Home Sweet Home

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 5 Ιουλίου 2019

Η πρώτη τρομακτική σκηνή σε ένα έργο που κατατάσσεται στην κατηγορία horror, είναι πολύ σημαντική, γιατί εισάγει τον παραλήπτη στο επιδιωκόμενο ύφος του δημιουργού. Η πρώτη τρομακτική σκηνή ορίζει το στιλ του τρόμου που θα περιμένουμε. Αν, αργότερα, υπάρξει αλλαγή στο ύφος, δεν υπάρχει πρόβλημα, εφόσον καταφέρει ο δημιουργός να υποστηρίξει τη μεταστροφή. Η έναρξη του τρόμου παραμένει σημαντική· μέσω αυτής, ξεχωρίζουμε αν έχουμε να κάνουμε με slasher, με ψυχολογικό τρόμο, με body horror και ούτω καθεξής.

Το Home Sweet Home είναι ένα παιχνίδι τρόμου που καταφέρνει θριαμβευτικά να στήσει το ύφος του, στην πρώτη σκηνή. Αφού η γυναίκα του πρωταγωνιστή εξαφανίστηκε, ο ίδιος ξυπνά σε ένα άγνωστο μέρος και εμείς παίρνουμε τον έλεγχό του. Τα πάντα γίνονται γρήγορα: ένα mini tutorial μας μαθαίνει τις βασικές κινήσεις, που είναι ελάχιστες και ξεκινάμε να ψάχνουμε τον δρόμο για το σπίτι μας. Μέσα σε λίγα λεπτά, έχουμε την πρώτη συνάντηση με ένα από τα εχθρικά πλάσματα που θα μας απασχολήσουν. Τα γραφικά του παιχνιδιού δεν είναι καθόλου εντυπωσιακά και φαίνεται ξεκάθαρα πως δεν πρόκειται για τίτλο με μεγάλο budget. Οι κινήσεις του χαρακτήρα μας είναι χοντροκομμένες και απότομες και το περιβάλλον δεν επιτρέπει αρκετό interaction, κάνοντας μάλιστα ένα μεγάλο λάθος: πολλές φορές, μεταξύ δύο πανομοιότυπων αντικειμένων, όπως π.χ. δύο πόρτες, το ένα μόνο είναι interactive, ανεξήγητα.

Η ατμόσφαιρα δείχνει από νωρίς τις προθέσεις της, αλλά αφήνει πολλά για αργότερα. Στα πρώτα λεπτά, είναι βαριά, σκοτεινή και δίνει συνεχώς την αίσθηση πως κάτι βρίσκεται πίσω από τις σκιές. Μόλις αντικρίσουμε τον πρώτο εχθρό, μία παραμορφωμένη γυναίκα με έναν χαρτοκόπτη στο χέρι, αντιλαμβανόμαστε ένα σημαντικό χαρακτηριστικό του Home Sweet Home: δεν στηρίζεται στα jump scares. Στην αρχή, ενώ κινούμαστε από διάδρομο σε διάδρομο, περιμένουμε τη στιγμή που κάτι θα πεταχτεί ξαφνικά και θα μας τρομάξει, όμως αυτή δεν έρχεται. Αντίθετα, ανοίγουμε μία πόρτα και βλέπουμε το τρομακτικό πλάσμα, αργά, σταθερά και ξεκάθαρα, από πίσω. Η επίθεσή του προς το μέρος μας δεν γίνεται με φανφάρες και φαντασμαγορικά εφέ (αν εξαιρέσουμε το α λα εξορκιστή γύρισμα λαιμού που, από τη μία ήταν αχρείαστο, από την άλλη όμως μας έδειξε πως δεν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπινα όντα). Απλώς γυρνάει και αρχίζει να μας κυνηγάει.

Φυσικά, η αδρεναλίνη εκτοξεύεται, ενώ τρέχουμε χωρίς να βλέπουμε πίσω μας, ακούγοντας μόνο τους ήχους του πλάσματος. Και, ευτυχώς, ο ηχητικός σχεδιασμός είναι εξαιρετικός και προκαλεί εφιάλτες, με τους πιο απλούς τρόπους. Το Home Sweet Home θυμίζει παιχνίδια όπως το Layers of Fear, όσον αφορά τους χώρους που αλλάζουν συνεχώς. Μας κυνηγάει το τέρας, βρίσκουμε κλειστή πόρτα-αδιέξοδο, γυρνάμε πίσω και βλέπουμε διαφορετική τοποθεσία από εκείνη που μόλις περάσαμε- δεν είναι ένα χαρακτηριστικό που χρησιμοποιείται σε υπερβολικό βαθμό, όμως έχει έντονη παρουσία. Η μουσική ακούγεται όπου πρέπει και, συνήθως, αποτελείται από κοφτές, λιγοστές νότες που σηματοδοτούν κάποιο γεγονός.

Δυστυχώς, η αρχική εντύπωση χάνει τον αντίκτυπό της, εν μέρει, στη συνέχεια. Το gameplay αποτελείται κυρίως από απλούς γρίφους, αναζήτηση αντικειμένων και stealth τμήματα. Τα mechanics είναι εντελώς απλοϊκά: σκύβουμε και κινούμαστε πίσω από αντικείμενα του χώρου, για να μην μας εντοπίσουν τα πλάσματα. Η AI, δυστυχώς, είναι απρόβλεπτη με δυσλειτουργικό τρόπο. Ενώ τα τέρατα έχουν, συνήθως, προδιαγεγραμμένη πορεία στον χώρο, μερικές φορές ξεφεύγουν, χωρίς προειδοποίηση. Ακόμη, τις περισσότερες φορές δεν μας εντοπίζουν, ας περνάμε ακριβώς από δίπλα τους, όμως έχουν ξαφνικές επιφοιτήσεις και βλέπουν τα πάντα, μέσα από τοίχους, στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους και σε κάθε άλλο απίθανο μέρος.

Δεν μπορούμε να πολεμήσουμε με τα τέρατα, παρά μόνο να αμυνθούμε όταν μας επιτίθενται και να γλιτώσουμε για λίγο. Το πιο ισχυρό μας όπλο, είναι οι ντουλάπες, στις οποίες κρυβόμαστε. Και σε αυτό το mechanic, συναντήσαμε μερικά προβλήματα. Κύριο και πιο ενοχλητικό, το πόσο ισχυρή φαίνεται να είναι η επιρροή της ντουλάπας. Μπορεί να μας κυνηγάει ένα πλάσμα, σε απόσταση αναπνοής, όμως, με το που μπούμε σε μια ντουλάπα ξεχνά τα πάντα, σταματάει να τρέχει και κάνει reboot το μυαλό του. Έτσι, το παιχνίδι γίνεται αρκετά εύκολο, παρόλο που είναι απρόβλεπτο συχνά, όμως δεν παύει να ενοχλεί, καθώς οι συναντήσεις με τους εχθρούς χαρακτηρίζονται από έντονο trial and error. Η μέθοδος αυτή, σε παιχνίδια τρόμου, αποτελεί προσέγγιση που δεν αρμόζει. Αφού έχουμε χάσει 5 φορές στο ίδιο σημείο και επιστρέφουμε από το checkpoint, χάνεται εντελώς ο τρόμος και η ένταση μετατρέπεται σε εκνευρισμό.

 

Ένα άλλο στοιχείο του Home Sweet Home που δεν είναι ιδανικό, είναι η απόλυτη και αυστηρή γραμμικότητα, που καλύπτεται ελαφρώς με τον λαβυρινθώδη σχεδιασμό των επιπέδων. Κυκλοφορώντας στον κόσμο του παιχνιδιού, βρίσκουμε διάφορα journals, σημειωματάρια και λοιπά αναγνώσματα (με μετάφραση που μπορούσε και καλύτερα), των οποίων η τοποθέτηση δεν αφήνει περιθώρια και πάντοτε τα εντοπίζουμε. Μάλιστα, αν κάποιο από αυτά είναι σημαντικό για να προχωρήσουμε, το παιχνίδι μάς κλειδώνει την πρόοδο, μέχρι να το διαβάσουμε. Γενικά, η δομή μάς κάνει να νιώθουμε πως παίζουμε σε προσεκτικά σχεδιασμένες τοποθεσίες και όχι σε πραγματικούς χώρους.

Βέβαια, οι ίδιες οι τοποθεσίες και όσα διαβάζουμε, ανεβάζουν την ατμόσφαιρα σε υψηλά επίπεδα. Το Home Sweet Home είναι δημιούργημα μιας ταϊλανδέζικης εταιρείας, της  Yggdrazil Group. Η επιρροή της προέλευσης της developer είναι πολύ έντονη και μας θυμίζει παιχνίδια όπως το Detention. Οι παραδοσιακοί θρύλοι, γενικά, είναι πολύ τρομακτικοί. Έχουμε χάσει τον ύπνο μας περιμένοντας τη Μόρα, έχουμε ακούσει ιστορίες για μορφές που βγαίνουν στο σκοτάδι, σε χωριά συνήθως, όμως, όταν αυτοί οι θρύλοι προέρχονται από κάποια άλλη χώρα και δεν τους γνωρίζουμε καθόλου, η επίδρασή τους είναι ισχυρότερη. Και όταν λέμε δεν τους γνωρίζουμε, δεν εννοούμε μόνο πως δεν έχουμε ακούσει τις ιστορίες ή διαβάσει για τα πλάσματα. Η εικαστική αποτύπωση των τεράτων έχει έντονη επιρροή από την παράδοση της χώρας και οι εικόνες μάς είναι ολοκληρωτικά ξένες. Το Home Sweet Home είναι, στην καρδιά του, μία ιστορία με φαντάσματα. Τα φαντάσματα, όμως, δεν έχουν τίποτα κοινό με όσα έχουμε συνηθίσει και είναι απόκοσμα και πολύ τρομακτικά.

Επίσης, η παράδοση παρεισφρέει στο gameplay, με εξαιρετικό τρόπο. Συνεχώς διαβάζουμε κείμενα που εμπλουτίζουν το lore και είναι πολύ ενδιαφέροντα, όμως, μερικές φορές, μας δίνουν τον τρόπο αντιμετώπισης των πλασμάτων, που συνήθως περιλαμβάνει θυσίες και αναθυμιάσεις. Με την εμβάπτισή του σε παραδοσιακούς θρύλους, το gameplay κάνει χιλιοπαιγμένες δραστηριότητες, όπως την απόσπαση της προσοχής των εχθρών, να αποκτούν ενδιαφέρον.

Το highlight του Home Swet Home παραμένει ο ήχος. Οι κραυγές των πλασμάτων είναι εντυπωσιακές και καθόλου κλισέ· γενικότερα, ο τίτλος απέχει αρκετά από τον χαρακτηρισμό «κλισέ». Όταν κρυβόμαστε και μας πλησιάζει ένα τέρας, οι ήχοι που ακούμε παγώνουν το αίμα. Σε μια στιγμή βαθιάς έμπνευσης, ο απλός και καθημερινός ήχος του χαρτοκόπτη που επεκτείνει και μαζεύει τη λεπίδα του στα χέρια της παραμορφωμένης γυναίκας, μετατρέπεται σε ανατριχιαστική, εφιαλτική μελωδία που προμηνύει τον κίνδυνο και την αποστροφή. Γενικότερα, τα ηχητικά εφέ κλέβουν την παράσταση.

Οι τοποθεσίες, επίσης, ενισχύουν την ατμόσφαιρα, ιδίως όταν κυκλοφορούμε σε παλιά, παραδοσιακού τύπου κτίσματα, με ξύλο, φυλαχτά προστασίας, ξόρκια και ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ενώ παράλληλα τρίζουν τα ξύλα και ουρλιάζουν τα σκυλιά. Παραδόξως, η πιο επιδραστική τοποθεσία του Home Sweet Home είναι το σύγχρονο σπίτι του πρωταγωνιστή, όπου και βιώνουμε μερικές πολύ έντονες καταστάσεις.

Η διάρκεια του Home Sweet Home είναι κατώτερη των περιστάσεων. Σε 4 περίπου ώρες έχει τελειώσει και δεν μας δίνει επαρκείς λόγους να επιστρέψουμε. Αυτό, από μόνο του, δεν είναι απαραίτητα πρόβλημα, όμως, χωρίς κάποια προειδοποίηση, ξαφνικά μαθαίνουμε, στο τέλος, πως μόλις παίξαμε το πρώτο επεισόδιο της σειράς και, όπως καταλαβαίνετε, δεν υπάρχει επίλογος, αλλά cliffhanger. Ευτυχώς, το πολύ απλό σενάριο είναι ικανοποιητικό ως υπόβαθρο, παρά τα ζητήματα με τη μετάφραση και, ειδικά προς το τέλος, αρχίζει να κερδίζει τις εντυπώσεις και έτσι δεν μας απογοήτευσε πάρα πολύ το απότομο τελείωμα.

Τέλος, πρέπει να αναφέρουμε  πως το Home Sweet Home παίζει στην τηλεόραση, αλλά και στο PSVR, δυστυχώς. Είναι κρίμα, επειδή τα παιχνίδια τρόμου μάς προδιαθέτουν να επιλέξουμε τη VR εκδοχή τους, όμως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η εικονική πραγματικότητα δεν αποδίδει. Ο χειρισμός δεν βολεύει καθόλου, το interface πετάει μπροστά στα μάτια μας τα κείμενα με ενοχλητικό τρόπο και τα γραφικά αποκτούν έντονη θολούρα και πολύ σκοτάδι, σε σημείο που δυσκολευόμαστε να δούμε μπροστά μας, να εντοπίσουμε αντικείμενα ή και τους ίδιους τους εχθρούς. Με λύπη, προτείνουμε να παίξετε το Home Sweet Home στην τηλεόρασή σας και όχι σε VR.

Όμως, προτείνουμε να το παίξετε, παρά τα προβλήματά του, γιατί η προσέγγιση του τρόμου είναι εμπνευσμένη, με εξαιρετικές ιδέες, παραδοσιακούς θρύλους που κόβουν την ανάσα και περιορισμένα jump scares ή αντίστοιχες φθηνές τακτικές. Για τους fans του horror, το Home Sweet Home προσφέρει σίγουρες συγκινήσεις, αν και μπορούσε να λειτουργεί καλύτερα, σε πρακτικά κομμάτια.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Home Sweet Home

Συντάκτης
5 Ιουλίου 2019
Developer

Yggdrazil Group Co.,Ltd

Publisher

Mastiff

Πλατφόρμες

PC / PS4 / PSVR (δεν απαιτείται) / Xbox One

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

31 Μαΐου 2019

Είδος

Horror-Adventure

PEGI

16

Θετικά

+ Ανατριχιαστικός, εφιαλτικός ήχος, παντού και πάντα
+ Έντονη, τρομακτική ατμόσφαιρα, βουτηγμένη σε παραδόσεις και θρύλους
+ Έλλειψη jump scares και άλλων, φθηνών μεθόδων
+ Μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες στο gameplay
+ Απλό, αλλά πετυχημένο σενάριο

Αρνητικά

- Το VR δεν αποδίδει καθόλου
- Λιγοστά mechanics και περιορισμένη αλληλεπίδραση
- Πολύ trial and error και προβληματική AI, που μειώνουν την επίδραση του τρόμου
- Μικρή διάρκεια και τέλος με cliffhanger
- Γραμμικότητα που ενίοτε χαλάει το immersion

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.5
8.0
Συνοψίζοντας

Προτείνουμε να το παίξετε, παρά τα προβλήματά του, γιατί η προσέγγιση του τρόμου είναι εμπνευσμένη, με εξαιρετικές ιδέες, παραδοσιακούς θρύλους που κόβουν την ανάσα και περιορισμένα jump scares ή αντίστοιχες φθηνές τακτικές. Για τους fans του horror, το Home Sweet Home προσφέρει σίγουρες συγκινήσεις, αν και μπορούσε να λειτουργεί καλύτερα, σε πρακτικά κομμάτια.

6.5
Βαθμός
8.0
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1