Dungeons & Dragons: Dark Alliance - Review

Αυστηρά για ΠΟΛΥ σκληροπυρηνικούς fans
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 27 Ιουνίου 2021

Το πασίγνωστο tabletop RPG, Dungeons & Dragons, έχει βοηθήσει πολύ το gaming από τα πρώτα του βήματα, καθώς στάθηκε έμπνευση για πληθώρα παιχνιδιών, άμεσα και έμμεσα, με τους κανόνες του, το setting και το βαθύ του lore. Τελευταία, δεν είχαμε την τύχη να απολαύσουμε πολλούς τίτλους που να βασίζονται στο D&D και έτσι η είδηση της κυκλοφορίας του Dark Alliance ήταν πολύ ευχάριστη στα αυτιά των fans του franchise αλλά και των RPG φαντασίας γενικότερα.

Το νέο αυτό παιχνίδι, του οποίου την έκδοση έχει αναλάβει η ίδια η Wizards of the Coast, περιλαμβάνει τους διάσημους χαρακτήρες του R.A. Salvatore, όπως για παράδειγμα τον Drizzt Do’Urden και την Catti-brie μεταξύ άλλων, και τους βάζει σε κλασικές τοποθεσίες του setting, στο Icewind Dale του Faerûn. Μάλιστα, στην ανάπτυξη του τίτλου συμμετείχε ο ίδιος ο Salvatore, και η πλοκή αποτελεί συνέχεια του βιβλίου The Crystal Shard, και το εγχείρημα είναι πνευματικός διάδοχος των δύο Baldur’s Gate: Dark Alliance. Όλα αυτά, είναι χαρακτηριστικά που συντελούν στη δημιουργία ελπίδας και αισιοδοξίας για κάτι αξιόλογο που θα μπορούσε να αποτελέσει το εναρκτήριο λάκτισμα για περισσότερο D&D στα videogames μας.

Ωστόσο, όλως περιέργως, το Dungeons & Dragons: Dark Alliance αποτυγχάνει παντού. Η ιστορία του, παρόλο που έχει όλα αυτά τα ονόματα να την πλαισιώνουν, είναι τελικά μία βαρετή περιπέτεια που θα μπορούσε να έχει σκαρφιστεί ένας DM μέτριας εμπειρίας για να παίξει μερικά sessions με την παρέα του. Υπάρχουν τόσοι εμβληματικοί χαρακτήρες, τόσες κλασικές τοποθεσίες και το lore είναι απύθμενο, όμως το αποτέλεσμα είναι μία πλοκή του στιλ «οι κακοί θέλουν να κατακτήσουν τον κόσμο, σώσε τον μαγικό κρύσταλλο, ω ήρωα!» και έτσι όλα αυτά τα στοιχεία μένουν ανεκμετάλλευτα. Οι χαρακτήρες δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον και η αφήγηση δεν μας δίνει κανέναν λόγο να νοιαστούμε για όσα τους συμβαίνουν ή να ασχοληθούμε με τα γεγονότα που βλέπουμε στην οθόνη μας. Εν τέλει, έχουμε ένα action RPG που απλώς μας βάζει να ολοκληρώνουμε πίστες χωρίς να νοιαζόμαστε γιατί και, αν και χαμένη ευκαιρία, δεν είναι αυτό το βασικό πρόβλημα του παιχνιδιού, καθώς αυτό θα μπορούσε να συγχωρεθεί.

Τα πιο έντονα και απωθητικά προβλήματα εμφανίζονται στο gameplay που, όπως κι αν το δούμε, δεν ικανοποιεί. Δεν ικανοποιεί, δηλαδή, ούτε ως ένα «σοβαρό», βαθύ loot based action RPG, ούτε ως ένα άμυαλο hack and slash. Και αυτό επειδή ο σχεδιασμός των mechanics και των αποστολών είναι κάτω του μετρίου ποιοτικά. Για την ακρίβεια, το Dark Alliance μάς στέλνει σε μία περιπέτεια που διαρκεί περίπου 10 ώρες και χωρίζεται σε πίστες, που με τη σειρά τους χωρίζονται σε μικρότερες πίστες. Τα επίπεδα είναι εντυπωσιακά, με εκείνη την «πέτρινη» ομορφιά που ξέρουμε από αντίστοιχα setting, με κάστρα, πύργους, σκοτεινιά και λαμπερούς κρυστάλλους στον ορίζοντα. Το scale είναι πετυχημένο, με τεράστιους εχθρούς, γιγαντιαίους σκελετούς στο background, γέφυρες που κρέμονται από τον ουρανό, παγοκολόνες-ογκόλιθους και, γενικά, έχουμε ένα setting που εντυπωσιάζει. Η μουσική, επίσης, είναι εξαιρετική, με επικές μελωδίες και μοχθηρό, δαιμόνιο “throat singing” πάνω σε τύμπανα πολέμου.

Ωστόσο, το setting δεν κερδίζει τις εντυπώσεις με τα τεχνικά χαρακτηριστικά που το υποστηρίζουν, αλλά με τον σχεδιασμό του, γιατί τα γραφικά και ο τεχνικός τομέας έχουν διάφορα ελαττώματα: υπάρχουν έντονα frame drops (σε Xbox One, όπου δοκιμάστηκε ο τίτλος, φτάνει σε unplayable σημεία, ενώ και τα cutscenes έχουν θέμα), συνεχές pop-in και μέτρια textures, αλλά και stuttering και κάποια crashes (συνέβησαν 3 σε ένα playthrough), ενώ μερικές φορές εξαφανίστηκε το interact button σε σημαντικά σημεία.

Ο σχεδιασμός της δομής των επιπέδων είναι ικανοποιητικός, με μυστικούς διαδρόμους, προαιρετικές αποστολές και διασκεδαστική ροή, όμως οι δραστηριότητες που καλούμαστε να ολοκληρώσουμε είναι δυστυχώς εντελώς βαρετές. Πάμε από το ένα σημείο στο άλλο, σκοτώνουμε εχθρούς που δεν χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη ποικιλία σε συμπεριφορές (σχεδιαστικά είναι πετυχημένοι, αν και κάπως κλισέ) ενώ έχουν εντελώς προβληματική ΑΙ και μαζέυουμε μοσχλούς και αντικείμενα με ρούνους για να ανοίξουμε πόρτες, μέχρι να φτάσουμε στο boss της πίστας, που είναι σχεδόν ίδιο με εκείνο που αντιμετωπίσαμε στην προηγούμενη. Το loot, επίσης, δεν κάνει αισθητή την παρουσία του με τα stats του και δεν αποτελεί λόγο να παίζουμε ψάχνοντας σχολαστικά, και για αυτό ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό η δυσκολία. Αν επιλέξουμε τα κατώτερα difficulty settings, οι πίστες είναι εντελώς αστείες και δεν αποτελούν πρόκληση. Αν πάμε στα υψηλότερα, η κατάσταση δυσκολεύει με ανέμπνευστους τρόπους, και κυρίως με την υπερβολική αύξηση της αντοχής των εχθρών. Δεν προκύπτει, δηλαδή, τακτικό gameplay που να απαιτεί σκέψη, απλώς το button mashing διαρκεί περισσότερο και μπορεί να χάσουμε μερικές φορές. Το skill tree και τα abilities, όπως και το loot, δεν είναι καν άξια αναφοράς, αφού είναι εντελώς τυπικά και υπάρχουν μόνον για να έχουμε την ψευδαίσθηση πως παίζουμε RPG με κάποιο βάθος.

Πάντως, έχουμε τη δυνατότητα να διαλέξουμε έναν από τους τέσσερις χαρακτήρες, που χωρίζονται σε κλάσεις και έχουν διαφορετική αίσθηση όταν τους χειριζόμαστε, ενώ διαφέρει και η προσέγγιση της μάχης. Για παράδειγμα, μπορούμε να παίξουμε με τόξο από μακριά, αν διαλέξουμε την Cattie-brie, ή να ορμάμε με το τσεκούρι μας με τον Wulfgar. Η διαφοροποίηση είναι επαρκής και προκύπτουν λόγοι για να ασχοληθούμε με όλους τους χαρακτήρες ώστε να δούμε πώς παίζουν, ενώ υπάρχει και online multiplayer τεσσάρων ατόμων που είναι το πιο διασκεδαστικό κομμάτι του τίτλου, ειδικά αν έχετε δική σας παρέα για να ολοκληρώνετε τα dungeons σε όλο και μεγαλύτερη δυσκολία. Μάλιστα, αν παίξετε σε multiplayer θα δείτε ξεκάθαρα πως το παιχνίδι έχει σχεδιαστεί ως co-op εμπειρία και το single-player υπάρχει μόνο και μόνο για να μην απογοητεύσει όσους δεν παίζουν με παρέα. Στο multiplayer, επίσης, έχει ενσωματωθεί μία ιδιαίτερα εκνευριστική λειτουργία: αν απομακρυνθούμε από το party, εμφανίζεται αντίστροφη μέτρηση και μας μεταφέρει ξανά κοντά στον «αρχηγό», τον host δηλαδή, όπου κι αν είμαστε, ό,τι κι αν κάνουμε...

Μεγάλο «αγκάθι» αποτελεί ο χειρισμός και η περιήγηση των χαρακτήρων στον χώρο, που δεν δίνει την αίσθηση του βάρους και κάνει τις επιθέσεις και τα άλματα να μοιάζουν με ανάλαφρες κινήσεις. Συχνά χάνεται ο στόχος, καθώς το lock on δεν είναι αποδοτικό, η απόκριση αργεί αρκετά, τα άλματα δεν έχουν καμία ακρίβεια παρόλο που υπάρχει ελαφρύ platforming, οι επιθέσεις πραγματοποιούνται μπροστά μας και όταν περιστρεφόμαστε δεν έχουμε ιδέα προς τα πού θα χτυπήσουμε, με αποτέλεσμα σε μάχες με πολλούς εχθρούς πολλές φορές να βαράμε τον αέρα και η κάμερα να μην βοηθάει επίσης καθόλου. Πολύ εκνευριστική είναι επίσης η συχνότητα με την οποία πέφτουμε στο έδαφος έπειτα από ένα χτύπημα, κάτι που πλήττει έντονα τη ροή της μάχης, ενώ πού και πού κάποιος εχθρός μας ρίχνει σχεδόν όλη τη ζωή με τη μία, απροσδόκητα. Επίσης, η απόκριση κάνει τα dodges και τα parries να μην έχουν νόημα και να γίνονται σχεδόν αποκλειστικά στην τύχη. Δυστυχώς, όλα αυτά συντελούν στην απουσία διασκέδασης, ακόμα και με τον mindless τρόπο που συνηθίζεται σε τέτοιους τίτλους.

Όσο κι αν αγαπάτε τη σειρά Dungeons & Dragons, όσο κι αν θυμάστε με νοσταλγία τα Baldur’s Gate: Dark Alliance, το νέο Dark Alliance δύσκολα μπορεί να προταθεί. Ίσως διασκεδάσετε για μερικές ώρες αν παίζετε με παρέα, όμως η συνεχής επανάληψη σε κάθε τομέα, ο απαρχαιωμένος σχεδιασμός, τα τεχνικά προβλήματα και πολλά ακόμα θέματα, μικρά και μεγάλα, καθιστούν το νέο «άνοιγμα» του D&D στα videogames κυκλοφορία που δύσκολα θα βρει το κοινό της. Αν έχετε φίλους ή φίλες που ενδιαφέρονται, και είστε συνδρομητές στο Game Pass, δοκιμάστε το. Αλλιώς, περιμένετε κάποια επόμενη D&D κυκλοφορία, ή κανονίστε ένα tabletop session...

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review. 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Dungeons & Dragons: Dark Alliance - Review

Συντάκτης
27 Ιουνίου 2021
Developer

Tuque Games

Publisher

Wizards of the Coast

Πλατφόρμες

PC, PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X|S

Tested on

Xbox One

Κυκλοφορία

22 Ιουνίου 2021

Είδος

Action role-playing

PEGI

16

Θετικά

+ Όμορφος σχεδιασμός setting και χαρακτήρων
+ Πετυχημένη μουσική
+ Μπορεί να διασκεδάσει σε multiplayer, για λίγο
+ Ικανοποιητικό level design

Αρνητικά

- Κακοστημένα mechanics, ανιαρό loot, βαρετές abilities
- Παντελώς αδιάφορο σενάριο
- Ενοχλητικός χειρισμός
- Βαρετές αποστολές
- Επανάληψη, παντού και πάντα
- Αισθητά υποδεέστερο single-player mode
- Τεχνικά προβλήματα
- Δυσκολία που αυξάνεται με λάθος τρόπους

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
5.0
Συνοψίζοντας

Όσο κι αν αγαπάτε τη σειρά Dungeons & Dragons, όσο κι αν θυμάστε με νοσταλγία τα Baldur’s Gate: Dark Alliance, το νέο Dark Alliance δύσκολα μπορεί να προταθεί. Ίσως διασκεδάσετε για μερικές ώρες αν παίζετε με παρέα, όμως η συνεχής επανάληψη σε κάθε τομέα, ο απαρχαιωμένος σχεδιασμός, τα τεχνικά προβλήματα και πολλά ακόμα θέματα, μικρά και μεγάλα, καθιστούν το νέο «άνοιγμα» του D&D στα videogames κυκλοφορία που δύσκολα θα βρει το κοινό της. Αν έχετε φίλους ή φίλες που ενδιαφέρονται, και είστε συνδρομητές στο Game Pass, δοκιμάστε το. Αλλιώς, περιμένετε κάποια επόμενη D&D κυκλοφορία, ή κανονίστε ένα tabletop session...

5.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
100%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1