Generation Zero

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 5 Απριλίου 2019

Η ιδέα του Generation Zero είναι πολύ ελκυστική. Το setting μάς κέρδισε αμέσως. Βρισκόμαστε στην εξοχή τής Σουηδίας, στη δεκαετία του 1980, σε μια εναλλακτική εκδοχή τής ιστορίας. Το κλίμα είναι βαρύ, η Σουηδία έχει μια παράδοξη γαλήνια και τον κόσμο απειλούν τεράστια ρομπότ. Από τις πρώτες εικόνες που είχαμε από το παιχνίδι, μας τράβηξε αμέσως την προσοχή. Η εικαστική αποτύπωση έδειχνε πολύ ενδιαφέρουσα και το setting πολύ ελκυστικό. Αρκούσε να είναι απλώς ικανοποιητικό, όσον αφορά το gameplay.

Δυστυχώς, πολύ γρήγορα συνειδητοποιήσαμε πως το εξαιρετικό setting δεν αρκεί για να καλύψει τα προβλήματα του Generation Zero, καθώς πλήττεται από περιορισμούς και σφάλματα, σε τεχνικό τομέα και gameplay, που δεν πιστεύαμε πως θα ξαναδούμε σε σύγχρονα παιχνίδια και δη από εταιρείες όπως η Avalanche, καθώς έχουν πλέον ξεπεραστεί.

Το Generation Zero είναι ένα shooter πρώτου προσώπου, με online multiplayer, στοιχεία RPG, stealth και survival. Και τεράστια, εχθρικά ρομπότ. Ξεκινώντας, υποτίθεται πως γυρίζουμε από μια εκδρομή με τους φίλους μας, ή κάτι τέτοιο, καθώς δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Όταν φτάνουμε στον χάρτη του παιχνιδιού, βλέπουμε πως δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι. Έχουν όλοι εξαφανιστεί και στους δρόμους κυκλοφορούν ρομπότ διαφόρων ειδών, που μας επιτίθενται με το που μας εντοπίσουν.

Η εξοχική Σουηδία είναι πανέμορφη και αποτελεί το καλύτερο στοιχείο του Generation Zero. Τα δάση, οι λίμνες και τα μικρά χωριουδάκια δείχνουν πάντοτε απόλυτα ατμοσφαιρικά και, σε συνδυασμό με τον εύστοχο ηχητικό σχεδιασμό και την ταιριαστή μουσική υπόκρουση, στήνουν ένα ιδιαίτερο σκηνικό και μερικές δυνατές, unscripted στιγμές. Οι ήσυχες στιγμές μετά από μία μάχη, ή πριν από την επόμενη, είναι πάντοτε πολύ έντονες. Ο άνεμος στο γρασίδι, το φως του φεγγαριού μέσα από τα ψηλά δέντρα ενός δάσους, οι έρημοι δρόμοι και τα σιωπηλά σπίτια, δημιουργούν ένα πολύ γαλήνιο τοπίο, σε αντίθεση με τα ρομπότ που τρέχουν, πυροβολούν και προκαλούν σαματά. Επίσης, πολύ βοηθάει ο εξαιρετικός σχεδιασμός των μηχανικών εχθρών, που είναι πολύ επιβλητικά και τρομακτικά, όμως και πανέμορφα.

Η εισαγωγή τού Generation Zero θυμίζει παιχνίδι τρόμου και η ατμόσφαιρα κάνει αμέσως θετική εντύπωση. Το φως της σειρήνας ενός παρατημένου περιπολικού σπάει το σκοτάδι, μόνο για να αντικατασταθεί από τα κόκκινα φώτα των μηχανών που τριγυρνούν στο μοναχικό σκηνικό. Μπορούμε να προσεγγίσουμε τους εχθρούς μας κρυφά, σκυμμένοι και κρυμμένοι ή να τους επιτεθούμε ευθέως με όπλα. Ό,τι και αν διαλέξουμε, οι μάχες δεν αποδίδουν. Η ΑΙ των ρομπότ είναι εντελώς απλοϊκή και ασυνεπής, ενώ το shooting είναι άγαρμπο και ο χειρισμός χοντροκομμένος. Παρόλα αυτά, οι αναμετρήσεις μπορούν να προσφέρουν διασκέδαση. Το Generation Zero είναι καλύτερο με παρέα, τουλάχιστον όσον αφορά τις μάχες, γιατί υπάρχουν άλλα προβλήματα, τα οποία θα αναφέρουμε παρακάτω.

Εκτός από την ανισόρροπη συμπεριφορά των ρομπότ, έχουμε να αντιμετωπίσουμε και τα αποπροσανατολιστικά τους hitboxes, καθώς δεν είναι ξεκάθαρο, συνήθως, αν πετύχαμε ή όχι τον στόχο μας και οι αντιδράσεις των μηχανικών μελών των εχθρών, όταν τα πυροβολάμε, δεν είναι πολύ ευδιάκριτες. Όταν, δε, μας πλησιάσουν, ενίοτε μας επιτίθενται με melee όπλα, εκτοξεύοντάς μας στον αέρα συνεχώς, χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε. Άλλες φορές, απλώς στέκονται και μας κοιτούν. Αν το σενάριο υπαγόρευε πως τα ρομπότ είχαν υποστεί κάποια ζημιά και υπολειτουργούσαν -κάτι που θα μπορούσε να ταιριάξει θεματικά- τότε η ΑΙ θα έβγαζε περισσότερο νόημα. Ως έχει, καθιστά τις μάχες και το stealth βαρετές διαδικασίες, μόλις περάσει η πρώτη έκπληξη και μάθουμε τα κατατόπια.

Αν παίζουμε με άλλους παίκτες, οι μάχες είναι πιο διασκεδαστικές, καθώς επιτρέπουν πιο εύκολα το στήσιμο στρατηγικής και τους πειραματισμούς. Μπορούμε, για παράδειγμα, να τραβήξουμε την προσοχή των εχθρών ενώ η ομάδα μας τους εξοντώνει, να τοποθετήσουμε εκρηκτικά, τα οποία θα πυροβολήσουν οι συμπαίκτες μας απο μακριά, μόλις απομακρυνθούμε και άλλα πολλά. Τα ρομπότ έχουν αδύναμα σημεία, που για να τα εκμεταλλευτούμε, πρέπει να γνωρίζουμε την ανατομία τους, καθώς δεν είναι ξεκάθαρα και το παιχνίδι δεν μας τα υποδεικνύει. Πυροβολώντας τα διάφορα τμήματα των εχθρών, βλέπουμε διαφορετικά αποτελέσματα, όπως για παράδειγμα την καταστροφή ενός χεριού ή την αποκάλυψη ενός αδύναμου σημείου.

Οι εχθροί, παρά τον εντυπωσιακό τους σχεδιασμό, όσον αφορά τους διαφορετικούς τους τύπους και τις ξεχωριστές συμπεριφορές, απογοητεύουν. Τα είδη είναι πολύ λίγα και, σε συνδυασμό με τα προβλήματα της ΑΙ τους, οι συμπεριφορές, πολλές φορές, είναι πανομοιότυπες.

Δηλαδή, υπάρχουν θετικά στοιχεία, όσον αφορά τις μάχες και αν μέναμε εδώ, θα τις χαρακτηρίζαμε μέτριες. Όμως, μερικά χαρακτηριστικά καταφέρνουν να μειώσουν κατά πολύ την ποιότητα και τη λειτουργικότητα τού gameplay. To σημαντικότερο όλων είναι το inventory. Το παιχνίδι έχει έντονο το survival στοιχείο και έτσι πρέπει να μαζεύουμε σφαίρες, γιατρικά και πολλά αντικείμενα που είναι χρήσιμα εντός και εκτός μάχης. Ο χώρος του inventory, όμως, είναι υπερβολικά μικρός και αντικείμενα όπως οι σφαίρες, πιάνουν πολύ περισσότερο χώρο από όσο θα έπρεπε (αν όχι καθόλου). Σαν να μην έφτανε αυτό, το μενού διαχείρισης και χρήσης αντικειμένων είναι πολύ δύσχρηστο και υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες που μας έκαναν να απορήσουμε. Ένα παράδειγμα, είναι το γεγονός πως είμαστε αναγκασμένοι να τοποθετούμε χειροκίνητα, σε κάθε όπλο, τις σφαίρες του, παρόλο που βρίσκονται στο ίδιο inventory. Ακόμα, αν βάλουμε ένα αντικείμενο σε quick slot, ώστε να το χρησιμοποιούμε άμεσα χωρίς να ανοίγουμε μενου (δεν υπάρχει παύση) και βρούμε άλλα αντικείμενα, του ίδιου τύπου, δεν προστίθενται αυτόματα στο ίδιο slot. Η μέθοδος διαχείρισης αντικειμένων, συνολικά και σε κάθε της πτυχή, είναι, δυστυχώς, κάκιστη.

Η τρομακτική αίσθηση που έχουμε στην αρχή, γρήγορα εξαφανίζεται. Για αυτό, ευθύνεται κυρίως ο τρόπος που το παιχνίδι μάς προειδοποποιεί για τον κίνδυνο: όταν πλησιάζει ένας εχθρός, εμφανίζεται μία ένδειξη που μας ενημερώνει για την κατεύθυνση και το αν το ρομπότ έχει αντιληφθει την παρουσίας μας. Οι προειδοποιήσεις έρχονται πολύ νωρίς και δεν υπάρχει καμία έκπληξη, ώστε να νιώσουμε άγχος και ένταση. Επίσης, αν πεθάνουμε, μπορούμε να αναστηθούμε με τη χρήση ενός αντικειμένου. Το loot, γενικά, είναι άφθονο και ποτέ δεν ξεμένουμε· ο αντίκτυπος του κινδύνου είναι ανύπαρκτος και αν, τελικά, πεθάνουμε όντως, εμφανιζόμαστε σε κοντινό checkpoint και δεν χάνουμε τίποτα.

Συνεχίζοντας με τις παράξενες επιλογές, να αναφέρουμε πως στο Generation Zero, βρίσκουμε ρούχα τα οποία φοράμε στον custom-made χαρακτήρα μας, τα οποία μάς δίνουν στατιστικά. Επίσης, ξεκλειδώνουμε skills, ανεβάζοντας levels. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει κάποιο συγκεντρωτικό μενού, ώστε να δούμε τα στατιστικά μας και να αποφασίσουμε για το πως θα εξοπλιστούμε. Επίσης, καλούμαστε να εκπληρώσουμε quests, για να μάθουμε τι συμβαίνει στον κόσμο. Το σενάριο παρουσιάζεται μέσω κειμένων και ηχητικών αποσπασμάτων και έχει αρκετό ενδιαφέρον ώστε να συνεχίσουμε, χωρίς να είναι τίποτα ιδιαίτερο.

Οι αποτολές είναι βαρετές και το περιεχόμενό τους ανέμπνευστο, ενώ τα markers που μας δείχνουν τον δρόμο είναι δυσλειτουργικά. Το μεγαλύτερο, όμως, πρόβλημα, το βρίσκουμε στην κοινή πρόοδο με άλλους παίκτες, η οποία δεν υπάρχει. Στην ουσία, είτε είμαστε ο host και άλλοι παίκτες μπαίνουν στο παιχνίδι μας, είτε μπαίνουμε εμείς σε κάποιου άλλου. Τα ενεργά quets, είναι εκείνα του host. Το μόνο που κερδίζουν οι υπόλοιποι, όσον αφορά την πρόοδο, είναι levels και αντικείμενα, τα οποία μένουν. Έτσι, δεν μας δίνονται πολλές αφορμές για συνεργατικό παιχνίδι, καθώς αν το ψάχνουμε ενεργά, θα πρέπει να μπαίνουμε σε παιχνίδια άλλων παικτων (αν το επιτρέπουν). Συνεπώς, αν το γυρίσουμε σε single-player ή αν γίνουμε εμείς host ή μπούμε σε παιχνίδι άλλου, θα πρέπει να επαναλάβουμε ήδη -για εμάς- ολοκληρωμένες αποστολές.

Ο χάρτης είναι πολύ μεγαλύτερος από ό,τι έπρεπε και, στο μεγαλύτερο μέρος του, χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο. Το χαρακτηριστικό αυτό, είναι ενοχλητικό στο single-player, όμως ταιριάζει στην ατμόσφαιρα και μεταδίδει την παρατημένη φύση του κόσμου. Στο multiplayer, πολλές φορές μας ανάγκασε να ταξιδέψουμε από τη μία άκρη στην άλλη για να βρούμε τους συμπαίκτες μας, καθώς τα landmarks που έχουν ανακαλύψει δεν μοιράζονται και δεν μπορούμε να κάνουμε fast travel (υπάρχει ένα σχετικό αντικείμενο, όμως δεν αρκεί).

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το Generation Zero εμφανίζει αρκετά bugs και glitches, όπως για παράδειγμα τη μαύρη οθόνη μετά από fast travel, που δεν μας επιτρέπει να παίξουμε, την ξαφνική βουτιά μετά από fast travel, αφού εμφανιζόμαστε -χωρίς λόγο- πάνω από τη θάλασσα (δεν μπορούμε να κολυμπήσουμε), κολλήματα σε σημεία του χώρου, προβλήματα με το collision, αιωρούμενα αντικείμενα και άλλα πολλά. Εκτός από αυτά τα προβλήματα, πολλές φορές συναντήσαμε ανεπίτρεπτα frame drops, που έμοιαζαν με slow-motion εφέ.

Επίσης, ο σχεδιασμός των χώρων είναι πολύ προβληματικός. Για αρχή, τα σπίτια είναι ολόιδια μεταξύ τους. Η διαρρύθμιση δεν έχει διαφορές και μας κάνει να αισθανόμαστε πως εξερευνούμε συνεχώς το ίδιο σπίτι, όμως υπάρχουν και χειρότερα: ακόμα και οι αφίσες στους τοίχους επαναλαμβάνονται συνεχώς, σε σημείο που μπορεί να δούμε την ίδια αφίσα τρεις φορές, στο ίδιο σπίτι, δίπλα-δίπλα. Γενικά, το στήσιμο των χώρων χρησιμοποιεί συνεχώς τα ίδια αντικείμενα και παρόμοιες διατάξεις. Μετά την εικοστή φορά που ψάχνουμε για loot στο ίδιο σπίτι, το immersion δεν υφίσταται καν. Το πιο παράξενο στοιχείο του σχεδιασμού το συναντάμε σε μικρά κτίρια-αποθήκες, στα οποία, για να μπούμε, πρέπει να πηδήξουμε. Το σκαλοπατάκι της πόρτας δεν επιτρέπει να περάσουμε περπατώντας, παρόλο που είναι πολύ χαμηλό (τέτοια λάθη, υπάρχουν αρκετά).

Το Generation Zero, δυστυχώς, είναι αναποφάσιστο. Θέλει να είναι ένα διασκεδαστικό over the top co-op shooter; Θέλει να είναι ένα ατμοσφαιρικο single-player survival παιχνίδι ή μία εμπειρία με αγχωτικό stealth, τρομακτική ατμόσφαιρα και τακτική στις μάχες; Παίρνει στοιχεία από πολλές μεριές, αλλά δεν κατασταλάζει ποτέ. Θεωρούμε πως τα survival χαρακτηριστικά δεν προσφέρουν τίποτα και μάλιστα αφαιρούν· θα προτιμούσαμε να μην υπήρχαν καθόλου. Επίσης, τα τεχνικά προβλήματα είναι πολλά και η ελλιπής παρουσίαση δεν βοηθά την κατάσταση. Με αρκετές βελτιώσεις και διορθώσεις, το Generation Zero θα μπορούσε να είναι αξιόλογο παιχνίδι, όμως, ως έχει, δεν μπορούμε να το προτείνουμε εύκολα· είναι μια χαμένη ευκαιρία.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την Enarxis Dynamic Media για τις ανάγκες του Review. 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Generation Zero

Συντάκτης
5 Απριλίου 2019
Developer

Avalanche Studios

Publisher

Avalanche Studios

Διανομή

Enarxis Dynamic Media

Πλατφόρμες

PC / PS4 / Xbox One

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

26 Μαρτίου 2019

Είδος

First-person shooter

PEGI

12

Θετικά

+ Η ατμόσφαιρα και ο ήχος
+ Το setting
+ Διασκεδαστικό multiplayer
+ Ο σχεδιασμός των ρομπότ

Αρνητικά

- Ο σχεδιασμός του χάρτη και των αποστολών
- Πολλά τεχνικά προβλήματα
- Η δομή του multiplayer
- Δύσχρηστο inventory
- Προβληματικός χειρισμός και δυσλειτουργικά mechanics
- Πολλή επανάληψη στους χώρους
- Λίγοι τύποι εχθρών και μη αποδοτική ΑΙ

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
5.0
8.0
Συνοψίζοντας

Το Generation Zero, δυστυχώς, είναι αναποφάσιστο. Θέλει να είναι ένα διασκεδαστικό over-the-top co-op shooter; Θέλει να είναι ένα ατμοσφαιρικο single-player survival παιχνίδι ή μία εμπειρία με αγχωτικό stealth, τρομακτική ατμόσφαιρα και τακτική στις μάχες; Παίρνει στοιχεία από πολλές μεριές, αλλά δεν κατασταλάζει ποτέ. Θεωρούμε πως τα survival χαρακτηριστικά δεν προσφέρουν τίποτα και μάλιστα αφαιρούν· θα προτιμούσαμε να μην υπήρχαν καθόλου. Επίσης, τα τεχνικά προβλήματα είναι πολλά και η ελλιπής παρουσίαση δεν βοηθά την κατάσταση. Με αρκετές βελτιώσεις και διορθώσεις, το Generation Zero θα μπορούσε να είναι αξιόλογο παιχνίδι, όμως, ως έχει, δεν μπορούμε να το προτείνουμε εύκολα.

5.0
Βαθμός
8.0
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1