The Dark Pictures: Man of Medan

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 28 Αυγούστου 2019

Την εταιρεία Supermassive Games τη γνωρίσαμε από το πολύ αξιόλογο Until Dawn. Ήταν ένα παιχνίδι περιπέτειας, που συνδύασε γνωστά χαρακτηριστικά του είδους, κυρίως στην πιο πρόσφατη εκδοχή του -σε ύφος παιχνιδιών της Quantic Dream ή της Telltale- με αγνό, slasher horror. Η συνταγή πέτυχε περισσότερο από όσο θα περίμενε κανείς. Κύριο ρόλο στην επιτυχία αυτή είχε η ανάλαφρη προσέγγιση, που αρμόζει στο συγκεκριμένο υποείδος τρόμου.

Έτσι, αντί να έχουμε βαρύγδουπες ιστορίες, ηθικά διλήμματα που θα μας βάλουν σε σκέψεις, και προσπάθεια μετάδοσης μηνυμάτων ή ιδεών στον παίκτη, είχαμε απλή, άμεση διασκέδαση. Το Until Dawn δεν σκόπευε να μας βάλει να σκεφτούμε, ή να αλλάξει τη ζωή μας. Μοναδικός στόχος ήταν να περάσουμε καλά, σκοτώνοντας ή σώζοντας το cast των χαρακτήρων που χειριζόμασταν.

Φυσικά, πολύ βοήθησε η εξαιρετικά αποδοτική παρουσίαση και οι ερμηνείες των ηθοποιών, καθώς και τα δουλεμένα mechanics. Μετά το Until Dawn, λοιπόν, η Supermassive Games συνέχισε να κινείται σε horror μονοπάτια. Αφού κυκλοφόρησε μερικά όχι εξίσου αξιόλογα παιχνίδια, επόμενος στόχος της εταιρείας ήταν  να δημιουργήσει μια ανθολογία τρόμου, σαν αυτές που έχουμε δει σε σινεμά και τηλεόραση, αλλά αυτή τη φορά σε video game. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται κάτι τέτοιο και κάθε λάτρης του είδους ήταν σίγουρα ενθουσιασμένος.

Η ανθολογία ονομάζεται The Dark Pictures και έχει πλέον το πρώτο παιχνίδι της, με τίτλο Man of Medan. Όπως θα περίμενε κανείς, ο κεντρικός κορμός της εμπειρίας είναι γνώριμος, καθώς το gameplay και το γενικότερο στήσιμο δανείζονται σχεδόν τα πάντα από το Until Dawn. Η παρουσίαση αυτή τη φορά θυμίζει το Twilight Zone, ή το Ιστορίες από την Κρύπτη, με έναν κεντρικό αφηγητή να σπάει τον τέταρτο τοίχο και να απευθύνεται στον παίκτη καταπρόσωπα, μιλώντας για τα γεγονότα της ιστορίας του παιχνιδιού. Ο αφηγητής είναι αποτελεσματικός, και η υλοποίηση ικανοποιητική, χωρίς να παίρνει πολύ χρόνο και προσοχή από το κεντρικό σενάριο.

Με δεδομένο τις ομοιότητες στο στήσιμο και το γενικότερο ύφος, θα μπορούσε κανείς να πει πως έχουμε το Until Dawn στο νερό, αφού η ιστορία του Man of Medan έχει ως setting μία βάρκα, την ανοιχτή θάλασσα και, φυσικά, ένα πλοίο φάντασμα. Κανείς δεν θα απογοητευθεί από την επιλογή αυτή, καθώς, μετά από το εξοχικό στο δάσος, η βάρκα στη θάλασσα φαντάζει ως το επόμενο λογικό βήμα, χωρίς να είναι απαραίτητα πολύ προβλέψιμο. Μάλιστα, το σενάριο του Man of Medan βασίζεται σε πραγματική ιστορία, περίπου. Ένα πλοίο, με το όνομα Ourang Medan (η μετάφραση του ονόματος, με λίγη φαντασία, είναι Man of Medan), υπήρχε, ή δεν υπήρχε, και εξαφανίστηκε. Γενικά, τα στοιχεία είναι ελάχιστα, κι αυτό είναι που κάνει την ιστορία του πλοίου πιο ανατριχιαστική. Το Ourang Medan, λοιπόν, λέγεται πως χάθηκε στον ωκεανό, αφού πρώτα πρόλαβε να στείλει ένα τελευταίο μήνυμα S.O.S. σε κώδικα Μορς, το οποίο είχε ως σκοπό να ενημερώσει πως σχεδόν όλο το πλήρωμα είναι νεκρό. Το μήνυμα τελείωνε με τη φράση "Πεθαίνω" και, όταν τελικά εντοπίστηκε το πλοίο, χωρίς ζημιές, τα πτώματα λέγεται πως βρέθηκαν παγωμένα από τον τρόμο. Δεν σκοπεύω να πω τίποτα για το σενάριο του παιχνιδιού, παρά μόνο πως βασίζεται σε αυτήν την ιστορία και είναι πολύ ατμοσφαιρικό -είναι αρκετό για να τραβήξει το ενδιαφέρον των fans του είδους και της εταιρείας.

Η ιστορία του Man of Medan μας δίνει πέντε χαρακτήρες, που φυσικά μπορούν να πεθάνουν σε διάφορες στιγμές. Οι πρωταγωνιστές ταξιδεύουν στη θάλασσα με τη βάρκα τους, αναζητώντας συντρίμμια βυθισμένων πλοίων, την περιπέτεια και, φυσικά, τη διασκέδαση. Όλοι τους είναι ιδιαίτερα αντιπαθητικοί, όμως αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα, καθώς ο σκοπός δεν είναι η ταύτιση απαραίτητα και, επίσης, οι προσωπικότητες είναι ταιριαστές σε όλους. Βέβαια, τα χαρακτηριστικά τους είναι ευέλικτα, αφού ο παίκτης καλείται να τα πλάσει με τις επιλογές του, και έτσι βλέπουμε αρκετές διαφορετικές αντιδράσεις. Αυτό που με ενόχλησε, είναι πως οι χαρακτήρες δεν είναι ούτε αρκετά συμπαθητικοί ώστε να μου δώσουν λόγους να προσπαθήσω να τους σώσω, ούτε όμως έχουμε να κάνουμε με ατόφιο slasher, ώστε οι θάνατοι να είναι γεμάτοι gore, για να μου δώσουν λόγους να προσπαθήσω να τους σκοτώσω. Έτσι, έμεινα σε μια μόνιμη κατάσταση αδιαφορίας, και ένιωθα σαν να ακούω κουτσομπολιά για ανθρώπους που δεν γνωρίζω καν.

Δυστυχώς, το writing και οι ερμηνείες ενισχύουν την αίσθηση αδιαφορίας. Καταλαβαίνω πως η B movie προσέγγιση είναι ηθελημένη. Σαφώς, οι κακές ερμηνείες είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του είδους. Φυσικά, οι κακογραμμένοι διάλογοι δεν θα μπορούσαν να λείπουν. Όμως, φτάνει, καιρός είναι να σταματήσει αυτό. Δεν με ενδιαφέρει πλέον αν είναι εσκεμμένη επιλογή ή όχι. Το κακό writing και οι άστοχες ερμηνείες, ζημιώνουν το παιχνίδι. Ιδίως όταν μιλάμε για μια εμπειρία που βασίζεται στις αλληλεπιδράσεις των χαρακτήρων και τη δυνατότητα του παίκτη να τους σώσει ή να τους αφήσει να πεθάνουν, η ενσάρκωση των πρωταγωνιστών μέσω writing και ερμηνειών των ηθοποιών, είναι καίριας σημασίας.

Οι ερμηνείες δίνονται μέσω motion capture, το οποίο σίγουρα έχει ενδιαφέρον και κάνει το αποτέλεσμα καλύτερο. Επίσης, εξαιτίας της μεθόδου αυτής ενισχύεται η εντύπωση πως παρακολουθούμε ταινία τρόμου. Τα animations δεν είναι πάντα ιδανικά, όμως καταφέρνουν να κάνουν τη δουλειά τους. Φυσικά, δεν είναι όλες οι ερμηνείες εξίσου αδιάφορες, καθώς μερικοί ηθοποιοί ξεχωρίζουν, με πρώτο και καλύτερο τον αφηγητή, τον οποίο ενσαρκώνει ο Pip Torrens (πρόσφατα τον είδαμε στο Preacher, σε εξαιρετική απόδοση του Herr Starr). Μπορεί να μην έχουμε να κάνουμε με πασίγνωστα και πρωτοκλασάτα ονόματα, όμως σίγουρα θα πείτε "α, τον έχω ξαναδεί αυτόν" (για παράδειγμα, παίζει ο Shawn Ashmore, που έχουμε δει ως Iceman στις ταινίες X-Men, και είναι ικανοποιητικός).

Ένα ακόμα στοιχείο του Man of Medan που δημιουργεί προβλήματα, είναι η διάρκειά του. Ένα playthrough τελειώνει περίπου σε 4 ώρες. Δεν είναι ο αριθμός το πρόβλημα, ούτε η τιμή πώλησης είναι μεγάλη. Απλώς, για ένα σενάριο που στηρίζεται στους χαρακτήρες, οι 4 ώρες σε συνδυασμό με τον άνισο ρυθμό αφήγησης, καταλήγουν ζημιογόνες. Οι χαρακτήρες δεν προλαβαίνουν να ξεδιπλωθούν, και τα διάφορα χαρακτηριστικά τους που φανερώνονται με αιωρούμενα επίθετα στο μενού, δίπλα από τη φάτσα τους, δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα. Δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε κανέναν πραγματικά, ούτε και να μπούμε μέσα στην ιστορία, και εκείνη τελειώνει. Δεν υπάρχει καμία συναισθηματική επένδυση. Φυσικά, σε επόμενα playthroughs μπορεί να αλλάξει αυτό, ελαφρώς, αλλά και πάλι η κατάσταση δεν είναι ιδανική.

Στον αντίποδα, η μικρή διάρκεια δεν προλαβαίνει να κουράσει, και μας δίνει την εντύπωση πως βλέπουμε ένα σύντομο επεισόδιο σειράς, και όχι ολόκληρη ταινία (παρόλο που η διάρκεια ξεπερνά αυτή μιας ταινίας). Η πλοκή είναι άνιση και η συνολική ιστορία δεν έχει πολλά να πει, αλλά η ατμόσφαιρα καταφέρνει να κρατήσει τον παίκτη. Η μουσική, οι επιλεγμένες τοποθεσίες, το μυστήριο και οι γωνίες λήψης της κάμερας, είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που δημιουργούν το επιθυμητό ύφος και διατηρούν το ενδιαφέρον. Δυστυχώς οι ανατροπές δεν είναι ιδιαίτερα αποδοτικές, και η προσέγγιση του τρόμου είναι φθηνή. Ως επί το πλείστο, η προσπάθεια του παιχνιδιού να τρομάξει τον παίκτη στέκεται σε jump scares, τα οποία δεν στήνονται επαρκώς και δεν φέρνουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Το γεγονός ότι η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, δίνει έναν αέρα αστικού θρύλου, βελτιώνοντας ελαφρώς το αποτέλεσμα.

Επίσης, το branching προσφέρει replayability και, παρόλο που, όπως συνηθίζεται, οι αλλαγές είναι κυρίως επιφανειακές σχετικά με τις επιρροές τους στο κεντρικό σενάριο, το στήσιμο είναι ενδιαφέρον και αλλάζει αρκετά τις σχέσεις των χαρακτήρων. Έχουμε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε ειδύλλια, να τσακωθούμε ή να αλλάξουμε τη θέση στην οποία θα βρίσκεται ένας χαρακτήρας σε επόμενη σκηνή, μεταξύ πολλών άλλων. Ένα δεύτερο playthrough είναι σίγουρα ενδιαφέρον, ώστε να δούμε τις διαφορετικές αλληλεπιδράσεις, οι οποίες μάλιστα είναι καταγεγραμμένες και ταξινομημένες με σαφή και ευανάγνωστο τρόπο στο μενού.

Το gameplay, ουσιαστικά, χωρίζεται σε τρία κομμάτια. Έχουμε το single-player, το multiplayer στην ίδια κονσόλα και το online. Το single-player είναι απολύτως γνώριμο σε όσους έχουν παίξει Until Dawn, ή έστω κάποιο άλλο παιχνίδι του είδους. Έχουμε Quicktime Events, πατάμε δηλαδή κουμπάκια την κατάλληλη στιγμή, καθώς και μερικά άλλα mini games, παρόμοιου τύπου. Επίσης, χειριζόμαστε τους χαρακτήρες, έναν τη φορά, και εξερευνούμε τους διάφορους χώρους. Ο σχεδιασμός των χώρων και η τοποθέτηση των αντικειμένων αφαιρούν από την εξερεύνηση· δεν έχουμε να κάνουμε με γεμάτες τοποθεσίες, στις οποίες βρίσκουμε συνεχώς αντικείμενα ενδιαφέροντος, όπως για παράδειγμα στα παιχνίδια της Quantic Dream. Στο Man of Medan, καταλήγουμε να κυκλοφορούμε σε σκοτεινούς, στενούς διαδρόμους, με κάποια έγγραφα να εμπλουτίζουν κάπως την ιστορία του στοιχειωμένου καραβιού, στο οποίο περιπλανιόμαστε και κάποιες φωτογραφίες, που προμηνύουν το μέλλον, όπως είχαμε δει και στο Until Dawn. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο χειρισμός είναι δυσλειτουργικός και θυμίζει παιχνίδια παλιότερων δεκαετιών.

Τα collectibles εμφανίζονται με τη μορφή φωτογραφιών, που, όταν τις βρούμε, ρίχνουμε μία σύντομη ματιά στο μέλλον, σε τυχαίες στιγμές, χωρίς να γνωρίζουμε το context, όπως και στο Until Dawn. Μπορεί, για παράδειγμα, να δούμε έναν από τους 5 χαρακτήρες μας να βρίσκεται σε κίνδυνο, και αργότερα να παρακολουθήσουμε πραγματικά την ίδια σκηνή. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργείται μια αγχωτική αίσθηση, που μας κάνει να θέλουμε να φωνάξουμε στον χαρακτήρα "μην πας εκεί, θα πεθάνεις!", χωρίς φυσικά αυτό να είναι δυνατό, εκτός αν κλείσουμε την κονσόλα. Οι σκηνές που βλέπουμε είναι αρκετά αόριστες ώστε να μην αποτελούν spoiler, αρκετά ορισμένες όμως ώστε να συνεισφέρουν στην ατμόσφαιρα.

Τα γραφικά, σε κάθε πτυχή τους, απογοητεύουν, όχι γιατί δεν είναι καλά, αλλά γιατί δείχνουν, αν όχι χειρότερα, ίδια με του Until Dawn, με μοναδικό ίσως σημείο βελτίωσης τη λεπτομέρεια στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών. Ενώ το παιχνίδι έχει στηθεί επάνω στην τεχνική motion capture και το αποτέλεσμα προσεγγίζει όντως φωτορεαλισμό και την εικόνα μιας ταινίας, υπάρχουν προβλήματα σε κάποιες σκηνές. Για παράδειγμα εντοπίζεται βιαστικό μοντάζ ενίοτε με κοψίματα που απλά δεν ταιριάζουν, ενώ είδαμε κάποια ψιλοπροβλήματα σε animation με το πρόσωπο του χαρακτήρα να ακολουθεί τις εκφράσεις του ηθοποιού από το motion capture, αλλά το σώμα να μην συνοδεύει, οδηγώντας στο φαινόμενο uncanny valley πιο συχνά απ’ ό,τι θα περιμέναμε, ενώ καλό θα είναι να λάβουμε υπόψη μας ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ σκοτεινό παιχνίδι κατά κυριολεξία. Η χρήση HDR σίγουρα βοηθά στις διαβαθμίσεις του σκοταδιού, όμως πολλές φορές είδαμε ξεπλυμένα χρώματα, ενώ σε μία από τις τηλεοράσεις που το δοκιμάσαμε είχαμε πρόβλημα με flicker όσο ήταν ενεργό το HDR.

Γενικά, είναι ένα όμορφο παιχνίδι, που δεν παύει να απογοητεύει όμως, καθώς 4 χρόνια μετά το Until Dawn, δεν είδαμε ουσιαστικές βελτιώσεις. Δεν μας ενόχλησαν αισθητικά, καθώς η ατμόσφαιρα είναι καλοστημένη και μερικά εφέ φωτισμού ικανοποιητικά, ενώ σκηνοθετικά χρησιμοποιούνται πολλά κόλπα του φακού για να μεταφέρουν ακόμη περισσότερο το κλίμα της «ταινίας». Αυτό που ενοχλεί είναι τα συχνά «κολλήματα», που πολλές φορές κατάφεραν να μας κάνουν να αποτύχουμε και να οδηγηθούμε σε θάνατο χαρακτήρα, αφού η εικόνα κόλλησε πάνω σε κάποιο QTE. Τη στιγμή που γράφεται το review, στο απλό PS4, το Man of Medan είναι αρκετά προβληματικό. Στο PS4 Pro τα πράγματα είναι καλύτερα, όμως πολλά από τα stutters σε καίρια σημεία παραμένουν, ειδικότερα στο δεύτερο μισό του παιχνιδιού.

Οι διάφορες επιλογές που δίνει το σενάριο στον παίκτη, προφανώς επηρεάζουν την εξέλιξη της ιστορίας και των σχέσεων μεταξύ των χαρακτήρων, όπως και το τέλος. Οι διάφορες απαντήσεις που είναι διαθέσιμες για να επιλέξουμε είναι πάντοτε σαφείς, και το interface ικανοποιητικό. Οι αλλαγές που επιφέρουν οι επιλογές μας δεν έχουν τεράστια αφηγηματική αξία και περισσότερο ενισχύουν το fluff, το υπόβαθρο και την ατμόσφαιρα. Οι εναλλακτικοί δρόμοι, όμως, είναι αρκετοί ώστε ένα δεύτερο (και τρίτο ενδεχομένως) playthrough να είναι σίγουρο και διασκεδαστικό.

Φυσικά, κανείς δεν πρόκειται να παίξει το Man of Medan μόνο μία ή δύο φορές, αφού σίγουρα θα θέλει να δει και το multiplayer. Προσωπικά, έπαιξα πρώτα το couch multiplayer, μετά πήγα στο single και μετά στο online. Καταρχάς, η εισαγωγή multiplayer σε παιχνίδι αυτού του είδους, είναι χωρίς αμφιβολία μία εύστοχη επιλογή. Όταν λέω αυτού του είδους, εννοώ και το interactive story, adventure στιλ, αλλά και το horror / mystery. Έτσι, έξυπνα, το couch multiplayer ονομάζεται “movie night”. Στην πράξη, η ιστορία χωρίζει τους πρωταγωνιστές ανάλογα με τον αριθμό παικτών. Αν παίζουν 5 άτομα, ο κάθε ένας χειρίζεται έναν χαρακτήρα, ενώ αν οι παίκτες είναι λιγότεροι, επιλέγουν όποιους θέλουν, ώστε να έχει κάθε ένας τουλάχιστον έναν. Το παιχνίδι κατά αυτήν τη λειτουργία είναι ακριβώς ίδιο με τη single-player εκδοχή του, με μόνη διαφορά τις υποδείξεις που ενημερώνουν τους παίκτες για το ποιος χαρακτήρας -και άρα ποιος παίκτης- θα πάρει τη σκυτάλη -και άρα το χειριστήριο- στην επόμενη σκηνή. Η ιδέα είναι πολύ απλή και δεν έχει γίνει κάποια προσαρμογή του παιχνιδιού. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα δεν είναι άσχημο και σίγουρα διασκεδάζει, ενώ ταιριάζει σε μια horror βραδιά· αντί για ταινία τρόμου, μπορείτε να παίξετε το Man of Medan, και κανείς δεν θα απογοητευθεί. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί άνετα να απολαύσει το παιχνίδι κάποιος που δεν παίζει video games γενικότερα, αρκεί να του φαίνεται ενδιαφέρουσα η ιδέα και να του αρέσει το είδος του τρόμου.

Όταν τελείωσα το playthrough στο mode αυτό, παρότι πέρασα καλά, απογοητεύτηκα ελαφρώς. Αυτό, γιατί είδα πως το multiplayer σε τέτοια αφηγηματικά παιχνίδια θα είχε πολλές δυνατότητες, αν η προσαρμογή ήταν πιο εκτενής, και το αποτέλεσμα διαφορετικό από την εμπειρία του single-player. Άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσε να μοιάζει με το multiplayer παιχνιδιών όπως το Divinity: Original Sin 2, στο οποίο οι επιλογές κάθε παίκτη μπορεί να επηρεάζουν το σενάριο στο σύνολό του, ή και μόνο τον χαρακτήρα του παίκτη. Ακόμα, σκέφτηκα πως σίγουρα θα ήταν ενδιαφέρον να μπορούμε να παίζουμε ταυτόχρονα, σε άλλο σημείο της ιστορίας. Μετά, έβαλα το online multiplayer, που ονομάζεται “shared story” και, έκπληκτος, είδα πως, πράγματι, τα παραπάνω συμβαίνουν, έστω εν μέρει.

Για να πω την αλήθεια, μέχρι να παίξω το online κομμάτι του Man of Medan, δεν είχα εντυπωσιαστεί. Το βασικό παιχνίδι μοιάζει πολύ με το Until Dawn και δεν προσφέρει τίποτα νέο, ενώ η ιστορία δεν περιέχει έντονες συγκινήσεις. Συνεπώς, έψαχνα τους λόγους για να προτείνω το παιχνίδι σε κάποιον. Ευτυχώς, τους βρήκα. Το shared story είναι φανταστικό, και ανοίγει τον δρόμο για πολλούς πειραματισμούς στο μέλλον, ενώ πάει το είδος ένα βήμα μπροστά. Μάλιστα, είναι ένα βήμα που όλοι θέλαμε να γίνει, αφού παιχνίδια σαν το Until Dawn μοιάζουν φτιαγμένα για ταυτόχρονο multiplayer.

Στο shared story παίζουμε με έναν ακόμη παίκτη (δυστυχώς μόνο με φιλους), και δεν διαλέγουμε εμείς χαρακτήρες. Η ιστορία φαίνεται να είναι χωρισμένη σε διάδες, ώστε να παίζει ο κάθε παίκτης από έναν χαρακτήρα, ταυτόχρονα. Έτσι, μπορεί να βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και να περπατάμε μαζί, αλλά και σε εντελώς διαφορετικό μέρος, και να μην γνωρίζουμε τι συμβαίνει στον συμπαίκτη μας -ό,τι μαθαίνουμε, είναι μέσω του παιχνιδιού, στα cutscenes (ή όσα μας λέει ο συμπαίκτης από το μικρόφωνό του, κάτι που προτείνω να αξιοποιήσετε, γιατί κάνει την εμπειρία πολύ πιο διασκεδαστική). Παίζοντας με αυτόν τον τρόπο, ιδίως με μικρόφωνα ανοιχτά, οι διάλογοι, το αδιάφορο σενάριο, και κάθε άλλο ελάττωμα, παύουν να ενοχλούν. Η εμπειρία θυμίζει προβολές ταινιών τρόμου σε σπίτι με παρέα, όταν οι ταινίες είναι επίτηδες επιλεγμένες για να μη χρειάζεται να προσέχει κανείς ιδιαίτερα. Στο shared story η αλληλεπίδραση είναι πιο ενδιαφέρουσα, αφού μπορεί για παράδειγμα ο ένας παίκτης να συμμετάσχει σε διάλογο που κάνει ο άλλος με κάποιον χαρακτήρα, αν το επιθυμεί. Επίσης, ο συγχρονισμός των διαφορετικών τμημάτων που παίζουν οι παίκτες είναι άψογος, και υπάρχουν μερικές επιπλέον σκηνές, που δεν βλέπουμε στα άλλα δύο modes. Πραγματικά ελπίζω να εξελιχθεί περισσότερο αυτός ο τρόπος παιξίματος, στα επόμενα μέρη της ανθολογίας The Dark Pictures και, γιατί όχι, σε περισσότερα παιχνίδια του είδους. Το shared story είναι αδιαμφησβήτητα ο ιδανικός τρόπος για να απολαύσει κανείς το Man of Medan, αν και καλό είναι να δοκιμάσει και το single-player, γιατί αλλιώς θα χάσει μερικά τμήματα της ιστορίας, αφού θα τα δει μόνο ο συμπαίκτης του.

Η Supermassive Games είχε κάνει λόγο για ένα παιχνίδι κάθε εξάμηνο, στο σύνολο οκτώ, στο πλαίσιο της ανθολογίας The Dark Pictures. Το πρώτο παιχνίδι είναι μια αξιόλογη εισαγωγή, όχι όμως κάτι το εντυπωσιακό. Το single-player και το couch multiplayer είναι διασκεδαστικά, όμως δεν προσφέρουν τίποτα ιδιαίτερο. Ευτυχώς, υπάρχει το online multiplayer κομμάτι, το οποίο πάει το είδος ένα βήμα μπροστά και είναι εξαιρετικό ως ιδέα και υλοποίηση. Αν βρίσκετε ενδιαφέρον στο ανάλαφρο horror, ή στα adventures, μην χάσετε την ευκαιρία να δείτε το shared story του man of Medan, καθώς είναι μια σημαντική, πρωτοπόρα και σωστά στημένη ιδέα, που προσφέρει πολλή διασκέδαση. Το παιχνίδι, σε γενικές γραμμές, είναι ικανοποιητικό, όμως το online multiplayer το ανεβάζει πολλά σκαλιά. Λοιποί adventure developers, κρατήστε σημειώσεις.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την Bandai Namco Entertainment Hellas για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Dark Pictures: Man of Medan

Συντάκτης
28 Αυγούστου 2019
Developer

Supermassive Games

Publisher

Bandai Namco Entertainment

Διανομή

Bandai Namco Entertrainment Hellas

Πλατφόρμες

PC / PS4 / Xbox One

Tested on

PS4

Κυκλοφορία

30 Αυγούστου 2019

Είδος

Horror

PEGI

16

Θετικά

+ Η τρομακτική ατμόσφαιρα
+ Η ιδέα της ανθολογίας τρόμου, καθώς και η παρουσίασή της
+ Το multiplayer (ιδίως το online) ως ιδέα, αλλά και υλοποίηση
+ Αρκετό branching, που κάνει τα πολλαπλά playthroughs απαραίτητα

Αρνητικά

- Το σενάριο και οι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται επαρκώς
- Οι διάλογοι και οι ερμηνείες δεν ικανοποιούν
- Έλλειψη βελτιώσεων σε σχέση με το Until Dawn
- Φθηνός τρόμος, που στηρίζεται στα jump scares
- Τεχνικά προβλήματα

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.5
9.0
Συνοψίζοντας

Η Supermassive Games είχε κάνει λόγο για ένα παιχνίδι κάθε εξάμηνο, στο σύνολο οκτώ, στο πλαίσιο της ανθολογίας The Dark Pictures. Το πρώτο παιχνίδι είναι μια αξιόλογη εισαγωγή, όχι όμως κάτι το εντυπωσιακό. Το single-player και το couch multiplayer είναι διασκεδαστικά, όμως δεν προσφέρουν τίποτα ιδιαίτερο. Ευτυχώς, υπάρχει το online multiplayer κομμάτι, το οποίο πάει το είδος ένα βήμα μπροστά και είναι εξαιρετικό ως ιδέα και υλοποίηση. Αν βρίσκετε ενδιαφέρον στο ανάλαφρο horror, ή στα adventures, μην χάσετε την ευκαιρία να δείτε το shared story του man of Medan, καθώς είναι μια σημαντική, πρωτοπόρα και σωστά στημένη ιδέα, που προσφέρει πολλή διασκέδαση. Το παιχνίδι, σε γενικές γραμμές, είναι ικανοποιητικό, όμως το online multiplayer το ανεβάζει πολλά σκαλιά. Λοιποί adventure developers, κρατήστε σημειώσεις.

7.5
Βαθμός
9.0
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1