The Good Life - Review

Ακόμα ένα παράξενο παιχνίδι απ' τον SWERY
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 3 Νοεμβρίου 2021

Αν θέλεις να κατουρήσεις σε αίμα βρικόλακα, η μόνη επιλογή που σου δίνεται σε αυτή τη ζωή είναι το νέο παιχνίδι του SWERY, The Good Life. Ή οποιδήποτε παιχνίδι του SWERY, δεν είμαι σίγουρος. Εξάλλου, ακόμα κι αν δεν σου δίνει αυτήν την επιλογή, σίγουρα θα μπορέσεις να φας ένα “sinner’s sandwich” ή να κυκλοφορήσεις με πατίνι και να δείρεις κροκόδειλους πριν παίξεις μπόουλινγκ με μια γιαγιά. Όλα αυτά, σαφέστατα, είναι κομμάτια της διαδικασίας επίλυσης βάναυσων εγκλημάτων. Και γιατί όχι; Δεν έχω αρκετές γνώσεις για τη δουλειά του ντετέκτιβ ώστε να πω με σιγουριά ότι δεν είναι έτσι.

Το νέο παιχνίδι του SWERY λοιπόν, είναι γνώριμο αν έχετε παίξει τα προηγούμενα. Ο ίδιος έχει αποκαλέσει το The Good Life ως ένα “debt repayment RPG”, ως ένα παιχνίδι ρόλων δηλαδή στο οποίο καλούμαστε να πληρώσουμε ό,τι χρωστάμε. Η συγκεκριμένη περίπτωση μας βάζει να ταξιδέψουμε σε μια μικρή, ειδυλλιακή πόλη στη Βρετανία (μάλλον, ξέρω ‘γω;) για να βγάλουμε φωτογραφίες, να τις ανεβάσουμε στο Flamingo, που είναι κάτι-σαν-Instagram, και έτσι να βγάλουμε λεφτά, παίρνοντας πολλά emokes. Emokis; Emokijonjis; Θα σας γελάσω, δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ονομάζονται, αλλά είναι likes, επί της ουσίας. Κάθε μέρα αλλάζουν τα hamshtongs, hashertags ή όπως αλλιώς τα λένε, και έτσι πρέπει να εντοπίζουμε συγκεκριμένες εικόνες στην πόλη για ν’ απαθανατίσουμε. Για παράδειγμα, μια γυναίκα να τρώει, ένα ζώο που κυκλοφορεί τη νύχτα και άλλα παρόμοια θεάματα, άλλες φορές ξεκάθαρα και άλλες πιο αφηρημένα στοιχεία του περιβάλλοντος.

Αλλά δεν μένουμε εκεί! Μπορούμε να φυτέψουμε λαχανικά στη μικρή μας φάρμα, να μαγειρέψουμε αφού μάθουμε μία από τις δεκάδες συνταγές τρώγοντάς τη πολλές φορές (σκίστε τα πτυχία σας, σεφς), να μεταμορφωθούμε σε… Μισό, λεπτό, προτρέχω. Από την αρχή. Έχετε κατουρήσει ποτέ σε αίμα βαμπίρ; Όχι, μισό λεπτό, από την αρχή του παιχνιδιού, όχι του κειμένου. Είμαστε η Naomi, μία φωτογράφος που δουλεύει για έναν δημοσιογραφικό οργανισμό και του χρωστάει εκατό φανταστικομμύρια ή κάτι τέτοιο, και άρα πρέπει να τα ξεπληρώσει. Οπότε, όπως είθισται, η εταιρεία τη στέλνει στη μικρή πόλη που αποκαλείται ως «το πιο χαρούμενο μέρος του κόσμου», για να μάθει ΓΙΑΤΙ αποκαλείται έτσι και να βρει ό,τι μυστικά κρύβονται από πίσω.

Μόλις η Naomi φτάσει, τη χαιρετά μία κοπέλα και της δίνει δωρεάν ένα σπίτι. Περίμενε, τι; Πάλι έχασα τον ειρμό; Όχι, πράγματι, έτσι γίνεται. Της δίνει ένα σπίτι. Δεν γνωρίζω γιατί, ούτε η ίδια, ούτε κανείς μάλλον, αλλά συμβαίνει. Στη συνέχεια, αφού όλοι μας λένε να μην πάμε το βράδυ έξω, εμείς πάμε και βλέπουμε πως οι κάτοικοι της πόλης είναι άφαντοι και παντού βρίσκονται σκυλιά και γατιά. Με τις ακονισμένες ντετεκτιβικές μας ικανότητες, διαπιστώνουμε πως ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΣΚΥΛΙΑ ΚΑΙ ΓΑΤΕΣ. Παράξενο; Μπα, όχι και τόσο, αν σκεφτούμε πως συμβαίνει κάθε μέρα. Και, φυσικά, η Naomi, χωρίς να αναρωτηθεί ιδιαίτερα για τις παράξενες αυτές συνθήκες, ξαφνικά αποκτά και εκείνη τη δυνατότητα να γίνεται γάτα, και αργότερα και σκύλος. Καθημερινότητα, για μία φωτογράφο, μάλλον.

Όλα αυτά είναι παρουσιασμένα με γλυκό, αστείο τρόπο, με καρτουνίστικα, παιδικά γραφικά, με ελάχιστες γκριμάτσες στα πρόσωπα και ακόμα λιγότερο διάλογο -η Naomi, όπως και όλοι οι χαρακτήρες, έχουν μόνο μερικές διαθέσιμες ατάκες που σπαμάρουν συνεχώς, και εδώ κι εκεί σε πιο σοβαρά cutscenes μιλούν κανονικά. Seriously, όταν έχετε παίξει μερικές ώρες The Good Life, θα βλέπετε τη λέξη που μόλις έγραψα, το "seriously", και θα ανατριχιάζετε, αφού θα την έχετε ακούσει δώδεκα εκατομμύρια φορές με την ίδια ακριβώς ένταση και πανομοιότυπο τρόπο κάθε φορά.

Κουραστικό, σαφώς, όπως κουραστικό είναι και το gameplay αρκετά συχνά, με χειρισμό που θυμίζει την κίνηση ενός τανκ περισσότερο απ’ όσο μιας νεαρής φωτογράφου. Η κάμερα επίσης κινείται είτε πολύ αργά είτε πολύ γρήγορα, ξεφεύγει συχνά και δείχνει τυχαία σημεία, η ακρίβεια στις κινήσεις δεν υπάρχει ούτε για δείγμα, το pop-in κάνει πάρτι, οι μηχανισμοί του gameplay είναι, πώς να το πω, όχι ιδιαίτερα γυαλισμένοι… Γενικά, το gameplay είναι γεμάτο προβλήματα και ελλείψεις παντού, αλλά ποτέ τεράστιας σημασίας. Τα ελαττώματα αυτά, αν και ενοχλητικά, δεν είναι απαγορευτικά. Μιλάμε για ένα παιχνίδι που θυμίζει εποχές άλλης δεκαετίας αλλά δεν είναι εντελώς «χαλασμένο» όπως ήταν το προηγούμενο δημιούργημα του SWERY, το σίκουελ του magnum opus του, Deadly Premonition 2. Στο The Good Life τα πάντα λειτουργούν όσο πρέπει ώστε να μπορείς να παίξεις χωρίς να εκνευριστείς σε σημείο να θέλεις να κλείσεις την εφαρμογή για πάντα, αλλά ούτε και θα σου επιτραπεί η πλήρης ικανοποίηση ποτέ.

Ωστόσο, παρά τα προβλήματα, πίσω απ’ όλα αυτά, βρίσκεται ένα παιχνίδι με απροσδόκητο βάθος, με ρουτίνες για τους NPCs, με πάρα πολλά ξεχωριστά συστήματα και με μηχανισμούς να ξεπετιούνται συνεχώς. Θα μαγειρέψετε, αλλά όχι για πλάκα: υπάρχει μετρητής πείνας και δίψας, αλλά και καθαριότητας, άρα θα πρέπει και να πλυθείτε. Θα βρείτε πολλά ρούχα για να αλλάξετε, εξαρτήματα, θα μυρίσετε με τον σκύλο διάφορα σημεία της πόλης για να εντοπίσετε μυστήρια, θα σκαρφαλώσετε με τη γάτα σε τοίχους (πάλι, τίποτα δεν λειτουργεί σωστά, ούτε όμως ΕΝΤΕΛΩΣ ενοχλητικά).

Η παρουσίαση είναι παράξενη και με τη σειρά της επίσης αναχρονιστική, αλλά πάλι χαρακτηρίζεται από μια παράξενη «αύρα», γεμάτη ασυνήθιστο χιούμορ, πιο παράταιρους χαρακτήρες, ένα σενάριο που ξεκινά διαφορετικά νήματα και τα παρατά στην πορεία για να ασχοληθεί με κάτι εντελώς υπερβολικό. Υπάρχουν συνδέσεις με θρύλους, με ιστορικά στοιχεία, υπάρχει ένας χαρακτήρας που φωνάζει συνεχώς “LOBSTAH”, ένας ιππότης που μιλά με ηχώ, ένας μουσικός που συνομιλεί μέσω της μουσικής και πολλές ακόμα τελείως άκυρες προσωπικότητες, που συνθέτουν τελικά ένα υπόβαθρο με έντονη ταυτότητα και ενδιαφέρον, και βέβαια με τη μοναδικότητα του SWERY, με τη σφραγίδα του «πατημένη» παντού.

Είναι κρίμα που οι μηχανισμοί δεν είναι επαρκείς, και δεν φτάνουν καν σε σημείο να «ξεφεύγουν» εντελώς όπως σε προηγούμενα παιχνίδια του δημιουργού, ώστε να είναι «τόσο κακοί που είναι καλοί». Το ίδιο ισχύει για τα πάντα σχεδόν: για το σενάριο, για τη δομή της αφήγησης, για τα εφιαλτικά πολλά σε αριθμό fetch quests, για τις… μάχες με άγρια ζώα, για τον σχεδιασμό του μικρού ανοιχτού κόσμου. Κι όμως, αν μπορείτε να αντέξετε αυτά τα ελαττώματα, και αν βρίσκετε ελκυστικό το έργο του SWERY, το The Good Life έχει αρκετή γοητεία, τη μαγική, παράξενη, σκοτεινή αλλά αστεία γοητεία που έχουμε μάθει από τα παιχνίδια του δημιουργού.

Όμως, όσο κι αν μπορέσουμε να εκτιμήσουμε την ιδιαιτερότητα του έργου του, και όσο κι αν απολαύσουμε την παραμυθένια ατμόσφαιρα και όλα τα καλά στοιχεία του The Good Life, δεν θα σταματήσουμε ποτέ να αναρωτιόμαστε τι θα έκανε ο ίδιος με περισσότερα χρήματα και μεγαλύτερη ομάδα. Είναι, τελικά, παράγοντες που οδηγούν στην παραξενιά του SWERY, ή δεν έχουν καν σημασία; Όπως και να ‘χει, θα ήθελα να δω κάποια στιγμή ένα παιχνίδι με περισσότερους πόρους από πίσω, που να μην έχει τεχνικά προβλήματα και σχεδιαστικά ατοπήματα στον πυρήνα του και να μπορεί να ξεδιπλώσει την παραξενιά του χωρίς να ενοχλεί. Βέβαια, τότε δεν θα υπήρχε το sinner’s sandwich ίσως. Είναι μια δύσκολη απόφαση, άρα θα γυρίσω στο The Good Life, αφού μετά τον τερματισμό, που έρχεται σε ένα 12ωρο περίπου, μπορεί άνετα να «κάψει» δεκάδες ακόμα ώρες…

Είναι «καλό» παιχνίδι; Όχι ακριβώς. Μάλλον, όχι. Είναι όμως ιδιαίτερο, γεμάτο με ένα παράξενο charm, μία δίοδος σε έναν τελείως ξεχωριστό κόσμο που στηρίζεται σε ένα εξίσου ιδιαίτερο gameplay. Δεν θα σταματήσω ποτέ να παίζω τα παιχνίδια σου, SWERY.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Good Life - Review

Συντάκτης
3 Νοεμβρίου 2021
Developer

White Owls Inc.

Publisher

PLAYISM

Πλατφόρμες

PC, PS4, Switch, Xbox One

Tested on

PC

Κυκλοφορία

15 Οκτωβρίου 2021

Είδος

RPG, adventure

PEGI

12

Θετικά

+ Απροσδόκητο βάθος για δεκάδες μηχανισμούς

+ Γλυκιά παρουσίαση, ενδιαφέρον σενάριο, παραμυθένια ατμόσφαιρα

+ Μοναδική εμπειρία, παρά τους αναχρονισμούς

Αρνητικά

- Επανάληψη φράσεων σε σημείο εκνευρισμού

- Δύσχρηστη κάμερα, μη αποδοτικός χειρισμός

- Πολλά, αδιάφορα fetch quests

- Κάκιστα στημένες μάχες

- Αναχρονισμοί σχεδόν σε κάθε πτυχή

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.0
Συνοψίζοντας

Είναι κρίμα που οι μηχανισμοί δεν είναι επαρκείς, και δεν φτάνουν καν σε σημείο να «ξεφεύγουν» εντελώς όπως σε προηγούμενα παιχνίδια του δημιουργού, ώστε να είναι «τόσο κακοί που είναι καλοί». Το ίδιο ισχύει για τα πάντα σχεδόν: για το σενάριο, για τη δομή της αφήγησης, για τα εφιαλτικά πολλά σε αριθμό fetch quests, για τις… μάχες με άγρια ζώα, για τον σχεδιασμό του μικρού ανοιχτού κόσμου. Κι όμως, αν μπορείτε να αντέξετε αυτά τα ελαττώματα, και αν βρίσκετε ελκυστικό το έργο του SWERY, το The Good Life έχει αρκετή γοητεία, τη μαγική, παράξενη, σκοτεινή αλλά αστεία γοητεία που έχουμε μάθει από τα παιχνίδια του δημιουργού.

Είναι «καλό» παιχνίδι; Όχι ακριβώς. Μάλλον, όχι. Είναι όμως ιδιαίτερο, γεμάτο με ένα παράξενο charm, μία δίοδος σε έναν τελείως ξεχωριστό κόσμο που στηρίζεται σε ένα εξίσου ιδιαίτερο gameplay.

6.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1