Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age

by Βαγγέλης Λερός on 21 Σεπτεμβρίου 2018

Από το 1986 έως το 2018, το Dragon Quest έγραψε και συνεχίζει να γράφει ιστορία, φιγουράροντας στα top των charts των πιο εμπορικά επιτυχημένων τίτλων. Με 11 βασικά παιχνίδια στη σειρά και δεκάδες spin-off, τόσο σε κονσόλες, όσο και σε φορητές συσκευές, δεν χαρακτηρίζεται μόνο από το περίπου ένα δισεκατομμύριο πωλήσεις του, παγκοσμίως, αλλά και από τη φρενίτιδα που προκαλεί στη "Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου", όπου αντιμετωπίζεται σαν πολιτιστικό φαινόμενο.

Συγκεκριμένα, η κοινή γνώμη εντός της τοπικής gaming βιομηχανίας θέλει το Dragon Quest σε ρόλο "εθνικού video game" με τη δημοτικότητά του να βρίσκεται σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, ακόμα και στους κύκλους των non-gamers.

Στην πραγματικότητα, οι Ιάπωνες μπορούν να καμαρώνουν για πολλά video games και δεν ντρέπονται να το κάνουν, κρίνοντας από την παρουσία του Mario στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο, που προλόγιζε τον ερχομό του θεσμού στην... πνευματική γενέτειρα του Ιταλού υδραυλικού.

Δυσκολεύομαι, μολαταύτα, να κάνω τον συσχετισμό και να σας πείσω για το πόσο σημαντικό παιχνίδι θεωρείται το Dragon Quest στο εξωτερικό, χαρακτηρίζοντας, μάλιστα, μια ολόκληρη χώρα. Ας πούμε, απλά, πως είναι κάτι σαν τον μουσακά, το Κατίκι Δομοκού και το "φιλότιμο" για εμάς τους Έλληνες...

Με τούτα και με κείνα, χωρίς να θέλω να γενικεύσω την κατάσταση και, γνωρίζοντας πως υπάρχουν και otaku μερακλήδες σε αυτό τον τόπο ...το ενδέκατο μέρος της βασικής σειράς Dragon Quest, με υπότιτλο "Echoes of an Elusive Age", κυκλοφόρησε πρόσφατα και υπάρχει ένα σοβαρό ενδεχόμενο να μην ακούσατε ακόμα γι' αυτό. Μπορείτε να το απολαύσετε στο PlayStation 4, το Nintendo Switch αλλά και το PC, ενώ προηγείται της κυκλοφορίας του και μια έκδοση για 3DS, στην οποία όμως δεν θα αναφερθώ, αφού πρόκειται ουσιαστικά για διαφορετικό παιχνίδι.

Το Echoes of an Elusive Age είναι ένα κλασικό Dragon Quest, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Ακριβολογώντας, μιλάμε για ένα παραδοσιακό JRPG, βαθιά ριζωμένο στις στέρεες βάσεις του genre. Το γεγονός πως δεν καινοτομεί απολύτως πουθενά, αλλά αντιθέτως οπισθοδρομεί, για κάποιους αποτελεί το μεγαλύτερο ατού, ενώ για άλλους σοβαρότατο πρόβλημα.

Για αρχή, το σενάριό του καταπιάνεται με το τυπικό, "εκλεκτό" αγόρι που, παρότι μεγάλωσε στην επαρχία, έχει βασιλικές καταβολές τις οποίες πρέπει να ακολουθήσει κατά το γράμμα του Θρύλου που τον θέλει να σώζει τον κόσμο από την καταστροφή. Ο χαρακτήρας μας είναι βουβός, απαντά μόνο με "Ναι" και "Όχι" και συνήθως οι απαντήσεις μας δεν παίζουν κανένα ρόλο στην έκβαση της ιστορίας, παρά μόνο στο ύφος που θα εξελιχθεί ο κάθε διάλογος, πριν το παιχνίδι μας αναγκάσει να υποταχθούμε στη γραμμικότητά του.

Το παραπάνω είναι απλά ένα εκ των πολλών οπισθοδρομικών στοιχείων του Dragon Quest XI, που αποδεικνύει ότι πολλές φορές κάποιες έννοιες είναι εντελώς σχετικές. Στην προκειμένη περίπτωση, το "παλιό" και το "νέο" ορίζονται ως προς το σημείο αναφοράς. Το 2018, μέσα στον κυκεώνα των fully branched σεναρίων που εξατομικεύουν την εμπειρία μεν, αφήνουν τεράστιες τρύπες στην πλοκή δε, ένα συγκροτημένο, καλογραμμένο αλλά γραμμικό αφήγημα φαντάζει πρωτόγνωρο, ίσως επαναστατικό.

Αν μη τι άλλο, οι χαρακτήρες που συναντάμε, είτε αυτοί εντάσσονται τελικά στο party μας, είτε είναι απλοί περαστικοί, είναι καλογραμμένοι και ξεδιπλώνουν τον χαρακτήρα τους ομαλά δημιουργώντας, ενίοτε, συμπάθειες ή αντιπάθειες. Τα plot twists που υπάρχουν βαδίζουν στα ίδια, χαμηλά επίπεδα πρωτοτυπίας, όμως σκηνοθετούνται με τρόπο τέτοιο που καταφέρνουν να εκπλήξουν ακόμα και τους πιο ...συνηθισμένους στα κλισέ των ιαπωνικών RPG.

Στην ολότητά της, η ιστορία του Dragon Quest XI μοιάζει με φανταστικό παραμύθι που, ενώ θυμίζει πολλά άλλα, το αφηγείται η καλύτερη γιαγιά του κόσμου, κάνοντάς το να διατηρεί το ενδιαφέρον του, ακόμα κι αν είναι η εκατοστή φορά που το ακούς. Χαρακτηρίζεται από την απλότητα και τη ζεστασιά που εκπέμπει στο μεγαλύτερο μέρος του κι έτσι, παρά το γεγονός ότι οι περίπου 60-70 ώρες των main missions κούρασαν σε αρκετά σημεία, φροντίζει να ξεκουράζει τον παίκτη με μικρές αυξομειώσεις του ρυθμού και της "ελαφρότητας" του σεναρίου.

Γενικότερα, ο κόσμος του παιχνιδιού είναι πολυδιάστατος και σχεδιασμένος στην εντέλεια. Υπάρχει ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην κατανομή των NPC στις πόλεις, με αποτέλεσμα να συναντάμε τον ίδιο αριθμό χαρακτήρων και με τις ίδιες ιδιότητες σε κάθε μια από τις πόλεις που ανακαλύπτουμε, με το περιτύλιγμά τους σε κάθε περίπτωση, όμως, να είναι μοναδικό. Υπάρχει συγκεκριμένη ιδιωματική διάλεκτος, ρουχισμός και... συνήθειες που αντιστοιχούν σε κάθε χαρακτήρα και εξαρτάται από την περιοχή που εδρεύει.

Οι περιοχές αυτές μπορεί να αφορούν από χωριουδάκια χωμένα μέσα σε βουνά με ιαματικές πηγές, ψαροχώρια χτισμένα κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, έως μεγαλουπόλεις μες στη μέση της ερήμου. Η λεπτομερής δουλειά που έχει γίνει στον σχεδιασμό δεν αποτυπώνεται μόνο στα κτίσματα εντός των πόλεων, αλλά και στην άγρια φύση, η οποία διανθίζεται από εξίσου ιδιόμορφες πινελιές, άμεσα εξαρτώμενες από την περιοχή.

Αν και το πιο αναχρονιστικό χαρακτηριστικό του κόσμου του Dragon Quest XI είναι η δομή των πόλεων και η κατανομή των NPC, εντελώς παλαιικός είναι και ο σχεδιασμός των dungeon (και κάποιων άλλων σημαντικών κτηρίων), που τα θέλει old school, με ανεξήγητα μεγάλες πόρτες, ψηλοτάβανα και με αρχιτεκτονική λαβύρινθου, στα πρότυπα ...αρχαίων παιχνιδιών, κάτι που δεν συμβαδίζει με τις υπόλοιπες διαστάσεις.

Το αποκορύφωμα του design, στο Echoes of an Elusive Age, βρίσκεται στον σχεδιασμό των τεράτων που πολεμάμε και βρίσκονται διασκορπισμένα σε όλα αυτά τα καταπληκτικά μέρη που περιέγραψα παραπάνω. Διαχρονικά, αυτό ήταν που χαρακτήριζε και το Dragon Quest σαν franchise, με το compendium των τεράτων να αποτελεί, ίσως, το καλλιτεχνικό πατρόν για τις μετέπειτα επιτυχίες των JRPG με βάση τους τα τερατάκια, ξεκινώντας από τα Pokemon και φτάνοντας στην πιο πρόσφατη επιτυχία του Yokai Watch.

Είτε μιλάμε για τέρατα, είτε για χαρακτήρες, ειδική μνεία πρέπει να γίνει στο χιούμορ, με το οποίο η Square Enix ντύνει τον τίτλο, εξισορροπώντας εξαιρετικά το μελόδραμα με το comic relief στα σημεία που χρειάζεται, κρύβοντας ακόμα και βρώμικα, ενήλικα αστεία πίσω από απλές συζητήσεις με NPCs.

Εν δυνάμει, το Dragon Quest XI μπορεί να σας απασχολήσει για πάνω από 100 ώρες, έπειτα από τις 60-70 βασικές ώρες της ιστορίας, με αρκετά side quests και completionist goals. Είναι σημαντικό να γνωρίζετε, βέβαια, πως αυτός ο τριψήφιος αριθμός ωρών gameplay δεν συγκρίνεται με εκείνον που μπορεί να σημειώσει κανείς σε άλλα σύγχρονα παιχνίδια. Μιλάμε για άπειρες ώρες διαβάσματος κειμένου, άπειρο farming σκοτώνοντας ξανά και ξανά ΚΑΙ ΞΑΝΑ τα ίδια τέρατα, περιμένοντας για κάποιο συγκεκριμένο spawn κ.ο.κ.

Κάθε μικρή "ιδιοτροπία" που μπορείτε να σκεφτείτε, σε σχέση με ένα μέσο JRPG, κάνει την παρουσία της αισθητή και εδώ, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις το τραβάει στα άκρα επιδεικτικά. Για κάποιον που θέλει να ξεζουμίσει το παιχνίδι δεν αρκεί απλά να αφιερώσει χρόνο. Υπάρχουν μυστικά αλλά και δεδομένα που δεν καταγράφονται πουθενά και βοηθά, για παράδειγμα, να κρατάς σημειώσεις σε τετράδιο για να τα θυμηθείς στην πορεία.

Το saving system του είναι, τρόπον τινά, υβριδικό και συνδυάζει το auto saving σε κομβικά σημεία της ιστορίας, με το manual save που πραγματοποιείται μόνο σε συγκεκριμένα σημεία της πόλης και σε ειδικά shrines. Μια λάθος κίνηση στη μάχη μπορεί να σας στείλει αρκετές ώρες πίσω, ειδικά αν στο μεσοδιάστημα δεν έχετε περάσει από κάποιο checkpoint.

Αυτή είναι, πρακτικά, η κύρια δυσκολία του τίτλου. Οι μάχες δίνονται μέσα από το πιο bare-bones, turn-based σύστημα μηχανισμών που έχετε συναντήσει στην τρέχουσα γενιά: Επίθεση, Άμυνα, Μαγεία/Ικανότητες και Items είναι όλα και όλα όσα χρειάζονται σε ένα RPG για να αποκτήσει "μάχη" και το παιχνίδι αρκείται σε αυτά. Το μοναδικό, ίσως, mechanic που το διαχωρίζει από ένα Final Fantasy του προηγούμενου αιώνα ή την πρώτη κασέτα Pokemon, είναι τα special moves που μπορούν να πραγματοποιήσουν οι χαρακτήρες όταν είναι "pepped up" (δεν τολμώ να κάνω απόδοση στα Ελληνικά).

Υπάρχει η δυνατότητα για κίνηση στον χώρο από τους χαρακτήρες, ωστόσο δεν επηρεάζει επ' ουδενί τη μάχη. Όπου και να τοποθετήσουμε τον χαρακτήρα μας, κάνει και δέχεται το ίδιο damage. Επιπροσθέτως, μπορούμε να δώσουμε εντολές τακτικής στα μέλη του party, αλλά αυτό γίνεται μόνο κατά την προετοιμασία και όχι κατά τη διάρκεια των αναμετρήσεων. Σε κάθε άλλη περίπτωση, έχουμε το ελεύθερο να χειριστούμε τον κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά, παίρνοντας τον πλήρη έλεγχο της ομάδας.

Το Leveling System είναι πλήρες από attributes για να ανεβάσουμε, με τον αντίκτυπό τους στη μάχη να είναι μεγάλος, χωρίς όμως πάντα να έχει καταλυτική σημασία. Το ποιος θα επιτεθεί πρώτος και πόσες φορές μέσα στον γύρο, διαμορφώνει το αποτέλεσμα εκεί που υπάρχει ισοδυναμία και, από εκεί και πέρα, η σωστή διαχείριση του Mana και των αντικειμένων που κάνουμε assign σε κάθε party member αποτελούν πρόσθετα προσόντα για τον παίκτη που θα τιμήσει το Dragon Quest XI.

Με κάθε level που ανεβαίνουμε, λαμβάνουμε skill points με τα οποία αγοράζουμε ικανότητες ή ενισχύουμε τα attributes ενός από τα διαθέσιμα class. Μπορούμε να έχουμε swords, greatswords, daggers και άλλα πολλά όπλα και κάθε ένα από αυτά έχει τη δική του διαδρομή στο skill tree. Με το αζημίωτο, μπορούμε να πάρουμε πίσω τα skill points που ξοδέψαμε και να αλλάξουμε class κατά το δοκούν. Έτσι, η επιλογή της προσέγγισής μας στη μάχη, του class και του οπλισμού μας δεν είναι δεσμευτική.

Όπως σε όλα τα κλασικά JRPG, έχουμε και εδώ crafting materials που συλλέγουμε από τις διάφορες περιοχές που εξερευνούμε και επεξεργαζόμαστε σε έναν ειδικό πάγκο στα camp sites που κατασκηνώνουμε.

Το θετικό είναι πως δεν επιλέγουμε το craftable item, ψάχνοντας απλά για τα απαραίτητα συστατικά. Πρέπει αρχικά να βρούμε τη "συνταγή" για να μάθουμε ποια materials χρειάζονται και στη συνέχεια να περάσουμε από ένα smithing mini-game που καθορίζει το πόσο καλό θα βγει το δημιούργημά μας. Αυτό κυμαίνεται από καθόλου (αποτυχία) μέχρι αρκετές μονάδες buffαρίσματος των χαρακτηριστικών του. Στο ίδιο μοτίβο μπορούμε να κάνουμε και enhance το υπάρχον equipment, χρησιμοποιώντας τους αντίστοιχους πόρους.

Το αρνητικό στην όλη φάση του crafting, είναι ότι αυτό αφορά αμιγώς το κομμάτι των attributes, καθώς δεν μπορούμε να παρέμβουμε στους χαρακτήρες αισθητικά. Όσο καλοί κι αν γίνουμε, δηλαδή, στην κατασκευή κουλ πανοπλιών και σπαθιών, ο χαρακτήρας μας θα είναι καταδικασμένος να φορά μωβ ρόμπα και να κυκλοφορεί με καρέ μαλλί.

Στο ταξίδι μου και την αναζήτηση πόρων για τις κατασκευές μου, συνειδητοποίησα πως το XI προσφέρει μερικές ενδιαφέρουσες επιλογές κατά το exploration. Αρχικά, υπάρχει για τους τεμπέληδες η επιλογή του αλόγου που, καβαλώντας το, κάνει τη μετακίνηση γρήγορη και ασφαλή από τα τέρατα που βρίσκονται στο διάβα μας και εκτοπίζονται από την ορμή του καλπάζοντος συντρόφου μας. Σε δυσπρόσιτα σημεία μπορούμε άλλες φορές να φτάσουμε με τη χρήση interactable αντικειμένων και άλλες, κάνοντας tame συγκεκριμένα είδη τεράτων και καβαλώντας τα.

Τόσο σε συγκεκριμένα σημεία του open world (but not really open), όσο και σε αρκετά από τα dungeon, υπάρχει το στοιχειώδες platforming, χωρίς να ξεπερνά το παιχνίδι τον εαυτό του. Η συνολική εμπειρία, αλλά και ο τρόπος που πορεύτηκα και κυρίως που... έσπασα βάζα και κουτιά, μου θύμισε έντονα Zelda, κάτι ιδιαίτερα θετικό, όσον αφορά το γενικότερο exploration του Dragon Quest XI.

Από όλα τα παραπάνω, μάλλον έχετε κατατοπιστεί σχετικά με το πού κινείται ο τίτλος οπτικά. Παρόλα αυτά, οι αναφορές μου έθιξαν κυρίως το game/level design και πρέπει να αναφερθώ και στην αισθητική του τίτλου, που ομολογουμένως βρίσκεται σε απίστευτα επίπεδα.

Η συνταγή των cell shaded JRPG είναι πλέον δοκιμασμένη και ασφαλής. Θα λέγαμε πως ταιριάζει τέλεια στην τρέχουσα γενιά, όπου αυτού του είδους η τεχνική μπορεί να επωφεληθεί από την επεξεργαστική δύναμη των κονσολών. Είδαμε μέσα στη χρονιά το εξαιρετικό Ni no Kuni II και μάλιστα είχα βιαστεί να μιλήσω για υποψήφιο GOTY και για το πόσο ασύγκριτα όμορφο έδειχνε. Το Dragon Quest XI με εκθέτει ελαφρώς, παρουσιάζοντας όχι απλά ένα εφάμιλλο αποτέλεσμα, αλλά ξεπερνώντας, σε σημεία, το οτιδήποτε έχω δει ως τώρα στο είδος. Η βασική του διαφορά με το πρώτο είναι πως δεν υιοθετεί καθολικά το καρτουνίστικο μοντέλο, ούτε μιμείται τις τεχνικές των μεγάλων studio anime. Δημιουργεί ένα δικό του στυλ, μπλέκοντας το σκίτσο με ρεαλιστικές τεχνικές απεικόνισης, όπως, για παράδειγμα, το νερό, που θα το ζήλευαν πολλά AAA παιχνίδια άλλων genre.

Τα πάντα είναι κρυστάλλινα, πανέμορφα, γεμάτα ζωντάνια, μα, πάνω απ' όλα, έχουν χαρακτήρα. Έναν χαρακτήρα που ίσως μπερδέψει αρκετούς με τον τρόπο που μεταπηδά από φανταχτερός και σύγχρονος σε βρώμικος και vintage. Τα μενού, το γραφικό περιβάλλον, ο τρόπος που περιηγείσαι σε αυτό, τα πάντα έχουν μείνει σε μια άλλη εποχή από επιλογή. Ακόμα και οι ήχοι όταν περνάμε από δωμάτιο σε δωμάτιο, έχουν το ίδιο vintage στυλ, σχεδόν 8bit, χαρίζοντας την αίσθηση του reworked all time classic.

Η μουσική, γενικότερα, αν και εξαιρετική, παιγμένη από τη φιλαρμονική του Tokyo, επαναλαμβάνεται επικίνδυνα, σε σημείο που μετά τις πρώτες 10 ώρες αρχίζει να σε τρελαίνει. Το voice acting είναι καταπληκτικό, πολλές από τις συνομιλίες, ακόμα και με δευτερεύοντες χαρακτήρες είναι voiced και η μετάφραση είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητική.

Στην εποχή των "ενήλικων video games" για παιδιά, το Dragon Quest XI είναι ένα "παιδικό video game" για ενήλικες. Κλείνοντας το μάτι στους ώριμους, πλέον, παίκτες που μεγάλωσαν με κλασικά JRPG, έχει τη δομή ενός παλιού παιχνιδιού και την όψη ενός σύγχρονου.

Όταν στα νιάτα μας βρίσκαμε σε 5 πίξελ τη μαγεία, ζώντας επικές περιπέτειες, οραματιζόμασταν ένα μέλλον στο οποίο θα μπορούσαμε να παίξουμε τέτοιες "παιχνιδάρες" με ...κάπως καλύτερα γραφικά. Το Echoes of an Elusive Age είναι ακριβώς αυτό. Ένα JRPG που βγήκε από το χρονοντούλαπο ντυμένο με το φανταχτερό περιτύλιγμα του 2018. Κάτω από τη σύγχρονη επένδυση κρύβεται το ίδιο παιχνίδι που θα λάτρευες παιδί. Το ερώτημα είναι: Είσαι ακόμα ο ίδιος gamer που ήσουν πριν 20 χρόνια;

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Dragon Quest XI: Echoes of an Elusive Age

Συντάκτης
21 Σεπτεμβρίου 2018
Developer

Square Enix

Publisher

Square Enix

Διανομή

CD Media

Πλατφόρμες

PlayStation 4 / Switch / PC

Tested on

PlayStation 4 Pro

Κυκλοφορία

4 Σεπτεμβρίου 2018

Είδος

JRPG

PEGI

12

Θετικά

+ Ο τίτλος δίνει την αίσθηση ενός reworked, vintage παιχνιδιού ξυπνώντας αναμνήσεις
+ Τα γραφικά είναι πανέμορφα
+ Ο κόσμος του είναι πολυδιάστατος και με τεράστια ποικιλία σε μέρη για εξερεύνηση και τέρατα

Αρνητικά

- Μπορεί να γίνει μονότονο μετά από αρκετές ώρες παιχνιδιού
- Η μουσική επαναλαμβάνεται καθ' όλη τη διάρκειά του και κουράζει

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
8.5
Συνοψίζοντας

Το Echoes of an Elusive Age είναι ένα κλασικό Dragon Quest, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Ακριβολογώντας, μιλάμε για ένα παραδοσιακό JRPG, βαθιά ριζωμένο στις στέρεες βάσεις του genre. Το γεγονός πως δεν καινοτομεί απολύτως πουθενά, αλλά αντιθέτως οπισθοδρομεί, για κάποιους αποτελεί το μεγαλύτερο ατού, ενώ για άλλους σοβαρότατο πρόβλημα.

8.5
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1