The Last of Us Remastered

Το καλύτερο video game επανακυκλοφορεί
by Παύλος Κρούστης on 31 Ιουλίου 2014
Reviews

 

Εν αρχή ην το χάος...

Παραδοσιακά, ο στόχος ενός review είναι να μεταφέρει τη γνώμη του συντάκτη στον αναγνώστη μέσα από περιγραφή όλων των κομματιών που απαρτίζουν ένα παιχνίδι, δίνοντάς του όσο καλύτερη εικόνα γίνεται για την «εμπειρία» που χτίζεται παίζοντας τον εκάστοτε τίτλο. Επιπρόσθετα, αυτή η εμπειρία κρίνεται σε σχέση με τα υπόλοιπα πάντα παιχνίδια και βαθμολογείται σύμφωνα με τον ανταγωνισμό, το στάδιο που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η βιομηχανία και τελικώς κρίνεται ως έργο τέχνης. Ειδικά το τελευταίο είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Αυτό ισχύει σε κάθε είδους τέχνη. Όμως μπορεί να είναι σχετικά αντικειμενική η κριτική για τα τεχνικά χαρακτηριστικά του τίτλου. Η κριτική για την εμπειρία που ζει κάποιος όμως δεν είναι. Είναι ο ορισμός της υποκειμενικότητας. Πώς μετατρέπεται όμως αυτή η υποκειμενικότητα όταν το υπό review αντικείμενο προκαλεί αδιαμφισβήτητα τα ερεθίσματα που έχει σκοπό να προκαλέσει;

Συνεχίζοντας τον κλισέ πρόλογο (όπως τείνει να υπάρχει σε κάθε μεγάλη κυκλοφορία), μπορεί ο εκάστοτε συντάκτης να αφεθεί στην «εμπειρία» που έζησε και να βαθμολογήσει στο τέλος αυτό που του άφησε ο τίτλος στην ουσία. Παιχνίδια τα οποία έχουν να δώσουν κάτι το οποίο μένει περισσότερο απ' τα γραφικά ή τις ωραίες ιδέες ή ακόμα και τις κακές, είναι τα παιχνίδια ουσίας. Είναι αυτά που μπορεί να κερδίσουν την γνώμη ακόμα και αυτών που δεν τείνουν προς την κατανόηση της διαφοράς υποκειμενικότητας/αντικειμενικότητας. Τα παιχνίδια των οποίων ο δημιουργός ήθελε να πει κάτι. Στην προκειμένη περίπτωση, η Naughty Dog είχε πολλά να μας πει. Και τα είπε φωναχτά, καθαρά και με σαφήνεια με την κυκλοφορία του παιχνιδιού στο PS3. Ένα χρόνο μετά, αυτοί οι παράγοντες δεν έχουν αλλάξει για την έκδοση PS4.

Κάποια τέτοια games προσπαθούν οι εν δυνάμει reviewers να καλύψουν, γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις είναι που δίνεται η δυνατότητα και σ' αυτήν την «παρασιτική» δουλειά να φανεί ως κάτι παραπάνω απ' αυτό που είναι. Με ειλικρίνεια δηλώνω ότι το παρόν κείμενο δεν έχει αυτό το σκοπό, παρά τον κατά τα φαινόμενα κλισέ πρόλογο. Σκοπό έχει μόνο να μεταφερθεί η εμπειρία του The Last of Us σε ένα κείμενο, καθώς και την ουσία της Remastered έκδοσης για το PS4. Και είναι ιδιαίτερα δύσκολο όταν το παιχνίδι αυτό συμβολίζει τα πάντα όσα αγαπάμε στα video games και τις δυνατότητες αυτών. Πού μπορεί να φτάσει δηλαδή αυτό το είδος τέχνης. Ας μιλήσουμε όμως λίγο πιο συγκεκριμένα για το καλύτερο video game που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή στη βελτιωμένη του έκδοση.

Τεχνικός Τομέας

H εταιρεία έχει χτίσει το όνομά της ώστε το "Naughty Dog" να ταυτίζεται με την τεχνική υπεροχή. Τα Uncharted έφτασαν πολύ ψηλά τον πήχη, ενώ οι απόψεις/συγκρίσεις λόγω ίδιας μηχανής γραφικών, ήταν αναπόφευκτες. To PS3 είχε υποστεί ξεζούμισμα πόρων όχι για να δημιουργηθούν εντυπωσιακά setpieces, στα οποία είχαμε συνηθίσει τον Nathan Drake, αλλά για τη συνοχή στην ποιότητα. H ίδια συνοχή αυτήν τη φορά έρχεται πιο καθαρή από ποτέ, καθώς τα 1080p και τo αναλυτικότερο mapping στα textures (x4) βοηθούν στην καλύτερη εκτίμηση της δουλειάς που έχει γίνει στο artwork του τίτλου. Ο βελτιωμένος φωτισμός και τα 60 fps είναι το κερασάκι για να γευτείτε το παιχνίδι στην καλύτερη δυνατή μορφή του. Αυτή η προσοχή στη λεπτομέρεια εντυπωσιάζει και στην τωρινή γενιά, όπως πχ. το κάθε δωμάτιο που θα επισκεφθείτε (και θα επισκεφθείτε πολλά δωμάτια) έχει τη δική του προσωπικότητα ή το πόσο εύκολα μπορεί ένας τίτλος με linear εξέλιξη να μοιάζει με open world ή οι αντιδράσεις των Clickers, όταν περπατάτε σε νερό δίπλα τους και φτάνουν τα κύματα (απ' την κίνησή σας) πάνω τους... αλλά αυτά είναι τεχνικές λεπτομέρειες απ' τις εκατοντάδες που έχει να δείξει το παιχνίδι. Είναι ανούσιο να αναφέρουμε σε ένα κείμενο πράγματα που το παιχνίδι με μια εικόνα, μόνο του μπορεί να δείξει δεκάδες. Απλά όταν έχετε παίξει παιχνίδια που βασίζουν το gameplay τους σε μια μόνο τέτοια ιδέα και το Last of Us τη χρησιμοποιεί απλά σε ένα σημείο του για να σας ρουφήξει στον κόσμο του με το πόσο ειλικρινές, άνετο και δουλεμένο είναι, τότε καταλαβαίνετε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα οποιοδήποτε παιχνίδι. Βασικά, για όσους δεν το έχουν παίξει ακόμα, απ' τη στιγμή που θα παίξετε το The Last of Us, θα αλλάξει η γνώμη σας για όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια. Ναι, μεγάλη κουβέντα. Ρωτήστε όσους το έχουν ήδη βιώσει.

Η Remastered έκδοση εκτός απ' τη δουλειά στα textures, το φωτισμό, την ανάλυση και το framerate, φέρνει στο τραπέζι την αφαίρεση του texture streaming, καθώς πλέον είναι αχρείαστο (λόγω της μνήμης του PS4), μεγαλύτερο draw distance και LOD και βελτιωμένα particle effects. Όλα αυτά είναι εμφανή στο remaster που έκανε η ND. Αν όχι καθόλο το μήκος του τίτλου, σε αρκετά σημεία, ώστε να νιώσετε το παιχνίδι "φρεσκαρισμένο". Το Photo Mode θα σας βοηθήσει σε αυτό, καθώς θα μπορέσετε να εντοπίσετε λεπτομέρειες που δεν ήταν εφικτό στην προηγούμενη έκδοση. Τα μοντέλα του παιχνιδιού έχουν βελτιωθεί αισθητά, ενώ τα animations και η ΑΙ έχουν μείνει απαράλλακτα.

Το The Last of Us Remastered είναι το πρώτο από τα "δύσκολα" remasters σε αυτή τη γενιά, όπως προστάζει η μόδα τελευταία, καθώς η μετάβαση από PS3 σε PS4 είναι πολύ πιο δύσκολη απ' ό,τι είναι για παράδειγμα στο Tomb Raider - Definitive Edition ή στο επερχόμενο Metro Redux. Τα προαναφερθέντα παιχνίδια ήδη είχαν τα φόντα να "πατήσουν" στην επόμενη γενιά, με βελτιώσεις που ήδη υπήρχαν στις Ultra ρυθμίσεις στα PC και όχι μόνο. Όταν όμως το TLOU ήταν κομμένο και ραμμένο για PS3, η δουλειά σε μερικούς τομείς έπρεπε να γίνει από την αρχή και κατά συνέπεια να "ξαναραφτεί", ώστε να "κοπεί" ξανά. Δεν είναι ο τρόπος που έχει συνηθίσει η εταιρεία, αλλά σίγουρα δε θα μας άφηνε με κάποια προχειρότητα. Οι επιδόσεις του είναι ιδιαίτερα σταθερές και τα 60fps ταιριάζουν γάντι, κάνοντας πιο γρήγορη και την απόκριση στο χειρισμό (όχι τόσο αισθητά βέβαια), κάτι το οποίο έχει αντίκτυπο και παίζει σημαντικότερο ρόλο στο multiplayer κομμάτι του τίτλου. Ένα σημείο στο οποίο νιώθαμε ότι στο PS3 είχε χτυπήσει το όριο. Εδώ νιώθουμε τον τίτλο να "ανασαίνει". Παρόλα αυτά, ενώ βλέπουμε αισθητές βελτιώσεις, έχουμε και σημεία, που θα περιμέναμε περισσότερα.

Η ΑΙ έχει τον ίδιο κώδικα και όπως και στο PS3, κάποια μικροθέματα γνωστά σε stealth games και η εκούσια «αορατότητα» των NPCs που σας συνοδεύουν στο ταξίδι σας είναι προφανώς έτσι προγραμματισμένη για gameplayικούς λόγους. Είναι αρνητικό, καθώς αφαιρεί απ' το immersion, αλλά απόλυτα κατανοητό. Ένα άλλο πρόβλημα είναι τα cutscenes, τα οποία έμπλεκαν με το gameplay του PS3 πιο όμορφα απ' ότι εδώ, παρά το re-render τους στα 60fps. Φαίνονται ως βίντεο περισσότερο κι αυτό μπορεί να αποσπά. Ένα πρόβλημα λόγω μετάβασης είναι το motion blur per object. Ενώ πρόκειται για μια εξελιγμένη τεχνική, που στο PS3 έλαμπε, εδώ έχει αφεθεί όπως ήταν και δημιουργεί ένα φαινόμενο ghosting. Ίσως είναι το animation που έχει μείνει ανέπαφο ή το εφέ δε συνεργάζεται καλά με τα 60fps, όπως και να έχει, δημιουργείται μια ανεπιθύμητη θολούρα και όχι το σωστό blur. Ίσως διορθωθεί σε επόμενο update. Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφέρουμε ότι η ND με την κυκλοφορία του παιχνιδιού είχε έτοιμο patch, ενώ έχει κυκλοφορήσει άμεσα άλλα 2 που είχαν να κάνουν κυρίως με τη συνδεσιμότητα στο multiplayer. Δείχνει ότι στηρίζει το προϊόν και η ανταπόκρισή τους στα προβλήματα που εντοπίζονται είναι άμεση.

Γενικότερα ο τίτλος μπορεί να σας δείχνει ταυτόχρονα τα δόντια του επί της οθόνης, αλλά και λίγο πιο δίπλα κάποιο στοιχείο που δείχνει τις ρίζες του στην προηγούμενη γενιά. Ίσως δεν ήταν εφικτό το να έχουμε κάτι παραπάνω, αλλά επειδή μιλάμε για τη συγκεκριμένη εταιρεία, αυτόματα είχαμε μια ελπίδα επιπλέον. Πολλές φορές θα χρειαστεί side-by-side σύγκριση για να δείτε ότι όντως είναι βελτιωμένο. Κάποιες σκιές φαίνονται pixelated, ακόμα κι αν βελτιώνονται στην επιλογή κλειδώματος στα 30fps, το οποίο είναι ένα bonus, που μόνο η συγκεκριμένη εταιρεία θα ενδιαφερόταν να προσφέρει. Ένα επιπλέον ατού της συγκεκριμένης έκδοσης είναι οι έξτρα επιλογές στα audio settings. Εντυπωσιάζουν με τη λεπτομέρεια, καθώς δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε επιλογή για το αζιμούθιο των ηχείων. Με λίγα λόγια, μπορείτε να ορίσετε στο παιχνίδι σε ποια γωνία ακριβώς έχετε τα ηχεία σας, για καλύτερη κατανομή του ήχου.

Παρά τα παράπονά μας, που κάποια είναι δικαιολογημένα, ενώ κάποια άλλα ήταν περισσότερο ελπίδες, ο τίτλος είναι στη θέση που του αξίζει και για την αρτιότητα που τον χαρακτηρίζει σε όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του πέρα απ' τα τεχνικά.

Σενάριο

Το The Last of Us μας λέει την ιστορία δύο ανθρώπων μέσα σε έναν κόσμο σκοτεινό, τρομακτικό και απόλυτα ρεαλιστικό έπειτα από βιολογική καταστροφή που προκλήθηκε απ' την εξέλιξη ενός μύκητα. Κοινή ιδέα, πρωτόγνωρα δοσμένη. Και ναι, όντως υπάρχουν απέθαντοι. Και όντως είναι απόλυτα ρεαλιστικός και πιστευτός κόσμος. Όταν έχει δοθεί η απαραίτητη λεπτομέρεια στην προσοχή, τότε ίσως τα πάντα μπορούν να γίνουν πιστευτά. Αν ακούσεις έναν χαρακτήρα μέσα στο παιχνίδι να σου μιλάει για τους γείτονές του που έγιναν επιθετικοί και να σου τα λέει, όπως θα σου τα έλεγε κάποιος (χωρίς φανφάρες, χωρίς μαγκιές, χωρίς υποκρισίες) στον πραγματικό κόσμο, αν μπορούσαν να συμβούν ποτέ αυτά τα γεγονότα, τότε σε πείθει. Αυτός είναι ο σκοπός του κάθε δημιουργημένου κόσμου. Να σε πείσει. Ο Joel, η Ellie και ο κάθε άλλος χαρακτήρας που θα συναντήσετε μέσα στο παιχνίδι είναι άνθρωποι που δεν έχουν βγει από ταινίες του Hollywood ή πρωταγωνιστές κάποιας ψευτο-παραγωγής. Είναι ειλικρινείς –εξαιρετικά καλογραμμένοι- καθημερινοί άνθρωποι που έρχονται να αντιμετωπίσουν κάποιες απίθανες καταστάσεις, καθεμία απ' τις οποίες τους στιγματίζουν σύμφωνα με τον ήδη καλοστημένο χαρακτήρα τους. Και οι επιπρόσθετες εμπειρίες που αποκομίζουν διαθέτουν το απαραίτητο shock value ώστε να τους αλλάξουν και εντελώς. Αυτήν τη διαδρομή βιώνετε ως παίκτης στο The Last of Us.

Μέχρι το τέλος της διαδρομής θα έχετε κάνει ένα ταξίδι, που όμοιό του δεν έχετε ξαναβιώσει σε παιχνίδι/σειρά/ταινία/whatever. Το πώς θα εξελιχθεί δεν είναι στο χέρι σας, όπως έχουμε δει σε άλλους τίτλους, αλλά αυτό που θα δείτε δεν απογοητεύει. Ακόμα και αν δε σας αρέσει η τροπή που θα πάρουν τα πράγματα. Σε άλλα κομμάτια τέχνης, σκοπός του δημιουργού για τον πρωταγωνιστή είναι να μπορέσει να ταυτιστεί ο αναγνώστης/θεατής/παίκτης και ταυτόχρονα να νιώσει ικανοποίηση μέσα από την προσπάθεια. Στην προκειμένη περίπτωση, σκοπός είναι η επιβίωση. Μέσα απ' αυτήν επιτυγχάνεται και η ταύτιση. Θα ξεκινήσετε έχοντας ως σκοπό το να προχωρήσετε το παιχνίδι, να εξελίξετε την ιστορία του και να δείτε τι έχει να σας προσφέρει. Μέσα απ' τις προσφορές αυτές είναι που θα νιώσετε το σχεδόν διαφορετικό συναίσθημα του immersion, της ταύτισης, του ταξιδιού, της εμπειρίας, την είσοδο σ' αυτόν τον κόσμο σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορείτε να το ζήσετε με οποιοδήποτε άλλο μέσο ψυχαγωγίας, όσο καλό και να είναι. Ακόμα και τα καλύτερα video games που έχουν την πιστότερη συνοχή στον κόσμο τους δεν έχουν καταφέρει να συνδυάσουν έτσι τα στοιχεία τους ώστε να δώσουν αυτό που δίνει ο τίτλος της Naughty Dog.

Είναι ένας κόσμος σκοτεινός, γκριζαρισμένος και πανέμορφος, με όλα τα στοιχεία που θα μπορούσε να επιφέρει μια παγκόσμια βιολογική καταστροφή. Η εμμονή στη λεπτομέρεια δίνει το κίνητρο ώστε να αφεθείτε και να τον ζήσετε κι εσείς μαζί με το πρωταγωνιστικό δίδυμο. Με όλες τις εντάσεις και ανατροπές που περιμένετε όχι από ένα βιντεοπαιχνίδι, αλλά από μια τέτοια κατάσταση σε ένα ρεαλιστικό κόσμο. Εκεί που το The Last of Us όμως φτύνει κατάμουτρα κάθε άλλο είδος ψυχαγωγίας που αφορά τους ζωντανούς νεκρούς και κάθε άλλο survival horror τίτλο είναι στο ότι δεν ενδιαφέρεται για τα κλισέ. Δεν ενδιαφέρεται για το αν μολύνθηκε ο πρωταγωνιστής ή αν πρέπει να σκοτώσει τον καλύτερό του φίλο ή να προσπαθήσει να τον σώσει. Εστιάζει στις αλλαγές που επιφέρει η εμπειρία ενός ταξιδιού που κάνουν μαζί ένας βλοσυρός μεσήλικας άνδρας με μια έφηβη που είναι «σπίρτο» στις αντιδράσεις της και δεν έχει γνωρίσει τον κόσμο όπως ήταν πριν την καταστροφή. Αλλαγές μέσα τους στον καθένα, αλλαγές στη σχέση μεταξύ τους αλλά και ακόμα και στον παίκτη που το βιώνει μαζί τους. Έχει τέτοια δύναμη.

Σκότωσε για να μη σε σκοτώσουν - Εμπειρία

Ένα είναι σίγουρο. Η συγκεκριμένη εταιρία έκανε άλματα όσον αφορά τους κόσμους που δημιούργησε απ' τον έναν τίτλο της στον άλλο. Το The Last of Us απέχει ακόμα περισσότερο απ' τη σειρά Uncharted. Παρά το ότι φαινομενικά μπορεί να μοιάζουν (ίδια μηχανή γραφικών, τεχνική υπεροχή, third person με melee και shooting επιθέσεις), τα 2 παιχνίδια διαφέρουν παρασάγγας. Δεν έχουν τίποτα άλλο κοινό.

Τυπικά, όπως μπορούμε να τεμαχίσουμε τη ζωή ενός ανθρώπου (pun intended) και να την χωρίσουμε σε τομείς (υγεία, οικονομικά, κλπ.), με παρόμοιο τρόπο μπορούμε να διακρίνουμε τους τομείς που απαρτίζουν το συγκεκριμένο τίτλο. Όπως όμως κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ακριβώς τη ζωή ακόμα κι αν ξέρει τα πάντα για τους επιμέρους τομείς, έτσι ακριβώς δεν μπορεί να αντιληφθεί κανείς τι προσφέρει o τίτλος, ακόμα κι αν ξέρει τα πάντα γι' αυτόν. Μπορούμε όμως να μιλήσουμε για κάποια σημεία απ' αυτά ώστε να κάνουμε μια προσπάθεια.

Το παιχνίδι είναι ένας third-person action adventure τίτλος με έντονα survival horror στοιχεία, χωρίς όμως την κοινή έννοια του είδους, που σημαίνει jumpscares κλπ. Εκεί ακριβώς προσθέτει η Naughty Dog έντονο το στοιχείο drama, όπως εννοείται στις ξένες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές ή όπως εννοούταν το δράμα όταν δημιουργήθηκε στην αρχαία Ελλάδα. Θα ξεκινήσετε βλέποντας τι έχει να πει η ιστορία του παιχνιδιού. Θα συνεχίσετε αρκετά μετά την εισαγωγή και το «tutorial» να είστε ακόμα σχετικά... άπραγος. Έχει αργό ρυθμό και αργεί να ξεκινήσει η ένταση που μπορεί να περιμένατε από ένα "παιχνίδι με ζόμπι". Όταν όμως ξεκινήσει, θα νιώσετε την ένταση στο πετσί σας καθώς ήδη θα έχετε ενσωματωθεί στον πρωταγωνιστή. Άλλωστε αυτός είναι και ο σκοπός του αργού ρυθμού που διατηρεί το παιχνίδι. Θα γνωρίσετε διαφόρων ειδών «τέρατα», όπως είναι οι ψεύτες, οι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χάσουν, οι στυγνοί δολοφόνοι, οι εκμεταλλευτές, οι καταχραστές εξουσίας, οι δειλοί που μαχαιρώνουν πισώπλατα και άλλοι. Ανάμεσά τους θα γνωρίσετε και τα πιο «αθώα» τέρατα όπως είναι οι άνθρωποι που έχουν μολυνθεί και έχουν μετατραπεί σε πιο πατροπαράδοτα ζόμπι, επονομαζόμενοι Clickers, Runners, «B...» (όπως αναφέρονται σε ένα απ' τα ημερολόγια του παιχνιδιού) και άλλοι.

Αυτούς τους εχθρούς καλείστε να αντιμετωπίσετε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού είτε σε ανοιχτές μάχες, είτε κρυφά κινούμενοι σε μια πιο «Predator» κατάσταση. Τα όπλα σας θα είναι πολλά. Τα εφόδια όμως όχι. Για να βοηθηθείτε σε αυτόν τον τομέα, θα μαζεύετε σκόρπια υλικά για να δημιουργείτε τα δικά σας όπλα με ένα απ' τα πιο εύχρηστα μενού που έχετε δει. Επίσης όλα γίνονται real time. Δεν παύει ο χρόνος όταν κοιτάτε μέσα στο σακίδιό σας ή όταν φτιάχνετε νέα όπλα. Κάτω απ' όλα αυτά υπάρχει ένα πολυεπίπεδο upgrade system, που σας ωθεί να ψάχνετε τα πάντα στο περιβάλλον σας. Το scavenge γίνεται πανεύκολα και οι τοποθεσίες του παιχνιδιού σας προδιαθέτουν να τις εξερευνήσετε από γωνία σε γωνία. Αν είστε διεξοδικοί, τότε δε θα έχετε πρόβλημα με τα εφόδια. Αν ακολουθήσετε πιο «ευθεία» πορεία, θα αναγκαστείτε να οδηγηθείτε από πιο δύσκολους δρόμους.

Το The Last of Us έχει τις πιο ρεαλιστικές μάχες που έχετε δει σε παιχνίδι του είδους. Ταυτόχρονα γεμάτες ένταση και σασπένς, ακόμα και όταν μιλάμε για την πιο ασήμαντη μάχη κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Η εναλλαγή των τοποθεσιών και των εχθρών είναι τόσο άρτια δουλεμένη που δε θα νιώσετε ότι προχωράτε απλά levels αλλά ότι ζείτε για να κάνετε αυτό το ταξίδι προς την άλλη άκρη της χώρας. Θα «σκάνε» προβλήματα εκεί που δεν το περιμένετε. Στο ενδιάμεσο θα λύνετε άλλα διασχίζοντας τις δύσβατες περιοχές καθώς τις εξερευνάτε. Και ξαφνικά εκεί που θα σκέφτεστε ότι θα σας ήταν χρήσιμη μια σφαίρα για το πιστόλι σας, θα έρχεται μια κατάσταση που θα σας κάνει να μετανιώνετε που χαλάσατε 5 σφαίρες στους προηγούμενους εχθρούς και όχι 4. Θα οδηγείστε σύμφωνα με το ένστικτό σας ως προς το πώς να κινηθείτε πάνω στη μάχη. Θα καταφέρετε να τους ξεφύγετε σκυφτοί ή θα περάσουν από εκείνο το σημείο; Αν είναι ένας, μπορώ να τον γραπώσω και να απειλήσω το φίλο του ή να τον πυροβολήσω και να προλάβω να φύγω προτού έρθουν οι άλλοι. Αλλά αν αστοχήσω; Με αυτόν τον πανικό θα είστε καθ' όλη την διάρκεια του παιχνιδιού σχεδόν, η οποία εκτείνεται πολύ για παιχνίδι του είδους, καθώς αν είστε «Τζων Ράμπο» θα σας πάρει γύρω στις 12-14 ώρες, ενώ αν είστε scavenger και μελετάτε τις μάχες σας πριν τις δώσετε, άνετα μπορείτε να φτάσετε τις 16-18 ώρες. Άξιο αναφοράς είναι ότι το παιχνίδι δεν έχει ίχνος loading πέρα απ' το αρχικό.

Εκεί που διαπρέπει όμως αυτό το αριστούργημα είναι στη σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών. Θα δείτε την εξέλιξη του Joel και κυρίως της Ellie σε πολλαπλά επίπεδα μέσα απ' τα cutscenes, αλλά και μέσα στο «ζωντανό» gameplay, καθώς η Ellie στην αρχή δε θα σας γνωρίζει καλά και επίσης δε θα έχει εμπειρία στις μάχες. Αυτά όμως αλλάζουν σταδιακά και μέχρι το τέλος θα υπάρξει πλήρης ανάπτυξη των χαρακτήρων. Όχι μόνο στο πόσο σκληρή θα γίνει η Ellie (αναμενόμενα), αλλά στην καλύτερη επίγνωση που αποκτούν και οι δύο για τον κόσμο τους και στο πόσο ρεαλιστικά γίνεται αυτό.

Αν δε σας ενδιαφέρει κάτι τέτοιο στα video games που παίζετε, έχετε πολλά να αποκομίσετε και πάλι, καθώς ο τίτλος μεταφέρει ωμά την «επιβίωση του δυνατότερου». Το συναίσθημα του «φάε για να μη σε φάνε», τη σκληρότητα της κατάστασης όταν χάνετε για λίγο την ελευθερία σας και το συναίσθημα που προκαλείται όταν πλέον έχετε στα χέρια σας αυτόν που σας την έκλεψε εξ αρχής. Θέλετε να φροντίσετε τον εαυτό σας, θέλετε να παλέψετε με νύχια και με δόντια για να επιβιώσετε και θέλετε να αποδώσετε δικαιοσύνη σ' αυτόν τον τόσο άδικο κόσμο που έχασε την ισορροπία του. Και θα την αποδώσετε με ιδιαίτερα συγκλονιστικούς τρόπους. Τόσο, ώστε μετά να αναρωτηθείτε, αν είστε αιμοδιψείς ή αν ήταν απαραίτητο αυτό που κάνατε. Εκεί ακριβώς θύμισε λίγο τον καινοτόμο (σ' αυτόν τον τομέα) τίτλο της Yager Development, Spec Ops: The Line. Αλλά όπως είπαμε και πιο πριν, είναι μόλις μία απ' τις πτυχές του πολυεπίπεδου αυτού τίτλου.

Σε τελική ανάλυση, κάθε είδους gamer μπορεί να δει την πολυπλοκότητα ενός τέτοιου παιχνιδιού και την προσοχή στη λεπτομέρεια που έχει δοθεί. Είτε εκτιμάτε το «ταξίδι», είτε όχι, το σίγουρο είναι ότι θα νιώσετε την ανάγκη για επιβίωση. Τόσο ώστε να σας μείνουν ανεξίτηλες σχεδόν όλες οι σκηνές του παιχνιδιού. Κάπου εκεί χάνεται η ουσία στο να περιγράφει κανείς αξιομνημόνευτες σκηνές από ένα παιχνίδι, καθώς εδώ αποκτά νέο νόημα. Τα σχόλια της Ellie όταν δει μια τυχαία αφίσα στο δρόμο, το animation που αγκαλιάζει ο Joel την Ellie ενώ κρύβονται και η έκφραση προσώπου ενός εχθρού σας λίγο πριν τον σκοτώσετε είναι η «ψυχή» του τίτλου.

Aftermath 

Οι περιπτώσεις είναι απλές. Αν δεν είχατε δει το The Last of Us στο PS3, αυτή τη στιγμή αφήστε ό,τι κάνετε και πηγαίνετε να αγοράσετε το παιχνίδι. Αν το είχατε, το θεωρείτε "έπος" και δεν είχατε την τύχη να ασχοληθείτε με το εξαιρετικό DLC "Left Behind", αγοράστε το στο PS4, ώστε να βιώσετε και αυτό, αλλά και για συλλογικούς λόγους. Θα κατέχετε το καλύτερο παιχνίδι αυτή τη στιγμή στην καλύτερη μορφή του. Αν το είχατε ξεζουμίσει στο PS3 και δε σας περισσεύουν χρήματα αυτή τη στιγμή, ίσως θα λέγαμε να αφήσετε να πέσει η τιμή του μετά από κάποιο καιρό. Ο λόγος είναι ότι δε θα βρείτε τη βελτίωση τόσο μεγάλη, ώστε να αξίζει την αγορά ενός νέου παιχνιδιού (έστω και σε μειωμένη τιμή). Αν έχετε ήδη δεχτεί το γεγονός ότι δε θα πάθετε σοκ με τη βελτίωση, αλλά θέλετε να αφιερωθείτε και στο multiplayer και να έχετε τον τίτλο στην καλύτερη μορφή του, τότε δε θα το μετανιώσετε.

Το παιχνίδι μας παραχωρήθηκε από την αντιπροσωπεία της Sony Computer Entertainment στη χώρα μας, Sony Hellas, για τις ανάγκες του Review.

Οι φωτογραφίες είναι από το thread για το Photo Mode του TLOU Remastered στο NeoGAF.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Last of Us Remastered

Author

Παύλος Κρούστης

Developer

Naughty Dog

Publisher

Sony Computer Entertainment

Διανομή

Sony Hellas

Πλατφόρμες

PS4

Tested on

PS4

Κυκλοφορία

30 Ιουλίου 2014

Είδος

Action-adventure, survival horror

PEGI

18

Θετικά

+ Το καλύτερο video game στην καλύτερη μορφή του
+ Περιλαμβάνει το Left Behind και τα υπόλοιπα DLC
+ Μειωμένη τιμή...

Αρνητικά

- ...αλλά όχι αρκετά
- Όχι τόσο βελτιωμένο όσο θα ελπίζαμε από την ND

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
10
10
Συνοψίζοντας

Το The Last of Us είναι ο τίτλος που περιμένει ο κάθε πιστός gamer να βγει μια φορά στα 7-8 χρόνια. Είναι ο τίτλος που θα σε κάνει να πιστέψεις ότι ακόμα κι αν βγαίνουν σάπια παιχνίδια από εταιρίες που θέλουν μόνο να βγάλουν λεφτά και κοιτούν να κοροϊδέψουν τους πελάτες τους με το να τους πασάρουν κάτι... cool... υπάρχει ελπίδα. Έστω κι αυτό το remaster είναι ελαφρώς πιο ακριβό απ' ό,τι θα έπρεπε. Είναι ένα έργο τέχνης που συγκεντρώνει όλο του το είναι για να μας κάνει να νιώσουμε την εμπειρία που ζουν οι πρωταγωνιστές του. Είναι εμπειρία που δεν έχετε ξανανιώσει και που ορθά επέλεξε η Sony να το μεταφέρει και στο PS4, ώστε να το βιώσουν όσο περισσότεροι γίνεται. Είναι τέτοιο το άλμα στην πιστότητα του κόσμου του σε σχέση με άλλους κόσμους που δεν αφήνει περιθώρια να σκεφτείς να το συγκρίνεις με τα υπόλοιπα τωρινά παιχνίδια.

Είναι ο καλύτερος τίτλος της Naughty Dog, αλλά και της γενιάς που πέρασε. Είναι ορόσημο για το είδος και άδικο για όλα τα υπόλοιπα παιχνίδια, σειρές, ταινίες και λογοτεχνικά έργα, που καταπιάνονται με το θέμα «ζόμπι», να πρέπει να συγκριθούν μαζί του.

10
Βαθμός
10
Βαθμός
1 rating
You have rated this
What's your reaction?
LOL
100%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%