Paradise Lost - Review

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 24 Μαρτίου 2021

Κλασικό setting: Τι θα είχε γίνει αν οι Ναζί είχαν κερδίσει τον πόλεμο; Πώς θα ήταν ο κόσμος; Το έχουμε δει πολλές φορές σε ταινίες, παιχνίδια και κάθε είδους έργο γενικότερα. Συνήθως, μάλιστα, δεν υπάρχουν αρκετές αισθητικές ή σεναριακές διαφορές σε κάθε προσπάθεια ώστε να δικαιολογείται επαρκώς αυτή η ιδέα, σε όλες τις εκφάνσεις της, με αποτέλεσμα να μην είναι ξεκάθαρο το γιατί ασχολείται ένας δημιουργός με αυτό το σενάριο.

Ξεκινώντας το Paradise Lost, είχα την εικόνα πως είναι ένας τίτλος που πατάει σε αυτό το κόνσεπτ, στο “what if” σενάριο. Δεν ήξερα τίποτα άλλο για το παιχνίδι και, βλέποντας μερικά σκόρπια βίντεο και κάποια στιγμιότυπα, μου δόθηκε η εντύπωση πως θα παίξω κάτι σαν BioShock σε κόσμο όπου επικράτησαν οι Ναζί. Ωστόσο, τελικά δεν είναι ακριβώς έτσι, αφού το Paradise Lost είναι μία αφηγηματική περιπέτεια, ένα walking simulator όπως λέμε, που μας βάζει στον ρόλο ενός πιτσιρικά από την Πολωνία που, μετά τον θάνατο της μητέρας του, περιπλανιέται και βρίσκει ένα υπόγειο καταφύγιο των Ναζί, το οποίο και εξερευνά. Πάντως, στον κόσμο του παιχνιδιού, ο πόλεμος κράτησε πολύ περισσότερο, και μετά από τη ρίψη πυρηνικών προκλήθηκαν ανείπωτες καταστροφές και προέκυψε ραδιενέργεια.

Αυτό που κάνει αμέσως εντύπωση είναι η πολύ αργή ταχύτητα με την οποία κινείται ο πρωταγωνιστής, και ο ατσούμπαλος τρόπος χειρισμού του, που καθιστά δύσκολη τη στόχευση των αντικειμένων (παίζουμε σε πρώτο πρόσωπο) για να αλληλεπιδράσουμε μαζί τους, τουλάχιστον με χειριστήριο. Επίσης, υπάρχει ένα παράξενο σύστημα με το οποίο ανοίγουμε πόρτες και τραβάμε μοχλούς, το οποίο δεν έχει κανένα νόημα και μερικές φορές κουράζει, αφού για παράδειγμα βρίσκουμε ένα κλειδί, το βάζουμε στην πόρτα με το αργόσυρτο αυτό σύστημα, και μετά ξαναβλέπουμε τον ίδιο μηχανισμό για να ανοίξουμε την πόρτα. Καταλαβαίνω ότι τέτοιου είδους mechanics εισάγονται για να αυξηθεί το immersion, όμως το να πατάω το R2 κρατημένο και να σπρώχνω τον μοχλό προς μια κατεύθυνση δεν προσθέτει πολλά, ειδικά μετά από 10 φορές.

Για να αυξηθεί το immersion εικάζω πως επιλέχθηκε και η αργή ταχύτητα της κίνησης, ώστε να «ρουφήξουμε» όλα τα περιβάλλοντα, να χαθούμε μέσα τους και να γίνουμε ένα με τον κόσμο. Κατανοητή και αυτή η μέθοδος, κουραστική επίσης όμως, ειδικά όταν βρισκόμαστε σε κάπως ευρύχωρες τοποθεσίες χωρίς αυστηρό pathfinding. Βέβαια, με την αργή κίνηση αυξάνεται και η διάρκεια του τίτλου, που φτάνει περίπου τις 3-4 ώρες, ενώ αν τρέχαμε θα έπεφτε στις 2 ενδεχομένως. Όχι μία ιδανική λύση, σε κανένα πρόβλημα, όπως και να ‘χει.

Μάλιστα, ο όρος walking simulator αν και ποτέ δεν είναι ακριβώς σωστός, εδώ πλησιάζει πολύ, αφού στο Paradise Lost δεν υπάρχουν γρίφοι ή άλλες δραστηριότητες, εκτός από μερικές πάρα πολύ απλοϊκές του τύπου «βρες ένα αντικείμενο, βάλ’ το στην εσοχή». Έτσι, η βασική μας ασχολία είναι να περπατάμε και να ακούμε διαλόγους (και, απροσδόκητα, να επιλέγουμε τις απαντήσεις του πρωταγωνιστή –με μέτριο και κάπως άνισο voice acting γενικά, αλλά και κάποιες ενδιαφέρουσες επιλογές απόκρισης), αλλά και να διαβάζουμε σημειώματα που στήνουν το πλούσιο lore του κόσμου. Αν αυτό είναι κακό ή όχι έγκειται στις προτιμήσεις σας ως επί το πλείστον, ωστόσο δεν θα αρνηθώ ότι το συγκεκριμένο παιχνίδι και το setting του θα επωφελούνταν πολύ από πραγματικούς γρίφους, αλλά και από άλλου είδους δραστηριότητες, όπως ενδεχομένως stealth τμήματα, και τελικά η απουσία τους -έστω και σε απλή μορφή- έχει ως αποτέλεσμα ένα άδειο και ενίοτε βαρετό gameplay.

Όπως και να ‘χει, ο υπόγειος κόσμος που θα εξερευνήσετε πράγματι θυμίζει BioShock, όμως δεν πρόκειται για κόπια, καθώς εμφανίζει δικά του χαρακτηριστικά. Κάποια κομμάτια του υποβάθρου είναι χιλιοπαιγμένα, ιδίως όσα έχουν να κάνουν με τους Ναζί και τις πρακτικές τους, όμως υπάρχουν άλλα στοιχεία που προκαλούν έκπληξη. Το Paradise Lost «παντρεύει» την αισθητική της εποχής του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου με ρετρο-φουτουριστικά και post apocalypse χαρακτηριστικά, αφού το καταφύγιο είναι έρημο και κατεστραμμένο ενώ στον έξω κόσμο δεν φαίνεται να έχει τίποτα εκτός από χιόνι. Στη συνέχεια, το μείγμα αυτό πασπαλίζεται με παγανιστικές ιστορίες, με μαγεία και πολωνικό φολκλόρ και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον, με μερικά σημεία μάλιστα να είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτα και έντονα. Η πλοκή είναι σχετικά απλή και δεν προσφέρει τεράστιες συγκινήσεις, όμως είναι επαρκής αιτία για να πάμε σε αυτήν την περιπέτεια και να ανακαλύψουμε τον ιδιαίτερο αυτόν κόσμο.

Τα γραφικά και ο σχεδιασμός ενισχύουν έξυπνα την ατμόσφαιρα, με εντυπωσιακά κατεστραμμένα τοπία και κτίσματα, με παράταιρες παραλίες κάτω από επιβλητικά βράχια και καλύβες σε υπόγεια βουνά, αλλά και γυαλιστερές πόλεις με τεχνητά φώτα στον ουρανό. Η ατμόσφαιρα προξενεί αισθήματα μοναξιάς ενώ υπάρχει και ένα αρμόζον vibe τρόμου να πλανάται στον αέρα, χωρίς να παίρνει ποτέ σάρκα και οστά. Η περιήγηση στους χώρους αυτούς, αν και δεν είναι καλοστημένη όσον αφορά στους μηχανισμούς, είναι ενδιαφέρουσα συνεχώς εξαιτίας του lore και της οπτικής παρουσίασης. Η μουσική βοηθάει επίσης και ταιριάζει πάντοτε χωρίς να παίρνει τον κεντρικό ρόλο. Πρόκειται για μία μικρή παράγωγη και έτσι συγχωρούνται πολλά, ενώ είναι αναμενόμενες και κάποιες εκπτώσεις, και τελικά το αποτέλεσμα κρίνεται ως επιτυχημένο για τα δεδομένα του, παρά τις ελλείψεις (πιο ενοχλητικό στοιχείο, το animation του σώματος του πρωταγωνιστή, και οι κινήσεις του γενικότερα, που θυμίζουν σώματα σε VR που λυγίζουν αλλόκοτα).

Τελικά, το Paradise Lost δεν έχει να προσφέρει πολλά μέσω του gameplay του, ενώ κάποιες ατέλειες το πλήττουν αρκετά και καταντά αγγαρεία αρκετές φορές. Ωστόσο, ο κόσμος που έχουν πλάσει οι δημιουργοί είναι συναρπαστικός και η ιστορία διατηρεί το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Αν η εταιρεία ανάπτυξης είχε πειραματιστεί λίγο περισσότερο με τη δομή και είχε σπάσει τα αυστηρά όρια του αφηγηματικού walking simulator, το παιχνίδι της θα μπορούσε να ανέβει πιο ψηλά ποιοτικά, όμως ως έχει, για fans του είδους αυτού που ξέρουν τι θα παίξουν είναι μία ευχάριστη εμπειρία με κάποιες ιδιαίτερες ιδέες.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review. 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Paradise Lost - Review

Συντάκτης
24 Μαρτίου 2021
Developer

PolyAmorous

Publisher

All in! Games

Πλατφόρμες

PC / PS4 / Xbox One

Tested on

PS4

Κυκλοφορία

24 Μαρτίου 2021

Είδος

Adventure

PEGI

16

Θετικά

+ Όμορφο, ατμοσφαιρικό, με ιδιαίτερες σχεδιαστικές πινελιές
+ Ενδιαφέρουσα πλοκή και πετυχημένο lore
+ Εξαιρετική ατμόσφαιρα

Αρνητικά

- Ελλείψεις σε animation και χειρισμό
- Κουραστικό mechanic αλληλεπίδρασης
- Άνισο voice-acting
- Πολύ αργή ταχύτητα κίνησης
- Απουσία δραστηριοτήτων στο gameplay

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.5
0.1
Συνοψίζοντας

Το Paradise Lost δεν έχει να προσφέρει πολλά μέσω του gameplay του, ενώ κάποιες ατέλειες το πλήττουν αρκετά και καταντά αγγαρεία αρκετές φορές. Ωστόσο, ο κόσμος που έχουν πλάσει οι δημιουργοί είναι συναρπαστικός και η ιστορία διατηρεί το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Αν η εταιρεία ανάπτυξης είχε πειραματιστεί λίγο περισσότερο με τη δομή και είχε σπάσει τα αυστηρά όρια του αφηγηματικού walking simulator, το παιχνίδι της θα μπορούσε να ανέβει πιο ψηλά ποιοτικά, όμως ως έχει, για fans του είδους αυτού που ξέρουν τι θα παίξουν είναι μία ευχάριστη εμπειρία με κάποιες ιδιαίτερες ιδέες.

6.5
Βαθμός
0.1
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1