Layers of Fear 2

Η τέχνη απαιτεί θυσίες
by Παύλος Κρούστης on 25 Μαΐου 2019

Η πολωνική Bloober Team έκανε το δικό της «μπαμ» στον χώρο με έναν τίτλο psychological horror πριν 3 χρόνια. Το Layers of Fear διέθετε ένα πολύ ταιριαστό όνομα, καθώς οι γενικά θετικές κριτικές που έλαβε βασίζονταν κατά κύριο λόγο στην επιτυχία των δημιουργών του που κατάφεραν να αναπτύξουν ένα πολυσχιδές σενάριο, αφαιρετικής λογικής, το οποίο συνδύασε την τέχνη με την παράνοια και τα ταιριαστά εικαστικά μέσω της Unity engine.

To παιχνίδι απέκτησε ένα DLC έπειτα από μερικούς μήνες (Inheritance) που ακολουθούσε τα βήματα της θυγατέρας του πρωταγωνιστή από το βασικό παιχνίδι και έκλεισε μια για πάντα την ιστορία του βασανισμένου ζωγράφου που είχε τον πρώτο ρόλο. Κάπου εκεί, η Bloober αποφάσισε ότι είχε έρθει η ώρα για το επόμενο βήμα και σκέφτηκαν ότι αυτό θα ήταν να ακολουθήσουν μια άλλη τέχνη, αυτή του κινηματογράφου. Έτσι γεννήθηκε το Layers of Fear 2.

Το LOF2 διαδραματίζεται επάνω σε ένα καράβι που κάνει υπερατλαντικό ταξίδι στις αρχές του 1900 και εσείς έχετε τον ρόλο του Jimmy, ενός ηθοποιού του Hollywood. Η νέα σας ταινία που θα τα σαρώσει όλα και θα σας κάνει να φτάσετε στο ζενίθ των υποκριτικών σας ικανοτήτων θα γυριστεί επάνω σε αυτό το καράβι και θα τη σκηνοθετήσει ο Tony Todd. Για την ακρίβεια ο Tony Todd είναι ο πραγματικός ηθοποιός που δανείζει τη φωνή του στον Σκηνοθέτη (δεν γνωρίζουμε όνομα) και πρόκειται για τη θρυλική μορφή που έχει ενσαρκώσει τον Candyman, ανάμεσα σε άλλους ρόλους. Αν μη τι άλλο, ο άνθρωπος ξέρει πώς να παραδίδει ατάκες κάνοντας την πέτσα μας να σηκώνεται. Απλά αυτήν τη φορά είναι στη θέση του Σκηνοθέτη (έτσι ονομάζεται εντός, Director) που θα έχει ως στόχο να γίνετε ο καλύτερος ηθοποιός που μπορείτε.

Όπως το προηγούμενο παιχνίδι ασχολήθηκε εκτενώς με έννοιες της ζωγραφικής και τις ενσωμάτωσε τόσο στο σενάριό του, όσο και στα εικαστικά του, έτσι κι εδώ έχουμε την επέλαση του κινηματογράφου. Από την πρώτη στιγμή, θα αναγνωρίσετε την αισθητική ταινιών που σηματοδότησαν διάφορες εποχές του σινεμά. Χρησιμοποιώντας έξυπνα τεχνάσματα, η Bloober Team έφερε στη ζωή πολλές λεπτομέρειες από την ιστορία του κινηματογράφου, υιοθετώντας εικαστικά στιλ, αλλά παράλληλα αναπαράγει και γνωστές θρυλικές σκηνές, ανάμεσα στις οποίες βρίσκονται η χαρακτηριστική σκηνή του «Ψυχώ», το φεγγάρι με το… πρόσωπο από την ταινία του 1902 “A Trip to the Moon” του Georges Melies (fun fact: το codename του Layers of Fear 2 ήταν “Project Melies”), μια χαρακτηριστική σκηνή από την ταινία «Η Λάμψη», που δεν θέλουμε να σας χαλάσουμε εδώ, και πολλά ακόμη.

Όπως και ο προηγούμενος τίτλος, το Layers of Fear 2 στηρίζεται κατά πολύ στο δίπτυχο «καλλιτέχνης-παράνοια» για να αποδώσει το θέμα του. Ο πρωταγωνιστής μας ταλανίζεται από το παρελθόν του και παράλληλα θα πιέσει τον εαυτό του να φτάσει το 100% των δυνατοτήτων του με τη βοήθεια (ίσως το «βοήθεια» δεν είναι η κατάλληλη λέξη) του Σκηνοθέτη. Εξερευνώντας 4 κεφάλαια που έχουν να κάνουν με πτυχές που πρέπει να αναπτύξει ή να τιθασεύσει σαν ηθοποιός, το παιχνίδι χωρίζεται σε αυτά τα τμήματα, φτάνοντας κάθε φορά σε μια επιλογή που θα πρέπει να κάνετε. Οι επιλογές αυτές θα καθορίσουν και το τέλος που θα δείτε (1 από τα 3 διαθέσιμα). Το πρόβλημά μας με το συγκεκριμένο κομμάτι είναι ότι παρόλο που οι επιλογές είναι αρκετά ξεκάθαρα δοσμένες την ώρα που τις κάνετε, διατηρούν το αφαιρετικό ύφος αφήγησης που διακατέχει και τον υπόλοιπο τίτλο και δεν δίνουν κανένα στοιχείο για το τι πρόκειται να επηρεάσουν.

Αυτό είναι ίσως και το βασικότερο πρόβλημα του παιχνιδιού. Έχουμε ένα λιγότερο «συμπαγές» περιβάλλον για εξιστόρηση σε σχέση με τον προηγούμενο τίτλο, αφού εξερευνώντας το καράβι, πολλές φορές θα φύγετε… εκτός πραγματικότητας σε μέρη από το παρελθόν σας ή του ψυχισμού σας, όπως το παλιό σας σπίτι, τα πυκνά δάση του μυαλού σας και άλλα. Ενώ διατηρείται το ενδιαφέρον του παίκτη, με μπόλικη ποικιλία σε αυτά τα περιβάλλοντα, δυστυχώς δεν ακολουθείται μια κατανοητή αφήγηση.

Για την ακρίβεια, ούτε στον προηγούμενο τίτλο συνέβαινε κάτι τέτοιο. Η Bloober απ’ ό,τι φαίνεται πιστεύει ότι μέσω της ασυνέχειας και της αοριστίας, τα λιγοστά ψίχουλα που δίνει κάθε φορά για να πιαστούμε από το στόρι, δίνουν την ικανοποίηση στο τέλος που θα μάθουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Δυστυχώς, εδώ η συγκεκριμένη τακτική δεν αποδίδει το ίδιο με τον original τίτλο και μάλιστα σε δύο επίπεδα. Πρώτον, η αφήγηση όσο προχωράτε δεν γίνεται ιδιαίτερα πιο κατανοητή, εν αντιθέσει με τον πρώτο τίτλο, αφού οι ατάκες που θα ακούτε από διάφορους χαρακτήρες (σκηνοθέτη και άλλους) πολλές φορές θα είναι ο ορισμός της αοριστίας, ενώ παράλληλα -τουλάχιστον για εμένα- όταν είδα το τέλος, ένιωσα ότι δεν είχα αντιληφθεί πολλές βασικές πτυχές του σεναρίου. Και δεν είχα θέμα να ακολουθήσω τη δυσνόητη ροή του πρώτου παιχνιδιού…

Φυσικά, ένας από τους βασικούς στόχους του παιχνιδιού είναι όντως να μας κάνει να ξεφυλλίσουμε τα πολλαπλά «στρώματα» της ιστορίας, αφού η ικανοποίηση πηγάζει κυρίως από εκεί, όμως θεωρούμε ότι ξέφυγαν κάπως στην αφήγηση και οι 5-6 ώρες που διαρκεί ένα playthrough γίνονται κάπως κουραστικές όταν δεν καταλαβαίνεις το νόημα των λεπτομερειών που αντικρίζεις.

Παρά του γεγονότος ότι ενδεχομένως να το παρατράβηξε αυτήν τη φορά η Bloober, τα επίπεδα γραφής είναι ενδεχομένως ακόμη καλύτερα, αφού δεν σταματούν οι βαρύγδουπες ατάκες και οι αλληγορίες, ενώ το ζουμί της υπόθεσης είναι τέτοιο, που όντως μπορεί να αγγίξει ταινίες του Lynch, για παράδειγμα. Γι’ αυτόν τον λόγο ενδεχομένως κερδίζει πόντους και στην αντοχή στον χρόνο, αφού άνετα παίζεται και δεύτερη, αλλά και τρίτη φορά.

Για όσους δεν ενδιαφέρονται για το story τόσο ή δεν έχουν την υπομονή να το κατανοήσουν, το Layers of Fear 2 έρχεται να προσφέρει και φτηνά jumpscares, τα οποία σίγουρα περιμένουν οι fans του πρώτου παιχνιδιού, αλλά και οι YouTubers για τα streams τους. H κατάσταση εδώ είναι γεμάτη. Για όσους τα θέλουν όμως. Γιατί από μια άλλη μεριά, βλέπουμε ότι ενδεχομένως έτσι κάπως θυσιάζει η εταιρεία το όραμα που έχει για μια βαρυσήμαντη ιστορία, πετάγοντας πάνω σας κούκλες και κλείνοντας πόρτες με δυνατό κρότο για να σας φάει λίγη από την ενέργεια που εναλλακτικά θα μπορούσατε να χρησιμοποιήσετε για να αντιληφθείτε τον κόσμο του.

Ευτυχώς, αυτήν τη φορά το στοιχείο των puzzles είναι λίγο πιο έντονο, με κάποιους γρίφους ελαφρώς πιο απαιτητικούς, αλλά και πιο πρωτότυπους. Μην έχετε αυταπάτες, το Layers of Fear 2 παραμένει ένας γραμμικός walking sim τίτλος horror, ο οποίος στο ενδιάμεσο θα σας απασχολήσει με ελαφριά εξερεύνηση, ώστε να βρείτε κάποια πολύ ενδιαφέροντα collectibles, που χτίζουν τον μύθο του πρωταγωνιστή ή φωτίζουν κάποιες πτυχές που θα σας βοηθήσουν. Μάλιστα, όταν τελειώσετε την ιστορία, θα βρείτε ένα “New Game +”, που θα σας βοηθήσει να ξαναπαίξετε διατηρώντας τα collectibles, αλλά και τα φιλμ, που αποτελούν στην ουσία την «επιλογή κεφαλαίου». Τονίζουμε το «ελαφριά» εξερεύνηση, καθώς κάθε πόρτα που περνάτε, κλειδώνει πίσω σας, άρα μιλάμε για ορισμό της γραμμικότητας. Για την ακρίβεια, ανά σημεία όντως θα ακολουθείτε κυριολεκτικά κάποιες… γραμμές.

Βασικό κομμάτι του παιχνιδιού αυτήν τη φορά αποτελεί ο The Formless Man. Πρόκειται για την προσπάθεια της Bloober να «χτίσει» έναν χαρακτηριστικό «κακό», που σας ακολουθεί συνεχώς και που θα βλέπετε στον ύπνο σας. Κι ενώ πολλά από τα σκηνικά του παιχνιδιού, παρέα με τον φίλτατο «αφορμάριστο τύπο» είναι όντως βγαλμένα από εφιάλτες, δυστυχώς, η έντονα προδιαγεγραμμένη μορφή του trial n’ error προκαλεί μόνο πονοκέφαλο. Προς το τέλος της ιστορίας, εκτιμήσαμε τους συμβολισμούς της άμορφης μάζας, όμως τα απλά κυνηγητά στους σκοτεινούς διαδρόμους του πλοίου δημιουργούν εντάσεις μόνο κατά την πρώτη φορά που θα τις δείτε. Όταν θα ψάχνετε τον δρόμο ή το πόμολο της πόρτας και θα πρέπει να χάσετε, δυστυχώς δεν θα νιώσετε την αγωνία. Θα νιώσετε τα νεύρα σας να τσιτώνουν για τους λάθος λόγους.

Τα μακάβρια “game over” μηνύματα θα τα δείτε πολύ πιο συχνά λοιπόν αφού αυξήθηκαν αυτά τα “action” τμήματα, όμως η επαναφορά σας δεν γίνεται τόσο ομαλά και ταριαστά όσο γινόταν στο προηγούμενο παιχνίδι. Δεν θα ξυπνήσετε δηλαδή στο πάτωμα στα κοντινά δωμάτια, αλλά θα νιώσετε ότι χάσατε κανονικά, όπως χάνετε σε όλα τα games, πηγαίνοντας πίσω στο checkpoint. Παρόλο που η δομή των checkpoints είναι ικανοποιητική, δυστυχώς αυτός ο «μη οργανικός» τρόπος επαναφοράς αποτελεί πισωγύρισμα για το sequel. Ευτυχώς τα loading times είναι πολύ μικρά με μικρές εξαιρέσεις για το φόρτωμα του κάθε chapter.

Η ατμόσφαιρα είναι καίριο κομμάτι του τίτλου και σίγουρα ένα από τα καλύτερα στοιχεία του. Σε αυτό βοηθά η αλλαγή από Unity engine σε Unreal Engine 4, με τα ευτυχώς μεγαλύτερα production values. Ο φωτισμός κάνει θαύματα και η μοναδική εικαστική επιμέλεια, που παραμένει στην τσίτα για να μας παραδώσει νέα σκηνικά άμεσα είναι στα ατού. Όπως και το πρώτο παιχνίδι, έτσι κι εδώ χρησιμοποιεί τις εναλλαγές στα περιβάλλοντα με μαεστρία. Ακούτε μια φωνή από πίσω σας, γυρίζετε και βλέπετε άλλο μέρος από αυτό που περάσατε πριν. Ψίθυροι πίσω από τον ώμο σας, γυρίζετε και βρίσκεστε σε τελείως διαφορετικό μέρος.

Αναπόσπαστο κομμάτι της παραπάνω εμπειρίας που περιγράψαμε είναι το binaural audio. Η Bloober σας προτείνει να παίξετε το παιχνίδι με ακουστικά και πραγματικά η εμπειρία είναι ανεπανάληπτη και μία από τις καλύτερες που είχαμε τελευταία, αφού θυμίζει το επίτευγμα που είδαμε με το Hellblade. Τα ηχητικά εφέ είναι ό,τι χειρότερο με την καλύτερη έννοια και οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι απίστευτα βελτιωμένες σε σχέση με τον προηγούμενο τίτλο. Κερασάκι στην τούρτα είναι η καθ’ όλα εξαιρετική μουσική επιμέλεια, είτε αυτή είναι μια πολύ βαριά νότα που σας κάνει να ανατριχιάζετε χωρίς να βλέπετε κάτι ιδιαίτερο στην οθόνη σας, είτε το μαγευτικό βασικό θέμα, που θα τριγυρίζει στο κεφάλι σας καιρό.

Η επιρροή από την ταινία του Georges-Jean Méliès, A Trip to the Moon.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι δοκιμάσαμε την έκδοση Xbox One X και παρόλο που δεν είμαστε σίγουροι για την ανάλυση (πιθανώς να φτάνει και 4K) το σημαντικότερο είναι ότι στις ρυθμίσεις θα βρείτε επιλογή τόσο για το V-Sync, όσο και για τα FPS (ανάμεσα σε 30 και 60). Στα 30 δεν είδαμε διαφορά στην ανάλυση με το μάτι, αλλά ενδεχομένως να υπάρχει. Δεν γίνεται όμως σαφές από την περιγραφή. Εμείς παίξαμε τον τίτλο στα 60fps, που δεν είδαμε σχεδόν καθόλου dips στο framerate. Παραμένοντας στον τεχνικό τομέα, να αναφέρουμε ότι ο χειρισμός πλέον έχει εμπλουτιστεί και αντί για μία κίνηση, έχετε τρεις: εκτός δηλαδή από interact με συρτάρια και πόρτες, μπορείτε να τρέχετε πιο γρήγορα (κάτι το οποίο χρειαζόταν απελπισμένα και ο προηγούμενος τίτλος), αλλά και να σκύβετε (κάτι που θα σας χρησιμεύσει σε κάποια σημεία). Παράλληλα, ευτυχώς δεν θα χρειαστεί να πάτε από κοντά σε κάθε πόρτα και συρτάρι να προσπαθήσετε να τα ανοίξετε όπως το LOF1, αφού ευτυχώς πλέον όλα τα interactive αντικείμενα, έχουν μια λευκή ένδειξη. Τέλος, η δόνηση χρησιμοποιείται πολύ πιο αποδοτικά.

To παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την Gun Media για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Layers of Fear 2

Συντάκτης
25 Μαΐου 2019
Developer

Bloober Team

Publisher

Gun Media

Πλατφόρμες

PlayStation 4 / Xbox One / PC

Tested on

Xbox One X

Κυκλοφορία

28 Μαΐου 2019

Είδος

Fist-Person / Psychological Thriller/Horror

PEGI

18

Προτεινόμενη Τιμή Λιανικής

€29,99 (PS4/XB1) / €24,99 (PC)

Θετικά

+ Εξαιρετικά δείγματα γραφής
+ Η ατμόσφαιρα παραμένει στοιχειωμένη
+ Έτη φωτός μπροστά από το προηγούμενο όσον αφορά το κόστος παραγωγής
+ Πολύ μεγαλύτερη ποικιλία σε περιβάλλοντα
+ Ελαφρώς καλύτερα και πιο μοναδικά puzzles
+ Μουσική υπόκρουση που ανατριχιάζει
+ Ο Tony Todd
+ Ο ήχος τσακίζει κόκαλα, ειδικότερα μέσω της χρήσης binaural audio με ακουστικά

Αρνητικά

- Διατηρεί το αδιανόητα αφαιρετικό στιλ αφήγησης, που απευθύνεται σε ελάχιστους χρήστες
- Και πάλι ελάχιστα puzzles
- Πολλαπλά επιδερμικά jumpscares
- Πολύ περισσότερο trial and error από το προηγούμενο
- Ενδεχομένως κάποιοι να κουραστούν από το ασπρόμαυρο εικαστικό
- H χρήση του The Formless Man είναι "φθηνή"

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.0
6.0
Συνοψίζοντας

Το Layers of Fear 2 προσπαθεί και έρχεται πιο κοντά στον στόχο των δημιουργών του: να γίνουν δηλαδή οι David Lynch του gaming. Δυστυχώς, η ταυτόχρονη εστίαση στο φθηνό horror στοιχείο τους αποσπά και αντί να κάνουν δυο βήματα μπροστά, κάνουν κι ένα πίσω.

Το LOF2 δεν θα απογοητεύσει αυτούς που θέλουν να παίξουν ένα απλό walking sim με horror στοιχεία για να κάνουν ένα stream στο YouTube κανάλι τους, ενώ παράλληλα έχει τα φόντα να γοητεύσει και πολλούς χρήστες που θα ψάξουν τα... περισσότερα layers της ιστορίας.

Παραμένουμε όμως πιστοί στην άποψη ότι απαιτείται μια λιγότερο αφαιρετική αφήγηση, που θα δώσει καλύτερα το νόημα των λεπτομερειών, παρά η απόκρυψή τους πίσω από τον φθηνό τρόμο. Το κατά πολύ αυξημένο κόστος παραγωγής και η ολόφρεσκη ιστορία σίγουρα βοηθούν βέβαια το LOF2 να αποκτήσει τον τίτλο του "βελτιωμένου sequel".

7.0
Βαθμός
6.0
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
50%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
50%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1