Lake - Review

by Βαγγέλης Λερός on 4 Σεπτεμβρίου 2021

Το Lake είναι ένα indie adventure game από το μικρό ολλανδικό studio “Gamious” που μας διηγείται την ιστορία της Meredith Weiss, η οποία αφήνει για λίγο τη δουλειά γραφείου που ασκεί στην πόλη, για να εργαστεί προσωρινά ως ταχυδρόμος, στη θέση του πατέρα της. Η γραφική επαρχιακή τοποθεσία των Providence Oaks είναι συγχρόνως η γενέτειρα της πρωταγωνίστριας, που αστικοποιήθηκε στην προσπάθειά της να βρει δουλειά. Επιστρέφοντας, θα ανακαλύψει πως κάποια πράγματα έμειναν ίδια, τη στιγμή που άλλα έχουν αλλάξει προ πολλού.

Μεταξύ των καλτ αναφορών και της vintage αισθητικής, δεσπόζει ένας θεόρατος παράγοντας νοσταλγίας, που δεν θα μπορούσε παρά να μας γοητεύσει στο παιχνίδι. Δοκιμάζοντας το demo, οι προσδοκίες μου είχαν ανέβει κατακόρυφα, βλέποντας το smalltown drama να φωλιάζει μέσα στο ανάλαφρο κόνσεπτ ενός postman simulation. Μένοντας στις περιγραφές, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα παιχνίδι που μοιάζει με το Death Stranding, χωρίς τις σουρεαλιστικές ακροβασίες του Kojima και τα production values της Sony, όμως, δυστυχώς, το Lake είναι κάτι πολύ… λιγότερο, κάτι που διαπίστωσα ολοκληρώνοντας την τελική έκδοση του τίτλου.

Στην εισαγωγή του παιχνιδιού, μαγευόμαστε από την επανασύνδεση της Meredith με τον τόπο που γεννήθηκε, μια μικρή κωμόπολη δίπλα σε μια λίμνη, μέσα σε ένα πανέμορφο δάσος. Είναι Σεπτέμβρης του 1986 και το τοπίο μας γυρνά πίσω στο χρόνο, σε μια εποχή που τα βίντεο κλαμπ νοίκιαζαν VHS, το ίντερνετ ήταν εργαλείο επιστημονικής φαντασίας και τα γραμματόσημα ήταν σημαντικό κομμάτι της επικοινωνίας. Ο κόσμος ντυμένος με μουντές αποχρώσεις του καφέ και του γκρι, οδηγεί τετραγωνισμένα αυτοκίνητα πηγαίνοντας στις δουλειές του, ακολουθώντας τη βαρετή ρουτίνα του.

Η πρωταγωνίστρια δεν έχει αποφασίσει αν της αρέσει η νέα πραγματικότητα που βιώνει, ερχόμενη ως αντικαταστάτρια του πατέρα της στο τοπικό ταχυδρομείο. Είναι στο χέρι του παίκτη να διαμορφώσει την εξέλιξη της ιστορίας, με τον τρόπο που θα επιλέξει να αντιδράσει στις συναναστροφές της Meredith με παλιούς γνωστούς αλλά και νέους χαρακτήρες που συναντά για πρώτη φορά. Μια μεγάλη απόφαση διαφαίνεται στον ορίζοντα, που μόνο εκείνη μπορεί να πάρει: Θα αφήσει για πάντα την πόλη, επιστρέφοντας στον τόπο που μεγάλωσε ή θα συνεχίσει να κυνηγά τα όνειρά της στην πόλη;

Κάθε πρωί, η αφετηρία μας είναι το ταχυδρομείο της πόλης, όπου παραλαμβάνουμε τις ημερήσιες αποστολές δεμάτων και αλληλογραφίας. Οδηγούμε το σαραβαλάκι φορτηγό μας στην επαρχιακή οδό του Oregon και στα στενάκια των Providence Oaks, σταματώντας κάθε τόσο μπροστά από γραμματοκιβώτια για να παραδώσουμε το φορτίο. Κάποια δέματα αποστέλλονται ως συστημένα, κάτι που στέκεται η αφορμή για να χτυπήσουμε πόρτες και κουδούνια, συνομιλώντας με τους παραλήπτες.

Από τις πρώτες κιόλας βάρδιές της, η Meredith χτίζει φιλίες με τους κατοίκους, ανασύρει αναμνήσεις και βοηθά με τα προβλήματά τους όσους το έχουν ανάγκη. Ισορροπώντας την επαγγελματική με την προσωπική της ζωή, η συμπαθέστατη ηρωίδα επιλέγει πώς θα ξοδέψει τον χρόνο της τα απογεύματα, ποιους χαρακτήρες θα συναντήσει και αν θα κρατήσει επαφές με την… αστική πραγματικότητα που την καταδιώκει.

Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε πως το Lake είναι στην πράξη όσο ενδιαφέρον ακούγεται, όμως η αλήθεια είναι πως αυτή η μαγεία χάνεται καθώς αδειάζει η νοητή κλεψύδρα των 5 ωρών που διαρκεί συνολικά. Η εισαγωγή μας προετοιμάζει για μια επεισοδιακή διαμονή στο Oregon, όπου οι επιλογές μας θα έχουν συνέπειες, τόσο για τη ζωή της πρωταγωνίστριας, όσο και για των κατοίκων. Σταδιακά αντιλαμβανόμαστε, όμως, πως τα γεγονότα είναι λιγότερο δυναμικά απ’ όσο φανταζόμασταν, ενώ η χαλαρωτική ρουτίνα του ταχυδρομικού επαγγέλματος φανερώνει μια εντελώς ρεαλιστική πλήξη, υπενθυμίζοντας πως ποτέ δεν πρέπει να φθονούμε τις δουλειές των άλλων, εικάζοντας πως είναι πιο ενδιαφέρουσες ή τουλάχιστον λιγότερο βαρετές από τις δικές μας.

Η έκβαση της ιστορίας είναι σε αρκετά σημεία προδιαγεγραμμένη, ενώ δεν έχει δοθεί μεγάλη προσοχή σε κάθε πιθανό σεναριακό path. Πολλές φορές, χαρακτήρες με αντιμετώπισαν λες και υπάρχει τετελεσμένο, διαφορετικό από εκείνο που έφεραν οι επιλογές μου, κάνοντας αναφορές σε συμβάντα που δεν είδα ποτέ. Το συνάντησα αυτό σε δύο τουλάχιστον περιπτώσεις με, φαινομενικά, βασικούς χαρακτήρες, που επειδή μου πέρασαν αδιάφοροι δεν ακολούθησα το side arc με τις αποστολές τους και, παρόλα αυτά, επανήλθαν για να μου θυμίσουν “τι ωραία που περάσαμε τις προάλλες”. Awkward…

Οδηγώντας, θαύμασα τα τοπία, εκτίμησα τις ωραίες μουσικές επιλογές, όμως μέχρι ενός σημείου: Του σημείου, δηλαδή, που ο μικροσκοπικός κόσμος έγινε πιο γνώριμος από την παλάμη του χεριού μου, τα 5 μουσικά κομμάτια στη λούπα του ραδιοφώνου θόλωσαν το μυαλό μου και η καθημερινή μου βάρδια στο ταχυδρομείο άρχισε να θυμίζει τη “Μέρα της Μαρμότας”. Οι επαφές με χαρακτήρες αραίωσαν, σταμάτησαν να ανοίγουν πόρτες στις παραδόσεις, ενώ γενικά η πόλη άρχισε να αδειάζει καθώς εγώ έκλεινα εκκρεμότητες με τα ανοιχτά side mission των προηγούμενων ημερών, που συνήθως είχαν δύο ή τρία μέρη. Η κλιμάκωση και ειδικά το τέλος δεν μπορώ να πω πως με ικανοποίησε και γενικότερα θα μπορούσε να γίνει πολύ καλύτερη διαχείριση της βασικής ιδέας που, ομολογουμένως, ήταν εξαιρετική.

Συνολικά, το παιχνίδι δίνει την αίσθηση πως: είτε βγήκε εσπευσμένα αφήνοντας εκτός περιεχόμενο, είτε το budget ήταν τόσο περιορισμένο που… ως εκεί μπόρεσαν. Για ένα παιχνίδι που κοστίζει στο launch 20€, πάντως, μπορούμε να πούμε πως πολλά πράγματα δεν δικαιολογούνται.

Μιλώντας με καθαρούς gameplay όρους, έχουμε μια χούφτα απλών μηχανισμών, πολλοί εκ των οποίων δεν ξεπερνούν καν τη μετριότητα. Η οδήγηση, φερειπείν, πατά στο βασικότατο μοντέλο των απολύτως απαραίτητων: γκάζι-φρένο-χειρόφρενο, με την αίσθηση του τιμονιού να είναι βαριά και λίγο αργή σε απόκριση. Δεν υπάρχει κάποιο τιμωρητικό σύστημα που μας υποχρεώνει να οδηγούμε με σύνεση. Μπορούμε να περνάμε τα στοπ σαν μανιακοί, να τρακάρουμε περαστικούς, να πηγαίνουμε ανάποδα στο ρεύμα της κίνησης, όλα αυτά δίπλα από περιπολικά και κανείς δεν θα μας πει τίποτα. Δεν υπάρχει καν ζημιά για το φορτηγό, παρότι στο παιχνίδι υπάρχει ένα συνεργείο, που ανήκει σε side-character και θα μπορούσε άνετα να αξιοποιηθεί κάπως. Το σύστημα διαλόγων είναι “σπαρτιάτικο”, δίνοντάς μας συνήθως δύο, το πολύ τρεις επιλογές. Η Meredith βγαίνει από το αυτοκίνητο, περπατάει ΑΡΓΑ, περπατάει ΓΡΗΓΟΡΑ και μπορεί να αλληλεπιδράσει με πόρτες, γραμματοκιβώτια και ανθρώπους. Έχουμε πάνω μας έναν χάρτη, μια ατζέντα με τα ραντεβού μας και μια φωτογραφική μηχανή από ένα side-quest που, απλώς, βγάζει -έως 12- φωτογραφίες.

Τα γραφικά ακολουθούν την ίδια μίνιμαλ γραμμή, ωστόσο δεν μπορώ να πω ότι με απογοήτευσαν. Τα vibes του κόσμου ομοιάζουν με εκείνα του Arcadia Bay στο Life is Strange, με την καλή έννοια. Είναι από τις περιπτώσεις που ο απλός σχεδιασμός αναδεικνύει το σύμπαν του τίτλου και βοηθά τον παίκτη να εστιάσει εκεί που πρέπει. Σίγουρα θα μπορούσε να έχει γίνει καλύτερη δουλειά στο animation και ιδιαίτερα στο lip-sync, που αρκετά συχνά είναι “off”.

Ο ήχος αντιμετωπίζει τα δικά του θεματάκια, εκτός του βασικού, που σχετίζεται με το φτωχό soundtrack. Αρκετές φορές το ραδιόφωνο ακούγεται σε λάθος ένταση ή με λάθος κατεύθυνση. Το πιο σημαντικό πρόβλημα, βέβαια, σύμφωνα με την εμπειρία που είχα παίζοντας, είχε να κάνει με τα ambient sounds, την απουσία τους ή τη λάθος χρήση τους. Όταν δεν οδηγούμε, ακόμα και όταν βρισκόμαστε εντός σπιτιών και καθώς συνομιλούμε με τους NPC, ακούγεται στο background μια “βαβούρα” σαν ήχος μηχανής στο ρελαντί. Δεν κατάλαβα αν είναι το δικό μου φορτηγό και κάποιου είδους bug ή αν είναι μια τυχαία “φασαρία” από stock samples που βρήκε η Gamious στο ίντερνετ, πάντως σας προειδοποιώ ότι σε συστήματα ηχείων με woofer θα σας σπάσει τα νεύρα.

Συνοψίζοντας, η ιδέα πίσω από το Lake ήταν ενδιαφέρουσα, ενώ τα πρώτα δείγματα παιχνιδιού μας γοήτευσαν με την απλότητα και την ανάλαφρη προσέγγιση αυτής της νοσταλγικής ιστορίας. Παίζοντας, δυστυχώς ανακαλύψαμε πως το αρχικό συναίσθημα δεν έχει διάρκεια καθώς υπερνικάται από τις τεχνικές ατασθαλίες και τις αφηγηματικές ανισορροπίες, πριν φανερώσει, τελικά, την απειρία ενός μικρού studio, που, για να είμαστε δίκαιοι, έκανε μια πολύ τίμια προσπάθεια για το μέγεθός του.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Lake - Review

Συντάκτης
4 Σεπτεμβρίου 2021
Developer

Gamious

Publisher

Whitehorn Games

Πλατφόρμες

Xbox One, Xbox Series X/S, PC

Tested on

PC

Κυκλοφορία

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου

Είδος

Adventure

PEGI

16

Θετικά

+ Νοσταλγικά vibes από 80's / 90's
+ Ανάλαφρο / Ξεκούραστο gameplay
+ Συμπαθητικό art style και ωραία μουσική

Αρνητικά

- Αρκετά ρηχό σε μηχανισμούς και περιεχόμενο
- Συχνά bugs, αν και όχι game-breaking
- Οι επιλογές μας αλλάζουν ελάχιστα την έκβαση της ιστορίας

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.0
7.5
Συνοψίζοντας

Η ιδέα πίσω από το Lake ήταν ενδιαφέρουσα, ενώ τα πρώτα δείγματα παιχνιδιού μας γοήτευσαν με την απλότητα και την ανάλαφρη προσέγγιση αυτής της νοσταλγικής ιστορίας. Παίζοντας, δυστυχώς ανακαλύψαμε πως το αρχικό συναίσθημα δεν έχει διάρκεια καθώς υπερνικάται από τις τεχνικές ατασθαλίες και τις αφηγηματικές ανισορροπίες, πριν φανερώσει, τελικά, την απειρία ενός μικρού studio, που, για να είμαστε δίκαιοι, έκανε μια πολύ τίμια προσπάθεια για το μέγεθός του.

6.0
Βαθμός
7.5
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1