Metal Gear Solid V: The Phantom Pain

There can only be one Snake and one Big Boss
by Νίκος Λυμπέριος on 14 Σεπτεμβρίου 2015
Reviews

Ένας 20ετής κύκλος ιστορίας σήμερα κλείνει. Η αναμονή των λίγων λεπτών για την εγκατάσταση του παιχνιδιού άφησε το μυαλό μου να κυλήσει γρήγορα σε μια μικρή αναδρομή στο παρελθόν της σειράς. Η αίσθηση; σαν να τρέξε για λίγο μπροστά από τα μάτια μου ολόκληρη η ζωή μου. Τα συναισθήματα; Πολλά και ανάμεικτα. Συγκίνηση, ρίγος, χαρά, θυμός... Πράγματα, που νιώθεις όταν αποχαιρετάς για πάντα έναν καλό σου φίλο που έχετε βιώσει μαζί αξέχαστες εμπειρίες. Τα συναισθήματα αυτά έκλεισαν με ένα χαμόγελο. Το χαμόγελο που έχεις όταν ξέρεις ότι αυτά που έχεις ζήσει δεν πρόκειται να ξεχαστούν, αυτά που βίωσες θα μείνουν αναλλοίωτα στη μνήμη σου και πως και συ -όλοι μας- έβαλες ένα μικρό λιθαράκι στη συνέχιση αυτής της μεγάλης ιστορίας.

Το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain αποτελεί το κύκνειο άσμα του Kojima και είναι ο συνδετικός κρίκος των γεγονότων μεταξύ του Metal Gear Solid 3: Snake Eater και του πρώτου Metal Gear Solid. Είναι το κεφάλαιο που εξηγεί το σκοτεινό μυστήριο της ιστορίας του Big Boss και πως έφτασε να κλείσει με το Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots. Ήρθε λοιπόν η ώρα να δούμε αν άξιζε η μεγάλη αυτή αναμονή.

Η ιστορία της σειράς Metal Gear Solid είναι ένα αρκετά μπερδεμένο κουβάρι που για τους αρχάριους στη σειρά ίσως φανεί ιδιαίτερα αποπροσανατολιστική. Για να το ξεμπερδέψουμε και πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση του τελευταίου κεφαλαίου, θα πρέπει να δούμε πρώτα το χρονικό των γεγονότων της σειράς.

Metal Gear Solid 3: Operation Snake Eater

Βρισκόμαστε ακόμα σε μια εποχή που ο κόσμος είναι χωρισμένος μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Η The Boss, η μητέρα όλων των ειδικών δυνάμεων και ήρωας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, αυτομόλησε στην Σοβιετική Ένωση. Υπό τις διαταγές της Αμερικάνικης κυβέρνησης ο τελευταίος της μαθητευόμενος, ο Naked Snake (ο ήρωας μας και στο Phantom Pain), την σκότωσε (λαμβάνοντας έτσι τον τίτλο του Big Boss). H φυγή της όμως αυτή στην Σοβιετική ένωση δεν ήταν παρά μια κάλυψη, μια θυσία του εαυτού της για την αποτροπή ενός πυρηνικού πολέμου. (Σημ: πατήστε στην μπάρα από κάτω για να ανοίξει)

H The Boss, γνωστή και ως The Joy, Μητέρα των Ειδικών Δυνάμεων, Mercury Lady και Voyevoda ("Πολέμαρχος" στα BossI15Ρώσικα), είναι το τελευταίο παιδί των Philosophers και μέντορας του Naked Snake (Big Boss). Ήταν ηγέτης της ομάδας Cobra Unit και την αποκαλούσαν The Joy. Όταν η ομάδα διαλύθηκε στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου της δόθηκε το ψευδώνυμο "The Boss". Μαζί με τον Naked Snake ανέπτυξαν την τεχνική του CQC (Close Quarter Combat).

Η The Boss χρησιμοποίησε τον Naked Snake ώστε η κληρονομιά των Philosophers (Philosophers' Legacy), μια τεράστια χρηματική πηγή υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης να γύριζε πίσω στην Αμερική. Όλο το σχέδιο με την The Boss, που αυτομόλησε ήταν τρικ για να πάρει υπό τον έλεγχό της τους αρμόδιους που θα της έδιναν πρόσβαση στην κληρονομιά των Philosophers. Αναγκαστικά, λοιπόν, θυσιάστηκε και εκτελέστηκε από τον Naked Snake για προδοσία.

Για αυτά του τα επιτεύγματα ο Naked Snake διακρίθηκε με τον τίτλο "Big Boss", αλλά ήδη είχε απογοητευτεί από τις στρατηγικές κινήσεις της χώρας του και αυτά που τον ανάγκασαν να κάνει: Έκαναν τη μέντορά του "προδότη", ενώ ήταν ηρωίδα και τον διέταξαν να τη σκοτώσει, κάνοντας αυτόν ήρωα.

Legacy_microfilmΗ κληρονομιά των Philosophers είναι ένα μεγάλο χρηματικό ποσό -υπολογίζεται στα 100 δισεκατομμύρια δολάρια- που ήταν χωρισμένα μεταξύ των τριών υπερδυνάμεων του κόσμου: Της Κίνας, Σοβιετικής Ένωσης και της Αμερικής. Συλλέχτηκε την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Με τα λεφτά αυτά οι τρεις υπερδυνάμεις δημιούργησαν ισχυρούς στρατούς. Φημολογείται πως ο Ψυχρός Πόλεμος ξεκίνησε από την δίψα κάθε υπερδύναμης να πάρει την κληρονομιά δικιά της.

Metal Gear Solid: Peace Walker

Ο Big Boss γύρισε την πλάτη του στην Αμερική και ξεκίνησε την δημιουργία ενός δικού του στρατού με την βοήθεια του Kazuhira Miller, που γνώρισε στο πεδίο της μάχης. Το 1974 οι δυο άντρες δημιούργησαν μια δική τους βάση στην Καραϊβική. Παράλληλα ο Zero, που κάποτε δούλεψε μαζί με τον Big Boss για την δημιουργία της ειδικής ομάδας FOX και ήταν αυτός που του έδινε τις εντολές κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Snake Eater, χρησιμοποίησε την κληρονομιά των Philosophers για να επεκτείνει την οργάνωση πληροφοριών του. O Major Zero είναι επίσης γνωστός με το ψευδώνυμο Cipher.

Zeromgs4 MGS3ZeroPP

 

 

 

O Major Zero είναι ο ιδρυτής ή αν θέλετε ένα από τα βασικά μέλη της δημιουργίας της ομάδας The Patriots, μια ομάδα που ιδρύθηκε το 1970 ως αντικαταστάτρια των παλιών Αμερικανών Philosophers. Σκοπός τους ήταν η πλήρης ενοποίηση του κόσμου μέσω του ελέγχου και μέχρι και τα γεγονότα του Metal Gear Solid 4 το είχαν καταφέρει. Οι Patriots αρχικά ήταν γνωστοί και ως Cipher, ενδεχομένως για να δείξουν την σύνδεση τους με τον Major Zero που ο ίδιος είναι γνωστός και ως Cipher. Αργότερα έγιναν γνωστοί και ως La-li-lu-le-lo.

Χωρίς να έχει δικό του στρατό ο Zero προσπάθησε να ξανά έρθει σε επαφή με τον Big Boss και έστειλε την συνεργάτη του Paz για να έρθει σε επικοινωνία. Η Paz σε μια ξαφνική τροπή των πραγμάτων προσπάθησε να κλέψει το Metal Gear ZEKE και νικήθηκε από τον Naked Snake.

Metal Gear Solid V: Ground Zeroes

H Paz επιβίωσε την πτώση από την Mother Base μετά και την μάχη της με το Big Boss και διασώθηκε από έναν ψαρά που την βρήκε στα άγρια νερά της Καραϊβικής. Από την στιγμή που η Paz ήταν ο μόνος σύνδεσμός με τον Cipher, ο Big Boss και ο Miller αποφάσισαν ότι έπρεπε να την σώσουν μαζί με τον Chico που κρατιόταν αιχμάλωτος κοντά στο σημείο που βρισκόταν η Paz στο Camp Omega μετά από μια απόπειρα του ίδιου να την σώσει.

Την ίδια στιγμή ο προσωπικός στρατός του Snake -Militaires Sans Frontières- έπρεπε να ελεγχθεί από τα Ηνωμένα Έθνη για πυρηνικά. Μετά και την διάσωση του Chico και της Paz, ο Big Boss και ο Miller γύρισαν στη βάση τους και ανακάλυψαν ότι ο έλεγχος ήταν απάτη δημιουργημένη από τον Skull Face, διοικητή της ομάδας XOF με σκοπό την καταστροφή της Mother Base.

Τα πράγματα κύλησαν πολύ άσχημα, η βάση καταστράφηκε, ο στρατός ξεκληρίστηκε, ενώ η μόλις διασωθείσα Paz πέθανε, τραυματίζοντας μαζί σε μια έκρηξη τον Miller και τον Snake. Μετά από το συμβάν, ο Big Boss, Naked Snake, έπεσε σε κώμα και ξύπνησε 9 χρόνια αργότερα, το 1984.

Metal Gear Solid V: The Phantom Pain

9 χρόνια μετά, βρισκόμαστε σε κώμα σε ένα νοσοκομείο στην Κύπρο, από το οποίο ξυπνάμε για να ανακαλύψουμε ότι η βάση μας έχει καταστραφεί. O στρατός μας σκορπίστηκε και όλοι μας οι φίλοι και συμπολεμιστές αγνοούνται. Σημαντικό ρόλο στην διαφυγή μας από το νοσοκομείο και την σωτηρία από τους δολοφόνους της ομάδας XOF είναι ο Ishmael. Μια άγνωστη για την ώρα φιγούρα που λειτουργεί ως από μηχανής Θεός για την διαφυγή μας. Σκοπός του παιχνιδιού είναι η αναδημιουργία της βάσης μας, του στρατού μας και η ανακάλυψη του προσώπου που βρίσκεται πίσω από όλα αυτά.

Θεματικά το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain έχει αρκετά σκοτεινό ύφος δείχνοντας έναν πληγωμένο Snake που έχει χάσει το χέρι του ενώ στο σώμα του βρίσκονται αρκετά θραύσματα από την έκρηξη στα γεγονότα του Ground Zeroes, με ένα από αυτά να εξέχει σαν κέρατο από το κούτελο του, δίνοντας μια σκοτεινή και ενδεχομένως διαβολική υπόσταση στον Big Boss ταυτόχρονα τονίζοντας  την προσπάθεια του να αντιμετωπίσει την απώλεια. Για τους παλιούς της σειράς τα γεγονότα που εξελίσονται στο Phantom Pain ενδεχομένως να μην φέρουν την βαρύτητα αυτών που είδαμε σε προγούμενους τίτλους. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η εκμετάλευση της GW A.I. (μια αλληλουχία οπτικών νευρόνων που είχε σαν σκοπό τον πλήρη έλεγχο των πληροφοριών, των οικονομικών στοιχείων και των στρατευμάτων στην Αμερική) στο Metal Gear Solid 4 για τον αποκλειστικό έλεγχο του στρατού που βασίζεται πλέον στην χρήση των Nanomachines. Θα δούμε πραγματικά προβλήματα που βαραίνουν τον κόσμο όπως η χρήση παιδιών σε στρατιωτικές επεμβάσεις ή το μετατραυματικό στρες που αντιμετωπίζουν οι στρατιώτες. Θέματα όπως η γενοκτονία των εθνών βαραίνουν και αυτό το μέρος της σειράς. Αποτελούν όμως ένα χαρακτηριστικό κλισέ της ιστορίας του Metal Gear Universe και η εξέλιξη της στο Phantom Pain βαραίνει λιγότερο το ίδιο και δίνει μια αρχική εξήγηση για τα επόμενα κεφάλαια και την εμφάνιση ιών όπως ο FOXDIE.

Το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain είναι άμεσο sequel του Peace Walker, ενός βασικού παιχνιδιού της σειράς, το οποίο όμως είχε κυκλοφορήσει σε φορητή κονσόλα και ήταν αρκετά διαφορετικό σε σχέση με τα υπόλοιπα Metal Gear Solid. Το Phantom Pain είναι το όραμα του Kojima που βρίσκει την πραγματική του ολοκλήρωση με την άφιξη των κονσολών νέας γενιάς και αυτό που ήθελε να κάνει εξαρχής με το Peace Walker. Είναι ο πρώτος τίτλος της βασικής σειράς Solid που δοκιμάζει την μεγάλη στροφή στο στήσιμο της ιστορίας αλλά και των επιμέρους του μηχανισμών του.

Το παιχνίδι βασίζει το στήσιμο του στη δημιουργία και συντήρηση της Motherbase. Η Motherbase όπως και στο Peace Walker είναι η προσωπική μας βάση, που την εξοπλίζουμε στρατολογώντας εχθρικούς στρατιώτες, κλέβοντας οχήματα από τα εχθρικά στρατεύματα, όπλα και υλικά. Το χτίσιμο της Motherbase ανοίγει την δυνατότητα παραγωγής όπλων, αναβάθμισης αυτών και στην πορεία κατά την διάρκεια των αποστολών αίτησης ανεφοδιασμών, έξοδο από τη μάχη με χρήση ελικοπτέρου και κάλυψη πυρός.

Η βάση μας χωρίζεται σε 6 πλατφόρμες: Combat Unit, Base Development, Research and Development, Intel, Medical και Support Platform. Κάθε φορά που εξάγουμε έναν εχθρικό στρατιώτη είτε με την χρήση του ελικοπτέρου είτε με της συσκευής Fulton (ένα μπαλόνι που εκτοξεύει εχθρούς, οχήματα και οπλισμό στον αερα και τους μεταφέρει στη βάση μας), αυτός επιστρέφει στη Motherbase ανακρίνεται και στη συνέχεια με την πάροδο του χρόνου στρατολογείται και έρχεται με το μέρος μας.

Ο κάθε στρατιώτης διαθέτει κάποια ειδικά χαρακτηριστικά που προσανατολίζουν την σχετική του τοποθέτηση σε μια από τις προηγούμενες κατηγορίες - πλατφόρμες της βάσης. Αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και με την πρόοδο μας στο παιχνίδι αλλάζουν και βελτιώνονται. Η βελτίωση των χαρακτηριστικών αυτών για τα δικά μας στρατεύματα εξαρτάται από το πόσο συχνά επισκεπτόμαστε την βάση μας ώστε να αυξήσουμε το ηθικό τους και για τους εχθρούς από έναν μετρητή ηρωισμού ο οποίος αυξάνεται βάσει του πως διεκπεραιώνουμε τις αποστολές μας. Aυτό σημαίνει ότι η αύξηση του ηρωισμού του χαρακτήρα μας βελτιώνει τα αντίπαλα στρατεύματα, κάνοντας τα πιο δύσκολα, όχι από την άποψη της A.I. αλλά από τον διαθέσιμο εξοπλισμό που φέρουν κάθε φορά και από το πόσο ικανά γίνονται στις αντίστοιχες θέσεις τους όταν πλέον τα πάρουμε με το μέρος μας. Λανθασμένα έχει αναφερθεί ότι η βελτίωση των χαρακτηριστικών των αντιπάλων εξαρτάται από το πώς παίζουμε εμείς. Για παράδειγμα η χρήση headshots για την εξόντωση των αντιπάλων δεν καθορίζει ή όχι την χρήση κρανών από αυτούς. Είναι κάτι που συμβαίνει με την ροή του παιχνιδιού και εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ηρωισμό μας.

Κάθε πλατφόρμα έχει 4 επίπεδα αναβάθμισης. Κάθε επίπεδο αυξάνει την χωρητικότητα της σε πληθυσμό. Οσο αυξάνεται ο πληθυσμός της κάθε πλατφόρμας αυτή αποκτά περισσότερες δυνατότητες αφού η αύξηση του προσωπικού ανεβάζει το επίπεδο της κάθε πλατφόρμας, ανοίγοντας, ανάλογα την πλατφόρμα, καλύτερα όπλα στην περίπτωση του τμήματος έρευνας και ανάπτυξης και περισσότερες πληροφορίες στο πεδίο της μάχης για την πλατφόρμα πληροφοριών.

Αργότερα  από ένα σημείο της ιστορίας και όταν η βάση φτάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο όπου ο προσωπικός μας στρατός έχει αναπτυχθεί αρκετά δίνεται η δυνατότητα αποστολής στρατευμάτων σε μικρές αποστολές -Dispatch Missions- που έχουν ως σκοπό την συγκομιδή υλικών, χρημάτων και καταστροφής διαφόρων σημείων κλειδιών του εχθρού που μπλοκάρουν τον ανεφοδιασμό του σε κράνη, καραμπίνες, αλεξίσφαιρα γιλέκα και πολλά άλλα. Αυτές οι αποστολές που εκτελούνται από τον προσωπικό μας στρατό διεκπεραιώνονται μόνες τους και η εξέλιξη τους βασίζεται σε χρονικό πλαίσιο που κυλάει μόνο όταν τρέχει το παιχνίδι. Επιπλέον όσο μεγαλύτερος είναι ο στρατός μας αυξάνει και ο αριθμός των αποστολών που μπορούν να εκτελέσουν.

Οι χρόνοι κυμαίνονται από 20 λεπτά έως και 2 ώρες στις μετέπειτα αποστολές. Πίσω από χρονικό περιθώριο έχει τοποθετηθεί και η διαδικασία αναβάθμισης της κάθε πλατφόρμας της βάσης μας με τον ίδιο περιορισμό αλλά με την διαφορά ότι στα τελευταία επίπεδα αναβάθμισης τους ο χρόνος που χρειάζεται είναι αρκετά μεγάλος φτάνοντας και τις τρεις ώρες.

METAL GEAR SOLID V: THE PHANTOM PAIN_20150911173303

Επιπρόσθετα και τοποθετημένο στην Online λειτουργία του, το παιχνίδι δίνει την δυνατότητα κατασκευής επιπλέον βάσεων σε διαφορετικές εικονικές περιοχές του κόσμου, επεκτείνοντας έτσι την διαθέσιμη χωρητικότητα για στρατεύματα, αυξάνοντας έτσι τον αριθμό ταυτόχρονων αποστολών που μπορούν αυτά να εκτελέσουν. Η πρώτη βάση, η F.O.B -Forward Operation Base- όπως ονομάζεται στο παιχνίδι διατίθεται δωρεάν, με τις επόμενες να χρειάζονται αληθινά χρήματα για να αγοραστούν. Στη συνέχεια θα δούμε γιατί αυτό είναι πρόβλημα.

Η δεύτερη μεγάλη αλλαγή που έρχεται με το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain είναι το στήσιμο του κόσμου του. Τα προηγούμενα κεφάλαια της σειράς ακολουθούσαν μια γραμμική πορεία ως προς την εξέλιξη της ιστορίας τους, αλλά και την διεκπεραίωση των κεφαλαίων. Στο Metal Gear Solid V: The Phantom Pain ο κόσμος εχει επεκταθεί, το γραμμικό στοιχείο πλέον δεν υπάρχει και οι αποστολές διεκπεραιώνονται σε μια μεγάλη έκταση του Αφγανιστάν και της Αφρικής υπό την μορφή αποβάσεων και μυστικών εισβολών σε διάφορες τοποθεσίες και στρατόπεδα.

Η αλλαγή στη ροή του παιχνιδιού έγκειται στο γεγονός ότι πλέον τοποθετούμαστε μέσα σε ένα μεγάλο χάρτη και έχουμε την ελευθερία για ολοκλήρωση της αποστολής με οποιοδήποτε τρόπο επιλέξουμε. Από την μια αυτό φαινομενικά χαρίζει εξαιρετική διάρκεια στον τίτλο. Από την άλλη όμως ο χάρτης δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλος και στις περισσότερες αποστολές είτε αυτές είναι οι βασικές αποστολές της ιστορίας είτε Side Ops επισκεπτόμαστε τα ίδια σημεία συνεχώς. Επιπρόσθετα οι αποστολές ενώ είναι αρκετές στο πλήθος τους (περισσότερες των 40-χωρίς να γίνω συγκεκριμένος για λόγους spoiler), κουράζουν αφού τις περισσότερες φορές τα ζητούμενα αυτών είναι παρόμοια και αφορούν την διάσωση ή την εξόντωση κάποιου. Επιπλέον από την αποστολή 31 και μετά επαναλαμβάνονται αρκετές από τις προηγούμενες αποστολές σε μεγαλύτερη δυσκολία ξεκλειδώνοντας παραδόξως νέα κομμάτια της ιστορίας.

METAL GEAR SOLID V: THE PHANTOM PAIN_20150911205433Φυσικά το σενάριο εμπλουτίζεται με την ύπαρξη διαφόρων κασετών που είναι διαθέσιμες για ακρόαση και που δίνουν περισσότερες πληροφορίες για τα γεγονότα που έχουν συμβεί και τις σχέσεις των χαρακτήρων. Αποτελεί ένα narrative στοιχείο που δεν μας έχει συνηθίσει ο Kojima στα παιχνίδια του και αλλάζει αρκετά τον τρόπο που γίνεται η αφήγηση της ιστορίας.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την δομή του σεναρίου στα open world παιχνίδια και σε αυτά που έχουν sandbox προσέγγιση στο στήσιμο τους είναι το πόση ελευθερία δίνεις στον παίκτη να χαθεί στον κόσμο σου. Είναι μια μεγάλη παγίδα που πρέπει να ισορροπεί μεταξύ gameplay και ιστορίας και στην περίπτωση του Metal Gear Solid V: The Phantom Pain η δεύτερη δε θα έπρεπε να επισκιάζεται από την πρώτη. Όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως είναι άξιο απορίας το πώς επιλέχθηκε η τοποθέτηση νέων σκηνών και περεταίρω εξέλιξης του σεναρίου στις επαναληπτικές αποστολές με την αυξημένη δυσκολία. Χαλάει αρκετά την συνοχή του σεναρίου και δε θα έπρεπε να συμβαίνει σε αυτόν τον τίτλο που οδηγείται από το σενάριο του. Είναι μια μεγάλη αλλαγή που δεν συναντάμε σε κανέναν από τους τίτλους του Hideo Kojima. Η επιλογή της αφήγησης ανα περιπτώσεις είναι ακόμα πιο ρηχή και από το 2 τετραγωνικών δωμάτιο του P.T. Ενώ υπάρχουν στιγμές που η ιστορία ξεδιπλώνεται στο κλασσικό ύφος του Hideo Kojima, αφήνοντας μας με το στόμα ανοιχτό για την βαρύτητα των πραγματευόμενων γεγονότων, η βαρύτητα αυτή ξεθυμαίνει όταν μεγάλο μέρος των λιγοστών σεναριακών cutscenes αναλώνεται στο να εστιάσει στο γυμνό της Quiet αποφεύγοντας να δώσει βαρύτητα στο χαρακτήρα και το παρελθόν της.

Κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα οι τελευταίες αποστολές είναι κλειδωμένες πίσω από το επίπεδο ανάπτυξης της Motherbase, τουλάχιστον στην μορφή που αυτή εξελίσσεται στο παρόν παιχνίδι, ειδικότερα όταν για την επιτάχυνση αυτής της ανάπτυξης απαιτείται η αγορά F.O.Bs με κανονικά χρήματα. Σε αυτά έρχεται και το γεγονός ότι η εξέλιξη της βάσης απαιτεί χρονικό περιθώριο που προχωράει μόνο όταν λειτουργεί το παιχνίδι. Κατά την γνώμη μου το πλήθος των κυρίως αποστολών θα έπρεπε να ήταν μικρότερο για να διατηρηθεί η συνοχή του σεναρίου και να παραμείνει ο υπάρχων αριθμός των Side Ops, που είναι αρκετές (157). Ενώ επίσης επαναλαμβάνονται αρκετά, δεν θα επηρέαζαν τη ροή.

Αποτελεί περίεργη σχεδιαστική επιλογή, που θυμίζει τις ανακοινώσεις της Konami για στροφή του ενδιαφέροντός της στην αγορά των κινητών. Επηρεάζουν αρνητικά το πως εξελίσσεται το παιχνίδι αφού αναγκάζουν τον παίκτη να επαναλάβει αρκετές αποστολές περιμένοντας παράλληλα την εφαρμογή των αναβαθμίσεων στην Motherbase και είναι μια τακτική που θα έπρεπε όλοι μας να καταδικάζουμε σε παιχνίδια αυτού του είδους που οδηγούνται από το σενάριο τους.

Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που συναντάμε στα Metal Gear Solid είναι οι αρχηγοί. Σε κάθε κεφάλαιο της σειράς αποτελούν ένα από τα σημεία-κλειδιά. Όταν μιλάς για το Snake Eater δε γίνεται να μη θυμηθείς την μάχη με τον The End ή την τελική μάχη στην πεδιάδα με τις μαργαρίτες με την Boss. Στο Sons of Liberty οι μάχες με την Lady Luck και τον Solidus. Στο πρώτο, το Harrier, η τελική μάχη με το Metal Gear Ray και φυσικα τον Psycho Mantis και τον Gray Fox. Σε κάθε κεφάλαιο της σειράς τα Boss Fights ήταν αξέχαστες στιγμές που έχουν μείνει χαραγμένες για πάντα. Δυστυχώς στο Phantom Pain οι μάχες αυτές είναι γενικής φύσεως, άψυχες και δεν έχουν την παρουσίαση που χαρακτηρίζει τον Kojima. Μια καλή ιστορία συμπληρώνεται από ένα εξαιρετικό cast ισχυρών αντιπάλων. Ίσως ήταν αναγκαίο κακό λόγω της φύσης του παιχνιδιού και της χρονολογικής του τοποθέτησης στη σειρά. Δεν παύει όμως να είναι μια μεγάλη απώλεια. Ακόμα και ο βασικός Nemesis του παιχνιδιού, o Skull Face, φαίνεται ρηχός και λίγος μπροστά στο μεγαλείο του Liquid, του Liquid Ocelot, του Boss και πολλών άλλων βασικών εχθρών που έχουν εμφανιστεί στη σειρά.

Το παιχνίδι προσπαθεί να καλύψει τα κενά αυτά με μικρά Easter Eggs όπως η ομοιότητα της μάχης με την Quiet και την μάχη από το πρώτο Metal Gear Solid. Tην αποκάλυψη ενός κακού από το Snake Eater ως υπόδουλος του νεαρού για την ώρα Psycho Mantis αλλά και την σύνδεση του με τον Eli, για όσους γνωρίζουν το backstory του Metal Gear. Εξηγείται το παρελθόν του Otacon με την εμφάνιση του πατέρα του, εμφάνιση η οποία φυσικά γίνεται και για λόγους συναισθηματικούς, σαν την παρουσία του Q στις ταινίες του James Bond. Όμορφα Easter Eggs που θα ταΐσουν ευχάριστα τους λάτρεις της σειράς και ενδεχομένως θα αφήσουν απορημένους όσους δεν έχουν επαφή με τα προηγούμενα.

Τα αρνητικά της σεναριακής ροής δε θα πρέπει φυσικά να επισκιάσουν το εξαιρετικό gameplay που προσφέρει το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain και που έχει βελτιωθεί σε μεγάλο βαθμό από τα προηγούμενα παιχνίδια εξαλείφοντας οποιαδήποτε θέματα χειρισμού υπήρχαν διατηρώντας παράλληλα την ταυτότητα του παιχνιδιού. Είναι όπως λέει και η περιγραφή του ένα υπέροχο Tactical Espionage Operations παιχνίδι. Η προσέγγιση των αποστολών μπορεί να γίνει με οποιοδήποτε τρόπο επιλέξει ο παίχτης. Δεν υπάρχουν περιορισμοί στην διεκπεραίωση τους και ανά πάσα στιγμή η εξέλιξη επηρεάζεται από το οτιδήποτε. Η βροχή καλύπτει τα βήματα μας δίνοντας μας το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού, οι ανεμοθύελλες κόβουν κάθε ήχο και μειώνουν το οπτικό πεδίο των εχθρών επιτρέποντας μας την εκτέλεση της αποστολής αθόρυβα και χωρίς οι εχθροί να αντιληφθούν την παρουσία μας, η καταστροφή του εξοπλισμού επικοινωνίας διαλύει την εσωτερική επικοινωνία των εχθρών καθιστώντας τους ανήμπορους για συνεννόηση. Μπορούμε να καταστρέψουμε τα αντι-αεροπορικά ραντάρ ώστε το ελικόπτερο εξόδου μας να έρθει κοντά στο σημείο αποστολής μας να δώσουμε βάση στις αλλαγές φρουράς και την κατάλληλη στιγμή που δημιουργείτε το κενό στην άμυνα να επιτεθούμε. Η ύπαρξη της Motherbase δίνει πλεονέκτημα επιλογών ανεφοδιασμού και αλλαγής εξοπλισμού κατά την διάρκεια της αποστολής αλλάζοντας ανά πάσα στιγμή το πως θα προσεγγίσουμε την κατάσταση. Υπάρχουν εκατοντάδες συνιστώσες που επηρεάζουν την εξέλιξη των αποστολών και είναι όλες εκεί για να δώσουν το συναίσθημα της πραγματικής εισβολής.

METAL GEAR SOLID V: THE PHANTOM PAIN_20150906154123Στην εκκίνηση κάθε αποστολής δίνεται η δυνατότητα για ρύθμιση του διαθέσιμου οπλισμού μας και η επιλογή αφήνεται στην κρίση του παίκτη. Παράλληλα μαζί με τον οπλισμό και τα επιμέρους εργαλεία υπάρχει και η δυνατότητα επιλογής ενός συντρόφου που θα μας συνοδεύει στις αποστολές. Οι σύντροφοι αυτοί είναι: Ένα άλογο που βοηθάει στην γρήγορη μετακίνηση μεταξύ των σημείων του χάρτη, ένας σκύλος, με το προσωνύμιο D-Dog από το Diamond Dogs, που μας συνοδεύει παντού και εντοπίζει φυτά, εχθρούς και ζώα που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση και παράλληλα δέχεται εντολές από εμάς για τον αποπροσανατολισμό των εχθρών, η γνωστή και ελκυστική Quiet που έχει την ικανότητα να πηγαίνει στα στρατόπεδα που θα επιτεθούμε και να εντοπίζει τους εχθρούς αλλά και να τους εκτελεί βάση διαταγών μας και το Walker Gear, ένα μικρό δίποδο ρομπότ που αποτελεί ένα μικρό άρμα πλήρως εξοπλισμένο με ότι χρειάζεται για τις αποστολές.

Στον τεχνικό τομέα το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα. Τα γραφικά του κυμαίνονται στην έκδοση για τις κονσόλες νέας γενιάς σε πολύ καλό επίπεδο δείχνοντας όμως σε αρκετά σημεία ότι η επιλογή να κυκλοφορήσει το παιχνίδι και στις κονσόλες προηγούμενης γενιάς επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον οπτικό τομέα. Υπάρχουν σημεία και κυρίως στα κοντινά πλάνα στο ελικόπτερο που το πρόσωπο του Snake φαίνεται προηγούμενης γενιάς, ψεύτικο, σε αντίθεση με την ποιότητα του μοντέλου στα cutscenes του τίτλου. Οι εκρήξεις χρειάζονταν περαιτέρω δουλειά και είναι άξια απορίας η επιλογή των ανατιναγμένων οχημάτων να εξαφανίζονται αμέσως μετά την έκρηξη. Ενοχλητική επίσης κρίνεται η ύπαρξη έντονων λάμψεων σε κάθε πηγή φωτός θυμίζοντας μας την σκηνοθετική άποψη των ταινιών του J.J. Abrams.

Ο τίτλος τρέχει σε 60 καρέ ανά δευτερόλεπτο χαρίζοντας μια απολαυστική εμπειρία αρχικά για την αμεσότητα του χειρισμού του και φυσικά για την ομαλότητα της κίνησης του. Η FOX Engine διαπρέπει όσον αφορά τον ρεαλισμό της απεικόνισης των τοπίων με γήινα χρώματα, μεγάλο πεδίο προβολής και καθαρή εικόνα. Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στο γεγονός ότι ο τίτλος για το μέγεθος του, το πλήθος των αποστολών του και την Sandbox προσέγγισή τους είναι απροβλημάτιστος και αποτελεί λαμπρό παράδειγμα καλού προγραμματισμού που θα έπρεπε να ακολουθούν όλοι οι Developers στα παιχνίδια που δημιουργούν.

Ο ήχος συμπληρώνει ιδανικά το παιχνίδι και το πεδίο της μάχης και είναι ιδανικός σύντροφος για την περαίωση των αποστολών. Μαζί με τις κασέτες που συλλέγουμε και περιλαμβάνουν ομιλίες που δίνουν στοιχεία για το σενάριο και το backstory των χαρακτήρων υπάρχουν σκορπισμένες στον κόσμο μουσικές κασέτες με κομμάτια της εποχής. Τo Voice Acting των χαρακτήρων είναι στα ίδια επίπεδα των προηγούμενων τίτλων και η αλλαγή της φωνής του Snake στον Kiefer Sutherland δεν επιφέρει τεράστιες αλλαγές στο ύφος του χαρακτήρα, αφού οι διάλογοι του είναι αρκετά λίγοι και κινούνται στα γνωστά επίπεδα που έχουμε συνηθίσει.

Το Metal Gear Solid V: The Phantom Pain αποτελεί το κλείσιμο της ιστορίας του Big Boss και το τελευταίο παιχνίδι του Hideo Kojima στη σειρά και για την Konami. Δανείζεται αρκετά στοιχεία από το Peace Walker και τα μεταφέρει με επιτυχία στην μεγάλη οθόνη. Η επιλογή του βαθμού έγινε καθαρά με κριτήριο την ροή της ιστορίας που δεν ακολουθεί τη γνωστή πετυχημένη Kojima συνταγή αλλά και την ύπαρξη του ενοχλητικού φαρμαρίσμαστος για την αναβάθμιση της βάσης. Το μεγαλύτερο του πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται στο γεγονός ότι η ιστορία δεν εξελίσσεται με τον ρυθμό που μας έχει συνηθίσει ο δημιουργός και προς το τέλος της το παιχνίδι αναμασάει τις ίδιες αποστολές σε διαφορετική δυσκολία. Επιπλέον μας υποχρεώνει να υποστούμε το κακά στημένο σύστημα αναβάθμισης της MotherBase που θυμίζει έντονα F2P παιχνίδια που συναντάμε στα κινητά και στο Facebook ώστε να απολαύσουμε το πραγματικό τέλος του παιχνιδιού που κλείνει την ιστορία. Κατά συνέπεια, η ίδια η ιστορία του παιχνιδιού και η ροή της μας δείχνει ξεκάθαρα αυτό που ο δημιουργός φωνάζει εδώ και πολλά χρόνια: Ότι δε θέλει να συνεχίσει άλλο την σειρά.

Ο βαθμός ενδεχομένως θα ενοχλήσει μεγάλο ποσοστό της κοινότητας, αποτελεί όμως την κρίση μας απέναντι σε έναν τίτλο με τον οποίον μεγαλώσαμε. Action / Adventure παιχνίδια υπάρχουν πολλά και αρκετά από αυτά κάνουν πολύ σωστά τη δουλειά τους. Ένα παιχνίδι όπως το Metal Gear Solid διαφοροποιείται ως προς την σοβαρότητα του θέματος του και του κόσμου που αναλύει. Παρουσιάζει τους χαρακτήρες του ξεχωριστά και ανεξαρτήτως αν είναι καλοί ή κακοί, υποχρεώνει τον παίκτη να τους λατρέψει. Προσωπικά μου έλειψαν οι μεγάλες στιγμές από αυτό το παιχνίδι. Μου έλειψε η αίσθηση της πάλης και της ανάγκης για αλλαγή των γεγονότων. Πήρα ένα τεράστιο παιχνίδι και στερήθηκα την προσπάθεια να νιώσω ότι όσα διέπουν τον κόσμο του μπορεί κάποια στιγμή να προσβάλλουν και μένα.  Είναι μια διαφορετική ματιά στο νέο δημιούργημα του Hideo Kojima και της Konami και προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τις περισσότερες ποιητικές διηγήσεις που εκθειάζουν τον τίτλο αφήνοντας απ' έξω προβλήματα που τον διέπουν προς χάριν του ονόματος του δημιουργού του.

Το παιχνίδι μας παραχωρήθηκε από την επίσημη αντιπροσωπεία της Konami στη χώρα μας, Zegetron S.A., για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Developer

Kojima Productions

Publisher

Konami

Διανομή

Zegetron

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 3 / PlayStation 4 / Xbox 360 / Xbox One

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

1η Σεπτεμβρίου 2015

Είδος

Tactical Espionage

PEGI

18

Θετικά

+ Το Sandbox στοιχείο
+ Διάρκεια τίτλου
+ Η διαχείριση της Motherbase
+ Easter Eggs

Αρνητικά

- Η ροή του σεναρίου
- Το Farming της Motherbase
- Η επαναληψιμότητα των αποστολών
- Pay to Farm (F.O.B)
- Λίγα και ρηχά Boss Fights

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.5
8.2
Συνοψίζοντας

Το μεγαλύτερο του πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι η ιστορία δεν εξελίσσεται με τον ρυθμό που μας έχει συνηθίσει ο δημιουργός. Προς το τέλος το παιχνίδι αναμασάει τις ίδιες αποστολές σε διαφορετική δυσκολία και μας υποχρεώνει να υποστούμε το κακοστημένο σύστημα αναβάθμισης της MotherBase που θυμίζει έντονα F2P παιχνίδια που συναντάμε στα κινητά και στο Facebook, ώστε να απολαύσουμε το πραγματικό τέλος του παιχνιδιού που κλείνει την ιστορία. Ενδεχομένως η ίδια η ιστορία του παιχνιδιού μας δείχνει ξεκάθαρα αυτό που ο δημιουργός φωνάζει εδώ και πολλά χρόνια, ότι δε θέλει να συνεχίσει άλλο την σειρά.

7.5
Βαθμός
8.2
Βαθμός
5 ratings
You have rated this
What's your reaction?
LOL
7%
Cheers
50%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
7%
Sad
3%
Rage
33%