GRIS

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 11 Ιανουαρίου 2019

Το Journey έβαλε τα παιχνίδια με καλλιτεχνική υπόσταση μια για πάντα στις ζωές μας. Δεν είναι πως δεν υπήρχαν ήδη, όμως με το δημιούργημα της Thatgamecompany, μπήκαν στο προσκήνιο της βιομηχανίας. Πολλοί ήθελαν να φτιάξουν ένα Journey. Αμέτρητες φορές έχουμε πει “θυμίζει Journey’’, είτε αναφερόμαστε σε αισθητικές επιλογές, είτε σε gameplay. Το Gris είναι ένα 2D puzzle platformer που εμπίπτει σε αυτήν την κατηγορία. Θυμίζει Journey.

Το Gris το πρωτοείδαμε μερικά χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του. Το έντονο εικαστικό στιλ του, ξεχώρισε αμέσως και κέρδισε την προσοχή μας. Από τις πρώτες εικόνες και το αρχικό trailer, το Gris έμοιαζε με illustration, με πίνακα ζωγραφικής ή με ταινία animation. Από νωρίς αποφασίσαμε πως θα είναι το 2D Journey. Δυστυχώς, βιαστήκαμε λίγο να πούμε μεγάλα λόγια.

Ότι το Gris θα είναι πανέμορφο, ήταν ήδη ξεκάθαρο. Οι περισσότερες απορίες μας είχαν να κάνουν με το gameplay του. Πριν το παίξουμε, γνωρίζαμε ήδη πως δεν θα υπάρχει game over, ζωές, εχθροί και μάχες. Έτσι, νομίζαμε πως θα είναι ένα walking simulator ή κάτι παρόμοιο. Πιστεύαμε πως το gameplay θα είναι απλώς ένα εργαλείο, ένα μέσο για να δούμε τα υπέροχα σχέδια του Gris. Προς έκπληξή μας, δεν είναι έτσι. Το Gris έχει ξεκάθαρο gameplay, με στόχους, γρίφους και χαλαρό platforming. Μάλιστα, σε κάθε του πτυχή, τα καταφέρνει άψογα. Οι γρίφοι είναι εύκολοι μεν, αλλά δεν αποτελούν απλό υπόβαθρο. Υπάρχουν σημεία που μας αναγκάζουν να σκεφτούμε, καθώς και μερικά που πλαισιώνονται από πολύ εύστοχες ιδέες.

Ως επί το πλείστον, το gameplay του Gris είναι ένα κολάζ από mechanics και ιδέες που έχουμε συναντήσει σε άλλους τίτλους. Η ταυτότητά του στηρίζεται κυρίως στην εικαστική του αποτύπωση. Δεν έχουμε κανένα παράπονο από τους μηχανισμούς του Gris, ούτε θεωρούμε πως κάτι δεν λειτουργεί σωστά. Παρόλα αυτά, δεν είναι αξιομνημόνευτο. Δεν υπάρχουν πολλά σημεία που να είναι εντελώς δικά του.

Το πιο ιδιαίτερο κομμάτι του gameplay του Gris είναι τα boss fights του. Δεν υπάρχουν μάχες, κυριολεκτικά και έτσι έχουμε να κάνουμε με γρίφους και platforming τμήματα, τα οποία παρουσιάζονται έξυπνα ως bosses. Το πρόβλημα είναι πως, όπως και πολλά άλλα κομμάτια του, είναι ασύνδετα και δεν καταφέρνουν να προκαλέσουν τα συναισθήματα που θέλουν. Υπάρχουν επίσης μερικές σκηνές στις οποίες μάς κυνηγούν διάφορα πλάσματα, όμως δεν είναι ουσιαστικά playable -μια επιλογή που σίγουρα έχει να κάνει με την έλλειψη game over.  Κατανοούμε τις προθέσεις της εταιρείας, όμως το αποτέλεσμα δεν αποδίδει σε όλες τις περιπτώσεις.

Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν πως το Gris δεν είναι αξιόλογο. Αντιθέτως, σε όλη του τη διάρκεια (περίπου 4 ώρες), η ποιότητά του είναι συνεπής. Οι εκπλήξεις και οι ανανεώσεις των mechanics είναι όσες και όπου πρέπει, ο ρυθμός έχει στηθεί προσεκτικά και οι γρίφοι είναι διασκεδαστικοί, χωρίς να ζορίζουν. Όσοι αρέσκονται σε παιχνίδια του είδους, δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρουν το Gris ελκυστικό και άρτια δομημένο, όμως δεν θα τους προσφέρει τίποτα καινούριο και μοναδικό.

Η εστίαση πέφτει στα σχέδια και τα χρώματα, από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό. Ομολογουμένως, το Gris δείχνει απίστευτα όμορφο. Τα watercolours που ξεχύνονται στην οθόνη κλέβουν την παράσταση, ενώ οι ζωγραφιές είναι άψογες παντού και πάντα. Ο κόσμος είναι εντυπωσιακός, οι χαρακτήρες εκπληκτικά σχεδιασμένοι και τα animations μαγικά. Η κάμερα εστιάζει και κάνει zoom out με πολύ έξυπνους τρόπους και αναδεικνύει τα στοιχεία που πρέπει, βοηθώντας παράλληλα και το gameplay. Το καλλιτεχνικό ύφος του Gris δεν συναντάται συχνά σε video games και η ποιότητά του είναι αξεπέραστη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που σκεφτήκαμε πως είναι το πιο όμορφο παιχνίδι που έχουμε παίξει ποτέ μας.

Δυστυχώς, η τελειότητα του οπτικού του τομέα, καταλήγει να δημιουργεί μερικά προβλήματα. Δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως μιλάμε με αρνητική χροιά για το πόσο όμορφο δείχνει το Gris, όμως, δυστυχώς, το κάνουμε. Από την εισαγωγική του σκηνή, το Gris μάς προδιαθέτει πως θα είναι μια συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία. Μας το δηλώνει ξεκάθαρα. Τελειώνοντάς το, όμως, δεν νιώσαμε τα έντονα συναισθήματα που μας υποσχέθηκε. Το σενάριο είναι πολύ απλό, αφηρημένο και κάπως ρηχό θα λέγαμε. Εκτός του ότι είναι χιλιοειπωμένο σε διάφορα μέσα και μορφές, είναι υπερβολικά προφανές. Από τα σπάργανά του, φαίνεται προς τα που θα κατευθυνθεί, ακόμη και που θα καταλήξει.

Επίσης, το storytelling σε moment-to-moment βάση, είναι κατώτερο των περιστάσεων. Η ιστορία και η παρουσίαση, αν εξαιρέσουμε τον οπτικό τομέα με τις υπέροχες ζωγραφιές, δεν φτάνει ποτέ πολύ ψηλά. Η μουσική είναι αρμόζουσα και έχει μερικές πολύ εύστοχες μελωδίες, όμως συνολικά δεν είναι αξιομνημόνευτη. Δεν παίρνει ποτέ τη σκυτάλη (όπως για παράδειγμα στο Journey, σε κομβικά σημεία του), λειτουργεί, όμως, άψογα ως υπόβαθρο. Οι κλιμακώσεις και οι επικές στιγμές του Gris δεν αποδίδουν όσο θα έπρεπε και, συνολικά, δεν μας προκάλεσε πολλά, ούτε έντονα συναισθήματα.

Έτσι, η εξαίσια εικαστική αποτύπωση μοιάζει σαν αυτοσκοπός. Όλες οι υπόλοιπες πτυχές του Gris, όλα τα επιμέρους κομμάτια του, παίρνουν δευτερεύοντες ρόλους. Κάθε στοιχείο του φαίνεται να υπάρχει για να δημιουργήσει εντυπωσιακές εικόνες. Όμως, αυτό δεν αρκεί. Η τέλεια και απόλυτα προφανής ομορφιά του, που συνεχώς μας υπενθυμίζει τα μέτρια στοιχεία του, μπαίνει συνεχώς στη μέση.

Καταλήγουμε να μιλάμε συνεχώς για το Journey, όμως οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες. Στο Journey, το υπέροχο καλλιτεχνικό στιλ ήταν λειτουργικό, αρμονικά δεμένο με το σενάριο ως όλον, με το storytelling σε κάθε μεμονωμένη στιγμή και με το gameplay. Στο Gris, κάθε κομμάτι φαίνεται αποσπασμένο, ξεχωριστό και αυτάρκες, ενώ όλα υπηρετούν και προσπαθούν να τονίσουν το πόσο όμορφο δείχνει. Δυστυχώς, δεν αρκεί η έλλειψη σφαλμάτων, για να είναι ένα παιχνίδι αξιομνημόνευτο. Χρειάζεται αρχικά τη δική του ταυτότητα, το δικό του statement. Επίσης, είναι προτιμότερο να θυμόμαστε ένα παιχνίδι για τον τρόπο που μας έκανε να νιώσουμε. Τουλάχιστον όταν έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι σαν το Gris, που προσπαθεί πολύ να μας ταρακουνήσει συναισθηματικά. Τελικά, αν όχι μία διαφορετική ιστορία, θα προτιμούσαμε να μην υπήρχε καθόλου σενάριο και απλώς να παίζαμε σε έναν καμβά, σε μορφή video game.

Η αλήθεια είναι πως περιμέναμε πάρα πολλά από το Gris και δεν απέδωσε όσο θέλαμε σε όλα. Παρόλα αυτά, παραμένει μία πολύ αξιόλογη και άρτια στημένη εμπειρία, που οπτικά δεν μοιάζει με κανένα άλλο παιχνίδι. Αν σας αρέσουν τα puzzle platformers, δεν πρέπει να χάσετε το Gris. Δυστυχώς, θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα, όμως η προσοχή στη λεπτομέρεια του gameplay, τα διασκεδαστικά mechanics και η αξεπέραστη ομορφιά του, σίγουρα αξίζουν τον χρόνο σας.

Το Review βασίστηκε σε αντίτυπο που αγοράστηκε από την ομάδα του VG24.gr.  

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

GRIS

Συντάκτης
11 Ιανουαρίου 2019
Developer

Nomada Studio

Publisher

Devolver Digital

Πλατφόρμες

PC / Nintendo Switch

Tested on

PC

Κυκλοφορία

13 Δεκεμβρίου 2018

Είδος

Platformer, Puzzle

PEGI

3

Θετικά

+ Ένα από τα πιο όμορφα παιχνίδια όλων των εποχών
+ Σωστός ρυθμός
+ Άρτια δομημένο και διασκεδαστικό gameplay, με μερικές έξυπνες ιδέες

Αρνητικά

- Έλλειψη ταυτότητας όσον αφορά το gameplay
- Το σενάριο είναι ρηχό, πολύ προφανές και δεν καταφέρνει να μεταδώσει έντονα συναισθήματα
- Πολλά ασύνδετα κομμάτια που ξεχνιούνται εύκολα

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.5
Συνοψίζοντας

Περιμέναμε πάρα πολλά από το Gris και δεν απέδωσε όσο θέλαμε σε όλα. Παρόλα αυτά, παραμένει μία πολύ αξιόλογη και άρτια στημένη εμπειρία, που οπτικά δεν μοιάζει με κανένα άλλο παιχνίδι. Αν σας αρέσουν τα puzzle platformers, δεν πρέπει να χάσετε το Gris. Δυστυχώς, θα μπορούσε να είναι πολλά περισσότερα, όμως η προσοχή στη λεπτομέρεια του gameplay, τα διασκεδαστικά mechanics και η αξεπέραστη ομορφιά του, σίγουρα αξίζουν τον χρόνο σας.

7.5
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1