The Last of Us Part II - Preview

Πιο ωμό και οργισμένο από ποτέ, το The Last of Us επιστρέφει βελτιωμένο
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 1 Ιουνίου 2020

Επτά χρόνια έχουν περάσει από την κυκλοφορία του The Last of Us, που έμελλε να γίνει ένα από τα πιο εμβληματικά παιχνίδια του είδους του, του PlayStation αλλά και γενικότερα. Η αλήθεια είναι πως περισσότερο μνημονεύεται για το σενάριό του, όμως κανείς δεν αρνείται πως είχε επίσης να επιδείξει άρτιο gameplay, καλοστημένο, βαθύ, πολύ διασκεδαστικό και άρρηκτα δεμένο με την ιστορία. Καθώς η κυκλοφορία του δεύτερου μέρους βρίσκεται προ των πυλών, αναρωτιόμαστε όλοι: πώς συνεχίζεις μια τέτοια ιστορία, με τόσο βαριά κληρονομιά, και πώς επεκτείνεις το gameplay, που ήταν ολοκληρωμένο και από τα καλύτερα δείγματα της γενιάς του αλλά και της συνολικής ιστορίας των video games;

Τώρα, αφού το έχω ήδη παίξει, μπορώ να σας μεταφέρω μερικές πρώτες εντυπώσεις από το The Last of Us Part II. Δεν θα υπάρξουν σπόιλερς στο κείμενο, ούτε και σχολιασμός των διαβόητων leaks, καθώς το preview αυτό βασίζεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο τμήμα του παιχνιδιού και σκοπό έχει να περιγράψει το gameplay του τίτλου, για μια πρώτη ιδέα. Δεν μπορώ, λοιπόν, να σας μιλήσω για το πώς συνεχίζει η ιστορία, όμως μπορώ να σας μεταφέρω την εμπειρία μου με κάποιους μηχανισμούς, για να ξέρετε τι να περιμένετε, περίπου.

Βγαίνοντας στην πόλη με την Ellie, βλέπουμε πως τα πάντα δείχνουν γνώριμα. To interface, ο σχεδιασμός, οι κινήσεις, τα γραφικά, όλα φέρουν ξεκάθαρα την ταυτότητα του πρώτου The Last of Us. Παραδοσιακά, ένας από τους φόβους των παικτών αναφορικά με ένα σίκουελ, είναι πως θα έχει μείνει στάσιμο, ότι δεν θα εισάγει αρκετές προσθήκες και διαφοροποιήσεις, ότι δηλαδή δεν θα εξελίσσει τη φόρμουλα και θα επιλέγει την ασφάλεια, την πεπατημένη.

Βέβαια, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με περίπτωση σαν του Uncharted που με το δεύτερο κεφάλαιο βελτίωσε τα πάντα και άλλαξε πολλά, γιατί το πρώτο The Last of Us δεν έχει και πολλά σημεία που χρειάζονται αλλαγές. Αυτό που θέλουμε, είναι ανανέωση, ώστε να μην νιώθουμε πως παίζουμε το ίδιο παιχνίδι, χωρίς όμως φυσικά να αλλάξει εντελώς.

Παίζοντας μερικά λεπτά, δίνεται η αίσθηση πως το gameplay έχει μείνει ανέγγιχτο. Όλα τα βασικά χαρακτηριστικά, που γνωρίσαμε στον προκάτοχό του, είναι και πάλι εδώ. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες προσθήκες που, αν και φαινομενικά δεν αλλάζουν πολύ το σύνολο, τελικά το επηρεάζουν και το αναδιαμορφώνουν με αρκετούς και εύστοχους τρόπους.

Το κομμάτι στο οποίο βασίζεται το preview αυτό, βρίσκει την Ellie να κατευθύνεται προς ένα νοσοκομείο στο κατεστραμμένο Σιάτλ, αναζητώντας μία γυναίκα. Από νωρίς καταλαβαίνουμε πως δεν θα στηριχτούμε σε κάποιον χάρτη ή σε markers στην οθόνη για να βρούμε τον δρόμο μας. Αντίθετα, θα ακολουθήσουμε μία συγκεκριμένη λεωφόρο, ή θα κοιτάμε στον ορίζοντα, όπου βλέπουμε το κτήριο στο οποίο πηγαίνουμε, και έτσι καταλαβαίνουμε περίπου πώς θα κινηθούμε. Ευτυχώς, η Naughty Dog γνωρίζει καλά τι κάνει, και εκμεταλλεύεται τα ερεθίσματα που συνηθίζει να δέχεται ένας παίκτης, ώστε να καταφέρει να τον οδηγήσει χωρίς να επιστρατεύει αυστηρά «παιχνιδίστικες» μεθόδους, αυξάνοντας έτσι πολύ το immersion.

Φυσικά, η πόλη πλέον έχει διαλυθεί και η φύση έχει κατακλύσει ένα σημαντικό τμήμα της, οπότε δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε τους δρόμους και να φτάσουμε άμεσα στο νοσοκομείο. Θα πέσουμε σε αδιέξοδα, σε μονοπάτια που έχουν αποκλειστεί από συντρίμμια, σε πόρτες που «πνίγηκαν» στη βλάστηση και δεν ανοίγουν πια και θα χρειαστεί να περάσουμε μέσα από κτήρια, πάνω σε μπαλκόνια, κάτω από το νερό αλλά και να λύσουμε ευχάριστους μίνι γρίφους. Εδώ βλέπουμε πώς ο σχεδιασμός των επιπέδων έχει «ανοίξει» αισθητά σε σχέση με του πρώτου The Last of Us, και κάνει αρκετά καλή δουλειά. Σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για ανοιχτό κόσμο, ούτε καν σε στιλ God of War, όμως ούτε για ένα γραμμικό μονοπάτι από το σημείο Α στο σημείο Β.

Μπορούμε να κυκλοφορήσουμε ελεύθερα στο διαθέσιμο τμήμα της πόλης, που δεν είναι μικρό και μάλιστα περιλαμβάνει αρκετά ενδιαφέροντα σημεία. Τα περισσότερα κτήρια είναι προσβάσιμα, είτε ανοίγοντας την πόρτα, είτε σκαρφαλώνοντας κάπου και σπάζοντας ένα τζάμι. Οι εναλλακτικές διαδρομές είναι πράγματι πολλές και δίνονται έτσι επαρκείς προαιρετικοί δρόμοι στον παίκτη για να πλησιάσει στον στόχο του. Επίσης, κάθε κτήριο που επισκεπτόμαστε λέει τη δική του ιστορία· κάποιες φορές θα βρούμε ένα σημείωμα που έμεινε πίσω, άλλες θα συνθέσουμε μόνοι μας την εικόνα μέσω οπτικών ερεθισμάτων του περιβάλλοντος.

Κάθε μικρή ιστορία, όπως κι αν προκύπτει, είναι εξαιρετικά δουλεμένη και ενδιαφέρουσα, ενώ βοηθάει πολύ η συνέπεια των χώρων, εικαστικά αλλά και όσον αφορά στο περιεχόμενο. Άλλα πράγματα θα βρούμε σε ένα σπίτι, άλλα σε ένα κατάστημα με φαγητό, πάντοτε αρμόζοντα στον χώρο και τον ρόλο που επιτελούσε πριν την αποκάλυψη. Βεβαίως, υπάρχει αρκετό loot, που είναι πολύ χρήσιμο γιατί με όσα βρίσκουμε εδώ κι εκεί φτιάχνουμε γιατρικά, νάρκες, μολότοφ, αλλά και ξεκλειδώνουμε αναβαθμίσεις για την Ellie και για τα όπλα της. Οι αναβαθμίσεις αυτές είναι αυτήν τη φορά περισσότερες και πιο ενδιαφέρουσες, και επιτρέπουν διαφορετικές προσεγγίσεις ανάλογα με τον τρόπο που επιθυμεί ο παίκτης να αντιμετωπίζει τις καταστάσεις.

Μάλιστα, οι καταστάσεις χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερη ποικιλία και εναλλάσσονται ώστε να μην υπάρχει κορεσμός, ακόμα και στο πλαίσιο ενός μικρού, συγκεκριμένου τμήματος. Τη μία στιγμή περιπλανιόμαστε στους δρόμους της πόλης σε adventure κλίμα, την άλλη μπαίνουμε σε ένα κτήριο που είναι γεμάτο με μολυσμένους και πάμε σε λημέρια τρόμου επιβίωσης, και ύστερα καταλήγουμε σε ένα δάσος παίζοντας ατόφιο stealth.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει πάλι η δυνατότητα επιλογής. Εκτός από το γεγονός ότι κάποιες -και εξαιρετικές- αναμετρήσεις είναι εντελώς προαιρετικές, μπορούμε να διαλέξουμε και πώς θα πλησιάσουμε το κάθε πρόβλημα. Μπορούμε να βγάλουμε την καραμπίνα μας και να «καθαρίσουμε» όλους τους εχθρούς, με το γεμάτο ένταση σύστημα μάχης με πυροβολισμούς, που «παίζει» με την κάμερα και δημιουργεί άγχος και immersion. Μπορούμε να παίξουμε «ξύλο» με το απλό αλλά πλήρως ικανοποιητικό και πολύ ωμό σύστημα μάχης σώμα με σώμα. Κάθε κατάσταση απαιτεί άλλες μεθόδους και κάθε παίκτης θα διαλέξει όποιες του ταιριάζουν. Αν και μερικές φορές όλα γίνονται τόσο γρήγορα και αναπάντεχα, που δεν υπάρχει χρόνος για σκέψη.

Για παράδειγμα. Ψάχνοντας για loot, βλέπεις μπροστά σου ένα κατάστημα. Σίγουρα θα έχει πολλά χρήσιμα αντικείμενα μέσα. Όσο κι αν ερευνάς, δεν βρίσκεις καμία ανοιχτή δίοδο για να μπεις. Όμως, γύρω-γύρω έχει τζάμια. Μπορείς να τα σπάσεις, αλλά ίσως σε ακούσει κάποιος... ή κάτι. Φαίνεται ήσυχη η πόλη ωστόσο, ήσυχη και άδεια. Αποφασίζεις να το ρισκάρεις. Δεν ακούς τίποτα τριγύρω. Σηκώνεις ένα τούβλο, το ρίχνεις στο γυαλί, σπάει σε χίλια κομμάτια και πλέον ανοίγει ο δρόμος για το εσωτερικό του καταστήματος και τις απαραίτητες προμήθειες. Ωχ, εκείνη τη στιγμή ακριβώς σκίζει τη σιωπή ένα ουρλιαχτό που σου παγώνει το αίμα. Μολυσμένοι. Βγαίνουν από τη δίοδο που εσύ άνοιξες και ξεχύνονται στους δρόμους. Τα βήματά τους δεν είναι σίγουρα, δεν δείχνουν να σε έχουν εντοπίσει. Τρέχουν με άγαρμπες κινήσεις προς το μέρος σου, δύο από αυτούς. Πανικοβάλλεσαι και πυροβολείς. Τώρα σε βρήκαν. Σε αρπάζει ένας από πίσω, καταφέρνεις να ξεφύγεις χτυπώντας τον με το μαχαίρι και τρέχεις μακριά τους. Ρίχνεις μολότοφ στα τυφλά, ένα πλάσμα αρπάζει φωτιά και τσιρίζει ενώ άλλα τρία σου ορμούν. Σπας το κεφάλι ενός με ένα ξύλινο δοκάρι. Αισθάνεσαι κάθε χτύπημα, κάθε κραδασμό. Στο σώμα, στα χέρια, και στο στομάχι σου. Πυροβολείς τον άλλον στο πρόσωπο και μπαίνεις και πάλι σε ένα κτήριο να κρυφτείς και να πάρεις μία ανάσα. Σε έχασαν, για την ώρα.

Όλο αυτό θα μπορούσε να μην γίνει καν, ή να πάρει εντελώς διαφορετική τροπή. Αργότερα, μπαίνεις σε ένα σκοτεινό, βρόμικο και ξεχασμένο κτίσμα. Φευγαλέα, βλέπεις έναν stalker πίσω από μία χαραμάδα. Οι stalker είναι σαν άγρια ζώα, και εδώ είσαι στο περιβάλλον τους. Κρύβονται και μένουν σιωπηλοί, μέχρι να βρουν ευκαιρία να σου επιτεθούν. Κινείσαι αργά και προσεκτικά, σκύβεις και σέρνεσαι, αφουγκράζεσαι πίσω από κάθε γωνία. Κανείς. Τίποτα. Συνεχίζεις να ψάχνεις για την έξοδο, μόνιμα σε εγρήγορση. Ξαφνικά, από πίσω σου, ακούς ήχους. Τρέχεις προς την αντίθετη κατεύθυνση. Πίσω από ένα γραφείο, πετάγεται ένα πλάσμα και σε γραπώνει. Ξεφεύγεις, τρέχεις και κρύβεσαι. Τοποθετείς σε όλα τα περάσματα μπροστά σου νάρκες. Ρίχνεις μία βολή με την καραμπίνα στον αέρα. Σε άκουσαν. Δύο πλάσματα τρέχουν κατά πάνω σου. Μπουμ. Οι νάρκες κάνουν τη δουλειά τους. Κομμάτια και μολυσμένα, γεμάτα μύκητες μέλη, παντού. Οι stalker όμως συνεχίζουν να κρύβονται. Πρέπει να τους βρεις. Ή μπορείς απλώς να φύγεις, να τους αφήσεις εκεί. Είναι στο χέρι σου. Τίποτα δεν μοιάζει καθορισμένο.

Το απόλυτο stealth είναι εφικτό και μας δίνονται αρκετά εργαλεία, μερικά από τα οποία είναι νέα για το franchise.  Το “listen”, η δυνατότητα δηλαδή να ακούμε τους ήχους των εχθρών, μεταφράζοντάς τους σε εικόνα ώστε να βλέπουμε σιλουέτες από μακριά και πίσω από τοίχους, έχει περιοριστεί και είναι πιο ρεαλιστικό. Ακόμα, υπάρχουν μερικές καινούργιες κινήσεις: η αποφυγή, που βοηθάει περισσότερο στο να ξεφύγουμε ή να βρούμε ανοίγματα σε μάχες, το σύρσιμο α λα Solid Snake και το άλμα, που ανοίγουν νέους διαδρόμους και τρόπους προσέγγισης.

Εκτός από αυτά, βλέπουμε και το κλασικό χορτάρι που συνηθίζεται σε παιχνίδια stealth, στο οποίο μπορούμε να κρυφτούμε αποτελεσματικά από τους εχθρούς. Έτσι, πλέον υπάρχουν αρκετοί επιπλέον μηχανισμοί που κάνουν το stealth πιο βαθύ και ικανοποιητικό. Ο χειρισμός παραμένει άριστος και η δυσκολία ικανοποιητική, ενώ υπάρχουν πολλές και πολύ εκτενείς επιλογές προσβασιμότητας και παραμετροποίησης που μπορούν να φέρουν την εμπειρία στα μέτρα του καθενός.

Σε μεγάλο μέρος, για την ανανέωση του stealth ευθύνεται η κορυφαία ΑΙ που κάνει τους εχθρούς να συμπεριφέρονται πολύ ρεαλιστικά και με συνέπεια στα χαρακτηριστικά τους. Αλλιώς αντιδρά ένας άνθρωπος, αλλιώς ένας μολυσμένος του είδους stalker και αλλιώς κάποιου άλλου, για παράδειγμα. Οι άνθρωποι ειδικά, κλέβουν την παράσταση με τις αντιδράσεις τους και μοιάζουν εντελώς ζωντανοί.

Βγήκες στο δάσος. Σε πέτυχε ένα βέλος. Σκατά. Κρύψου. Έρχονται. Κρύψου. Σε είδε. Κοιταχτήκατε, τα μάτια του γεμάτα φόβο. Φωνάζει τους δικούς του. Τον αρπάζεις από τον λαιμό. Μην κουνηθεί κανείς! Τον καρφώνεις με το μαχαίρι, του κόβεις την καρωτίδα. Το αίμα σού πλημμυρίζει το πρόσωπο. «Μπεν! Τον σκότωσε!», φωνάζουν έκπληκτοι και οργισμένοι. Έχουν ονόματα. Είναι άνθρωποι. Τον σκότωσες. Ήταν ο Μπεν. Ήταν φίλος τους ο Μπεν. Δεν είναι ώρα όμως για τύψεις. Ή εγώ, ή εκείνοι. Ή ο Μπεν, ή η Ellie.

Για άλλη μια φορά, τα εργαλεία που μας δίνονται είναι πράγματι χρήσιμα και ευέλικτα. Όταν μας στριμώξουν μερικοί μολυσμένοι σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, μπορούμε να τους επιτεθούμε κατά μέτωπο με τα όπλα μας, αλλά και να παίξουμε «αντάρτικο» στήνοντας παγίδες, ρίχνοντας βόμβες και κατατροπώνοντάς τους χωρίς να μας αντιληφθούν καν. Όπως και αν παίξουμε, το αποτέλεσμα είναι έντονο, διασκεδαστικό και απίστευτα καλοστημένο και γυαλισμένο.

Οι νέες κινήσεις της Ellie μπορεί να μην είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο μεμονωμένα, καθώς τις έχουμε δει σε αμέτρητα παιχνίδια εδώ και δεκαετίες, όμως ο τρόπος με τον οποίον έχουν εισαχθεί είναι πολύ εύστοχος και αλλάζει αρκετά τον γενικότερο σχεδιασμό. Πλέον, μπορούμε να σκαρφαλώσουμε σε περισσότερα σημεία, να πηδήξουμε πάνω από ένα κενό, να συρθούμε σε στενούς διαδρόμους και τρύπες στους τοίχους και να κολυμπήσουμε κάτω από συντρίμμια. Έτσι, δίνονται πολλές δυνατότητες όσον αφορά στην προσέγγιση των εχθρών, αλλά και της εξερεύνησης, που είναι επίσης κορυφαίας ποιότητας, με πεθαμένους, άδειους χώρους που όμως είναι «ζωντανοί» και σε καλούν να ανακαλύψεις κάθε σπιθαμή τους, παρά τους κινδύνους.

Η ατμόσφαιρα, σε κάθε εναλλαγή ύφους, κρατάει μια βασική αίσθηση αγωνίας και τρόμου και είναι πάντοτε συγκλονιστική. Συνεχώς μεταδίδονται τα κατάλληλα συναισθήματα, μέσω της εκπληκτικής μουσικής, του εξαιρετικού ηχητικού σχεδιασμού γενικότερα, αλλά και του εικαστικού και της άψογης σκηνοθεσίας. Τα γραφικά είναι σαφώς ανώτερα από του πρώτου και σε κάποια σημεία τους πραγματικά εντυπωσιάζουν.

Οι τοποθεσίες είναι γεμάτες λεπτομέρειες σε κάθε τους σημείο, τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι από τα καλύτερα που έχουμε δει και φυσικά δεν λείπουν οι χαρακτηριστικές λεπτομέρειες της Naughty Dog, με ρεαλιστικές κινήσεις και αντιδράσεις στο περιβάλλον που δίνουν πνοή στον κόσμο και τους χαρακτήρες. Επίσης, τα οπτικά εφέ είναι εξαιρετικά και αξιοποιούνται διάφορες τεχνικές σκηνοθεσίας που κάνουν το αποτέλεσμα πιο έντονο συνεχώς.

Τα animations ειδικά, είτε προσώπων είτε σωματικά, είναι ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία του οπτικού τομέα και θα σας ρίξουν το σαγόνι στο πάτωμα. Βεβαίως, ο φωτισμός, ένα σημαντικό στοιχείο για παιχνίδια τρόμου, δεν απογοητεύει καθόλου και βοηθάει την ατμόσφαιρα πολύ. Μαζί με τη χαρακτηριστική, αρμόζουσα και καλοδουλεμένη καλλιτεχνική επιμέλεια, το σύνολο απογειώνεται και η εικόνα είναι φανταστική.

Δυστυχώς, δεν μπορώ να σας πω περισσότερα αυτήν τη στιγμή, οπότε θα πρέπει να περιμένετε μερικές ημέρες ακόμη. Όμως, το τμήμα του The Last of Us Part II στο οποίο βασίστηκα για να σας περιγράψω τα παραπάνω περιλαμβάνει αρκετούς μηχανισμούς και επιτρέπει στο νέο παιχνίδι της Naughty Dog να δείξει τα δόντια και τις προθέσεις του. Μπορεί να μην έχουμε πολύ διαφορετικό gameplay, όμως έγιναν οι απαραίτητες προσθήκες και βελτιώσεις και κάθε πτυχή είναι κορυφαίας ποιότητας, όπως μας έχει συνηθίσει η Naughty Dog και ακόμα περισσότερο. Το The Last of Us Part II έρχεται, πιο ωμό από ποτέ. Η Ellie είναι οργισμένη. Κρατήστε την αναπνοή σας. Ετοιμαστείτε. Δεκαοκτώ ημέρες ακόμη.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του preview.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Last of Us Part II

Author

Βασίλης Τατσιόπουλος

Developer

Naughty Dog

Publisher

Sony Interactive Entertainment

Διανομή

Sony Hellas

Πλατφόρμες

PlayStation 4

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

19 Ιουνίου 2020

Είδος

Action-adventure, survival horror

PEGI

18+

What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1