Ninja Gaiden: Master Collection - Review

by Σταύρος Ζήσης on 11 Ιουνίου 2021

Αααααχ, Ninja Gaiden… Η σειρά παιχνιδιών που από το 1988 παιδεύει ασταμάτητα όσους παίκτες δοκιμάσουν να ασχοληθούν μαζί της. Ναι, οι περιπέτειες του Ryu Hayabusa με το πρώτο Ninja Gaiden ξεκίνησαν από το 1988 στο NES σαν ένα κλασικό beat ‘em up στο στιλ του Double Dragon και των παλιών Castlevania, με τη διαφορά ότι ο Ryu ήταν πολύ πιο ευκίνητος από τους άλλους πρωταγωνιστές εκείνης της εποχής. Και είτε το πιστεύετε, είτε όχι, παρά τη φήμη των μοντέρνων παιχνιδιών, η τριλογία του NES θεωρούταν τότε μια επανάσταση στον τομέα του storytelling με τη χρήση των cutscenes. Ναι μεν τα παιχνίδια ήταν δύσκολα όσο δεν παίρνει, αλλά ο κόσμος τότε ήταν πρόθυμος να μην τα παρατήσει μόνο και μόνο για να φτάσει στο επόμενο cutscene και να δει τη συνέχεια της ιστορίας του Ryu.

Κάποια στιγμή το 2004, η Tecmo και η Team Ninja αποφάσισαν να φτιάξουν μια μοντέρνα σειρά Ninja Gaiden, διατηρώντας τη φημισμένα ανελέητη δυσκολία, αλλά αυτή τη φορά με μια πιο action δόση και, μαζί με τη σειρά Devil May Cry, έθεσαν τα πρότυπα για τα σύγχρονα hack and slash παιχνίδια. Δυστυχώς, μετά το κάκιστο Yaiba: Ninja Gaiden Z (στο οποίο έβαλα ένα ωραιότατο 3/10 εδώ), η σειρά έμεινε για πόσα χρόνια άφαντη, με το Nioh να έχει πάνω-κάτω αντικαταστήσει το Ninja Gaiden σαν τη σειρά κατατεθέν της Team Ninja. Έλα όμως που τώρα μας έφεραν το Ninja Gaiden: Master Collection, τη συλλογή που περιλαμβάνει τα 3 παιχνίδια του PlayStation 3 με κάποιες βελτιώσεις εδώ και εκεί. Ας πάμε όμως να αναλύσουμε ένα, ένα τα παιχνίδια και να δούμε αν αυτή η τριλογία θα μπορέσει να κάνει τη σειρά να κερδίσει πίσω το σεβασμό που της αξίζει.

Όπως ανέφερα πριν, το Ninja Gaiden και το Devil May Cry θεωρούνται οι πατεράδες των σύγχρονων, καθαρών hack and slash. Σε αντίθεση όμως με το Devil May Cry, το οποίο βασίζεται πιο πολύ στο θέαμα και στο στιλ, το Ninja Gaiden είναι πιο μεθοδικό. Το button mashing τιμωρείται, πρέπει να σχεδιάζετε τα χτυπήματά σας σε σχέση με την απόστασή σας από τους εχθρούς και ανάλογα με το όπλο που διαθέτετε εκείνη τη στιγμή, να παρατηρείτε τον χώρο γύρω σας και να έχετε ένα δάχτυλο στο block. Ναι, αυτή είναι η χρυσή συμβουλή για όλη την τριλογία: δεν με νοιάζει πώς θα κρατάτε το χειριστήριο, αλλά ένα δάχτυλό σας πρέπει να είναι πάντα πάνω από το κουμπί για το block (το L1/LB). Επίσης, όπως θα έχετε ακούσει σίγουρα, το Ninja Gaiden είναι δύσκολο. Είναι ΠΑΡΑ πολύ δύσκολο. Είναι όμως αρκετά δίκαιο στο θέμα της δυσκολίας, καθώς απαιτεί να το "κυριεύσετε". Στην αρχή θα τα βρίσκετε σκούρα, αλλά στην πορεία θα δείτε ότι εσείς οι ίδιοι έχετε γίνει καλύτεροι και θα ξέρετε πώς να αντιμετωπίζετε τις διάφορες καταστάσεις.

Το πρώτο παιχνίδι της σειράς, το Ninja Gaiden Sigma, αποτελεί remake του Ninja Gaiden Black που είχε κυκλοφορήσει στο Xbox. Η ιστορία ακολουθεί τον Ryu Hayabusa, ο οποίος αφού βλέπει το χωριό του να καταστρέφεται από τον σκοτεινό σαμουράι Doku και το Dark Dragon Blade να έχει κλαπεί, αναλαμβάνει να το πάρει πίσω από την αυτοκρατορία του Vigoor πριν το χρησιμοποιήσουν για σατανικούς σκοπούς. Το παιχνίδι παίζεται μεν με τη μορφή των chapters/levels, αλλά θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι αρκετά πιο ανοιχτό σε σχέση με το τυπικό μοτίβο των hack and slash. Από το chapter 4 που φτάνετε στην αυτοκρατορία του Vigoor, το παιχνίδι σας αφήνει ελεύθερους να ανακαλύψετε από μόνοι σας προς τα που πρέπει να κινηθείτε. Οι περισσότερες πόρτες στην αρχή θα είναι κλειδωμένες, αλλά στην πορεία ανοίγεται όλο και περισσότερο αυτός ο κόσμος της πρωτεύουσας του Tyron.

Πέρα από τις εικαστικές βελτιώσεις, το Ninja Gaiden Sigma φέρει ένα καινούργιο όπλο (τα διπλά κατάνα), τη Rachel σαν playable χαρακτήρα σε 3 καινούργια chapters, λίγα επιπλέον bosses και νέους εχθρούς, ενώ ισορρόπησε λίγο παραπάνω τη δυσκολία και κάποια puzzle, που είχαν πολύ μπρος-πίσω, τα απλούστευσε κάπως. Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι άλλο. Από το 2004 μέχρι σήμερα έχουν βγει πόσα hack and slash παιχνίδια, το Ninja Gaiden Sigma περνάει το τεστ του χρόνου; Και η απάντηση είναι: “ΜΕ ΤΑ ΤΣΑΡΟΥΧΙΑ”! Ή μάλλον, καλύτερα, με τα ninja tabi. Παίζοντας τα 3 παιχνίδια back-to-back, επιμένω στην άποψή μου ότι το πρώτο Ninja Gaiden είναι με διαφορά το καλύτερο της σειράς σαν σύνολο. Όλη η ατμόσφαιρα της κλειστής και μυστικής αυτοκρατορίας του Vigoor, οι φανταστικές τοποθεσίες, ακόμα και οι δαίμονες που παλεύετε είναι πολύ πιο αξιομνημόνευτοι από τους εχθρούς του 2 και ειδικά σε σχέση με του 3, όπου αντιμετωπίζετε πιο πολύ ανθρωπόμορφους εχθρούς. Όσο καλό και να είναι το gameplay του Ninja Gaiden Sigma 2, κανένα από τα sequels δεν κατάφερε να φτάσει τη μαγεία του πρώτου.

Μιλώντας για το Sigma 2, το δεύτερο παιχνίδι της σειράς, πρόκειται ίσως για το παιχνίδι που έχει δεχτεί τις περισσότερες αλλαγές σε σχέση με το αρχικό Ninja Gaiden 2, του Xbox 360. Για την ακρίβεια, με όλες τις αλλαγές που έχουν γίνει, το Sigma 2 έγινε πάνω-κάτω ένα αρκετά διαφορετικό παιχνίδι. Τα πυρομαχικά έγιναν πλέον απεριόριστα, κάποια bosses αφαιρέθηκαν και ήρθαν κάποια καινούργια και κάποια όπλα αφαιρέθηκαν και κάποια καινούργια προστέθηκαν. Επιπλέον, η Sigma 2 έκδοση έχει αφαιρέσει την κωμική ποσότητα από αίματα λόγω διαμελισμών από την έκδοση του Xbox 360. Μην ανησυχείτε όμως, το αποτέλεσμα είναι καθαρά οπτικό. Οι διαμελισμοί υπάρχουν και τα Obliteration Techniques λειτουργούν ακόμα, αλλά στη θέση του αίματος βγαίνουν μπλε καπνοί αντί για αίματα. Μπορεί έτσι να ακούγεται ότι το Sigma 2 είναι η χειρότερη έκδοση, αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η έκδοση του Xbox 360 δυστυχώς δεν ήταν καθόλου ισορροπημένη και, κατά κύριο λόγο, η δυσκολία του παιχνιδιού ήταν ψεύτικη. Όταν ο λόγος που καταντάς να πεθαίνεις είναι η προβληματική κάμερα και το ότι το framerate του παιχνιδιού πέφτει στα 10fps επειδή σου την πέφτουν ταυτόχρονα 15 εχθροί, τότε δεν μιλάμε για δυσκολία, αλλά για κακό σχεδιασμό. Αυτός ήταν και ο λόγος που αφαιρέθηκαν κάποια από τα bosses και αντικαταστάθηκαν με άλλα. Το Sigma 2 μείωσε τον αριθμό των εχθρών που εμφανίζονται ταυτόχρονα στην οθόνη και σαν αντάλλαγμα έχει αυξηθεί το HP και έχει βελτιωθεί η AI τους.

Στα μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας το Izuna Drop δεν είναι πλέον ένα εγγυημένο one-hit kill. Έτσι, το Sigma 2 καταλήγει στο normal επίπεδο δυσκολίας να είναι η δύσκολη, αλλά δίκαιη εμπειρία που με αρκετή επιμονή και skills μπορεί ο καθένας να περάσει. Αν αποφασίσετε όμως να δοκιμάσετε τα μεγαλύτερα επίπεδα δυσκολίας, θα σας φάνε λάχανο. Το Sigma 2 έχει 3 καινούργια chapters με playable χαρακτήρες τη Rachel από το πρώτο Ninja Gaiden με ανανεωμένο εξοπλισμό, την Ayane από τα Dead or Alive και τη Momiji, με κάθε μια από τα κορίτσια να έχει το δικό της playstyle. Το gameplay κομμάτι του δεύτερου παιχνιδιού ξεπερνά σίγουρα του πρώτου, αλλά δυστυχώς σαν παιχνίδι έχει γίνει πολύ πιο streamlined. Δεν υπάρχει ούτε ο ημι-ανοιχτός κόσμος, ούτε καμία έμφαση στην εξερεύνηση. Θα πηγαίνετε μόνο από τον έναν χώρο στον άλλο και θα σφάζετε ό,τι κινείται. Ακόμα και τα collectibles θα σας βγάλουν ελάχιστα από τον δρόμο σας.

Και φτάνουμε αισίως στο μαύρο πρόβατο της σειράς, το Ninja Gaiden 3 Razor’s Edge. Το αρχικό Ninja Gaiden 3 είναι το παιχνίδι που κόντεψε να σκοτώσει το franchise με τη δραστική αλλαγή πορείας που έκανε. Αντί να πατήσει πάνω στα καλά που έκαναν τα προηγούμενα παιχνίδια, προτίμησε να ακολουθήσει το δρόμο του westernization και το αποτέλεσμα ήταν να λάβει πολύ κακές βαθμολογίες και να αποξενώσει όλους τους φανς της σειράς. Παρά την εστίασή της Team Ninja στο σενάριο, η πλοκή του παιχνιδιού αποδείχτηκε μια ανοησία, η δυσκολία μειώθηκε υπερβολικά πολύ, όλα τα όπλα εκτός από το κατάνα αφαιρέθηκαν, το παιχνίδι βασίστηκε υπερβολικά πολύ σε quick time events και η διάρκειά του μειώθηκε αισθητά (σοβαρά, το παιχνίδι μπορεί να βγει σε ένα 6ωρο).

Ευτυχώς, η Team Ninja κατάλαβε τη βλακεία που έκανε και πήγε να σώσει κάπως την κατάσταση με το Razor’s Edge. Το Ninja Gaiden 3 Razor’s Edge αποτελεί μια αναβαθμισμένη επανέκδοση του τίτλου. Η δυσκολία για την οποία φημίζεται η σειρά επανήλθε, τα περισσότερα όπλα από το οπλοστάσιο του Ryu επέστρεψαν, η πλειοψηφία των quick time events εξαφανίστηκαν και προστέθηκαν σαν playable χαρακτήρες οι Ayane, Momiji και η Kasumi από το Dead or Alive. Δυστυχώς όμως όλα τα παραπάνω αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο τα προβλήματα στον πυρήνα του αρχικού παιχνιδιού. Η μικρή διάρκεια, οι σεναριακές ανοησίες και ο κακός σχεδιασμός παραμένουν. Αν το απλό Ninja Gaiden 3 είναι ένα κακό παιχνίδι, τότε το Razor’s Edge είναι ένα απλά serviceable παιχνίδι και τίποτα άλλο. Στην καλύτερη περίπτωση, μιλάμε πιο πολύ για ξαναζεσταμένο φαγητό, παρά για κάποια καινούργια ουσιαστική προσθήκη.

Σε γενικές γραμμές, όλα τα παιχνίδια αντέχουν άνετα στον χρόνο και ακόμα και σήμερα είναι σκέτη απόλαυση να βλέπεις τον Ryu να κάνει τα Izuna Drops και τα Ultimate Techniques σε όποιον κακομοίρη βρεθεί μπροστά του. Πρέπει όμως να σημειωθεί ότι οι εκδόσεις των Sigma 1 και Sigma 2 παιχνιδιών που έρχονται στο Master Collection βασίζονται στις Plus εκδόσεις που είχαν κυκλοφορήσει στο PS Vita και έχουν κάποια επιπλέον πράγματα σε σχέση με τις εκδόσεις του PlayStation 3, αλλά παρ' όλα αυτά χρησιμοποιούν τα assets και τα textures της έκδοσης του PlayStation 3.

Όλα τα παιχνίδια έχουν πλέον ένα ακόμα πιο εύκολο επίπεδο δυσκολίας, το Hero mode, στο οποίο άμα η ζωή του Ryu φτάσει σε χαμηλά επίπεδα, ο Ryu ξεκινάει να αμύνεται και να αποφεύγει από μόνος του, κάνοντας πάνω-κάτω αδύνατο το να πεθάνετε. Ένα νέο mode που έχει προστεθεί στο Sigma 2 είναι το Ninja Race, στο οποίο διαγωνίζεστε για το πόσο γρήγορα μπορείτε να βγάλετε ένα chapter. Επιπλέον, όλα τα DLCs που έχουν βγει, όπως τα κοστούμια και τα extra modes περιλαμβάνονται στο πακέτο. Δυστυχώς, για προφανείς λόγους, έχουν αφαιρεθεί όλα τα online στοιχεία του παιχνιδιού. Στα Team Missions, ο δεύτερος χαρακτήρας ελέγχεται αποκλειστικά από την AI και τα clan battles έχουν αφαιρεθεί εντελώς. Μπορεί να ήταν πολύ διασκεδαστικό να παίζεις τα tag missions παρέα με έναν φίλο, αλλά για να πω όμως την αλήθεια, τουλάχιστον στο Ninja Gaiden 3, δεν χάσαμε και τίποτα ιδιαίτερο. Τα clan battles ήταν μια αποτυχημένη multiplayer προσπάθεια και τα Ninja Trials θέλουν skill, αλλά μπορούν πλέον να βγουν και από έναν παίκτη μόνο του. 

Στον τεχνικό τομέα, δεν θα μπορούσα να ζητήσω κάτι παραπάνω. Όλα τα παιχνίδια τρέχανε στις αρχικές κονσόλες στα 60fps, αλλά η ανάλυση σε πολλές περιπτώσεις υπέφερε. Τώρα όλα τα παιχνίδια τρέχουν σε ανάλυση 1080p στις βασικές κονσόλες, σε 4K στις αναβαθμισμένες κονσόλες και σε 720p στο Switch. Και επιτέλους δεν υφίσταται πλέον το screen tearing που μάστιζε το Sigma 2 στο PlayStation 3. Προσωπικά, όμως, θεωρώ μεγάλη σπατάλη το ότι δεν επανάφεραν πλήρως τα αίματα στο Sigma 2 τώρα που έχουμε δυνατότερο hardware στα χέρια μας.

Για όσους δεν γνωρίζουν για τι πράγμα μιλάω, στη δυτική έκδοση του Ninja Gaiden Sigma 2+, του PS Vita, υπήρχε η επιλογή να παίξεις το παιχνίδι με την ποσότητα αίματος που υπήρχε στο PlayStation 3, αλλά προστέθηκε και μια επιπλέον επιλογή που επαναφέρει όλη την ποσότητα αίματος από την έκδοση του Xbox 360. Η Team Ninja πρόσθεσε τα πάντα από την έκδοση του PS Vita, δεν μπορούσε να προσθέσει και αυτό; Ναι, ξέρω ότι το αποτέλεσμα είναι μόνο οπτικό και δεν αλλάζει κάτι στο gameplay, αλλά δυστυχώς φαίνεται πολύ περίεργο από τη στιγμή που στο πρώτο και στο τρίτο παιχνίδι κοκκινίζει το μάτι σου από τα αίματα. Όπως είπα, σίγουρα δεν είναι κάποιο dealbreaker, αλλά εξακολουθεί να είναι μια χαμένη ευκαιρία.

Το Ninja Gaiden: Master Collection δεν ξέρω αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί όντως master, αλλά είναι σίγουρα ένα πάρα πολύ τίμιο collection. Στην τιμή των 40€ έχετε ένα πακέτο με μια από τις σειρές-σταθμούς τόσο στο είδος των hack and slash, όσο και των video games γενικότερα. Όλα τα παιχνίδια έχουν δεχτεί το ρετουσάρισμα που αξίζουν, έχουν επιπλέον προσθήκες και όλα παίζονται πάρα πολύ ευχάριστα ακόμα και σήμερα, σαν να μην έχουν γεράσει ούτε μία μέρα. Οι χειρισμοί έχουν ακόμα τέλεια απόκριση και το να ξεκάνεις ό,τι εχθρικό ninja ή δαίμονα βρίσκεται μπροστά σου χρησιμοποιώντας το μεγάλο οπλοστάσιο του Ryu δεν γίνεται ποτέ βαρετό. Ένα μεγάλο θετικό της σειράς είναι ότι κάθε παιχνίδι είναι φτιαγμένο για να παίζεται και σε υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας, με τους εχθρούς να διαφοροποιούνται στις μεγαλύτερες δυσκολίες, οπότε σίγουρα θα σας δώσει και άφθονες ώρες διασκέδασης (ή και μαζοχισμού).

Για τους κατόχους του Xbox, αυτή η συλλογή ίσως και να είναι αχρείαστη, καθώς όλα τα παιχνίδια παίζονται και μέσω του backwards compatibility. Για όλους τους υπόλοιπους λάτρεις των hack and slash, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και προσθέστε αυτό το πακέτο στη συλλογή σας για να δείτε πως ξεκίνησε μια σειρά στην οποία χρωστάει πολλά ένα μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Ακονίστε το Dragon Sword σας, ξεκινήστε τα Ultimate Techniques και τα Izuna Drops και ας ευχηθούμε όλοι ένα καλύτερο μέλλον για τον Ryu Hayabusa και να μην μείνει μόνο στο Dead or Alive.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Ninja Gaiden: Master Collection - Review

Συντάκτης
11 Ιουνίου 2021
Developer

Team Ninja

Publisher

Koei Tecmo

Διανομή

CD Media

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4 / Xbox One / Nintendo Switch

Tested on

PlayStation 4 Pro

Κυκλοφορία

10 Ιουνίου 2021

Είδος

Hack and Slash

PEGI

18

Θετικά

+ Τα παιχνίδια στέκονται πάρα πολύ καλά για την ηλικία τους
+ Έχουν γίνει διάφορες προσθήκες στις αρχικές εκδόσεις του PlayStation 3
+ Η χαρά του φαν των hack and slash
+ Πολύ καλή τιμή για αυτά που παίρνετε

Αρνητικά

- Το Ninja Gaiden 3 Razor's Edge εξακολουθεί να είναι το απογοητευτικό τέλος της τριλογίας
- Παρά τις νέες προσθήκες, δεν επανήλθε το splatter από την έκδοση του PS Vita
- Η κάμερα εξακολουθεί να είναι κάτι λιγότερο από ιδανική

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
8.0
Συνοψίζοντας

Το Ninja Gaiden: Master Collection δεν ξέρω αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί όντως master, αλλά είναι σίγουρα ένα πάρα πολύ τίμιο collection. Στην τιμή των 40€ έχετε ένα πακέτο με μια από τις σειρές-σταθμούς τόσο στο είδος των hack and slash, όσο και των video games γενικότερα. Όλα τα παιχνίδια έχουν δεχτεί το ρετουσάρισμα που αξίζουν, έχουν επιπλέον προσθήκες και όλα παίζονται πάρα πολύ ευχάριστα ακόμα και σήμερα, σαν να μην έχουν γεράσει ούτε μία μέρα. Οι χειρισμοί έχουν ακόμα τέλεια απόκριση και το να ξεκάνεις ό,τι εχθρικό ninja ή δαίμονα βρίσκεται μπροστά σου χρησιμοποιώντας το μεγάλο οπλοστάσιο του Ryu δεν γίνεται ποτέ βαρετό. Ένα μεγάλο θετικό της σειράς είναι ότι κάθε παιχνίδι είναι φτιαγμένο για να παίζεται και σε υψηλότερα επίπεδα δυσκολίας, με τους εχθρούς να διαφοροποιούνται στις μεγαλύτερες δυσκολίες, οπότε σίγουρα θα σας δώσει και άφθονες ώρες διασκέδασης (ή και μαζοχισμού).

Για τους κατόχους του Xbox, αυτή η συλλογή ίσως και να είναι αχρείαστη, καθώς όλα τα παιχνίδια παίζονται και μέσω του backwards compatibility. Για όλους τους υπόλοιπους λάτρεις των hack and slash, κάντε τη χάρη στον εαυτό σας και προσθέστε αυτό το πακέτο στη συλλογή σας για να δείτε πως ξεκίνησε μια σειρά στην οποία χρωστάει πολλά ένα μεγάλο μερίδιο της αγοράς. Ακονίστε το Dragon Sword σας, ξεκινήστε τα Ultimate Techniques και τα Izuna Drops και ας ευχηθούμε όλοι ένα καλύτερο μέλλον για τον Ryu Hayabusa και να μην μείνει μόνο στο Dead or Alive.

8.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1