In rays of the Light - Review

Ανούσιο remake
by Παύλος Κρούστης on 21 Μαρτίου 2021

Ένα παιχνίδι που δοκιμάσαμε πριν μερικούς μήνες και μας κέρδισε με τη γοητεία του ήταν το "7th Sector". Δημιουργία ενός ατόμου στην ουσία, με ένα δεύτερο άτομο να αναλαμβάνει τη μουσική επιμέλεια, το -επηρεασμένο από τα Limbo και Inside- side scrolling puzzle platformer αποτέλεσε εκπληκτικό δείγμα για τις ικανότητες του δημιουργού του. Φυσικά, όταν μάς ήρθε νέο mail με διαφορετικό παιχνίδι από τον ίδιο δημιουργό, δεν το σκεφτήκαμε ούτε στιγμή και αμέσως απαντήσαμε θετικά για να κάνουμε review του τίτλου.

Δυστυχώς, οι συνθήκες αυτήν τη φορά είναι αρκετά διαφορετικές όμως. Το In rays of the Light αποτελεί remake... Μένει να δούμε πώς προσπάθησε να επαναπροσδιορίσει ο Noskov την ίδια του τη δημιουργία, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2012 ως "The Light". Αρχικά, ένα πράγμα που κάνει εντύπωση είναι ότι το νέο παιχνίδι του developer έρχεται πολύ σύντομα και στις κονσόλες, μετά την κυκλοφορία του προηγούμενου παιχνιδιού του (7th Sector), ενώ το "The Light Remake" ήρθε στα PC το καλοκαίρι του 2020. Συγκεκριμένα βλέπουμε ότι ασχολείται με πολλά διαφορετικά ports, αφού τα δυο παιχνίδια του κυκλοφόρησαν σε όλες τις σύγχρονες πλατφόρμες και για πρώτη φορά τώρα έρχεται και στη νέα γενιά, στο PS5. Απορίας άξιο είναι φυσικά το τι συμβαίνει με το όνομα του παιχνιδιού, αφού πλέον, στη νεότερη έκδοσή του, ονομάζεται "In rays of the Light" και όχι “The Light Remake”, όπως κυκλοφόρησε στο Steam πριν περίπου 1 χρόνο.

Το δεύτερο πράγμα που βλέπουμε είναι ότι αυτό το παιχνίδι δεν έχει καμία σχέση σε κανένα επίπεδο με το 7th Sector. Εδώ έχουμε έναν first-person walking simulator με πολύ ελαφρό puzzling σε κάποια σημεία, εν αντιθέσει με το δυστοπικό 2D side-scrolling puzzle platformer, 7th Sector. Το ύφος του “In rays of the Light” κινείται ανάμεσα σε drama και horror, με ιδιαίτερη βαρύτητα να δίνεται στην ατμόσφαιρα, χωρίς πολλά interactions όμως. Δυστυχώς, ο Noskov φαίνεται να επέστρεψε σε μια δημιουργία του που προφανώς περιοριζόταν από τις έως τότε γνώσεις του, οπότε το remake αρκείται απλά στην αναπαραγωγή των πρωτύτερων ιδεών.

Το παιχνίδι σάς βάζει στον ρόλο ενός χαρακτήρα αγνώστου ταυτότητας, που ξυπνά σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο. Δεν υπάρχει ίχνος ζωής πέρα από τα απομεινάρια μιας πρωτύτερης κατάστασης, την οποία θα πρέπει να ανακαλύψετε. Δεν πάει για βραβείο πρωτοτυπίας, αλλά τουλάχιστον το setting σε συνδυασμό με την ατμόσφαιρα είναι ένα από τα θετικά στοιχεία του τίτλου. Οι φωτογραφίες και τα μυστηριώδη μηνύματα δίνουν έναν τόνο, που καθοδηγεί τον παίκτη από interaction σε interaction μέχρι να φτάσουμε στους τίτλους τέλους μέσα σε περίπου 1-1,5 ώρα και να απορούμε με το τι είδαμε.

Οι βλέψεις του δημιουργού είναι μεγαλειώδεις: κάνει αναφορές σε φιλοσοφικά ζητήματα και παραβολές για τη ζωή και τον θάνατο. Δυστυχώς το μόνο που εντοπίζει κάποιος φτάνοντας στον τερματισμό είναι η έλλειψη περιεχομένου και η χαμένη ευκαιρία. Ο Noskov χτίζει ένα υποτυπώδες μυστήριο με περίπου 10-20 σκόρπια μηνύματα στον χώρο του παιχνιδιού, τα οποία ως επί το πλείστον δεν βγάζουν κανένα νόημα, τουλάχιστον μέχρι πριν το τέλος και αφήνει τη φαντασία του παίκτη να καλπάζει: έχει να κάνει με πόλεμο; Ίσως έχει να κάνει με δυστοπία και επάνοδο της φύσης ή μήπως κατέβηκαν οι εξωγήινοι. Όλα είναι ρευστά, μέχρι το τέλος, που δίνει μια απάντηση για ένα σενάριο που ζήτημα φτάνει τη μία σελίδα με το ζόρι. Υπάρχει κι ένα κρυφό τέλος, που σκοπό έχει να κάνει τον παίκτη να νιώσει κάτι παραπάνω, όμως η προσπάθεια πέφτει στο κενό γιατί δεν χτίζεται με κανέναν τρόπο.

Δεν είναι όλα χάλια όμως. Το παιχνίδι στηρίζεται πολύ στην ατμόσφαιρα και την αντίληψη του παίκτη για τα 5-10 interactions που θα χρειαστούν για να φτάσετε στο τέλος. Το setting αποτελεί ένα ακαδημαϊκό κτίριο και το υπόγειό του μαζί με 1-2 μικρότερα κτίρια γύρω από το κεντρικό. Η απεικόνιση είναι εντελώς ρεαλιστική, πέρα από κάποια σεκάνς προς το τέλος που μένουν ανοιχτά προς ερμηνεία. Ο ελάχιστος αυτός χώρος μπορεί να εξερευνηθεί σε ελάχιστο χρόνο, οπότε ο σκοπός σας είναι να βρείτε τα αντικείμενα που πρέπει και να τα χρησιμοποιήσετε με τη σωστή σειρά: πρέπει να ανάψω τα φώτα. Θα χρειαστώ ρεύμα. Πού να είναι η γεννήτρια; Στο υπόγειο πιθανώς. Μα είναι κλειδωμένο. Ίσως το κλειδί βρίσκεται σε εκείνη την ντουλάπα που έριξα στον δρόμο. Κάπως έτσι, μόλις διηγηθήκαμε τα γεγονότα του 1/5 περίπου του παιχνιδιού. Ακόμη κι αν τα ίδια τα interactions παρουσιάζουν κάποιο υποτυπώδες ενδιαφέρον, μαζί με τα ελάχιστα παζλ και την εξερεύνηση, είναι τόσο μικρό το περιεχόμενο, που το P.T. μπροστά του μοιάζει με βιβλίο του Tolkin.

Κάποια στοιχεία που μας έμειναν είναι ίσως η παρουσίαση του τίτλου που υποστηρίζει φουλ τη μοναχική ατμόσφαιρα που έχουμε δει και σε άλλα παιχνίδια από χώρες της ΒΑ Ευρώπης, με τα μουντά χρώματα και την παντελή έλλειψη ζωής να συνοδεύει το «εκκωφαντικό» ambience. Η μουσική ίσως είναι το μοναδικό στοιχείο που μπορούμε να ορίσουμε ως επιτυχία, ενώ συνολικά ο ήχος είναι σε άνω του μετρίου επίπεδα. Συγκεκριμένα, χρησιμοποιείται και για να σώσει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του παιχνιδιού, στο υπόγειο, προκαλώντας σύγχυση και ανεβάζοντας εντάσεις, ενώ κατά τ’ άλλα θα είχαμε απλά έναν κακοσχεδιασμένο λαβύρινθο.

Παρότι το παιχνίδι είναι πολύ φθηνό (στα 8 ευρώ), είναι απορίας άξιο για ποιον λόγο επέλεξε ο δημιουργός να ασχοληθεί ξανά μαζί του, χωρίς να προσθέτει ουσιαστικό περιεχόμενο, αφού περισσότερο μοιάζει με demo και πάλι. Ακόμη χειρότερο γίνεται το αποτέλεσμα όταν λάβουμε υπόψη μας ότι τεχνικά μαστίζεται από πολλαπλά θέματα, με κυριότερο τις επιδόσεις.

Έχουμε τίτλο καθαρά νέας γενιάς, δηλαδή κυκλοφορεί σε «έκδοση PS5» και το αποτέλεσμα είναι τουλάχιστον απογοητευτικό, ακόμη και για παιχνίδι που το έχει φτιάξει ένα άτομο. Προφανώς το να προσπαθήσει κάποιος να φτιάξει έναν full 3D first-person τίτλο διαφέρει με την προσπάθεια που έγινε στο 7th Sector, όμως αντίστοιχα γίνονται εμφανείς και οι αδυναμίες. Το framerate στο PS5 είναι επιεικώς απαράδεκτο. Η ποιότητα των γραφικών δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί τα 30 fps, ειδικότερα δε από τη στιγμή που πέφτουν ακόμη και στα 20 fps σε συγκεκριμένα μέρη. Σε στατική μορφή, πχ. σε φωτογραφίες, το παιχνίδι «βλέπεται», όμως σε κίνηση είναι προβληματικό. Έχουμε θέματα με το collision και τον χαρακτήρα που για κάποιον λόγο δεν μπορεί να ανέβει σκαλιά με την πρώτη, ενώ άλλα θέματα δημιουργούνται με την χείριστη απόκριση που καθυστερεί ιδιαίτερα για κάποιον λόγο και κάνει το παιχνίδι λιγότερο fun, ακόμη κι αν απλά περπατάτε σε διαδρόμους.

Το "In rays of the Light" αποτελεί βήμα προς τα πίσω για τον δημιουργό και δεν είχε λόγο ύπαρξης, μετά το άρτιο "7th Sector". Υπάρχουν σαφώς κάποια ενδιαφέροντα σημεία, με ψήγματα φιλοσοφικής διάθεσης, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να επηρεάσουν, όταν έχουμε τόσο ισχνή αφήγηση ακόμη και σε μίνιμαλ περιβαλλοντικό επίπεδο. Έχουμε ένα πολύ μικρό πεδίο, στο οποίο κινούμαστε, το οποίο σαφώς δεν αφήνει περιθώρια, μετρημένα interactions στα δάχτυλα των χεριών και πολύ συγκεκριμένα sections που διαφοροποιούνται, δίνοντας έστω μια μικρή ποικιλία. Το ένα κομμάτι που το ρίχνει πολύ είναι η διάρκεια που είναι εφάμιλλη με demo, αφού μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα και σε μισή ώρα, με μια μέση διάρκεια playthrough να είναι κοντά στη 1,5 ώρα. Το χειρότερο κομμάτι του είναι σίγουρα οι επιδόσεις, στις οποίες φαίνεται ότι ο Noskov δεν δίνει σχεδόν καμία σημασία, αφού η βελτιστοποίηση είναι απαράδεκτη. Με τόσο μικρό περιεχόμενο, είναι σχεδόν "ανέκδοτο" αυτό και δείχνει απίστευτα βιαστική δουλειά. Τουλάχιστον διαθέτει κάπως σοβαρό θέμα, ωραίο ήχο και ατόφια ατμόσφαιρα από βορειοανατολική Ευρώπη.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

In rays of the Light - Review

Συντάκτης
21 Μαρτίου 2021
Developer

Sergey Noskov

Publisher

Sometimes You

Πλατφόρμες

PlayStation 5 / PlayStation 4 / Xbox One / Nintendo Switch / PC (ως "The Light Remake")

Tested on

PlayStation 5

Κυκλοφορία

17 Μαρτίου 2021 (consoles)

Είδος

First-person walking sim

PEGI

7

Θετικά

+ Αγνή ατμόσφαιρα βορειοανατολικής Ευρώπης
+ Οπτικά δεν είναι άσχημο
+ Εξαιρετική μουσική και ambience

Αρνητικά

- Απαράδεκτες επιδόσεις
- Απίστευτα μικρό περιεχόμενο
- Προβλήματα στον χειρισμό
- Υποτυπώδες σενάριο που προσπαθεί να καλυφθεί μέσω μίνιμαλ αφήγησης

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
4.5
Συνοψίζοντας

Το "In rays of the Light" αποτελεί βήμα προς τα πίσω για τον δημιουργό και δεν είχε λόγο ύπαρξης, μετά το άρτιο "7th Sector". Υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα σημεία, με ψήγματα φιλοσοφικής διάθεσης, όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να επηρεάσουν, όταν έχουμε τόσο ισχνή αφήγηση ακόμη και σε μίνιμαλ περιβαλλοντικό επίπεδο. Έχουμε ένα πολύ μικρό πεδίο, στο οποίο κινούμαστε, το οποίο σαφώς δεν αφήνει περιθώρια, μετρημένα interactions στα δάχτυλα των χεριών και πολύ συγκεκριμένα sections που διαφοροποιούνται, δίνοντας έστω μια μικρή ποικιλία.

Το ένα κομμάτι που το ρίχνει πολύ είναι η διάρκεια που είναι εφάμιλλη με demo, αφού μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα και σε μισή ώρα, με μια μέση διάρκεια playthrough να είναι κοντά στη 1,5 ώρα. Το χειρότερο κομμάτι του όμως είναι σίγουρα οι επιδόσεις, στις οποίες φαίνεται ότι ο Noskov δεν δίνει σχεδόν καμία σημασία, αφού η βελτιστοποίηση είναι απαράδεκτη. Με τόσο μικρό περιεχόμενο, είναι σχεδόν "ανέκδοτο" αυτό και δείχνει απίστευτα βιαστική δουλειά. Τουλάχιστον διαθέτει κάπως σοβαρό θέμα, ωραίο ήχο και ατόφια ατμόσφαιρα από βορειοανατολική Ευρώπη.

4.5
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1