Judgment

Καράτε Σέρλοκ και τα 101 mini games της Ιαπωνίας
by Φάνης Κουσουρής on 10 Ιουλίου 2019

Γενικά θεωρώ εαυτόν μεγάλο fan όλων των detective themed παιχνιδιών, από video games μέχρι board games. Έχω παίξει και απολαύσει από την Sherlock Holmes σειρά και λοιπά adventure type (ναι ακόμη και κάποια Nancy Drew που είναι o ορισμός της αρπαχτής) μέχρι indie διαμαντάκια όπως το Her Story ή το Contradictions. Αντίστοιχα έχω κάθε ντετεκτιβικό board game που έχει σχεδόν κυκλοφορήσει, από το Sherlock Holmes Consulting Detective και το Detective: Modern Crime μέχρι Exit, Unlock κλπ. Hell, έχω παίξει και καμια 10αριά secret object games με τέτοια προσέγγιση. Όλα αυτά για να κάνω ξεκάθαρο πως όταν άκουσα για το Judgment ήμουν τουλάχιστον ενθουσιασμένος περιμένοντας ένα LA Noire τοποθετημένο στην αγαπημένη μου ιαπωνική κουλτούρα!

Ξεκινώντας το παιχνίδι η μηχανή γραφικών του σε παραπέμπει επίσης σε κάτι τύπου LA Noire ή ίσως όπως το ένιωσα αρχικά Shenmue 2.5. Είναι αυτός ο συνδυασμός καλοσχεδιασμένων μοντέλων για τους χαρακτήρες με το περιβάλλον να ειναι αισθητά χειρότερο όσον αφορά στα γραφικά του, αλλά προφανώς για να εξυπηρετήσει ένα ανοιχτό κόσμο, εν προκειμένω μια γιαπωνέζικη πόλη ακριβώς όπως θα την περίμενε κανείς.

Η ιστορία ξεκινά και αμέσως σε βάζει στον κόσμο του παιχνιδιού, σε μία Ιαπωνία που όπως φαίνεται μόνο 1% των κατηγορουμένων για κάποιο έγκλημα καταφέρνει να αθωωθεί και εσύ είσαι ένας δικηγόρος που καταφέρνει να κάνει ακριβώς αυτό. Αυτό το κατόρθωμα σε μετατρέπει σε σταρ της δικηγορίας αλλά αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ. Χωρίς να θέλω να δώσω άλλες πληροφορίες σχετικά, πολύ γρήγορα τα πράγματα αλλάζουν και η ιστορία αμέσως γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα κάνοντας σε να θες να δεις τη συνέχεια.

Fast forward μερικά χρόνια μετά από τα γεγονότα που μαθαίνει κανείς στην πρώτη μισή ώρα του παιχνιδιού, και είσαι πλέον ένας ντετέκτιβ που συνεργάζεσαι με το παλιό σου δικηγορικό γραφείο. Η ιστορία που αρχίζει να ξεδιπλώνεται είναι αρχικά λίγο γενικούρα Yakuzο-σχετιζόμενες μανούρες, εγκλήματα εκδίκησης και τα ρέστα, τίποτα που δεν έχεις ξαναδεί. Ωστόσο στη συνέχεια αποδεικνύεται πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και θες συνεχώς να δεις τι θα γίνει παρακάτω.

Πέραν όμως από το τίμιο στόρυ, το παιχνίδι είναι μία συνεχής πάλη για να καταφέρεις να βιώσεις το οποιοδήποτε immersion. Πρώτα απ’όλα η γραμμικότητά του είναι εντελώς αταίριαστη στον τρόπο που έχουν στήσει την πόλη και στην επιλογή τους για μηχανή γραφικών. Όταν έχεις μια vibrant πόλη με άπειρα μαγαζιά αλλά απολύτως ΤΙΠΟΤΑ να κάνεις εκεί εκτός απο το να ψωνίσεις φαγητά ή αντικείμενα δεν έχει κανένα νόημα να την έχεις. Όλα τα events συμβαίνουν μόνο όταν πας την στιγμή που πρέπει να πας. Μην παρεξηγηθώ, δεν συζητάμε για scripted events, άλλωστε δεν υπάρχει καθόλου η έννοια του χρόνου που περνάει (με ουσιαστικό τρόπο τουλάχιστον) στο παιχνίδι.

Η γραμμικότητα είναι αδιανόητη γιατί διατρέχει όλο το παιχνίδι, όχι μόνο όσον αφορά στο main quest που ακολουθείς, αλλά σε όλα τα υπόλοιπα άνευ σημασίας μικρά κουεστάκια που το παιχνίδι σου πετάει στη μέση. Έτσι ενώ προσπαθείς να λύσεις μία σοβαρή υπόθεση φόνου πηγαίνοντας από το ένα μέρος στο άλλο, μαζεύοντας στοιχεία, ανακρίνοντας υπόπτους κλπ, πρέπει ξαφνικά να πας να πάρεις μεζεδάκια για να κεράσεις το δικηγορικό, ή να πάρεις μια συλλεκτική μινιατούρα για τον χάκερ που σε βοηθάει, ή να πεταχτείς για λίγο casual jap-sexism στη γραμματέα της εταιρείας χωρίς κανέναν λόγο. Και δεν μπορείς να προσπεράσεις πολλά από αυτά τα εντελώς χαζά tasks, γιατί μονο αν τα κάνεις θα προχωρήσει το παιχνίδι, ελπίζοντας πως δεν θα πρέπει να πας να φέρεις Ράμεν για την κυρα-Σούλα πριν πας να εξετάσεις το πτώμα με τα βγαλμένα μάτια. Αρχικά νόμιζα πως αυτό το πράγμα κάποια στιγμή θα τελειώσει αλλά nope, απλως συνεχίζει on and on. Στην ουσία καταλήγεις να ακολουθείς τις εντολές του παιχνιδιού για να πας από το ένα μέρος στο άλλο.

Εκτός της γραμμικότητας που καταστρέφει το immersion o τρόπος που εξετάζεις μερικές φορές τα στοιχεία είναι εκνευριστικά tedious και μη συναρπαστικός. Οι διάλογοι ειναι γενικά έξυπνοι αλλά κάποιες φορές επιδρά στο τι ειναι σημαντικό να ρωτήσεις ο κάπως υπερ του δέοντος γιαπωνικός τρόπος να βλέπει κανείς τα πράγματα, αλλά οκ αυτό συγχωρείται. Αυτό που δεν συγχωρείται ωστόσο είναι κάποια εντελώς random mechanics του παιχνιδιού που δεν έχουν καμία θέση σε αυτό. Το πρώτο είναι το πως έχουν εντάξει το ξύλο σε αυτό.

Έτσι ενώ υπάρχουν 4-5 σημεία που έχει νόημα να «τις παίξεις» με διάφορους ανταγωνιστικούς χαρακτήρες, το παιχνίδι βάζει διάφορους thugs να στην πέφτουν στο δρόμο χωρίς ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΛΟΓΟ, απλώς για να παίζεις ξύλο πιο συχνά και να μην βαριούνται τα short attention spans ή οι action enthusiasts; Ποιος ξέρει. Είναι πραγματικά ανούσιο, μονο αφαιρεί απο την ατμόσφαιρα του παιχνιδιού, και ειλικρινά το να σου την πέφτουν 4 μαντραχαλαίοι έξω από ένα φούρνο επειδή... έτσι, είναι απλά ανόητο. Ευτυχώς μπορείς να αγνοήσεις αυτό το μεκάνικ και απλά να συνεχεις να περπατάς. Που όμως γίνεται το απίστευτο, αυτοί σε κυνηγάνε, αλλά ακόμη και αν δεν τρέξεις αλλά walk away σφυρίζοντας, τρέχουν, σε φτάνουν αλλά δεν σε αρχίζουν στις μάπες αν δεν ρίξεις πρώτος (θα είναι thugs που κάνουν Aikido).

Ενώ το ξύλο είναι τόσο δευτερεύον χαρακτηριστικό και σχεδόν μπορείς να το σκιπάρεις κατά 90%, ο developer έχει εντάξει ένα σύστημα με τεράστια combos, αγορά κινήσεων επίθεσης και διάφορα τέτοια action-related πραγματα που πραγματικά δεν έχουν καμία μα καμία ουσία ή χρησιμότητα ενώ παίζεις.

To άλλο mechanic που τόσο ως εφαρμογή όσο και ως νοοτροπία είναι blast from the past είναι το QTE που έχει το παιχνίδι. Γενικά δεν ειμαι φίλος των QTEs εκτός απο πολύ συγκεκριμένα παραδείγματα, κλασσικών PS games πχ που ήταν άριστα ενταγμένο, ή games όπως το Indigo Prophecy για παράδειγμα. Εδώ σε κάποιες σκηνές είναι ανεκτό, αλλά πραγματικά θα μπορούσε να είναι λιγότερο, περιορισμένο και πιο καλοεκτελεσμένο.

Σε ένα παιχνίδι επίσης που προσπαθεί να εντάξει στοιχεία Arcade FIghter, RPG, 100 mini games κλπ, για να τα κάνει όλα, μια έντονη αίσθηση χαμένης ευκαιρίας δίνουν οι δίκες. Θα μπορούσε να έχει ενταχτεί ένας μηχανισμός με σοβαρότερη διαδραστικότητα, ανάγοντας το κομμάτι του δικαστηρίου σε ένα πολύ πιο κομβικό μέρος του gameplay, και όχι μια μικρή γωνίτσα του παιχνιδιού. Αυτό που μου έρχεται στο μυαλό πχ. είναι ο πολύ ωραίος τρόπος που είχε στηθεί κάτι αντίστοιχο στο Dragon Age. Σίγουρα μια προσθήκη που δεν θα ήταν out of place όπως το να πρέπει να παίξεις arcade games, pinball machines, baseball και να πετάς αυτο το ενοχλητικό drone τριγύρω.

H παραγωγή επίσης είναι σε κάποια σημεία άριστη (τόσο οι original φωνές όσο και οι αγγλικές είναι πολύ πειστικές και καλά παιγμένες) ενω σε άλλα μόνο πρόχειρη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί (μπαίνεις με τον Kάιτο σε ένα κτιριο, βγαινεις μετά απο μια συναντηση που ήταν μαζί σου και... σε παίρνει τηλέφωνο!). Πάντως γενικά είχε ελάχιστα bugs.

Το παιχνίδι γενικά είναι γεμάτο hand-holding, mechanics που σε αποσπουν από το ζουμί της υπόθεσης, και το χειρότερο, γεμάτο από παραλλαγές και gimmicks (ω θέε μου το drone) και κάθε λογής ιδέες που πέταξαν μέσα εντελώς half-baked. Ξέχασαν ωστόσο να κάνουν πολλές από αυτές τις ιδέες να ταιριάζουν ή να ενισχύουν το θέμα του παιχνιδιού ή απλά να είναι fun to play!

Tελικά τίποτα δεν αλλάζει πως το στορυ είναι καλογραμμένο και καλοπαιγμένο και αν είχαν κάνει focus γύρω από αυτό χωρίς να το υπερφορτώνουν με ανουσια mini-games και unskippable υποχρεωτικά side-quests του χαμού, ίσως με λίγη περισσότερη ελευθερία θα μιλάγαμε για ένα must play.  A είπα ότι έχει τρια διαφορετικά mini-games για unlocking;;!

Γενικά προσπαθώ να καταλάβω ποιος θα απολάμβανε το Judgment, σε ποιον θα ήθελα να το προτείνω. Ως action-adventure που πλασάρεται νομίζω θα απογοητεύσει αυτούς που δίνουν σημασία στη δράση το ίδιο με αυτούς που δίνουν σημασία στους γρίφους και την εξερεύνηση (την ποιά;). Ένας μπερδεμένος τίτλος, ένα παιχνίδι που δεν μπορεί να αποφασίσει τι προσπαθεί να γίνει, πάει να τα κάνει όλα και δεν κάνει τίποτα πολύ καλά. Ένα παιχνίδι που ήθελα αρχικά να μ’αρέσει περισσότερο, αλλά μάλλον δεν γλύτωσε το... δίκασμα.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από τη Zegetron S.A. για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Judgment

Συντάκτης
10 Ιουλίου 2019
Developer

Ryu Ga Gotoku Studio

Publisher

Sega

Διανομή

Zegetron S.A.

Πλατφόρμες

PS4

Tested on

PlayStation 4 Pro

Κυκλοφορία

25 Ιουνίου 2019

Είδος

Action-adventure

PEGI

18

Θετικά

+ Σενάριο
+ Χαρακτήρες – Cast
+ Ωραία αίσθηση στα περιβάλλοντα – Η πόλη
+ Μπορεις να κοπανάς τύπους με 50’’ TVs

Αρνητικά

- Mini-games & QTEs
- Έλλειψη πραγματικών γρίφων κ detective work
- Γραμμικότητα
- Δεν αξιοποιεί το GTA-τύπου στήσιμο που έχει
- Δυστυχώς χαμένη ευκαιρία οι δίκες και η έλλειψη ουσιαστικού interactivity

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.0
7.7
Συνοψίζοντας

Tελικά τίποτα δεν αλλάζει πως το στορυ είναι καλογραμμένο και καλοπαιγμένο και αν είχαν κάνει focus γύρω από αυτό χωρίς να το υπερφορτώνουν με ανουσια mini-games και unskippable υποχρεωτικά side-quests του χαμού, ίσως με λίγη περισσότερη ελευθερία θα μιλάγαμε για ένα must play.  A είπα ότι έχει τρια διαφορετικά mini-games για unlocking;;!

Γενικά προσπαθώ να καταλάβω ποιος θα απολάμβανε το Judgment, σε ποιον θα ήθελα να το προτείνω. Ως action-adventure που πλασάρεται νομίζω θα απογοητεύσει αυτούς που δίνουν σημασία στη δράση το ίδιο με αυτούς που δίνουν σημασία στους γρίφους και την εξερεύνηση (την ποιά;). Ένας μπερδεμένος τίτλος, ένα παιχνίδι που δεν μπορεί να αποφασίσει τι προσπαθεί να γίνει, πάει να τα κάνει όλα και δεν κάνει τίποτα πολύ καλά. Ένα παιχνίδι που ήθελα αρχικά να μ’αρέσει περισσότερο, αλλά μάλλον δεν γλύτωσε το... δίκασμα.

7.0
Βαθμός
7.7
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1