Dollhouse

by Παναγιώτης Τριάντης on 14 Ιουνίου 2019

Horror παιχνίδια. Ένα αρκετά safe bet για developers μιας και «πουλάνε» όχι μόνο γιατί αρέσουν στους παίκτες, αλλά και επειδή έχουν πέραση σε streams και αυτόματα γίνεται τεράστια διαφήμιση.

Το Dollhouse έρχεται από μία μικρή ομάδα που ακούει στο όνομα Creazn Studio, λειτουργεί στο Τορόντο του Καναδά και αποτελείται από μόλις 11 άτομα. Αποτελεί την πρώτη δουλειά της ομάδας και κυκλοφορεί για PC και PlayStation 4. Παίξαμε την έκδοση του PS4 και τα συναισθήματά μας μπορούμε να πούμε πως είναι ανάμεικτα, ενώ εντύπωση μας προκάλεσε πως, εκτός από το campaign, υπάρχει και multiplayer mode, πράγμα σπάνιο για παιχνίδια της κατηγορίας του.

Ας τα πάρουμε όμως με τη σειρά. Στο Dollhouse αναλαμβάνουμε τον ρόλο μιας detective ρόλο της Marie, μιας ντετέκτιβ που πάσχει από αμνησία και πρέπει να περιπλανηθεί στους λαβυρίνθους του μυαλού της, για να ανακτήσει χαμένες μνήμες και να ξεδιαλύνει τα μυστήρια του παρελθόντος της. Η αλήθεια είναι πως η ιστορία μάς μπέρδεψε στην αρχή, όμως καθώς προχωρούσαμε στο παιχνίδι όλα έγιναν ξεκάθαρα και τα ερωτήματα που μας είχαν προκύψει απαντήθηκαν.

Το gameplay κομμάτι του τίτλου, όμως, ήταν αυτό που μας απασχόλησε περισσότερο, και όχι θετικά. Το παιχνίδι χωρίζεται σε chapters, με κάθε ένα από αυτά να αποτελεί και ένα «επίπεδο» που έχει τη μορφή λαβυρίνθου. Τα επίπεδα μάς στέλνουν σε διαφορετικές τοποθεσίες, ανάλογα με τις σχετικές αναμνήσεις.

Για να ολοκληρώσουμε τα επίπεδα, πρέπει να διεκπεραιώσουμε μία αλληλουχία δραστηριοτήτων: βρίσκουμε κομμάτια από φιλμ, που αντιπροσωπεύουν τις μνήμες τής Marie και μας δίνουν τη δυνατότητα να τα χρησιμοποιήσουμε στη μορφή clips, ώστε να σχηματίσουμε μια ταινία (και ένα κομμάτι γραπτού σεναρίου, ενώνοντας προτάσεις που βρίσκουμε μέσα στα επίπεδα), στο τέλος του επιπέδου. Η ταινία που φτιάχνουμε βαθμολογείται από μυστηριώδεις κριτικούς και εμείς κερδίζουμε πόντους εμπειρίας. Το μοντάζ των ταινιών είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα, όμως πάσχει στην υλοποίηση, αφού δεν δίνει αρκετές αφορμές για να ασχοληθούμε εκτενώς.

 

Θεωρητικά, η διαδικασία ακούγεται διασκεδαστική. Παρόλα αυτά, επαναλαμβάνεται σε υπερβολικό βαθμό και κουράζει πολύ. Σε κάθε κεφάλαιο, κάνουμε ακριβώς τα ίδια: βρίσκουμε τις μνήμες, αποφεύγουμε τους κινδύνους, φτιάχνουμε την ταινία. Το μόνο που αλλάζει είναι το περιβάλλον, όμως οι διαφοροποιήσεις δεν είναι αρκετές για να δικαιολογήσουν την επανάληψη, αφού η ασπρόμαυρη (με μερικά χρώματα εδώ κι εκεί) νουάρ αισθητική επικρατεί. Σε κάθε επίπεδο, καλούμαστε να λύσουμε έναν κεντρικό γρίφο, που ποτέ δεν είναι ιδιαίτερα απαιτητικός, καταφέρνει να σπάσει τη μονοτονία, όμως δεν αρκεί.

Φυσικά όλα αυτά δεν γίνονται τόσο απλά, καθώς τα επίπεδα είναι γεμάτα με μανεκέν που είναι έτοιμες να παίξουν αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, μιας και έτσι ακριβώς λειτουργούν. Όσο δεν τις βλέπουμε, οι μανεκέν κουνιούνται και έρχονται κατά πάνω μας προκειμένου να μας προκαλέσουν damage. Όσο τις αντικρίζουμε, δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα. Εκτός από αυτές, υπάρχει μία «κουρδιστή» μανεκέν που περιφέρεται στον χώρο και αν μας βρει, μπορεί να μας σκοτώσει με μόλις ένα χτύπημα.

Αν πεθάνουμε, χάνουμε όσα αντικείμενα έχουμε μαζέψει και ξεκινάμε από την αρχή του κεφαλαίου. Για να ανακτήσουμε τα υπάρχοντά μας, πρέπει να βρούμε το σημείο όπου πεθάναμε, σε στιλ Dark Souls. Η τυχαία διαμόρφωση των επιπέδων και η λαβυρινθώδης φύση τους, κάνουν το mechanic αυτό εκνευριστικό, αρκετές φορές. Αν θέλετε να απολαύσετε τους γρίφους και το σενάριο χωρίς κινδύνους και άγχος, υπάρχει το Voyeur Mode, το οποίο βέβαια καταντά βαρετό αφού απουσιάζει η ένταση που στηρίζει το παιχνίδι, όμως είναι καλοδεχούμενη προσθήκη, αφού το puzzle στοιχείο έχει κεντρικό ρόλο. Τέλος, στους κινδύνους συμπεριλαμβάνονται και οι παγίδες της πίστας που έρχονται σε πολλές και διαφορετικές μορφές, όπως καρφιά που πετάγονται από το έδαφος, πέφτουν από το ταβάνι, τείχη που εμφανίζονται στη μέση του πουθενά και άλλα.

Μπορεί σε πολλά horror παιχνίδια να μην δίνεται η δυνατότητα να αντεπιτεθείς σε ό,τι σε κυνηγάει, ωστόσο στο Dollhouse μπορούμε όχι απλά να αμυνθούμε, αλλά και να εξολοθρεύσουμε κάποιους από τους εχθρούς μας. Πρώτο και ισχυρότερο όπλο μας είναι ένα flash με το οποίο μπορούμε να εξαφανίσουμε τις μανεκέν που μας κυνηγούν. Αντίστοιχα, υπάρχουν abilities που μας προσφέρουν επιπλέον stamina για να τρέξουμε περισσότερο όταν το χρειαζόμαστε, η δυνατότητα να εξαφανιστούμε για λίγα δευτερόλεπτα και άλλα. Δυστυχώς, τα abilities δεν ήταν τόσο χρήσιμα όσο φαίνονται και δεν μας φάνηκαν αναγκαία στη δυσκολία που παίξαμε, μιας και τις περισσότερες φορές καταφέραμε να ολοκληρώσουμε τα chapters χρησιμοποιώντας ένα από αυτά, για μία ή δυο φορές σε κατάσταση ανάγκης. Τέλος, υπάρχουν βοηθητικά αντικείμενα για να μπορέσουμε να προσανατολιστούμε, όπως και ειδικά safe rooms όπου μπορούμε να μπούμε για να προστατευτούμε.

Η πιο ενδιαφέρουσα ιδιότητα που έχουμε στη διάθεσή μας είναι η δυνατότητα να βλέπουμε μέσα από τα μάτια του κεντρικού εχθρού. Έτσι, μπορούμε να μάθουμε πού βρίσκεται, κάθε στιγμή, καθώς και να εντοπίσουμε αντικείμενα τριγύρω του (σε κάθε περίπτωση, βλέπουμε σε οπτική πρώτου προσώπου). Η ιδιότητα αυτή είναι εξαιρετικά χρήσιμη, όμως έχει και αντίβαρο, φυσικά. Όσο τη χρησιμοποιούμε, ο εντοπισμός μας από το εχθρικό πλάσμα γίνεται ευκολότερος και έτσι πρέπει να την ενεργοποιούμε με σύνεση και προσοχή.

Το παιχνίδι έχει πολλαπλά endings, προσφέροντας έτσι ένα αρκετά τίμιο replayability, με τα επίπεδα να είναι randomly generated σε κάθε playthrough κρατώντας τον παίκτη σε εγρήγορση. Ένα playthrough μας πήρε περίπου οκτώ ώρες, ενώ όσοι θα στοχεύσουν για την πλατίνα θα ασχοληθούν με το παιχνίδι για πολλές παραπάνω. Εκτός από αυτό, έχουμε και το online multiplayer κομμάτι, που αυξάνει τη διάρκεια. Μέχρι και οκτώ παίκτες τοποθετούνται σε έναν χάρτη και προσπαθούν να συλλέξουν μνήμες, ενώ ταυτόχρονα κυνηγιούνται για να αλληλοσκοτωθούν και να πάρουν τις μνήμες των άλλων. Το mode δεν θα λέγαμε ότι είναι κάτι το ιδιαίτερο, αλλά είναι μια διασκεδαστική πρόταση και σίγουρα έχει ένα ενδιαφέρον μιας και, όπως αναφέραμε και νωρίτερα, δεν είναι συχνό φαινόμενο για παιχνίδια του είδους.

Ένα από τα δυνατά στοιχεία του Dollhouse είναι σίγουρα η ατμόσφαιρα. Μπορεί οπτικά να μην αποτελεί κάτι το εντυπωσιακό, μιας και τα γραφικά φαίνονται κάπως παλιά, όμως η μουσική επένδυση και ο σχεδιασμός των χαρτών σε εγκλωβίζουν στη noir αισθητική του και ταυτόχρονα σε αγχώνουν για το τι θα συναντήσεις στη στροφή. Δυστυχώς, όλη αυτή η εμπειρία καταρρέει μπροστά στα μάτια μας όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με bugs και glitches. Στο πρώτο μας playthrough αναγκαστήκαμε να ξεκινήσουμε από την αρχή όταν κλειστήκαμε σε ένα δωμάτιο που δεν έγινε trigger αυτό που έπρεπε με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Αντίστοιχα προβλήματα είχαμε και σε άλλο σημείο που διαβάσαμε ένα script και δεν μπορούσαμε να βγούμε και γενικότερα να κάνουμε τίποτα, με αποτέλεσμα να πρέπει να ξεκινήσουμε ξανά. Επιπλέον, σε ορισμένα chapters οι παγίδες δεν φαινόντουσαν· κάτι που υποθέτουμε πως δεν έγινε επίτηδες μιας και υπήρχαν, αλλά δεν τις βλέπαμε. Επίσης, σε δύο κεφάλαια οι μανεκέν δεν μας ενόχλησαν καθόλου, σαν να μην είχαν ενεργοποιηθεί. Εκτός αυτών, στην αρχή του παιχνιδιού αναφέρεται ξεκάθαρα πως για να σκοτώσουμε τις μανεκέν και να εξαφανίσουμε τους τοίχους που εμφανίζονται, θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε το flash. Υπήρξαν πάρα πολλές φορές που αυτό δεν γινόταν. Τέλος, ακόμα και ήχοι που προσθέτουν σημαντικά στα jumpscares και την όλη ατμόσφαιρα ενός horror παιχνιδιού, τις περισσότερες φορές δεν είχαν φορτώσει με αποτέλεσμα να μην είναι τόσο αγχωτικό.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Dollhouse

Συντάκτης
14 Ιουνίου 2019
Developer

Creazn Studio

Publisher

SOEDESCO Publishing B.V.

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

24 Μαΐου 2019

Είδος

Horror

PEGI

18

Θετικά

+ Η ατμόσφαιρα -κυρίως η μουσική- του παιχνιδιού
+ Multiplayer mode
+ Πολλαπλά endings που προσφέρουν replayability
+ Μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες

Αρνητικά

- Πολλά bugs που επηρεάζουν το gameplay και την πρόοδο
- Γραφικά που θα μπορούσαν να είναι καλύτερα για την τρέχουσα γενιά
- Απίστευτα επαναλαμβανόμενο

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
5.0
Συνοψίζοντας

Το Dollhouse δεν είναι ένα κακό horror παιχνίδι, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη πως δημιουργήθηκε από μόλις έντεκα άτομα. Έχει εξαιρετική ατμόσφαιρα, προσφέρει λόγους για να ασχοληθεί κανείς μαζί του πολλές φορές, αλλά και κάτι καινούργιο που σπάνια βλέπουμε σε horror τίτλο, ένα διασκεδαστικό multiplayer mode. Όμως, το γεγονός πως είναι επαναλαμβανόμενο μπορεί να κουράσει και να κάνει κάποιον να βαρεθεί, ενώ τα πάρα πολλά bugs που όχι απλά επηρεάζουν το gameplay, αλλά μπορούν και να σας αναγκάσουν να ξεκινήσετε ξανά το παιχνίδι σας από την αρχή, δεν βοηθούν την κατάσταση. Είναι ένας τίτλος που είχε προοπτικές, όμως πάσχει από σοβαρά τεχνικά προβλήματα και η δομή του είναι γεμάτη επανάληψη.

5.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1