The Church in the Darkness

The Promised Land
by Ελένη Δρίβα on 2 Αυγούστου 2019

Εν έτει 2019, οι λέξεις “θρησκεία” και “Θεός” συνεχίζουν να αποτελούν μιας μορφής ταμπού. Σε βάθος χρόνου όμως, είναι δυο θέματα που έχουν εμπνεύσει πολλούς δημιουργούς (ομολογουμένως, κυρίως αυτούς που έχουν έφεση στις ιστορίες τρόμου και το παραφυσικό) και μας έχουν απασχολήσει μέσα από κάθε μέσο ψυχαγωγίας.

Ο Richard Rouse III είναι άλλος ένας δημιουργός που δεν διστάζει να ασχοληθεί με αυτή τη θεματολόγια και μέσα από το The Church in the Darkness, εξερευνά την επήρεια των αιρέσεων και πώς αυτές μπορούν να “ανθίσουν” σε δύσκολους καιρούς. Με εμφανείς επιρροές από τα γεγονότα του Jonestown και από διάφορες άλλες αιρετικές ομάδες που έχουν ακμάσει ανά περιόδους, το δημιούργημα του Rouse ιντριγκάρει, αλλά δεν καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον.

Το The Church in the Darkness μας μεταφέρει στο 1977, στη ζούγκλα της Νότιας Αμερικής οπού η θρησκευτική αίρεση "Collective Justice Mission" έχει βρει καταφύγιο. Αποκομμένοι από τις ΗΠΑ και σε συνεχή επιφυλακή, οι Isaac και Rebecca Walker έχουν δημιουργήσει έναν χριστιανικό καταυλισμό, με το όνομα "Freedom Town", που ζει με τα ιδεατά της ισότητας και του σοσιαλισμού.

Ένα από τα μέλη της αίρεσης είναι ο ανιψιός του/της πρωταγωνιστή/τριας, ο Alex. Ο στόχος του χαρακτήρα σας είναι να εισβάλλει στη Freedom Town, να βρει τον Alex, να μάθει αν είναι καλά και αν θέλει να φύγει… Αυτή είναι η βασική πλοκή και πέρα από μερικά στοιχειώδη side quests, η ιστορία αποκλίνει απειροελάχιστα από αυτήν. Κατά συνέπεια, κάθε playthrough μπορεί να διαρκέσει λιγότερο από 10 λεπτά ή περισσότερο από μια ώρα, αναλόγως πόσο πρόθυμοι είστε να εξερευνήσετε.

Η Paranoid Productions προσπαθεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον των παικτών κρατώντας ένα στατικό setting, αλλά κάνοντας randomize διάφορα στοιχεία του παιχνιδιού ώστε να δημιουργήσει μια ιστορία με πολλά πιθανά endings. Στη θεωρία είναι μια καλή ιδέα, που σας αποζημιώνει για τη μικρή διάρκεια του παιχνιδιού και προσφέρει replayability. Στην πράξη, λείπει η σωστή υλοποίηση.

Οι περιοχές που επισκέπτεστε είναι πάντα ίδιες και μονότονες, ενώ οι θέσεις των “εχθρών” αλλάζουν σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις. Από την άλλη, τα αντικείμενα που βρίσκετε είναι τυχαία, όπως και το σημείο που ξεκινάτε και τα άτομα που πρέπει να μιλήσετε. Θεωρητικά, τα παραπάνω θα έπρεπε να κάνουν το κάθε playthrough ενδιαφέρον (υπάρχουν 19 διαφορετικά endings), όμως τα αντικείμενα και το σημείο εισόδου δεν έχουν μεγάλη σημασία και μετά από τις τρεις πρώτες προσπάθειες δεν θα σας νοιάζουν και καθόλου. Σε κάθε απόπειρα θα πρέπει να συναντήσετε δυο άτομα, τα οποία θα σας πουν που βρίσκεται ο Alex και το κάθε ένα έχει το δικό του side quest. Οι δευτερεύουσες αποστολές είναι πολύ εύκολες, επαναλαμβανόμενες και χωρίς ιδιαίτερη ουσία, ενώ και τα άτομα που μπορείτε να μιλήσετε δεν ξεπερνάνε τα πέντε, που σημαίνει ότι επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά, με τους ίδιους διαλόγους.

Το μόνο randomized στοιχείο που πετυχαίνει τον σκοπό του είναι οι δυο preachers (Isaac και Rebecca Walker). Κάθε φορά που ξεκινάτε ένα playthrough οι προσωπικότητες των δυο αρχηγών αλλάζουν τυχαία, δημιουργώντας τέσσερις διαφορετικούς συνδυασμούς. Ανάλογα τον συνδυασμό, οι preachers σας αντιμετωπίζουν διαφορετικά, λένε διαφορετικά πράγματα μέσω του μεγαφώνου και οι υπόλοιποι χαρακτήρες τους περιγράφουν αναλόγως.

Στην ουσία, το μεγαλύτερο ελάττωμα του The Church in the Darkness είναι πως δεν υπάρχουν αρκετές μεταβλητές για να πετύχει τον σκοπό του το randomization και αυτές που υπάρχουν είναι, σχεδόν όλες, ασήμαντες. Ως αποτέλεσμα, όσο περνάνε τα playthroughs η αίσθηση της αγγαρείας αυξάνεται (ακόμα και αν ξεκλειδώνετε νέα αντικείμενα κάθε φορά που τερματίζετε) και ο μόνος εξιλεωτικός παράγοντας είναι τα δεκάδες endings που μπορείτε να ξεκλειδώσετε.

Με λίγα λόγια, η έμφαση στο randomization βλάπτει το παιχνίδι με πολλούς τρόπους. Για παράδειγμα, στο Freedom Town θα βρείτε διάφορα ενδιαφέροντα collectibles (documents), που βοηθάνε στη θεμελίωση του setting και σας δίνουν μια εικόνα από το σκεπτικό των “πιστών”, τα οποία όμως χάνουν κάθε νόημα όταν εξαφανίζονται στο τέλος κάθε run και πρέπει να τα μαζέψετε εκ νέου στο επόμενο. Στο τέλος, καταλήγετε να τα αγνοείτε.

Άλλο ένα παράδειγμα είναι το σενάριο, που στηρίζεται σε όλες τις αλλαγές που γίνονται, παρουσιάζοντας μια στοιχειώδη πλοκή και διαλόγους, με μέτριο voice acting και χαρακτήρες που περνάνε αδιάφοροι, αντί να επεκταθεί πάνω σε όλα τα σοβαρά θέματα που θίγει (φυλετικές διακρίσεις, οπλοκατοχή, φανατισμός και πολλά άλλα). Η Paranoid Productions εστίασε σε έναν μηχανισμό που δεν ταίριαξε απόλυτα στο δημιούργημα της, θυσιάζοντας στην πορεία άλλες σημαντικές πτυχές, που θα μπορούσαν να έχουν περισσότερο βάθος.

Λίγη παραπάνω “ζωή” στο παιχνίδι δίνουν οι (περιορισμένες) επιλογές που θα κάνετε και οι τέσσερις βαθμίδες δυσκολίας. Αν μπείτε μέσα στον καταυλισμό σκοτώνοντας τους πάντες, οι preachers θα σας αντιμετωπίζουν διαφορετικά. Μάλιστα, μερικές επιλογές αλλάζουν και το τέλος του παιχνιδιού. Αντίθετα, μια απόφαση που δεν επηρεάζει την εξέλιξη της ιστορίας είναι η επιλογή φύλου και χρώματος επιδερμίδας του βασικού χαρακτήρα, που έχει πάντα το όνομα Vic. Παρόλα αυτά, είναι κάτι που μπορείτε να ρυθμίσετε ανεξαρτήτως. Τα difficulties χωρίζονται σε Interloper, Infiltrator, Spy και Mole, με κάθε ένα να προσφέρει την κατάλληλη πρόκληση.

Το gameplay αυτό καθεαυτό είναι μια μνεία στα κλασικά stealth παιχνίδια. Είναι απλό, αλλά αποτελεσματικό και έως ένα σημείο, διασκεδαστικό (αν εξαιρέσουμε τα μικρά glitches που κάνουν τις περιπόλους να κοιτάνε συνέχεια προς το μέρος σας), με top-down κάμερα. Σταδιακά όμως, πλήττεται και αυτό από τα αναπόφευκτα replays, που όσο πληθαίνουν, τόσο τονίζουν τη στασιμότητα του και αυτό δεν διορθώνεται με επιπλέον στολές και όπλα που ξεκλειδώνετε, ούτε κρύβεται μέσα στις ντουλάπες μαζί με τον χαρακτήρα σας.

Το The Church in the Darkness ασχολείται με μια θεματολογία που ακόμα και σήμερα θεωρείται ταμπού και την προσεγγίζει άφοβα. Παρά τις δυνατότητες που είχε όμως, η έμφαση που δίνεται στο randomization το οδηγεί πολύ γρήγορα στη μονοτονία και τονίζει τα ελαττώματά του. Παρόλα αυτά, ακόμα και η επιβλαβής προσέγγιση της Paranoid Productions δεν μπορεί να σταματήσει τους ενδιαφέροντες "ανταγωνιστές", το setting και το απλό, αλλά αποτελεσματικό gameplay από το να λάμψουν.

Το παιχνίδι μας παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Church in the Darkness

Συντάκτης
2 Αυγούστου 2019
Developer

Paranoid Productions

Publisher

Fellow Traveler

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4 / Xbox One / Nintendo Switch

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

2 Αυγούστου 2019

Είδος

Action-adventure

PEGI

16

Θετικά

+ Το randomization προσθέτει διάρκεια και replayability
+ Απλά, αλλά αποτελεσματικά gameplay mechanics
+ Ενδιαφέρον setting, με επιρροές από πραγματικά γεγονότα
+ Οι διαφορετικές προσωπικότητες των preachers

Αρνητικά

- Ως επί το πλείστον, τα randomized χαρακτηριστικά είναι αδιάφορα
- Στοιχειώδες σενάριο που είχε την ευκαιρία να γίνει κάτι πολύ καλύτερο
- Γίνεται μονότονο αρκετά γρήγορα
- Ανούσια και ανέμπνευστα side quests
- Μέτριο voice acting
- Μικρά glitches

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.0
Συνοψίζοντας

Το The Church in the Darkness ασχολείται με μια θεματολογία που ακόμα και σήμερα θεωρείται ταμπού και την προσεγγίζει άφοβα. Παρά τις δυνατότητες που είχε όμως, η έμφαση που δίνεται στο randomization το οδηγεί πολύ γρήγορα στη μονοτονία και τονίζει τα ελαττώματά του. Παρόλα αυτά, ακόμα και η επιβλαβής προσέγγιση της Paranoid Productions δεν μπορεί να σταματήσει τους ενδιαφέροντες "ανταγωνιστές", το setting και το απλό, αλλά αποτελεσματικό gameplay από το να λάμψουν.

6.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1