά, με highlight τον αφηγητή και την ίδια την αφήγηση, η οποία είναι εκπληκτικά διασκεδαστική. Έτσι, δημιουργούνται πραγματικά μοναδικοί χαρακτήρες και σενάρια, είτε μιλάμε για main quests και τους συντρόφους μας, είτε για απλές αγγαρείες και περαστικούς NPC (ούτε ίχνος ασήμαντου fetch quest).

Στις περιπέτειές μας στον κόσμο του παιχνιδιού, κάναμε σεξ με σκελετό, μιλήσαμε για γάμο με τη βασίλισσα των σαλιγκαριών της φωτιάς, δώσαμε σε μία κότα το χαμένο της αυγό, σώσαμε έναν δράκο από τα δεσμά του, χλευάσαμε θεούς, μετατρέψαμε ένα τεράστιο, μοχθηρό χταπόδι σε κοτόπουλο, είπαμε ανέκδοτα με άλογα σε κλέφτες, φορέσαμε κουβάδες στο κεφάλι, πήγαμε να σκοτώσουμε μία απέθαντη γάτα, καψαλίσαμε τους συντρόφους μας στις χειρότερες δυνατές στιγμές, μιλήσαμε με φλεγόμενα γουρούνια και με πλοία· τίποτα από αυτά και άλλα τόσα δεν έμοιαζε ούτε στιγμή εκτός τόπου και χρόνου. Η γραφή είναι πραγματικά αστεία και πολλές φορές γελάσαμε δυνατά, ενώ ταυτόχρονα, με μαεστρία, διατηρείται η ισορροπία και το παιχνίδι δεν γίνεται ποτέ 100% κωμωδία.

Να πούμε πως η κεντρική ιστορία είναι πολύ αξιόλογη από μόνη της και ένα σαφές βήμα μπροστά, σε σχέση με το σενάριο του πρώτου Divinity: Original Sin. Επίσης, να μην παραλείψουμε να αναφέρουμε πως, παρόλο που κάθε είδους role-playing είναι εφικτό, καλοστημένο και έχει ενδιαφέρον, το Divinity: Original Sin 2 δεν μας θέλει απαραίτητα ιππότες σε αστραφτερό άλογο. Μας προκαλεί, αντιθέτως, να γίνουμε ο πιο αγενής, διψασμένος για δύναμη κόπανος που πέρασε ποτέ από τον κόσμο και μας ανταμείβει για αυτό με πολλούς τρόπους.

Το Divinity: Original Sin 2 δεν τα πάει περίφημα μόνο στο σενάριο και την ελευθερία που προσφέρει. Διαπρέπει σε όλες τις πτυχές του gameplay. Αυτό είναι πασιφανές από την πρώτη στιγμή. Το character creation είναι αυτό που βλέπουμε μόλις ξεκινήσουμε και είναι υπέροχο. Μπορούμε να επιλέξουμε έναν από τους έξι χαρακτήρες που αργότερα συναντάμε ως πιθανούς companions, ή να δημιουργήσουμε έναν δικό μας, από το μηδέν. Στην πρώτη περίπτωση, το backstory και οι προσωπικές αποστολές και στόχοι του χαρακτήρα είναι προκαθορισμένα. Και οι δύο τρόποι έχουν ενδιαφέρον και είναι απόλυτα λειτουργικοί. Ίσως είναι προτιμότερο να διαλέξουμε έναν από τους έτοιμους χαρακτήρες, ώστε να δούμε το εξαιρετικό σενάριο που έχει γράψει η εταιρεία για τον κάθε ένα. Όλοι οι companions είναι ενδιαφέροντες και μοναδικοί.

Υπάρχει και μία ιδέα που είναι πολύ εύστοχη και λύνει ένα κλασικό πρόβλημα των RPG. Οι companions που συναντάμε, δεν έχουν προκαθορισμένη κλάση. Είναι, όπως μας ενημερώνουν, πιο δυνατοί σε κάποιους τομείς, όμως μπορούν να κάνουν τα πάντα. Έτσι, διαμορφώνουμε εμείς την κλάση του καθενός. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να πάρουμε στην ομάδα μας όποιον μας φαίνεται πως έχει ενδιαφέρον, ανεξάρτητα με τις ανάγκες του party, καθώς τους προσαρμόζουμε κατά βούληση.

Αν δημιουργήσουμε custom χαρακτήρα, επιλέγουμε πρώτα τη φυλή του, εκτός από το φύλο του. Μπορούμε να είμαστε Elf, Lizard, Human και Dwarf, καθώς και Undead (οποιαδήποτε από τις 4 φυλές). Κάθε φυλή έχει δικά της χαρακτηριστικά και lore και το παιχνίδι φροντίζει να τα εκμεταλλευτεί στο έπακρο. Επίσης, εκτός από τα race specific quests και δραστηριότητες, υπάρχουν και μικρότερες λεπτομέρειες: τα δάχτυλα ενός σκελετωμένου Undead λειτουργούν ως lockpick (αν έχει βέβαια τις απαραίτητες γνώσεις πάνω στο αντικείμενο) και οι Lizards μπορούν να σκάβουν χωρίς φτυάρι. Προφανώς, δεν είναι μόνο αυτά, όμως δεν θα αναφέρουμε περισσότερα. Τα πάντα είναι, πάντως, χρήσιμα και διασκεδαστικά.

Ακόμη, επιλέγουμε και κάποιες ιδιότητες που λειτουργούν εκτός μάχης, όπως το persuasion και μερικούς τίτλους όπως το Jester. Έτσι, ανοίγουν πολλά διαφορετικά μονοπάτια στους διαλόγους και στην εξερεύνηση· κάποια είναι χρήσιμα, κάποια απλώς αστεία και όλα καλογραμμένα και μελετημένα επιμελώς.

Όσον αφορά τις κλάσεις και τις ικανότητες στη μάχη, το Divinity: Original Sin 2 διαθέτει ένα πολύ ευέλικτο σύστημα που ευνοεί τους πειραματισμούς και τη δημιουργία multiclass χαρακτήρων. Οι διάφοροι τρόποι μάχης είναι πολλοί και καλύπτουν κάθε στυλ παιξίματος. Επίσης, για έμπειρους παίκτες και με λίγη προσοχή, το σύστημα δημιουργίας δεν δημιουργεί προβλήματα και την ανάγκη να ξεκινήσουν από την αρχή, επειδή ο χαρακτήρας που έφτιαξαν δεν είναι αρκετά ισχυρός. Αυτό μπορεί να συμβεί σε νεοφερμένους στο είδος, όμως αν επιλέξουν τη χαμηλή δυσκολία, πιθανότατα δεν θα έχουν πρόβλημα. Εξάλλου, σε ένα πολύ σωστά τοποθετημένο σημείο, δίνεται η δυνατότητα να διαμορφώσουμε τους χαρακτήρες μας από την αρχή.

Επιπρόσθετα, αρκετά βοηθάει το εκτενέστερο σε σχέση με την αρχική έκδοση για PC tutorial, που επεξηγεί τις βασικές λειτουργίες και τα συστήματα του παιχνιδιού. Και θα χρειαστούν εξηγήσεις, καθώς τα συστήματα είναι πάρα πολλά και πολύπλοκα. Μετά το αρχικό tutorial, οι συμβουλές και οι οδηγίες σπανίζουν. Το παιχνίδι είναι πολύ απρόβλεπτο και περίεργο, συνεπώς το να ανακαλύπτουμε τα πάντα μόνοι μας, έχοντας όμως τις βάσεις, είναι η καλύτερη επιλογή.

Η Definitive Edition δεν είναι ένα απλό, βιαστικό και πρόχειρο port του τίτλου στις κονσόλες (Xbox One και PS4). Η έκδοση αυτή, έχει δημιουργηθεί με προσοχή και σεβασμό. Η Larian άκουσε όσα έλεγαν οι fans τόσο καιρό, όσο το Divinity: Original Sin 2 κυκλοφορούσε σε PC και σκέφτηκε πώς θα μπορούσε να κάνει το παιχνίδι της καλύτερο και πιο ταιριαστό στις κονσόλες. Ταυτόχρονα, όσοι έχουν ήδη το παιχνίδι σε PC, μπορούν μέσω free update να απολαύσουν το βελτιωμένο περιεχόμενο της Definitive Edition. Έτσι, υπάρχουν αρκετές αλλαγές (μεγάλες και μικρές), βελτιώσεις και προσθήκες, από το voice acting και το σενάριο μέχρι τον χειρισμό και μικρές λεπτομέρειες.

Δυστυχώς, το ποντίκι και το πληκτρολόγιο παραμένουν η πιο αρμοστή μέθοδος για ένα παιχνίδι σαν το Divinity: Original Sin 2. Έχει γίνει τίμια προσπάθεια προσαρμογής, όμως είναι ένα δύσκολο εγχείρημα. Ειδικά σε ένα παιχνίδι με τόσα μενού, αντικείμενα, λεπτομέρειες και τέτοιο interactivity, το χειριστήριο μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα.

Η μετατροπή του χειρισμού από το ποντίκι και πληκτρολόγιο στο χειριστήριο έχει γίνει με έξυπνο τρόπο και είναι ίσως όσο πιο κοντά στο βέλτιστο αποτέλεσμα θα μπορούσε. Παρόλα αυτά, είναι κατώτερο σύστημα χειρισμού, για παιχνίδι τέτοιου είδους. Τα μενού και το interface έχουν προσαρμοστεί αρκετά για τις κονσόλες και το αποτέλεσμα είναι λειτουργικό, παρόλο που δυσκολεύει αρκετές φορές και κάποια τμήματα του μενού δεν είναι αρκετά καλοφτιαγμένα.

Το χειρότερο όμως, είναι η αλληλεπίδραση με τον κόσμο. Υπάρχουν αμέτρητα αντικείμενα, πόρτες, σκάλες, χαρακτήρες και άλλα πολλά με τα οποία μπορούμε να έχουμε διάδραση. Έτσι, όταν στον χώρο υπάρχουν αρκετά πιθανά σημεία αλληλεπίδρασης, η εναλλαγή μεταξύ τους κουράζει, ειδικά μετά από αρκετές ώρες παιχνιδιού. Επίσης, στις μάχες δημιουργείται πρόβλημα, καθώς δεν υπάρχουν hotkeys και η διαδικασία επιλογής από την μπάρα αλλά και η εκτέλεση των skills με την επιλογή στόχων με χειροκίνητο κέρσορα, παίρνουν πολύ χρόνο.

Οι μάχες παίζουν σε ισομετρική οπτική γωνία, όπως και το υπόλοιπο παιχνίδι και είναι turn based. Χειριζόμαστε τους 4 χαρακτήρες του party μας και προσπαθούμε να νικήσουμε τους εχθρούς χρησιμοποιώντας στρατηγική, φαντασία, γνώση του συστήματος και σωστό εξοπλισμό. Οι διάφορες ικανότητες, συμπεριλαμβανομένων και των μαγικών, δεν ξεκλειδώνονται κάνοντας level up. Οι μόνοι τρόποι να τις αποκτήσουμε είναι μέσω μαγικού εξοπλισμού, ή αγοράζοντάς τες. Τα slots είναι πεπερασμένα και έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε αρκετά τι ιδιότητες θα δώσουμε σε κάθε χαρακτήρα.

Μπορούμε να δημιουργήσουμε πολύ λειτουργικά combos και να κάνουμε τη ζωή μας πιο εύκολη. Για παράδειγμα, οι Undead, όταν δέχονται healing, χάνουν HP αντί να κερδίζουν. Ο τρόπος για να τους θεραπεύσουμε, είναι το δηλητήριο. Έτσι, αν έχουμε έναν Undead και έναν μάγο του οποίου τα χτυπήματα με το ραβδί προκαλούν poison, μας βολεύει πάρα πολύ. Τα combos τέτοιου είδους είναι πάρα πολλά και το μόνο που χρειάζεται για να τα ανακαλύψουμε, είναι η φαντασία μας.

Επίσης, μπορούμε να χρησιμοποιούμε το περιβάλλον: ρίχνοντας ηλεκτρισμό στο νερό, προκαλούμε ΑoE ηλεκτροσόκ, πετώντας φωτιά σε λάδι ή δηλητήριο δημιουργούνται εκρήξεις και φωτιές κ.α. Οι δυνατότητες είναι πάρα πολλές και τρομερά διασκεδαστικές. Ακόμη, πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη το ύψος του εδάφους, το πεδίο της όρασής μας (και των εχθρών) και άλλες λεπτομέρειες που κάνουν τη στρατηγική σκέψη και τοποθέτηση απαραίτητες. Τα μόνα προβλήματα που παρουσιάζονται, εκτός από αυτά του χειρισμού που αναφέραμε παραπάνω, είναι το ενδεχόμενο να γεμίσει η οθόνη από εφέ με αποτέλεσμα να χαθούμε λίγο και οι πτώσεις των FPS.

Για να λειτουργήσουν τα διάφορα status ailments, πρέπει πρώτα να έχουμε μηδενίσει την κατάλληλη ασπίδα του εχθρού: υπάρχει η μαγική και η σωματική. Χτυπώντας με physical επιθέσεις, σπάει η δεύτερη και με μαγικές η πρώτη. Έτσι, πρέπει να κοιτάμε πού είναι δυνατότερος ο κάθε εχθρός και να σχεδιάζουμε τις κινήσεις μας αναλόγως. Να σημειωθεί πως οι μάχες είναι γενικά απαιτητικές και μπορεί να χρειαστεί να παίξετε αρκετές φορές και για πολλή ώρα κάποιες από τις δυσκολότερες, μέχρι να βρείτε το βέλτιστο για εσάς και το party σας μονοπάτι προς τη νίκη.

Να πούμε πως, παρόλο που η συμπερίληψη πιο προσιτών σε νέους παίκτες βαθμών δυσκολίας είναι σαφέστατα καλοδεχούμενη, το Divinity: Original Sin 2 λάμπει στα πιο δύσκολα, καθώς το στήσιμο των καταστάσεων και η ανεπτυγμένη AI συνδράμουν στην ανάπτυξη πολύ δημιουργικών σκέψεων στο κεφάλι μας.

Όσο εντυπωσιακές και χαοτικές είναι οι μάχες όταν παίζουμε μόνοι, δεν πιάνουν μία μπροστά στις αντίστοιχες σε multiplayer. Ναι, το Divinity: Original SIn 2, πιστό στην παράδοση του προκατόχου του, μας δίνει την επιλογή να παίξουμε multiplayer, τοπικά ή online, μέχρι και 4 άτομα. Το αμφιλεγόμενο σύστημα «πέτρα, ψαλίδι, χαρτί» του πρώτου παιχνιδιού έχει πλέον φύγει. Το multiplayer κάνει το Divinity: Original Sin 2 ακόμη καλύτερο από όσο ήδη είναι σε solo mode, σε όλες του τις πτυχές.

Παίζοντας με παρέα, πολλές φορές θα διαφωνήσετε για το πώς θα κινηθείτε. Αρκετά questlines, εξάλλου, είναι αντικρουόμενα. Ένα μέλος της ομάδας θέλει να σκοτώσει έναν NPC ώστε να πάρει εκδίκηση, ενώ ένα άλλο επιθυμεί να του μιλήσει για να πάρει σημαντικές πληροφορίες. Αν γίνει το ένα, το άλλο μετά είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο. Επίσης, το κεντρικό questline δημιουργεί μερικές πολύ πετυχημένες αντιπαλότητες, τις οποίες καλούμαστε να λύσουμε όπως εμείς νομίζουμε. Το split screen και η χρήση του είναι πολύ σωστά δομημένα και βοηθούν την εμπειρία του co-op multiplayer ακόμη περισσότερο.

Ο τρόπος διαχείρισης του party, όταν παίζουμε multiplayer δύο ατόμων, είναι πολύ έξυπνος και σίγουρα η καλύτερη δυνατή επιλογή. Προτείνουμε να παίξετε το παιχνίδι με παρέα, αν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, για να το απολαύσετε στην καλύτερη μορφή του.

Το Game Master mode που υπήρχε στην έκδοση του παιχνιδιού για PC, δεν βρίσκεται στην Definitive Edition στις κονσόλες. Η Larian θεώρησε πως η πολύπλοκη φύση και οι πολλές λειτουργίες σε συνδυασμό με την ανάγκη για hotkeys και εύκολη περιήγηση σε μενού, θα έκαναν το mode αυτό δύσκολο, όταν έπαιζε σε κονσόλα. Αυτό που υπάρχει ακόμη, είναι το Arena. Στο mode αυτό, πολεμάμε σε PvP μονομαχίες, με χαρακτήρες που προέρχονται από το campaign.

Η αρένα έχει εμπλουτιστεί με μερικά χαρακτηριστικά που κάνουν τις μάχες πιο διασκεδαστικές και οι διαθέσιμοι χαρακτήρες είναι αρκετοί και ενδιαφέροντες, με τα δικά τους skills. Δεν περιμέναμε το mode αυτό να είναι τόσο ευχάριστο και καλοστημένο και αποτέλεσε μία ευχάριστη έκπληξη. Εκτός από τα online matches, μπορούμε να παίξουμε χρησιμοποιώντας το ίδιο χειριστήριο, εναλλάξ. Οι χάρτες είναι αρκετοί και υπάρχουν δύο modes: το deathmatch (κερδίζει αυτός που μένει τελευταίος) και το kill the king, όπου προσπαθούμε να σκοτώσουμε (και να προστατέψουμε, αντίστοιχα) έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα. Το Arena mode δεν είναι σε καμία περίπτωση από τα σημαντικά χαρακτηριστικά του Divinity: Original Sin 2, όμως είναι διασκεδαστικό και η ύπαρξή του σίγουρα είναι θετικό στοιχείο.

Εκτός από τα ανισόρροπα frames, ο τεχνικός τομέας είναι εντυπωσιακός. Τα bugs που συναντήσαμε, όμως και η συχνότητά τους, δεν είναι καν άξια αναφοράς. Κάτι πολύ θετικό και ανέλπιστο, όταν μιλάμε για παιχνίδι με τέτοιο μέγεθος και ελευθερία. Πολλές φορές, όταν προσπαθούσαμε να σπάσουμε τους κανόνες και να κάνουμε του κεφαλιού μας, πιστεύαμε πως θα πέσουμε πάνω σε κάποιο bug, μόνο για να εκπλαγούμε από την απουσία του. Τα loading screens είναι λίγα και δεν διαρκούν πολύ· εν μέσω gameplay, σε fast travels και εισόδους σε κτίρια, δεν υπάρχει καν loading, κάτι πολύ ευχάριστο για παιχνίδι του είδους.

Σπάνια πετυχαίνουμε καταστάσεις που σπάνε το immersion και δεν λειτουργούν όπως θα έπρεπε. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή σκοτώσαμε έναν φρουρό και ο συνάδελφός του, όταν ξεκινούσαμε διάλογο μαζί του, συνέχιζε να μιλά με τον νεκρό, σαν να ήταν ζωντανός (και εκείνος να του απαντά). Δεν υπάρχουν όμως πολλές τέτοιες περιπτώσεις και το να καταφέρουμε να σπάσουμε το main quest δεν φαίνεται πιθανό, καθώς προσπαθήσαμε αρκετά χωρίς αποτέλεσμα.

Οπτικά, το Divinity: Original Sin 2 δεν εντυπωσιάζει, όπως είναι σχετικά αναμενόμενο λόγω της isometric φύσης του. Είναι, παρόλα αυτά, απόλυτα ικανοποιητικό (και λίγο παραπάνω). Σχεδιαστικά, οι τοποθεσίες, οι πανοπλίες και τα πλάσματα κάθε φυλής και μεγέθους είναι πολύ εμπνευσμένα. Τα γραφικά συνεχίζουν να είναι αξιοπρεπή και όταν κάνουμε zoom, βλέποντας από κοντά τα μοντέλα των χαρακτήρων.

Η μουσική του Divinity: Original Sin 2, είναι φανταστική. Κινείται στο γνωστό κλίμα που συνηθίζεται σε fantasy RPG. Ακούμε διάφορα παραδοσιακά όργανα και μελωδίες που είναι πολύ ευχάριστες και δεν ξεχνιούνται εύκολα. Επίσης, στο character creation επιλέγουμε ένα μουσικό όργανο για τον χαρακτήρα μας, κάτι που στην αρχή δεν καταλαβαίνουμε που αποσκοπεί. Όμως, τελικά ανακαλύπτουμε πως η μουσική αλλάζει ανάλογα με την επιλογή μας. Για την ακρίβεια, αλλάζει το βασικό μουσικό όργανο· έχουμε διάφορες επιλογές, όπως φλάουτο ή τσέλο και τα αποτελέσματα είναι μαγικά, ό,τι και αν επιλέξουμε.

Με λίγα λόγια, το Divinity: Original Sin 2 είναι το καλύτερο σε όσα κάνει. Η ελευθερία που προσφέρει δεν έχει προηγούμενο και όλα του τα συστήματα έχουν απέραντο βάθος και είναι ανέλπιστα λειτουργικά και υπέροχα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Είναι από τις λίγες φορές που η έκδοση ενός RPG σε κονσόλες, το οποίο είναι ξεκάθαρα φτιαγμένο για να παίζει σε PC, δεν έχει να ζηλέψει πολλά από την αρχική της μορφή. Μπορεί το Divinity: Original Sin 2, λόγω χειρισμού και μόνο, να παίζει καλύτερα σε PC, παρόλα αυτά δεν κάνει εκπτώσεις στις κονσόλες και παραμένει υπέροχο. Αν έχετε αρκετό χρόνο και όρεξη και αν σας αρέσουν τα RPG ή γενικά τα παιχνίδια με επιλογές και συνέπειες στην αφήγησή τους, δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από το Divinity: Original Sin 2, αυτή τη στιγμή.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Divinity: Original Sin II - Definitive Edition

Συντάκτης
10 Σεπτεμβρίου 2018
Developer

Larian Studios

Publisher

Larian Studios

Διανομή

Bandai Namco Entertainment Hellas

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4 / Xbox One

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

31 Αυγούστου 2018

Είδος

Role-Playing

PEGI

18

Θετικά

+ Απίστευτα πυκνό και ουσιώδες περιεχόμενο, κεντρικό και παράπλευρο, με υπέροχους χαρακτήρες και απίστευτο writing
+ Πολύ αξιόλογος τεχνικός τομέας, με ελάχιστα και ασήμαντα bugs
+ Απόλυτα ικανοποιητικό οπτικά
+ Η Definitive Edition δεν είναι ένα απλό, πρόχειρο port και ο νέος βαθμός δυσκολίας είναι πολύ σωστή επιλογή
+ Πάρα πολλά, αλληλένδετα συστήματα, πολύπλοκα και με τεράστιο βάθος
+ Εντυπωσιακή ελευθερία κινήσεων και πολλές εκπλήξεις, όσον αφορά τις συνέπειες των επιλογών
+ Φανταστική μουσική επιμέλεια και voice acting υψηλού επιπέδου
+ Τεράστια διάρκεια χωρίς ανούσια γεμίσματα
+ Μία από τις καλύτερες co-op multiplayer εμπειρίες όλων των εποχών
+ Φρέσκες ιδέες και δημιουργικότητα στις μάχες και το gameplay στο σύνολό του

Αρνητικά

- Μερικά frame drops που, μαζί με το χάος που δημιουργείται στο πεδίο της μάχης, προκαλούν σύγχυση
- Ο χειρισμός, το interface και τα μενού, παρόλο που έχουν προσαρμοστεί με έξυπνο τρόπο, είναι κάπως δύσχρηστα

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
9.5
9.8
Συνοψίζοντας

Το Divinity: Original Sin 2 είναι το καλύτερο σε όσα κάνει. Η ελευθερία που προσφέρει δεν έχει προηγούμενο και όλα του τα συστήματα έχουν απέραντο βάθος και είναι ανέλπιστα λειτουργικά και υπέροχα συνδεδεμένα μεταξύ τους. Είναι από τις λίγες φορές που η έκδοση ενός RPG σε κονσόλες, το οποίο είναι ξεκάθαρα φτιαγμένο για να παίζει σε PC, δεν έχει να ζηλέψει πολλά από την αρχική της μορφή. Μπορεί το Divinity: Original Sin 2, λόγω χειρισμού και μόνο, να παίζει καλύτερα σε PC, παρόλα αυτά δεν κάνει εκπτώσεις στις κονσόλες και παραμένει υπέροχο. Αν έχετε αρκετό χρόνο και όρεξη και αν σας αρέσουν τα RPG ή γενικά τα παιχνίδια με επιλογές και συνέπειες στην αφήγησή τους, δεν υπάρχει καλύτερη επιλογή από το Divinity: Original Sin 2, αυτή τη στιγμή.

9.5
Βαθμός
9.8
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1