Pendragon - Review

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 23 Σεπτεμβρίου 2020

Το Pendragon είναι ένα roguelike παιχνίδι στρατηγικής που αφηγείται ένα κομμάτι της ιστορίας του βασιλιά Αρθούρου, τη Μάχη του Κάμλαν, την τελευταία του μάχη, με αντίπαλο τον Μόρντρεντ, τον προδότη γιο του. Αν έχετε διαβάσει τη σχετική ιστορία, ή αν έχετε ασχοληθεί με τη Φαντασία, σίγουρα θα έχετε έστω σφαιρική γνώση για τα γεγονότα αυτά. Ωστόσο, έρχεται η Inkle με το νέο της παιχνίδι, το Pendragon, να δώσει τη δική της πινελιά και να πλάσει τους θρύλους εκ νέου με τη γνωστή από τις προηγούμενες δημιουργίες της ιδιαίτερη ικανότητα στην αφήγηση.

Δεν ξέρω πόσο ενδιαφέρον υπάρχει για ένα τέτοιο εγχείρημα, για μία ακόμα εξιστόρηση των θρύλων του Αρθούρου, ούτε εγώ είχα πολλή όρεξη για κάτι τέτοιο, ομολογώ, όμως οι εξαιρετικές δουλειές της εταιρείας στα Heaven's Vault και 80 Days αρκούσαν για να κινηθεί η προσοχή μου. Ευτυχώς! Αμέσως φαίνεται πως η Inkle έχει πρόθεση να βάλει τη σφραγίδα της στους θρύλους αυτούς και να διηγηθεί ιστορίες με τρόπο εφικτό αποκλειστικά μέσω των εργαλείων ενός βιντεοπαιχνιδιού.

Τι κάνει, λοιπόν, το Pendragon: Βάζει ως σεναριακό υπόβαθρο, ως αφετηρία, την επικείμενη Μάχη του Κάμλαν, και μας δίνει τον έλεγχο άλλων χαρακτήρων, πέραν του Αρθούρου, για να δούμε τα γεγονότα από τη δική τους οπτική γωνία, μετά την πτώση του Κάμελοτ και τη διάλυση της Στρογγυλής Τραπέζης. Αρχικά μπορούμε να επιλέξουμε μεταξύ της βασίλισσας Γκουίνεβιρ και του ιππότη Λάνσελοτ, ενώ στην πορεία ξεκλειδώνονται πολλοί ακόμα χαρακτήρες, όπως η αινιγματική μάγισσα Μοργκάνα λε Φέι. Ο κάθε χαρακτήρας ξεκινά από διαφορετικό σημείο του χάρτη και έχει δική του προσωπικότητα, που επηρεάζει τις αντιδράσεις του σε όσα εκτυλίσσονται και την ήδη θεσπισμένη σχέση του με τον Αρθούρο και το Βασίλειο.

Αφού ξεκινήσουμε, σε συγκεκριμένη τοποθεσία με τον κάθε χαρακτήρα, βγαίνουμε στον χάρτη που απαρτίζεται από τυχαία γεγονότα σε κάθε playthrough. Έτσι, ο Λάνσελοτ κατεβαίνει στην αρχή πάντοτε από μία βάρκα, ωστόσο το τι θα συμβεί από εκεί και ύστερα ποικίλλει. Μία φορά ο βαρκάρης μπορεί να αποφασίσει να έρθει μαζί μας στην περιπέτεια. Την επόμενη, θα μας αποχαιρετίσει στα γρήγορα, πριν χαθεί στο σκοτάδι. Ίσως συναντήσουμε αμέσως κάποιον άλλον Ιππότη, ή τη Μοργκάνα, ή μία από τις πολλές προσωπικότητες της ιστορίας, είτε είναι βασικό μέρος της, είτε απλώς χωρικός. Μπορεί όμως να μείνουμε μόνοι σε όλο το ταξίδι, ή να πεθάνουμε σε μερικά λεπτά από το δάγκωμα ενός φιδιού. Όπως συνηθίζεται σε παιχνίδια τύπου roguelike, οι πιθανότητες είναι πολλές και όχι πάντοτε με θετικά αποτελέσματα.

Η βασική ιδέα είναι απλή, λοιπόν, και την έχουμε δει πολλές φορές, σε διάφορες εκδοχές της. Οι ουσιώδεις επεμβάσεις όμως της Inkle στη δομή και τον ρυθμό της αφήγησης δίνουν ένα σύνολο που είναι φρέσκο, μοναδικό και ιδιαίτερο. Ένα σημείο της προσέγγισης που κάνει γρήγορα εντύπωση είναι η διάρκεια ενός πλήρους playthrough, μέχρι να δούμε τον τερματισμό, που είναι πολύ σύντομη, αγγίζοντας περίπου τη μία ώρα. Την πρώτη φορά που τερμάτισα το Pendragon, η διάρκεια μου φάνηκε προβληματική και απογοητεύτηκα. Συνέχισα, φυσικά, να παίζω και γρήγορα είδα το κάδρο που έχει στήσει η Inkle με μαεστρία. Τα δύο επόμενα playthough που έκανα ήταν με τον ίδιο χαρακτήρα, την Γκουίνεβιρ. Σύντομα συνειδητοποίησα πως τα γεγονότα, οι διάλογοι, οι χαρακτήρες και ό,τι άλλο συνάντησα σε κάθε μία από τις μίνι-περιπέτειες αυτές, ήταν εντελώς διαφορετικά κάθε φορά, εξαιτίας του παράγοντα της τύχης, αλλά και των επιλογών μου. Και, δεν μιλάω για αλλαγές που απλώς διαφοροποιούν ελαφρώς το ύφος, ή που δίνουν άλλη χροιά σε έναν χαρακτήρα: ήταν πράγματι τρία διαφορετικά playthoughs, με κοινή βάση μόνο την αρχή και το τέλος (περίπου, καθώς η τελική μάχη και ο τερματισμός αλλάζουν αρκετά ανάλογα με τις επιλογές και τη στρατηγική μας).

Μάλιστα, οι επιλογές και η έκβαση του σεναρίου δεν βασίζονται μόνο σε οθόνες τύπου “multiple choice” όπου διαλέγουμε την απάντηση που μας ταιριάζει περισσότερο. Στο Pendragon, gameplay και αφήγηση είναι τόσο συνδεδεμένα, που δεν ξεχωρίζουν μεταξύ τους και δεν σπάει η ψευδαίσθηση πως παίζουμε σε μία «ζωντανή» ιστορία. Για να εξηγήσω περαιτέρω τι εννοώ, αρχικά πρέπει να περιγράψω το gameplay του τίτλου.

Στο Pendragon διαλέγουμε, σε έναν μεγάλο χάρτη τύπου “overworld”, πού θα πάμε, συνήθως μεταξύ δύο επιλογών και, όταν φτάσουμε, μπαίνουμε σε μία μικρή «σκακιέρα», σε grid, από αυτά που συνηθίζονται σε παιχνίδια στρατηγικής. Οι χαρακτήρες που χειριζόμαστε «χρωματίζουν» το ταμπλό όπου κινούνται και αποκτούν επιπλέον δυνατότητες όσο βρίσκονται στο δικό μας χρώμα, έναντι του εχθρικού. Μπορούμε να κινούμαστε κατά ένα τετραγωνάκι όταν είναι η σειρά μας, σε τέσσερις κατευθύνσεις (μπροστά, πίσω, αριστερά, δεξιά), ενώ αν σπαταλήσουμε τη σειρά μας έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε στάση για να κινούμαστε διαγώνια, χάνοντας όμως τις επιθέσεις μας, εκτός αν έχουμε ειδικές ικανότητες. Κάθε χαρακτήρας, δικός μας ή εχθρός, φεύγει από το πεδίο της μάχης με ένα χτύπημα και, αν δεν υπάρχει σύμμαχος για να τον σώσει (αν πρόκειται για δικό μας χαρακτήρα), πεθαίνει οριστικά.

Πρόκειται για ένα πολύ απλό σύστημα που θυμίζει έντονα σκάκι, χωρίς όμως τους ξεχωριστούς κανόνες κίνησης για κάθε πιόνι. Εισάγονται κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά, όπως οι προμήθειες και το ηθικό, που επηρεάζουν την κατάσταση εκτός και εντός μάχης. Πολύ σημαντικός είναι  ο τρόπος με τον οποίο διεξάγονται οι διάλογοι. Όταν μπαίνουμε σε μία άγνωστη περιοχή, είναι, πολλές φορές, σκοτεινή και πρέπει να την εξερευνήσουμε για να δούμε τα περιεχόμενά της. Έτσι, μπορεί να βλέπουμε πως υπάρχουν χαρακτήρες μπροστά μας, αλλά να μην γνωρίζουμε αν είναι φίλοι ή εχθροί. Όταν τους εντοπίσουμε, στις μικρού μεγέθους αλλά αρκετής ποικιλίας πίστες, μιλάμε μαζί τους. Ο διάλογος ξετυλίγεται σε κάθε μας κίνηση· ένα βήμα μπροστά, ο χαρακτήρας μας ρωτάει τον άγνωστο «Ποιος είσαι;» Εκείνος, οπισθοχωρεί και μας λέει να φύγουμε. Αλλάζουμε στάση, απαντάμε, κινείται δεξιά, μιλάει, και αυτό συνεχίζεται μέχρι να υπάρξει αποτέλεσμα, που μπορεί να είναι είτε μία γνωριμία, μία συμβουλή, η ένταξη του αγνώστου στην ομάδα μας, μία μονομαχία, ή και τίποτα, αν απλώς φύγουμε.

Οι συναντήσεις μοιάζουν με χορογραφίες, με κομμάτια θεατρικού έργου με χορό και τραγούδι, και είναι συνήθως διαδραστικές, αφού μας επιτρέπεται να επιτεθούμε ή να γυρίσουμε την πλάτη και να φύγουμε. Το ηθικό, μάλιστα, επηρεάζει αυτές τις αποφάσεις, καθώς λειτουργεί σαν μετρητής που περιορίζει τον χρόνο που μπορούμε να μείνουμε σε κάθε μάχη. Έτσι, μια φορά αντιμετώπιζα μια αγέλη τεράστιων αρουραίων και έπεσε στη μάχη ένας σύντροφός μου, όμως το ηθικό ήταν πολύ χαμηλό και η υπόλοιπη ομάδα τράπηκε σε φυγή, αφήνοντάς τον να πεθάνει αβοήθητος. Οι άλλοι χαρακτήρες, μάλιστα, αναγνωρίζουν το γεγονός ύστερα, μιλώντας για τον νεκρό. Ακόμα, αναγνωρίζονται και άλλες καταστάσεις: αν μας στριμώξει ένας εχθρός, μπορεί –καθώς ο διάλογος συνεχίζεται σχεδόν σε κάθε βήμα, σχεδόν σε κάθε μάχη- να σχολιάσει το ότι βρισκόμαστε σε αδιέξοδο και να μιλήσει για το πλεονέκτημά του.

Σε παρόμοιο ύφος, δεν υπάρχουν levels, πόντοι εμπειρίας ή εξοπλισμοί και οι μόνες αναβαθμίσεις που λαμβάνουμε είναι νέα skills για τους χαρακτήρες, και η εξοικείωση με τα συστήματα και τους τύπους εχθρών. Για παράδειγμα, μετά από μερικές ώρες, θα μάθετε ακριβώς πώς συμπεριφέρεται ένας ποντικός ή μία αράχνη, πώς κινούνται στη σκακιέρα, πώς επιτίθενται και τι αδυναμίες έχουν. Τα skills τα αποκτούμε όταν συμβαίνουν σημαντικά γεγονότα, όπως όταν σώσουμε έναν σύντροφο από βέβαιο θάνατο, αλλά και όταν η Γκουίνεβιρ αποφασίσει αν αγαπά ή όχι τον Αρθούρο. Κάποιοι χαρακτήρες, μάλιστα, έχουν δικές τους, ξεχωριστές ικανότητες, όπως για παράδειγμα η Μοργκάνα λε Φέι, που μπορεί να επηρεάζει τα ζώα με τη μαγεία της. Οι διαθέσιμες ικανότητες, πάντως, θα μπορούσαν να είναι περισσότερες και να διαφέρουν πιο έντονα μεταξύ τους, αν και πράγματι μερικές μπορούν να αλλάξουν τη ροή και την προσέγγιση της μάχης, σε συνδυασμό με τις ιδιότητες του terrain στο οποίο βρίσκονται οι χαρακτήρες μας.

Κάθε ιστορία που προκύπτει, είτε μιλάμε για τη συνολική ενός playthrough είτε για μικρά, μεμονωμένα γεγονότα, συνοδεύεται από υψηλού επιπέδου writing, με πολύ κομψούς διαλόγους, γρήγορους, άμεσους, χωρίς φανφάρες. Η Inkle έχει κάνει εξαίσια δουλειά και το Pendragon μπορεί άνετα να σας διασκεδάσει για πολλές ώρες, αν δώσετε περισσότερη βάση στην πλοκή παρά στα συστήματα στρατηγικής. Δεν είναι πως δεν πετυχαίνει ως strategy παιχνίδι, κάθε άλλο μάλιστα, καθώς οι απλοί του μηχανισμοί είναι πολύ ευχάριστοι. Ωστόσο, το βάρος πέφτει ξεκάθαρα στην αφήγηση και αν δεν σας αρέσει να διαβάζετε κείμενα θα χάσετε το βασικότερο κομμάτι του παιχνιδιού, και θα ήταν προτιμότερο να παίξετε έναν τίτλο που εστιάζει περισσότερο στις στρατηγικές μάχες, αν αυτό επιθυμείτε.

Τα λίγα ελαττώματα που εντοπίζονται στο gameplay του Pendragon έχουν να κάνουν με τον χειρισμό του και το interface, που στο overworld μπερδεύουν και δεν ξέρουμε πού μπορούμε να πάμε και πού όχι, ενώ στις μάχες μας δυσκολεύουν όταν επιλέγουμε με το ποντίκι χαρακτήρες που βρίσκονται δίπλα-δίπλα. Επίσης, διάφοροι μηχανισμοί και λειτουργίες δεν είναι αρκετά σαφείς και κάποιες ελλείψεις που προκύπτουν, όπως για παράδειγμα η αδυναμία πρόβλεψης της επόμενης σειράς των εχθρών, καθώς δεν είναι ξεκάθαρη στον παίκτη, δημιουργούν προβλήματα.

Η δυσκολία της μάχης είναι επαρκής, σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει τα πολύ σκληρά roguelikes, αλλά είναι αρκετή για να σας στήσει στον τοίχο –ιδιαίτερα στην τελευταία μάχη. Ο βαθμός δυσκολίας αρχικά είναι συγκεκριμένος, και όσο παίζουμε ξεκλειδώνουμε υψηλότερα επίπεδα. Επίσης, οι χαρακτήρες γίνονται διαθέσιμοι με έξυπνο τρόπο: δεν υπάρχουν πόντοι, λεφτά ή κάτι παρόμοιο και ο κάθε ένας ξεκλειδώνεται μόλις τον εντοπίσουμε σε ένα playthrough παίζοντας με κάποιον άλλον. Έτσι, κάθε πτυχή του gameplay σχετίζεται έστω και αμυδρά με το σενάριο και έχουμε ένα εξαιρετικό σύνολο, γεμάτο σπινθηροβόλους διάλογους, καλογραμμένους, συνεπείς χαρακτήρες και ενδιαφέρουσες καταστάσεις.

Ενδιαφέρον έχει η χορογραφία μάχης-διαλόγου, καθώς εξαιτίας της προκύπτουν διάφορες απρόβλεπτες καταστάσεις. Για παράδειγμα, σε μία συνάντηση που αισθανόμαστε ότι θα γίνει γρήγορα εχθρικό το κλίμα, θέλουμε να φύγουμε γρήγορα. Αν πράγματι φύγουμε, μπορεί να χάσουμε ένα κομμάτι διαλόγου που φανερώνει ότι τελικά δεν συναντήσαμε εχθρούς, αλλά φίλους, οι οποίοι θα έρχονταν μαζί μας. Οπότε, η έκβαση των γεγονότων στο πλαίσιο μιας συνάντησης μπορεί να αλλάξει άρδην με βάση το πόσο θα μείνουμε εκεί, γεγονός που μας βάζει σε μία μόνιμη κατάσταση εγρήγορσης: το να μείνουμε είναι επικίνδυνο και μπορεί να μας οδηγήσει σε game over, αν φύγουμε όμως ίσως χάσουμε έναν companion ή μία όμορφη ιστορία. Μάλιστα, στις συναντήσεις αυτές δεν υπάρχει πάντα αυστηρός στόχος, καθώς, ακόμα και στις μάχες, αν φτάσουμε στο τέλος της σκακιέρας περνάμε στην επόμενη περιοχή, αποφεύγοντας την αναμέτρηση. Ακόμα και στις περιπτώσεις αυτές, παραμένει το στοιχείο της στρατηγικής, αφού οι εχθροί δεν μας αφήνουν να φύγουμε εύκολα και μας κόβουν τον δρόμο. Ωστόσο, υπάρχουν περιοχές που είναι εντελώς άδειες και πρέπει απλώς να κινούμαστε πέρα δώθε, χωρίς κανέναν απέναντί μας, αν θέλουμε να διαβάσουμε τον διάλογο –κάτι που, όταν συμβαίνει, είναι παράταιρο και λίγο κουραστικό.

Το writing στους διαλόγους είναι εξαιρετικό, αλλά δεν μένει εκεί μόνο, αφού περιγράφει σχεδόν όσα συμβαίνουν μπροστά μας σε τρίτο πρόσωπο. Αν, για παράδειγμα, περάσουμε δίπλα από έναν λύκο που ετοιμάζεται για επίθεση, θα ενημερωθούμε με ένα μήνυμα του στιλ «Ο λύκος δαγκώνει τον αέρα και η Γκουίνεβιρ περνά την τελευταία στιγμή από τα σαγόνια του». Οι πινελιές αυτές δίνουν προσωπικότητα στο Pendragon και ενισχύουν πολύ την ατμόσφαιρά του, που είναι υπέροχη. Τα περιβάλλοντα, αλλά και οι χαρακτήρες, θυμίζουν επιτραπέζιο παιχνίδι και δίνουν πολύ «χειροπιαστή» αίσθηση, σαν να έχουν στηθεί με χαρτόνια και να έχουν βαφτεί στο χέρι με νερομπογιές. Τα χρώματα είναι πολύ έντονα όπου χρειάζονται και ζοφερά αλλού, και το στήσιμο των επιπέδων δημιουργεί άμεσα την αίσθηση πως είναι τοποθεσίες με βάθος και υπόσταση, παρ’ όλο που αποτελούνται από μερικά μόνο τετραγωνάκια. Δυστυχώς, η roguelike φύση του Pendragon το αναγκάζει να επαναλαμβάνει εδώ κι εκεί διαλόγους και συμβάντα (ακόμα και με διαφορετικούς χαρακτήρες), κάτι που είναι κατανοητό και ίσως αναπόφευκτο, αλλά κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του εξαιτίας του πολύ υψηλού επιπέδου του writing. Επίσης, επαναλαμβάνονται και τα μοντέλα κάποιων χαρακτήρων, ιδίως δευτερευόντων, καθώς οι κεντρικοί είναι πιο ιδιαίτεροι όσον αφορά τον σχεδιασμό.

Η ατμόσφαιρα ενισχύεται ακόμα περισσότερο με τη χρήση της μουσικής που, παρότι επαναλαμβάνεται και ξεχνιέται εύκολα, είναι απόλυτα ταιριαστή και πετυχαίνει τον σκοπό της. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει σε κάποιες πτυχές του ηχητικού τομέα, όπως για παράδειγμα στους ήχους των βημάτων, και κυρίως στον τρόπο που ενημερώνεται ο παίκτης για την είσοδο ενός νέου εχθρού στον χώρο: κάθε φορά που εμφανίζεται νέος αντίπαλος, ακούγεται μία νότα σε πιάνο, απόλυτα αρμόζουσα στο ύφος, που καταφέρνει να κάνει θαύματα για την ατμόσφαιρα της μάχης και να βοηθά το gameplay συγχρόνως.

Το Pendragon είναι ένα πολύ βαθύ παιχνίδι, με πολλαπλά «στρώματα» για να ανακαλύψετε. Κάθε playthrough ρίχνει περισσότερο φως στον κόσμο, στους χαρακτήρες, τις επιθυμίες και τις προσωπικότητές τους, ενώ πλαισιώνεται από εξαιρετικούς διαλόγους και ενδιαφέρουσες ιστορίες σε κάθε γωνιά του. Το ιδιαίτερο εικαστικό του στιλ, το άψογο writing και ο τρόπος που συνδέεται με το κομψό gameplay, καθιστούν το Pendragon ένα παιχνίδι που προτείνεται σε κάθε λάτρη των roguelikes, για να δει μία φρέσκια προσέγγιση, στους λάτρεις της στρατηγικής, για να απολαύσoυν μερικές σκακιστικές μάχες, και σε όσους δίνουν περισσότερη προσοχή στην αφήγηση, για να γνωρίσουν μία ιδιαίτερα ταλαντούχα εταιρεία (αν την έχουν ήδη γνωρίσει, μάλλον θα παίξουν το Pendragon όπως και να ‘χει). Κυρίως, όμως, το Pendragon προτείνεται σε όσους αρέσκονται σε παιχνίδια που πειραματίζονται, που συγκολλούν ιδέες από διάφορα είδη μεταξύ τους και φτιάχνουν ιδιαίτερους συνδυασμούς που είναι συνήθως ενδιαφέροντες, ακόμα και αν δεν πετυχαίνουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ευτυχώς, το πείραμα πέτυχε.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Pendragon - Review

Συντάκτης
23 Σεπτεμβρίου 2020
Τίτλος

Pendragon

Author

Βασίλης Τατσιόπουλος

Developer

Inkle

Publisher

Inkle

Πλατφόρμες

PC

Tested on

PC

Κυκλοφορία

22 Σεπτεμβρίου 2020

Είδος

Strategy / Adventure

Θετικά

+ Εξαιρετικό writing σε κάθε πτυχή του παιχνιδιού
+ Πετυχημένη οπτικοακουστική παρουσίαση, ταιριαστή στο ύφος
+ Διασκεδαστικό gameplay, συνδεδεμένο σε εντυπωσιακό βαθμό με το σενάριο
+ Έξυπνες ιδέες που ενώνουν διάφορα είδη παιχνιδιών
+ Αρκετό βάθος και μπόλικο περιεχόμενο
+ Εύστοχη εκδοχή της roguelike προσέγγισης

Αρνητικά

- Ο χειρισμός και το interface εμφανίζουν κάποια προβλήματα
- Μερικοί μηχανισμοί δεν είναι επαρκώς ξεκάθαροι
- Υπάρχουν κάποιες επαναλήψεις σε διαλόγους και γεγονότα, αλλά και μοντέλα χαρακτήρων
- Παρά το πυκνό στήσιμο, κάποιες τοποθεσίες είναι ανούσια άδειες

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
8.0
Συνοψίζοντας

Το Pendragon είναι ένα πολύ βαθύ παιχνίδι, με πολλαπλά «στρώματα» για να ανακαλύψετε. Κάθε playthrough ρίχνει περισσότερο φως στον κόσμο, στους χαρακτήρες, τις επιθυμίες και τις προσωπικότητές τους, ενώ πλαισιώνεται από εξαιρετικούς διαλόγους και ενδιαφέρουσες ιστορίες σε κάθε γωνιά του. Το ιδιαίτερο εικαστικό του στιλ, το άψογο writing και ο τρόπος που συνδέεται με το κομψό gameplay, καθιστούν το Pendragon ένα παιχνίδι που προτείνεται σε κάθε λάτρη των roguelikes, για να δει μία φρέσκια προσέγγιση, στους λάτρεις της στρατηγικής, για να απολαύσoυν μερικές σκακιστικές μάχες, και σε όσους δίνουν περισσότερη προσοχή στην αφήγηση, για να γνωρίσουν μία ιδιαίτερα ταλαντούχα εταιρεία (αν την έχουν ήδη γνωρίσει, μάλλον θα παίξουν το Pendragon όπως και να ‘χει). Κυρίως, όμως, το Pendragon προτείνεται σε όσους αρέσκονται σε παιχνίδια που πειραματίζονται, που συγκολλούν ιδέες από διάφορα είδη μεταξύ τους και φτιάχνουν ιδιαίτερους συνδυασμούς που είναι συνήθως ενδιαφέροντες, ακόμα και αν δεν πετυχαίνουν. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ευτυχώς, το πείραμα πέτυχε.

8.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1