Mega Man 11

by Σταύρος Ζήσης on 8 Νοεμβρίου 2018

Αγαπητοί αναγνώστες, σας παρακαλούμε να μας συγχωρέσετε καθώς ο συγγραφέας σκουπίζει ακόμα τα δάκρυα χαράς του μετά από την ενασχόλησή του με το Mega Man 11. Μετά από πάμπολλα χρόνια αναμονής, με το μόνο καινούργιο πράγμα που έχει να κάνει με τον Mega Man να είναι η συμμετοχή του στο Super Smash Bros, η Capcom έκανε το αδιανόητο. Έφερε στον κόσμο ένα ολοκαίνουργιο, μη port, μη remaster/collection/whatever, με πρωταγωνιστή το θρυλικό μπλε ρομπότ! Μετά την αποχώρηση του Keiji Inafune από την Capcom και τη δημιουργία του Mighty No. 9, όλοι είχαμε τη σειρά για νεκρή όσο δεν παίρνει και εναποθέσαμε τις ελπίδες μας στο νέο project του Inafune. Το Mighty No.9 όμως απέτυχε παταγωδώς και ξέρουμε όλοι τι έγινε μετά. Άξιζε όμως η αναμονή για το Mega Man 11 ή θα γίνει το τελειωτικό χτύπημα για τη σειρά; Ε, λοιπόν έγινε όντως το τελειωτικό χτύπημα…….. για το MIGHTY NO. 9!

Πριν ξεκινήσω, να πω ότι δεν ήμουν φαν των Mega Man 9 & 10 που βγήκαν στις κονσόλες της προηγούμενης γενιάς με την απόφαση να γυρίσουν τη σειρά στην 8-bit εποχή. Και χαίρομαι που το Mega Man 11 εγκατέλειψε πλήρως αυτή τη στάση και πήγε τη σειρά στη φυσική της εξέλιξη. Η Capcom χρησιμοποίησε τη δική της MT Framework μηχανή (πάνω στην οποία ήταν φτιαγμένα τα Devil May Cry 4, Street Fighter 4 και Marvel vs Capcom 3), κάτι που αποδείχθηκε σοφή επιλογή. Το παιχνίδι παίζει σε μια 2.5D προοπτική όπου χρησιμοποιούνται πλήρως 3D μοντέλα για τους χαρακτήρες και τα αντικείμενα στο background, αλλά τα πάντα κινούνται μόνο προς 2 κατευθύνσεις.

Παρόλα αυτά, οπτικά δίνεται η αίσθηση στον παίχτη ότι βλέπει μια φυσική εξέλιξη των backgrounds του Mega Man 8 ή μια πιο περίπλοκη εκδοχή σκηνικών ζωγραφισμένων στο χέρι. Ποικίλες παλέτες χρωμάτων και μικρές λεπτομέρειες κυριαρχούν παντού και δεν δίνεται ποτέ η αίσθηση της μονοτονίας στον παίχτη. Και δεν ξεχνάμε φυσικά και τους σχεδιασμούς των εχθρών, που εξακολουθούν να έχουν σαν βάση αυτό το χαρακτηριστικό καρτουνίστικο στιλ της σειράς με νέα πολύχρωμα εφέ και animations που εκμεταλλεύονται την επεξεργαστική δύναμη της τωρινής εποχής. Ανέφερα ότι όλα αυτά το παιχνίδι τα καταφέρνει διατηρώντας ένα απόλυτο και σταθερότατο ρυθμό των 60 frames ανά δευτερόλεπτο σε όλες τις πλατφόρμες; Και με καμία απολύτως υπόνοια πτώσης!

Το να πούμε ότι η σειρά Mega Man έχει αφήσει το δικό της αποτύπωμα στην ιστορία είναι understatement. Από όταν πρωτοβγήκε ήταν μια πρωτοπορία για τα platformers και ενέπνευσε πολλούς άλλους δημιουργούς της εποχής να ακολουθήσουν αυτό το στιλ και να δώσουν και τη δική τους πινελιά. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι  το 11ο παιχνίδι της σειράς, έπρεπε να ξεπεράσει όχι μόνο τον ανταγωνισμό, αλλά και την ίδια του την ιστορία, κάτι που καταφέρνει και με το παραπάνω. Η φόρμουλα είναι η κλασσική που ακολουθούσαν όλα τα παιχνίδια από την αρχή μέχρι και τη σειρά Mega Man Zero: ο κεντρικός κακός, ο Dr. Wily, έχει καινούργια διαβολικά σχέδια για να σκορπίσει πανικό και εσείς πρέπει να περάσετε όλα τα επίπεδα και να νικήσετε τους 8 robot masters για να έρθετε εναντίον του Wily. Το level design του παιχνιδιού είναι απλά καταπληκτικό. Το platforming είναι δύσκολο και επιβάλλει την προσοχή του παίχτη, αλλά δεν φτάνει σε επίπεδα αδικίας. Αντί να σπαταλά χρόνο στα ενοχλητικά παράθυρα διαλόγων που φέρονται στο κοινό σαν να είναι βλάκες (γκουχ..X5..γκουχ…), η σειρά βασιζόταν ανέκαθεν στο να εξηγεί στον παίχτη πως λειτουργούν οι παραξενιές σε κάθε επίπεδο δείχνοντάς τους ό,τι χρειάζονται μέσα από το σχεδιασμό του περιβάλλοντος.

Για παράδειγμα, στο επίπεδο του Acid Man υπάρχουν λίμνες στις οποίες το χρώμα αλλάζει ανάλογα με το πόσο τοξικές είναι, αλλά μέχρι να φτάσετε εσείς σε επαφή με μία, μια εχθρική αράχνη έχει ήδη πέσει θύμα και έχει διαλυθεί σε μια τέτοια λίμνη, πράγμα που σε κάνει να λες υποσυνείδητα “Καλύτερα να μην έρθω σε επαφή με μια λίμνη πράσινου χρώματος”. Στο επίπεδο του Block Man έρχονται φορές που θα βρίσκεστε πάνω σε ιμάντες και θα πέφτουν κουτιά από την οροφή. Πριν όμως πέσουν τα κουτιά, προηγείται ένα “σινιάλο” με τη μορφή σκόνης που σε προειδοποιεί ότι κάτι θα έρθει από εκεί και καλό θα ήταν να μην βρίσκεστε κάτω από εκεί που έπεσε η σκόνη. Και σε όλα τα επίπεδα, αφού δείτε τα βασικά πράγματα, το παιχνίδι αυξάνει τη δυσκολία δίνοντάς σας πιο δύσκολο platforming σε συνδυασμό με τοποθέτηση εχθρών των οποίων θα χρειαστεί να μάθετε τα μοτίβα των επιθέσεών μέχρι να τα ξεπεράσετε. Βλέπετε, οι developers ξέρουν τι κάνουν γιατί  το επίπεδο ουσιαστικά σας έχει εξηγήσει όλους τους κινδύνους του περιβάλλοντος και αν χάσετε θα είναι από δικό σας φταίξιμο και όχι από κάτι που ήρθε από το πουθενά, άρα θα πρέπει να γίνετε καλύτεροι.

Παρόλο που στα χαρτιά το παιχνίδι μπορεί να βγει σε ένα απόγευμα, το περιεχόμενό του δικαιολογεί απολύτως την αρκετά χαμηλή αρχική τιμή του. Θα χρειαστείτε αρκετές προσπάθειες για να βγάλετε όλα τα επίπεδα, αλλά ακόμα και όταν τελειώσετε με το κυρίως πιάτο, θα έχετε στη διάθεσή σας διάφορα challenges όπως το να βγάλετε κάποιο level χωρίς να πάθετε ζημιά ή με όσο το δυνατόν λιγότερα άλματα γίνεται και διαφόρων άλλων ειδών προκλήσεις. Με λίγα λόγια, υπάρχει αρκετό υλικό για να σας κρατήσει το ενδιαφέρον.

Τι έχετε όμως στη διάθεσή σας για να αντεπεξέλθετε στα δύσκολα επίπεδα; Ε λοιπόν, μετά από πόσα παιχνίδια που το μόνο που κάνατε είναι να κάνετε άλματα και να πυροβολείτε, πλέον ήρθε μια ουσιαστική προσθήκη που χρειαζόταν επειγόντως η σειρά: το σύστημα Double Gear. Πατώντας το ένα από τα δύο πλευρικά κουμπιά, ενεργοποιείται το Power Gear που αυξάνει τη δύναμη του Mega Buster και αλλάζει τη λειτουργία από τις δυνάμεις που αποκτάτε από τους robot masters. Πχ με τη δύναμη του Acid Man και με ενεργοποιημένο το Power Gear φτιάχνετε μια διαβρωτική ασπίδα που λιώνει τα πάντα που έρχονται σε επαφή με εσάς. Το άλλο κουμπί ενεργοποιεί το Speed Gear που κάνει το χρόνο να κυλά πιο αργά και σας δίνει περισσότερο χρόνο για να αντιδράσετε στα δύσκολα κομμάτια του platforming. Αν με αυτά που διαβάζετε σας ήρθε η εντύπωση ότι με το Double Gear το παιχνίδι θα παραείναι εύκολο, τότε με μεγάλη μου χαρά μπορώ να σας διαψεύσω εν μέρει. Το Double Gear είναι αρκετά ισορροπημένο, καθώς αμα του κάνετε υπερβολική χρήση τότε θα σας αποτρέπεται η χρήση του για κάποιο χρονικό διάστημα, αλλά σε πολλές περιπτώσεις απαιτείται η σωστή χρήση. Από τα δύο συστήματα όμως, το Speed Gear είναι μακράν μακράν ΜΑΚΡΑΝ πιο χρήσιμο από το Power Gear και έχει ζωτική σημασία για ορισμένα κομμάτια platforming.

Σε τι αποτυγχάνει λοιπόν το Mega Man 11; Η αλήθεια είναι σε σχεδόν τίποτα. Το παιχνίδι είναι αρκετά απαιτητικό σε σημείο που ίσως αποθαρρύνει όλους όσους δεν έχουν ξαναασχοληθεί με τη σειρά και έχουν συνηθίσει με τα σημερινά χαμηλότερης δυσκολίας παιχνίδια που σε κρατάνε πάντα από το χέρι. Ακόμα και έτσι όμως, υπάρχουν 4 επίπεδα δυσκολίας κομμένα και ραμμένα στα μέτρα όλων των παιχτών. Αυτό όμως που είναι όντως εκνευριστικό είναι το αγγλικό dub. Εκτός του ότι όλοι οι ηθοποιοί ακούγονται λες και βρίσκονται σε καρτούν των 90s, η φωνή του Mega Man δεν ταιριάζει καθόλου με τον χαρακτήρα και με το φαινομενικά 11χρονο ρομπο-παιδί. Σε συνδυασμό με τις τσιρίδες και τις κραυγές που βγάζει όταν τρώει ζημιά, μάλλον θα σας κάνει να ψάχνετε την επιλογή της σίγασης ή της αλλαγής στο Ιαπωνικό dub.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Mega Man 11

Συντάκτης
8 Νοεμβρίου 2018
Developer

Capcom

Publisher

Capcom

Διανομή

CD Media

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4 / Xbox One / Nintendo Switch

Tested on

PlayStation 4 Pro

Κυκλοφορία

2 Οκτωβρίου 2018

Είδος

Action, platforming

PEGI

7

Θετικά

+ Το καταπληκτικό και απαιτητικό platforming που αγαπήσαμε
+ Εξαιρετικό level design
+ Πανέμορφος οπτικός τομέας που παραμένει στο πνεύμα της σειράς
+ Το Double Gear σύστημα είναι μια ουσιαστική νέα προσθήκη
+ Ο αληθινός Mega Man επέστρεψε

Αρνητικά

- Το Speed Gear είναι λίγο πιο χρήσιμο από όσο θα έπρεπε
- Η δυσκολία ίσως αποθαρρύνει κάποιους
- Το αγγλικό dub είναι αίσχος

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
8.5
Συνοψίζοντας

Το Mega Man 11 είναι η αναβίωση που χρειαζόταν η σειρά, ένα μεγάλο βήμα μπροστά και η τρανταχτή απόδειξη ότι δεν χρειάζεται να βαστάει τα ηνία ο αρχικός (συν)δημιουργός για να πετύχει κάτι. Το σκληρό, αλλά δίκαιο platforming και το εξελιγμένο gameplay θα χαροποιήσει όλους τους fans που δεν είχαν τόσα χρόνια καινούργιο παιχνίδι στη σειρά και αρκούνταν στον αρκετά καλό ανταγωνισμό που βασίστηκε στα θεμέλια που έθεσε η Capcom. Όμως τώρα, ο βασιλιάς επέστρεψε και μπορούμε να μιλήσουμε άνετα για έναν τίτλο που έχει τα φόντα να είναι το platformer της χρονιάς! And make Inafune cry like Mighty No. 9 devs on release day.

8.5
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1