Τα 11 καλύτερα παιχνίδια που δεν παίξατε το 2017

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 19 Απριλίου 2018

Το 2017 ήταν μία εξαιρετική χρονιά για τα video games. Είδαμε πολλά ΑΑΑ παιχνίδια, μεγάλες παραγωγές, που μας κέρδισαν και θα μας μείνουν στη μνήμη για πολύ καιρό, αν όχι για πάντα. Είχαμε την τύχη να απολαύσουμε παιχνίδια όπως τα Resident Evil 7, Horizon Zero Dawn και The Legend of Zelda: Breath of the Wild. Μεγαθήρια του gaming, είτε προέρχονται από ήδη υπάρχουσες σειρές, είττε είναι εντελώς νέα. Παίξαμε όμως και μικρότερου βεληνεκούς παραγωγές, γεμάτες ενδιαφέρουσες ιδέες που σπρώχνουν τα όρια της βιομηχανίας. Είδαμε παιχνίδια που δεν φοβούνται να πάρουν ρίσκα και να πειραματιστούν. Παρακάτω αναφέρουμε 10 τίτλους που κυκλοφόρησαν το 2017 και, παρόλο που δεν έγιναν πολύ γνωστοί, αξίζουν τον χρόνο μας και με το παραπάνω.

 

Όσοι θυμούνται με νοσταλγία παιχνίδια όπως το Duke Nukem 3D ή τα παλιά, αγαπημένα Quake, στο Strafe θα βρουν αυτό που τους έλειπε τόσο καιρό. Ένα shooter πρώτου προσώπου με φρενήρη δράση, πολλά τέρατα, μυστικά σε κάθε γωνιά και soundtrack που "σκοτώνει". Αποτελεί παρωδία των 90s over the top action παιχννιδιών, ενώ προσφέρει παράλληλα μία σύγχρονη ματιά. Οι πίστες είναι μερικώς procedurally generated, βλέπουμε στοιχεία roguelike και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά μοναδικό.

 

Το Prey, ένας κατά κάποιον τρόπο πνευματικός διάδοχος του System Shock, δυστυχώς δεν έφτασε σε όσους παίκτες του άξιζε. Στο παιχνίδι είδαμε ένα από τα πιο ολοκληρωμένα και ενδιαφέροντα settings, τον διαστημικό σταθμό Talos-I. To gameplay χαρακτηρίζεται από πολύ ικανοποιητική εξέλιξη και το σενάριο μάς παρουσιάζει μία καλοστημένη ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Δεν χρειάζεται να αναλωθούμε σε ανούσιες συγκρίσεις με άλλα Prey παιχνίδια, με το System Shock ή το BioShock. Το Prey είναι ένα εξαιρετικό παιχνίδι που στέκεται στα πόδια του και αξίζει την προσοχή μας.

 

Το Echo είναι ένα action adventure stealth παιχνίδι σε τρίτο πρόσωπο, με ενδιαφέρουσα ιστορία και στήσιμο. Το gameplay του μάς παρουσιάζει μία επανάληψη, κατά την οποία οι εχθροί μας, που είναι πανομοιότυποι με την πρωταγωνίστρια, μαθαίνουν από κάθε κίνησή μας. Είναι μία πολύ ωραία ιδέα και, παρά τα όποια προβλήματα στην υλοποίηση, μας τράβηξε την προσοχή. Κάθε μας επιλογή έχει συνέπειες και πρέπει να προσέχουμε πολύ πως παίζουμε. Αν τρέχουμε, οι εχθροί θα μάθουν να τρέχουν. Αν πυροβολάμε, θα μας πυροβολούν και εκείνοι κ.ο.κ. Είτε προτιμήσουμε stealth προσέγγιση, είτε πιο action, το σύστημα του παιχνιδιού είναι εντυπωσιακό.

 

Μπορεί να μοιάζει με ένα γλυκούλι platformer, το Rain World όμως έχει κοφτερά δόντια. Πανέμορφο και ελκυστικό εικαστικά, παρά τα μουντά χρώματα, είναι ένα παιχνίδι γεμάτο μυστήριο. Δεν γνωρίζουμε τίποτα για τον κόσμο, τους κατοίκους του και το πως λειτουργούν. Πρέπει να προσπαθήσουμε, να πειραματιστούμε και να δοκιμάσουμε, ώστε να καταλάβουμε τι συμβαίνει. Είναι ένα πανδύσκολο παιχνίδι, που μας παιδεύει σε κάθε στιγμή του και μας κάνει να θέλουμε να το σβήσουμε για πάντα από το σκληρό μας δίσκο. Παρόλα αυτά, βρίσκουμε τον εαυτό μας να επιστρέφει ξανά και ξανά, για να δει λίγο ακόμη από τον μυστήριο κόσμο του Rain World και τα εξαιρετικά σχεδιασμένα πλάσματά του.

 

 

Το Pyre είναι το τρίτο παιχνίδι της Supergiant Games, γνωστή για τα Bastion και Transistor. Σήμα κατατεθέν της εταιρείας πλέον είναι το υπέροχο καλλιτεχνικό τμήμα των παιχνιδιών της. Φοβερή μουσική επιμέλεια, υπέροχα ζωγραφισμένα σχέδια και -στο Bastion- μία από τις καλύτερες αφηγήσεις που έχουμε ακούσει ποτέ. Το γνωστό αυτό ύφος, επιστρέφει και στο Pyre. Παρόλα αυτά, είναι ένα διαφορετικό και ιδιαίτερο παιχνίδι. Αυτό, επειδή ουσιαστικά, είναι αθλητικό παιχνίδι. Όχι, δεν τρελαθήκαμε. Στο Pyre παίζουμε κάτι που μοιάζει αφηρημένα με ποδόσφαιρο, με δικούς του περίεργους κανόνες και χαρακτήρες που έχουν ξεχωριστές ιδιότητες. Το ιδιόμορφο gameplay γίνεται ακόμη πιο παράξενο, αφού πλαισιώνεται από χαρακτηριστικά και δομή action RPG. Κι όμως, δουλεύει υπέροχα.

 

Ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του 2017, για να μην πούμε όλων των εποχών. Ανήκει στο είδος που έχουμε μάθει να απόκαλούμε Walking Simulators. Στο What Remains of Edith Finch, όμως, κάνουμε πολλά περισσότερα από το να περπατάμε. Το παιχνίδι μάς αφηγείται μία γλυκόπικρη ιστορία, μέσα από τα μάτια του τελευταίου ζωντανού μέλους μίας οικογένειας. Στην πορεία, θα δούμε mechanics και τρόπους αφήγησης που δεν θα ήταν εφικτά σε κανένα άλλο μέσο εκτός από τα video games και εκπληκτικές ιδέες που σίγουρα θα μας μείνουν αξέχαστες.

 

Το να περιγράψει κανείς το Gorogoa, δεν είναι εύκολη υπόθεση. Κατά βάση, είναι ένα παιχνίδι γρίφων. Παρόλα αυτά, δεν έχουμε ξαναδεί κάτι παρόμοιο. Είναι στημένο σε ένα πλέγμα, όπου βλέπουμε υπέροχες ζωγραφιές και αλληλεπιδρούμε μαζί τους. Αναζητούμε αντικείμενα, μυστικές διόδους και τρόπους σύνδεσης τοπίων και ανθρώπων. Είναι μία μαγική ματιά στο ίδιο το μέσο των video games, αλλά και της αφήγησης γενικότερα και το design του είναι μοναδικό.

 

Ο πνευματικός διάδοχος του θρυλικού Planescape: Torment, είχε μεγάλο βάρος στις πλάτες του, από την ημέρα της ανακοίνωσής του. Τελικά, παρόλα τα ατοπήματά του, είναι ένα παιχνίδι γεμάτο φρέσκιες ιδέες και πειραματισμούς πάνω στη δομή των RPG. Η ιστορία του, μπορεί να μην είναι όσο αξιομνημόνευτη όσο του προκατόχου του, όμως ο κόσμος και το lore παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Συνολικά, κουβάλησε το βαρύγδουπο όνομα "Torment" με το κεφάλι ψηλά.

 

Άλλο ένα ιδιόμορφο παιχνίδι. Το Stories Untold είναι προϊόν πειραματισμού με παλιές συνταγές παιχνιδιών, συνδυασμένες με πιο καινούριες ιδέες και με τη δομή ανθολογίας που βλέπουμε σε τηλεοπτικές σειρές. Είναι ένα πολύ περίεργο μείγμα: text adventure, με λίγο horror, εξερεύνηση και γρίφους. Όσο λιγότερα ξέρετε για αυτό όταν το παίξετε, τόσο το καλύτερο.

 

Τα τελευταία χρόνια, έχουμε δει αρκετούς adventure τίτλους, είτε μιλάμε για κλασικά point and click παιχνίδια, είτε για μοντέρνες εκδοχές τους. Το Thimbleweed Park είναι όσο κλασικό γίνεται, κουβαλώντας ακόμη και μερικά από τα συνήθη προβλήματα του είδους. Παρόλα αυτά, είναι ένα παιχνίδι γεμάτο χιούμορ, φανταστικό writing και μοναδικούς χαρακτήρες. Το Thimbleweed Park έχει δικό του, πολύ έντονο χαρακτήρα και είναι ένα από τα καλύτερα παιχνίδια του είδους, τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, θα μπορούσαμε να πούμε πως μπορεί να σταθεί επάξια μπροστά στους ¨μεγάλους¨ των adventure παιχνιδιών.

 

Έχουμε κουραστεί να ακούμε για παιχνίδια που είναι "σαν το Dark Souls". Το Dead Cells, όμως, είναι το Dark Souls σε δύο διαστάσεις. Περίπου, δηλαδή, αφού έχει μερικά δικά του χαρακτηριστικά, τα οποία μάλιστα αναρωτιόμαστε αν θα ταίριαζαν σε ένα Souls παιχνίδι. Το Dead Cells είναι σε Early Access, είναι όμως πολύ καλό για να το προσπεράσουμε. Είναι ένα roguelike-Metroidvania παιχνίδι, σε δύο διαστάσεις, με δομή και δυσκολία που θυμίζουν το Dark Souls.

Χειριζόμαστε μία μάζα κυττάρων τα οποία παίρνουν τον έλεγχο του σώματος ενός νεκρού στην αρχή κάθε νέου playthrough. Οι πίστες και το loot είναι randomly generated, κάτι που παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον και σκεφτόμαστε πως θα λειτουργούσε κάτι τέτοιο σε ένα Souls. Συλλέγουμε όπλα και ιδιότητες, όμως τα περισσότερα χάνονται μόλις πεθάνουμε. Υπάρχουν και μόνιμα power ups, παρόλα αυτά. Το σύστημα μάχης είναι πολύ καλοστημένο, γρήγορο και απαιτητικό, χωρίς button mashing. Ανυπομονούμε να το δούμε στην ολοκληρωμένη του κυκλοφορία.

Σχόλια
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1