Gone Home: Console Edition

Home is where the heart is
by Χρήστος Μπακατσέλος on 24 Φεβρουαρίου 2016
Reviews

Στην ζωή μας έχουμε την τάση να προσωποποιούμε και να δενόμαστε με τα μέρη στα οποία ζούμε έστω και λίγο. Κυρίως με τα σπίτια. Μας κάνουν να νιώθουμε ασφάλεια και συχνά προκαλούν έντονα συναισθήματα και αναμνήσεις. Κάθε σπίτι έχει την δική του ιστορία να πει. Μπαίνοντας σε ένα σπίτι για πρώτη φορά, με μια πρώτη μάτια μπορεί κάποιος να καταλάβει κάτι από το τι είδους άνθρωποι κατοικούν εκεί. Αλλά, όπως πάντα, οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά. Κάποιες φωτογραφίες, τα αναμνηστικά μπιμπελό στα ράφια, περιοδικά, ακόμα και κάποια πράγματα πεταμένα από εδώ κι εκεί μπορούν να προδώσουν αναμνήσεις των κατοίκων τους, καλές ή κακές, οι οποίες όμως τους συνδέουν με τον χώρο αυτό με έναν μοναδικό τρόπο.

Και στο Gone Home σου δίνεται ακριβώς αυτή η δυνατότητα. Να εξερευνήσεις ένα ολόκληρο σπίτι και να ανακαλύψεις τα μυστικά και την ιστορία της οικογένειας Greenbriar. Παίρνεις τον ρόλο της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας, της Kaitlin, η οποία επιστρέφει στο σπίτι της μια βροχερή νύχτα, στα μέσα της δεκαετίας του ’90, μετά από ένα χρόνο απουσίας στην Ευρώπη. Φτάνοντας όμως στο σπίτι σου, η πόρτα είναι κλειδωμένη, τα υπόλοιπα μέλη της οικογενείας σου λείπουν, και ένα σημείωμα από την μικρότερη σου αδερφή, την Sam, βρίσκεται κολλημένο στην εξώπορτα. Τι έχει συμβεί;

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά το παιχνίδι σε ρουφάει στην κυριολεξία με την απαράμιλλη ατμόσφαιρά του. Στην αρχή μοιάζει κάπως σκοτεινή, δυσοίωνη ίσως, καθώς το σπίτι των Greenbriar είναι γεμάτο από σκοτεινά δωμάτια και διαδρόμους, κεραυνοί ακούγονται κάθε λίγο και λιγάκι, κάποια μηνύματα στο τηλεφωνητή από μια γυναίκα η οποία κλαίγοντας ψάχνει την Sam, και ένα άβολο συναίσθημα φαίνεται πως σε κυριεύει από το πουθενά. Όμως αυτός ο φόβος, αυτό το άβολο συναίσθημα στο οποίο προαναφέρθηκα, έχουν να κάνουν περισσότερο με το πως νιώθουμε εμείς, ως παίχτες, καθώς εισβάλλουμε στην ουσία σε ένα άγνωστο σπίτι, ψαχουλεύοντας προσωπικά αντικείμενα και κατασκοπεύοντας στην ουσία ένα οικογενειακό δράμα. Όλα αυτά συνθέτουν μια υπέροχη, συναισθηματικά φορτισμένη, εισαγωγή.

Το σπίτι από μόνο του είναι ίσως και ο κύριος πρωταγωνιστής στο παιχνίδι. Αν και εγκαταλειμμένο και εικονικό μοιάζει να είναι τόσο ζωντανό και πραγματικό ταυτόχρονα. Νιώθεις πως έχεις ταξιδέψει στον χρόνο και εξερευνείς ένα σπίτι στην δεκαετία του ’90. Και όσοι έχουν μεγαλώσει και ζήσει την περίοδο αυτή θα νιώσουν ένα είδος νοσταλγίας, καθώς πολλά από τα πράγματα τα οποία θα δεις εκεί ίσως τους θυμίσει κάτι από την δίκη τους εφηβεία: πόστερ των X-Files κολλημένο σε έναν τοίχο, παιχνίδια όπως το Street Fighter, παλιές τηλεοράσεις και βίντεο με βιντεοκασέτες με ταινίες της εποχής εκείνης και άλλα πολλά.

Σχεδόν μπορείς να πάρεις τα πάντα στο χέρι σου και να τα περιεργαστείς. Κάθε πράγμα έχει την δική του ιστορία να σου πει, ανοίγοντας ένα μικρό παραθυράκι στην ψυχοσύνθεση κάθε μέλους της οικογένειας αυτής ξεχωριστά, με τις ελπίδες, τα όνειρα, τις φοβίες αλλά και τις αναμνήσεις τους φτιάχνοντας έτσι σιγά σιγά το παζλ του μυστηρίου και του δράματος. Μέσω διαφόρων καρτ ποστάλ μαθαίνεις για την Kaitlin και το τι την έκανε να φύγει από το σπίτι. Μέσα από διάφορα γράμματα και αντικείμενα μαθαίνεις για την ιστορία των γονιών σου. Αλλά ίσως η πιο ενδιαφέρουσα από όλες τις ιστορίες είναι αυτή της Sam, που καθώς ψάχνεις τα προσωπικά της αντικείμενα θα προκαλέσεις το άκουσμα αποσπασμάτων του ημερολογίου της. Εκεί θα μάθεις περισσότερα για την αδερφή σου, τις δυσκολίες της εφηβικής ζωής, πως προσπαθεί να ταιριάξει κάπου και να καταλάβει η ίδια το τι συμβαίνει με αυτή. Όλα αυτά είναι γραμμένα με εξαιρετική ευαισθησία και ο βαθμός ειλικρίνειας και με τον οποίο αποκαλύπτει διάφορες πτυχές της προσωπικότητάς της, σε συνδυασμό με το υπέροχο voice acting, είναι εκπληκτικός και σε πολλά σημεία δυνατός. Η ιστορία της μοιάζει αληθινή, τόσο ανθρώπινη, που θα σε κάνει να δεθείς μαζί της και να συσχετίσεις κάποιες στιγμές από την δική σου εφηβεία με αυτή. Στην ουσία πρόκειται για την ιστορία της Sam και εκεί είναι που επικεντρώνεται περισσότερο το παιχνίδι. Οι υπόλοιπες ιστορίες, αν και παραμένουν ενδιαφέρουσες, δεν αναπτύσσονται όσο θα έπρεπε και μέχρι το τέλος ένιωθα πως θα ήθελα να είχα γνωρίσει λίγο παραπάνω και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

To Gone Home σίγουρα, όμως, δεν είναι για όλους. Στην ουσία πρόκειται για ένα first person interactive fiction. Μέσα στις 2 ώρες, πάνω κάτω, που διαρκεί το παιχνίδι δεν πρόκειται να συναντήσεις κάποιον κίνδυνο, δεν υπάρχουν τέρατα, ούτε μάχες ούτε κάποια παζλ που θα χρειαστείς να λύσεις (πέρα από κάποια κλειδωμένα λουκέτα). Μην περιμένεις να βρεις κάποιο «σκοτεινό μυστικό» στο υπόγειο του σπιτιού, όσο και αν το παιχνίδι προσπαθεί να σου πουλήσει το συγκεκριμένο κόνσεπτ. Έτσι σαν παίχτης νιώθεις πως έχεις απλά μια παθητική εμπειρία παιχνιδιού το οποίο να μην δικαιολογεί και τόσο την τιμή το. Αυτό σίγουρα θα ενοχλήσει κάποιους, αλλά όπως προανέφερα, πρόκειται για interactive fiction και σίγουρα δεν είναι για όλους. Ολόκληρο, σχεδόν, το σπίτι των Greenbriar είναι ανοιχτό από την αρχή του παιχνιδιού. Έτσι μπορεί να το ψάξει ο καθένας με την δική του ταχύτητα, εξερευνώντας τα δωμάτια και ανακαλύπτοντας μυστικά. Υπάρχουν και οι κλειδωμένες πόρτες, κάποια μυστικά δωμάτια που συνδέουν μέρη του σπιτιού, τα οποία όμως δεν εμποδίζουν καθόλου την προσωπική εμπειρία του καθενός, ούτε θα δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα στην ροή του παιχνιδιού.

H console edition του παιχνιδιού έχει κάποια tweeks όπως να είναι ξεκλείδωτες όλες οι πόρτες, commentary από τους δημιουργούς κι άλλα. Τα γραφικά του παιχνιδιού επενδύουν περισσότερο στην λειτουργικότητα και την απεικόνιση ενός σπιτιού την δεκαετία του ’90 παρά ποντάρουν στην ομορφιά για να προκαλέσουν τον θαυμασμό σου. Η μουσική, η οποία περιέχει και κομμάτια από διάφορα indie ροκ συγκροτήματα, συνοδεύει με έναν υποβλητικό τόνο το παιχνίδι σε ένα μείγμα ατμοσφαιρικών και μελαγχολικών μελωδιών χωρίς όμως να κουράζουν ή να σε αποσυντονίζουν. Κι όλα αυτά μαζί συνθέτουν μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες που θα ζήσεις σε παιχνίδι τον τελευταίο καιρό.

Το παιχνίδι μας παραχωρήθηκε από την The Fullbright Company για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Gone Home: Console Edition

Author

Χρήστος Μπακατσέλος

Developer

The Fullbright Company / Midnight City (port)

Publisher

The Fullbright Company / Majesco Entertainment (Console Edition)

Πλατφόρμες

PS4 / Xbox One

Tested on

PS4

Κυκλοφορία

12 Φεβρουαρίου 2016

Είδος

Adventure, exploration

PEGI

16

Θετικά

+ Υπέροχες, αληθινές, προσωπικές ιστορίες γεμάτες με δυνατή θεματολογία
+ Ένα σπίτι που μοιάζει πραγματικό και ζωντανό
+ Όλο αυτό το 90's συναίσθημα που κυριαρχεί στο παιχνίδι
+ Εξαιρετική αίσθηση εξερεύνησης και ανακάλυψης
+ Το voice acting

Αρνητικά

- Πολύ μικρό σε διάρκεια
- Μερικές από τις ιστορίες δεν αναπτύσσονται όσο θα έπρεπε
- Δεν είναι για όλους

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
8.0
Συνοψίζοντας

Αν λάτρεψες το Everybody’s Gone to the Rapture ή το Dear Esther ή άλλα ανάλογα παιχνίδια τέτοιου είδους, τότε αγόρασε το Gone Home με κλειστά τα μάτια. Πρόκειται για μια δυνατή coming-of-age ιστορία με πολυεπίπεδους χαρακτήρες και θέματα, τα οποία λίγα παιχνίδια έχουν καταφέρει να προσεγγίσουν με τόση ευαισθησία και ειλικρίνεια. Ιστορίες που, αν και προσωπικές, σίγουρα θα σου θυμίσουν κάτι από την δική σου οικογένεια, με τον τρόπο με τον οποίο δομούνται και σου παρουσιάζονται.

Και μπορεί να χρειαστείς λίγες ώρες μόνο για να ανακαλύψεις τα μυστικά της οικογένειας Greenbriar αλλά, όπως ένα καλό βιβλίο ή μια καλή ταινία, θα σε κάνει να αγαπήσεις τους χαρακτήρες αυτούς, να νιώσεις οικειότητα και ζεστασιά, ακόμα και αν δεν τους έχεις δει ποτέ.

8.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
33%
Cheers
67%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%