The Longing

Patience Pays Off After All
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 12 Μαρτίου 2020

Ο χρόνος είναι απαραίτητος για την ενασχόληση με τα video games και μάλιστα, με βάση τα σημερινά δεδομένα, πολλά παιχνίδια απαιτούν δεκάδες ώρες για να ολοκληρωθούν -κάτι που συνήθως εκλαμβάνεται ως θετικό και ως value for money. Βεβαίως, αυτό έχει βάση, αφού μπορεί να πληρώσει κανείς, φερ’ ειπείν, 60 ευρώ για έναν τίτλο που θα τον κρατήσει για 150 ώρες, αλλά σε άλλες περιπτώσεις με τα ίδια χρήματα να απασχοληθεί για 10. Το αν είναι απαραίτητο ένα παιχνίδι να διαρκεί πολύ για να αξίζει τα χρήματά του είναι ένα συχνό debate στον χώρο, που δεν έχει αντικειμενική απάντηση.

Όσο κι αν ο χρόνος είναι βασικό συστατικό της gaming εμπειρίας, σπάνια τον βλέπουμε να παρεισφρέει στους μηχανισμούς ενός παιχνιδιού, με ρεαλιστικό τρόπο και την πραγματική του υπόσταση. Το WoW ας πούμε, είχε πραγματικό κύκλο ημέρας και νύχτας και όχι μονταρισμένο, το Shenmue (το πρώτο ειδικά) μας έβαζε να περιμένουμε μέχρι να ανοίξει κάποιο κατάστημα για να μιλήσουμε με τον ιδιοκτήτη του -οι ώρες περνούσαν πιο γρήγορα από τις πραγματικές, όμως το ότι έπρεπε απλώς να περιμένουμε, σκοτώνοντας τον χρόνο μας με καθημερινές δραστηριότητες, ήταν αυτό που έκανε τον χρόνο ρεαλιστικό. Στην πραγματικότητα, αν φτάσεις νωρίτερα στο ραντεβού σου, δεν θα βρεις βολικά τοποθετημένα side quests· θα πρέπει απλώς να περιμένεις.

Η πιο βαθιά χρήση του χρόνου σε video game που έχω δει ως τώρα, είναι η περίπτωση του Outer Wilds, στο οποίο ο χρόνος περνούσε, άλλαζε και επηρέαζε τον κόσμο, ξεκλειδώνοντας νέες διόδους και μυστικά. Σκέφτηκα, όταν το έπαιξα, πως ο χρόνος ως μηχανισμός του gameplay και του worldbuilding έχει σίγουρα ενδιαφέρον και θα ήθελα να δω κι άλλες παρόμοιες προσπάθειες στο μέλλον.

Αφού ο Βαγγέλης έγραψε το review του για το Luna: The Shadow Dust και με έπεισε να το παίξω -και σας το προτείνω κι εσάς γιατί είναι εξαιρετικό, η εκδότρια εταιρεία μάς έστειλε το επόμενο παιχνίδι της, το The Longing, για να γράψουμε review. Εγώ, όταν διάβασα το σχετικό e-mail, δεν είχα ακούσει ποτέ τον εν λόγω τίτλο, αλλά αμέσως αποφάσισα να αναλάβω το review επειδή είδα το υπέροχο εικαστικό στιλ που μου έφερε στο μυαλό μια πιο «σκοτεινή» εκδοχή των παιχνιδιών της Amanita Design. Τότε, διάβασα περί τίνος πρόκειται και σιγουρεύτηκα πως θέλω να παίξω το The Longing.

Ένας γιγαντιαίος βασιλιάς πέφτει σε βαθύ ύπνο στο υπόγειο βασίλειό του και αναθέτει στον πρωταγωνιστή μας, Μια Σκιά ("A Shade" ονομάζεται το πλάσμα), τον ρόλο του: να τον ξυπνήσει μετά από... 400 ημέρες. Και ναι, πρόκειται για πραγματικές 400 ημέρες, όπως τις μετράμε στον αληθινό κόσμο -κυλούν δηλαδή σε πραγματικό χρόνο.

 

Ξεκινώντας το The Longing, μαθαίνουμε για τη δουλειά που έχει η Σκιά (η χρήση θηλυκού γένους έχει να κάνει με την αδυναμία έκφρασης ουδέτερου στα ελληνικά, σε τέτοιες περιπτώσεις -ποτέ δεν εκφράζεται το γένος της Σκιάς· αναφέρεται μόνο ως “A Shade”) και μετά είμαστε ελεύθεροι να εξερευνήσουμε τις υπόγειες, σκοτεινές σπηλιές, που είναι γεμάτες μυστικά. Αμέσως, είδα τον βασιλιά, ένα πελώριο λίθινο άγαλμα σε λήθαργο, και, όταν πέρασα από μπροστά του, εμφανίστηκε η επιλογή: «Ξύπνα τον Βασιλιά». Δεν το πάτησα, γιατί το υπόβαθρο του κόσμου και της ιστορίας, αλλά και η φύση του παιχνιδιού, με απέτρεψαν. Αρχικά, πριν παίξω, διάβασα συνεντεύξεις του δημιουργού του The Longing και πήρα αρκετές ενδιαφέρουσες πληροφορίες. Ο Anselm Pyta, ο δημιουργός δηλαδή, θέλει από τους παίκτες να αντιμετωπίσουν το ταξίδι της Σκιάς ως μοναδικό, να μην ξεκινήσουν από την αρχή μόλις το τελειώσουν (δεν είναι πως δεν υπάρχει η δυνατότητα, πρόκειται απλώς για το όραμα του Pyta). Αποφάσισα να τον ακούσω, γιατί με ιντρίγκαρε όλο το concept.

Έτσι, κάθε επιλογή που έχει εν δυνάμει μεγάλο βάρος, τη σκέφτηκα διπλά και τριπλά. Δεν ήθελα να δοκιμάσω να ξυπνήσω τον βασιλιά πριν από την ώρα που έθεσε εκείνος ως σωστή, γιατί φοβήθηκα πως θα δω με αυτόν τον τρόπο ένα από τα τέσσερα τέλη του The Longing και, αν τηρούσα την απόφασή μου για ένα μόνο playthrough, δεν θα ήταν αυτό που ήθελά -ούτε εγώ ούτε και η Σκιά.

Η Σκιά είναι πιστή στον Βασιλιά της. Εκείνος της είπε να περιμένει 400 ημέρες και να μην απομακρυνθεί από το υπόγειο βασίλειο -να μην πλησιάσει τις σκοτεινές σπηλιές κοντά στην επιφάνεια, όσο κι αν την τρώει η περιέργεια. Φυσικά, από την πρώτη στιγμή απόρησα: τι θα κάνω για 400 ημέρες, πώς θα μπορέσει ένα παιχνίδι να με κρατήσει -εμένα και οποιονδήποτε άλλον- για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα; Ευτυχώς, ο δημιουργός χειρίστηκε την ιδέα του πολύ εύστοχα και έστησε μια μοναδική εμπειρία γεμάτη ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις σχετικά με το concept του χρόνου.

Το πρώτο χαρακτηριστικό του The Longing που μου έκανε εντύπωση είναι η απίστευτα αργή ταχύτητα με την οποία κινείται η Σκιά. Πραγματικά, είναι χωρίς προηγούμενο. Για να περάσει από μία «οθόνη» στην επόμενη, μπορεί να χρειαστεί χρόνο που ξεπερνά το ένα λεπτό, όσο κι αν οι ξεχωριστές τοποθεσίες είναι μικρές σε μέγεθος. Για την ακρίβεια, συνολικά, δεν πρόκειται για μεγάλης έκτασης κόσμο, όμως ο λαβυρινθώδης σχεδιασμός και η απελπιστικά αργή ταχύτητα δίνουν την αίσθηση πως βρισκόμαστε σε ένα πελώριο βασίλειο.

Ομολογώ πως στην αρχή γελούσα με την αργή ταχύτητα και αναρωτιόμουν τι σκεφτόταν ο δημιουργός. Σιγά-σιγά, όμως, αυτό έγινε σαφές. Το The Longing είναι ένα παιχνίδι που έχει στοιχεία από point and click adventure, από παιχνίδι γρίφων, από idle game και από... Tamagotchi. Τα θυμάστε, εκείνα τα μικρά ηλεκτρονικά μπρελόκ-ψηφιακά πλάσματα που «φροντίζαμε» στο δημοτικό; Έτσι κάπως είναι η κεντρική ιδέα του The Longing. Η Σκιά μπορεί να μην χρειάζεται μπάνιο ή τροφή, όμως κάπως πρέπει να μείνει απασχολημένη για 400 ημέρες. Βασικά, δεν είναι πως ΠΡΕΠΕΙ να της βρούμε ασχολίες, γιατί μπορούμε απλώς να περιμένουμε 400 ημέρες και να τερματίσουμε το παιχνίδι. Α, και μάλιστα δεν χρειάζεται καν να παίζουμε, αφού ο χρόνος κυλά συνεχώς, ακόμα και όταν είναι κλειστό το PC. Συνεπώς, μπορεί κανείς να το αγοράσει, να το αρχίσει, να το κλείσει, και να το ανοίξει εκ νέου σε 400 ημέρες για να δει το ένα από τα τερματίσματα. Δεν θα έχει πλάκα έτσι όμως, και η μικρή Σκιά θα βαρεθεί... Επίσης, αν το κάνατε αυτό, θα χάνατε μια από τις πιο ιδιαίτερες και αξιομνημόνευτες εμπειρίες που έχει να προσφέρει το σύγχρονο gaming.

Στη Σκιά αρέσει πολύ το διάβασμα, η ζωγραφική και η μουσική. Έτσι, καλεί τον παίκτη να τη βοηθήσει να γεμίσει τη βιβλιοθήκη της, να φτιάξει ένα αυτοσχέδιο σαξόφωνο και να μαζέψει κάρβουνα και χαρτιά για να ζωγραφίσει (λατρεύει να σχεδιάζει... ψείρες). Όλα αυτά, τα μαθαίνει κανείς διαβάζοντας το ημερολόγιο του μικρού πλάσματος, όπου στην ουσία παρατίθενται οι αποστολές και τα achievements. Τίποτα από αυτά δεν είναι απαραίτητο να γίνει, όμως η εξερεύνηση είναι πολύ ικανοποιητική και το όλο στήσιμο ανταμείβει και με το παραπάνω. Επίσης, τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο, δεν παρουσιάζονται δηλαδή οι διάφοροι στόχοι σε μορφή quest log, αλλά πρέπει να αποκρυκτογραφήσουμε τις σκέψεις στο ημερολόγιο. Εκτός από αυτό, υπάρχουν αρκετά ακόμα βιβλία, τα οποία μπορούμε να διαβάσουμε... ολόκληρα. Κοιτώντας τη βιβλιοθήκη, είδα το Τάδε έφη Ζαρατούστρα, το Μόμπι Ντικ και μερικά ακόμα (στη συνέχεια μπορούμε να βρούμε κι άλλα), τα οποία δεν βρίσκονται εκεί απλώς για διακόσμηση, καθώς πρόκειται για ολόκληρα βιβλία εκατοντάδων σελίδων που έχουν μεταφερθεί αυτούσια στο παιχνίδι. Αν δεν έχετε διαβάσει Νίτσε, λοιπόν, μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια -χρόνο θα έχετε άπλετο...

Το level design βασίζεται στις αρχές του είδους metroidvania, με λαβύρινθους, διαδρόμους και κλειδωμένες διόδους που ανοίγουν αργότερα, όταν αποκτήσει ο παίκτης κάποια νέα ικανότητα. Βέβαια, εδώ δεν χρειάζονται ικανότητες, αλλά... χρόνος. Για παράδειγμα, νωρίς στο παιχνίδι, για να μας δείξει περί τίνος πρόκειται, ο κόσμος μάς βάζει αντιμέτωπους με μια κλειστή πόρτα. Μόλις την πλησίασα λοιπόν, διαπίστωσα πως δεν χρειάζεται κλειδί ή κάτι παρόμοιο, καθώς είναι ανοικτή. Απλώς, επειδή έχει μείνει κλειστή για πολύ καιρό, αργεί να ανοίξει και έπρεπε να περιμένω. Αυτό συμβαίνει σε πολλά σημεία: μια τάφρος γεμίζει νερό σιγά-σιγά ανοίγοντας νέο μονοπάτι, η μούχλα μεγαλώνει με το πάσο της επηρεάζοντας το περιβάλλον της, ένας σταλακτίτης πέφτει και, γενικά, ο κόσμος αλλάζει με το πέρασμα του χρόνου, δίνοντας νέες ευκαιρίες για εξερεύνηση.

Η προσέγγιση αυτή είναι πολύ παράξενη σίγουρα, όμως έχει γίνει εξαιρετική δουλειά και έχει δημιουργηθεί ένας απίθανος κόσμος με εκπληκτική ατμόσφαιρα. Μέσω των τεχνικών που χρησιμοποιεί, το The Longing, όσον αφορά στον τρόπο που προχωράμε παρακάτω, καταφέρνει να δώσει το επιθυμητό βάρος στις 400 ημέρες και στον ρόλο της Σκιάς να υπηρετεί τον Βασιλιά της. Δεν ένιωσα ποτέ πως πρόκειται για φθηνό κόλπο, για gimmick, καθώς το παιχνίδι σε κάθε του πτυχή είναι βουτηγμένο στον χρόνο, τη μοναξιά, την προσμονή, και δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά.

Παίζοντας το The Longing, μαθαίνεις να μην βιάζεσαι, να περιμένεις, να σκέφτεσαι, να εκτιμάς τις μικρές λεπτομέρειες και τελικά, η κάθε νέα ανακάλυψη καταφέρνει να σε ενθουσιάσει και, ενίοτε, να σε συγκινήσει. Φυσικά, δεν προτείνεται η απόλυτη αφοσίωση, αφού είναι ένα παιχνίδι που λειτουργεί εξαιρετικά στο background, σε δεύτερο monitor ή σε minimized παράθυρο, παράλληλα με κάποια άλλη δραστηριότητα. Ωστόσο, δεν ενδείκνυται ούτε ο απόλυτος παραγκωνισμός στο πίσω μέρος του μυαλού, γιατί υπάρχουν σημεία που θέλουν προσοχή και παρατηρητικότητα. Είναι ένα ιδιαίτερο μείγμα, που απαιτεί ταυτόχρονα να μην προσέχεις και να προσέχεις, και λειτουργεί όπως θα έπρεπε, χωρίς να κουράζει ή -παραδόξως- να ζητεί από τον παίκτη πολύ χρόνο, καθώς μπορεί -και είναι ιδανικό- να παίζει μικρά, καθημερινά sessions.

Οι γρίφοι στηρίζονται κυρίως στην αξιοποίηση του χρόνου, την αναμονή, αλλά και στην παρατήρηση και ερμηνεία του κόσμου και των κειμένων, αφού υπάρχουν διάσπαρτα στοιχεία τα οποία πρέπει να εκμεταλλευτούμε για να βρούμε λύση σε συγκεκριμένα puzzles. Όλες οι σπαζοκεφαλιές είναι στην ουσία απλές, απλώς παρουσιάζονται μέσα από αοριστολογίες που ευτυχώς είναι έξυπνα δομηνένες και τελικά μπορούν να αποκρυπτογραφηθούν εύκολα.

Η δομή και η λειτουργία των γρίφων δεν μου άφησε κανένα παράπονο, όμως στο τέλος είχα ένα, που έχει να κάνει με τον αριθμό τους και το πόσο έχουν διασκορπιστεί στον χρόνο. Θέλω να πω πως, αν κάποιος βρει στα γρήγορα τη λύση στους βασικούς γρίφους, μετά από μερικές ημέρες ενδέχεται να μην έχει πολλά να κάνει, εκτός από το να περιμένει να ανοίξει ένας νέος διάδρομος (αν δεν τους έχει ήδη ξεκλειδώσει όλους). Πάντα, μπορεί να ασχοληθεί με τα -πετυχημένα ομολογουμένως- achievements, όμως θα έπρεπε να υπήρχαν περισσότεροι κεντρικοί γρίφοι, ή έστω να είχε γίνει πιο ομαλή διασπορά τους στις 400 ημέρες γιατί, ως έχει, πάσχει το pacing.

Το The Longing παίζει ως point and click παιχνίδι σε δύο διαστάσεις και οι κινήσεις γίνονται με κλικ του ποντικιού. Ο χειρισμός δυστυχώς είναι προβληματικός και, ιδίως όταν αλλάζουμε κατεύθυνση πάνω σε σκάλες, δημιουργούνται κάποια κολλήματα και η Σκιά πολλές φορές πηγαίνει σε άλλο σημείο από εκείνο που τη διατάξαμε. Ευτυχώς, δίνονται κάποιες πολύ χρησιμές δυνατότητες, όπως η αποθήκευση τοποθεσιών σαν screenshots και η αυτόματη περιήγηση του χαρακτήρα προς αυτές, όποτε το επιθυμούμε -κάτι σαν fast travel, χωρίς όμως το fast, αφού το ταξίδι συμβαίνει πραγματικά και το παρακολουθούμε όλο (εκτός αν πούμε στη Σκιά να πάει κάπου και κλείσουμε το παιχνίδι -πάλι θα φτάσει εκεί).

Άλλη μια χρήσιμη λειτουργία είναι η τυχαία περιήγηση, με την οποία η Σκιά πηγαίνει σε κάποιο μέρος στην τύχη, εξαλείφοντας έτσι την ανάγκη για κλικ με το ποντίκι· την αφήνουμε να περπατά, βάζουμε νέτφλιξ και κοιτάμε πού και πού να δούμε αν βρήκε κάτι. Ο δημιουργός, επίσης, έχει πολύ ενεργή παρουσία στην κοινότητα του Steam, παρέχοντας χρήσιμες πληροφορίες, αλλά και... εισάγοντας νέα χαρακτηριστικά στο παιχνίδι, με βάση όσα ζητούν οι παίκτες. Η προσέγγισή του γενικά είναι αξιέπαινη και η αγάπη του για το παιχνίδι του πασιφανής.

Πρέπει να σημειώσω εδώ πως, ενώ η προσέγγιση του δημιουργού είναι σοβαρή και επαγγελματική και προσπαθεί να λύσει οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιάζεται, παραμένουν κάποια bugs, όπως αόρατοι τοίχοι, στιγμές που ο χαρακτήρας αιωρείται πάνω από το έδαφος, εξαφανίσεις αντικειμένων κλπ. Προσωπικά, δεν πέτυχα πάρα πολλά και ούτε πολύ τραγικά, όμως αν διαβάσει κανείς τις συζητήσεις στο Steam θα βρει πολλές τέτοιες αναφορές (πάντα χωρίς καβγάδες και νεύρα, καθώς μιλάμε για μικρού budget παιχνίδι και ο developer είναι συνεχώς από πάνω για να δώσει βοήθεια και συμβουλές).

Θα ήθελα να πω περισσότερα για τους γρίφους, τις λύσεις τους και το πώς λειτουργεί ο χρόνος, όμως δεν θα το κάνω, επειδή δεν μου αρέσει να βάζω πολλά spoilers σε review. Θα πω μόνο ότι το The Longing περιέχει πολύ έξυπνες ιδέες, επιβραβεύει τους πειραματισμούς και επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις. Το μόνο SPOILER που θα κάνω, γιατί πιστεύω πως ίσως κάποιοι θα ήθελαν να το γνωρίζουν (ΑΝ ΔΕΝ ΘΕΣ ΚΑΝΕΝΑ SPOILER, πήγαινε στην επόμενη παράγραφο) είναι πως δεν είναι απαραίτητο να περάσουν πραγματικά 400 ημέρες για να τελειώσει το The Longing. Εγώ, είδα τον τερματισμό που ήθελα μετά από 35 ώρες, σκορπισμένες σε δύο εβδομάδες, σε μικρά καθημερινά sessions.

Τα χαρακτηριστικά του The Longing που αξίζουν τα περισσότερα συγχαρητήρια, όσο κι αν δεν το περίμενα, είναι το writing, το σενάριο και το worldbuilding. Η κεντρική ιδέα λειτουργεί άψογα, εξαιτίας του τρόπου ανάπτυξής της μέσα από τα μάτια του μικρού πρωταγωνιστή. Φυσικά, μην περιμένετε διαλόγους, χαρακτήρες και λοιπά, καθώς η εμπειρία είναι μοναχική. Επίσης, είναι μελαγχολική και βαριά. Παρ’ όλα αυτά, καταφέρνει να είναι γεμάτη ζωντάνια, αστεία, και ευχάριστη.

Η μοναχική περιπέτεια της Σκιάς και το πώς αντιμετωπίζει τη ζωή της και το σκοτεινό Βασίλειο, με κάνουν να πιστεύω πως ο δημιουργός πέρασε κάποια δύσκολη κατάσταση στη ζωή του, σε κάποιο δικό του «σκοτεινό βασίλειο» και βασίστηκε εκεί για να στήσει το έργο του. Η Σκιά είναι ένα πλάσμα που έχει χτυπηθεί από την ανελέητη μοναξιά, όμως ο τρόπος που προσπαθεί να βελτιώσει τη ζωή της σε καθημερινό επίπεδο, να αντέξει τις δυσκολίες και να τις νικήσει, καταφέρνει να προσδώσει μια γλυκιά, ελπιδοφόρα νότα. Μετά από μερικές μέρες, ο κόσμος αρχίζει να δίνει πιο φιλόξενη αίσθηση, στη Σκιά αλλά και στον παίκτη, και ανοίγει ένα πιο φιλικό πρόσωπο απέναντί τους. Οι μονόλογοι της Σκιάς είναι συνήθως βουτηγμένοι στη μαυρίλα και τη στεναχώρια, όμως, εδώ κι εκεί, κάνει σχόλια που φέρνουν χαμόγελο στα χείλη. Είναι πολύ εύκολο να σε αγγίξει το The Longing, αν έχεις ζήσει κάποιου είδους μοναξιά, επιβαλλόμενη από καταστάσεις.

Η μικρή Σκιά είναι ένας εξαιρετικός χαρακτήρας και το writing λάμπει, παρά την περιορισμένη έκταση κειμένου (εκτός των βιβλίων). Ο πρωταγωνιστής μιλάει λίγο, όμως οι μονόλογοί του είναι γραμμένοι με συνέπεια και προσοχή, και έτσι επιτυγχάνεται εύκολα, γρήγορα και αβίαστα η συναισθηματική σύνδεση και ταύτιση του παίκτη με το μικρό πλάσμα. Έτσι, ο δημιουργός κατάφερε να αναγκάσει κατά κάποιον τρόπο τον παίκτη να ασχοληθεί με τις ανάγκες της Σκιάς του και να μην την αφήσει μόνη της, στη μοίρα της. Εγώ, πάντως, ΗΘΕΛΑ να της μαζέψω νέα βιβλία, να γεμίσω τους τοίχους της με ζωγραφιές από ψείρες και, γενικά, να της κάνω τη ζωή πιο εύκολη. Για 400 ημέρες, ένιωσα πως ήμασταν μαζί σε αυτό.

Το σενάριο είναι σίγουρα πολύ απλό, όμως διακατέχεται από μικρές πινελιές που το εξυψώνουν συνεχώς. Για παράδειγμα, ο τρόπος που η Σκιά σχολιάζει και ενίοτε αμφισβητεί τη δουλειά της και τον βασιλιά, κρύβει από πίσω αρκετό βάθος και χαρακτηρίζει έντονα το πλάσμα, προσδίδοντάς του επιπλέον διαστάσεις. Η πλοκή είναι από τα δυνατά σημεία του The Longing και καταφέρνει να δώσει κίνητρα στον παίκτη για να προχωρήσει παρακάτω. Επίσης, οι διάφορες επιλογές όσον αφορά την προσέγγιση και την πρόοδο είναι ξεκάθαρες και έτσι η παρότρυνση του δημιουργού για ένα μόνο playthrough βγάζει νόημα. Έχεις όλα τα δεδομένα, η απόφασή σου είναι ξεκάθαρη, ζήσε με αυτή.

Ο εικαστικός σχεδιασμός της Σκιάς συντελεί υπέρ το δέον στη συμπάθεια που προκαλεί. Δεν είναι ένα γλυκούλι, χρωματιστό και στερεοτυπικά πανέμορφο πλάσμα, αλλά μια σκοτεινή, παράταιρη και μελαγχολική μορφή που κατάφερε αμέσως να κερδίσει τη συμπάθειά μου και να τη διατηρήσει -και αυξήσει- μέσω της συμπεριφοράς της. Επίσης, οπτικά, το  The Longing είναι υπέροχο σε κάθε του σημείο και το εικαστικό στιλ ταιριάζει απόλυτα στο ύφος που προσπαθεί να πετύχει. Συνεχίζοντας το στήσιμο της φοβερής ατμόσφαιρας, η μουσική και το sound design κάνουν θαύματα. Οι μελωδίες θυμίζουν ταινίες και κινούμενα σχέδια επιστημονικής φαντασίας της δεκαετίας του 70 (αμέσως μου ήρθε στο μυαλό το La Planète Sauvage) και αρμόζουν επίσης απόλυτα στο ύφος, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις μοιάζει να προέρχονται απευθείας από τον κόσμο του παιχνιδιού, σαν να «τραγουδάνε» διάφορα στοιχεία του.

Τα ηχητικά έφε, όποτε ακούγονται, κλέβουν την παράσταση με απροσδιόριστους βρυχηθμούς από τα έγκατα του κόσμου και τα αργά, αλλά σταθερά βήματα της Σκιάς να αντηχούν στις σκοτεινές σπηλιές. Το worldbuilding πάει ακόμα ένα βήμα μπροστά, φτιάχνοντας ένα βασίλειο για το οποίο δεν γνωρίζουμε τίποτα, όμως μπορούμε να φανταστούμε διάφορα απλώς κοιτώντας τις τοποθεσίες του. Ήχος, εικόνα και writing λειτουργούν συνεργατικά και φτιάχνουν έναν τρομακτικό, βαρύ και μελαγχολικό κόσμο, ο οποίος όμως αποπνέει ζεστασιά, φροντίδα και οικειότητα, ενώ μοιάζει πραγματικός και βρίσκεται συνεχώς στο μυαλό του παίκτη, ακόμα και όταν κλείνει το παιχνίδι και πάει για δουλειά.

Σπάνια βλέπουμε παιχνίδια που παίρνουν τόσο στα σοβαρά την τολμηρή κεντρική τους ιδέα και δεν κάνουν εκπτώσεις, αποκλείοντας έτσι αμέσως ένα μεγάλο μέρος του εν δυνάμει κοινού. Όμως, όσοι ασχοληθούν όντως με το The Longing, και δη όσοι το τερματίσουν, θα βιώσουν μια πανέμορφη, μοναδική εμπειρία που σπάει τις νόρμες με δημιουργικότητα, ψυχή, και έντονο χαρακτήρα. Η έλλειψη μεγάλου αριθμού από ασχολίες εύκολα κουράζει και ενίοτε καταστρέφει το immersion, όμως πάει χέρι με χέρι με την κεντρική ιδέα που προωθεί μια πιο γαλήνια, υπομονετική φιλοσοφία, χωρίς βιασύνες και μακριά από την ανάγκη να γεμίζουμε συνεχώς τον χρόνο μας με δραστηριότητες που φέρνουν απτά, ωφέλιμα με την τυπική έννοια αποτελέσματα.

Όσοι θέλετε να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, εμπνευσμένο και γεμάτο φαντασία, δώστε μια ευκαιρία στο The Longing. Αν σας φαίνεται βαρετό από όσα διαβάσατε, δεν είναι για εσάς (χωρίς καμία διάθεση κριτικής σε κανέναν τύπο παίκτη, δεν είναι όλα για όλους και έτσι πρέπει). Αν σκέφτεστε να το αγοράσετε, να ξέρετε τι σας περιμένει (η αργή ταχύτητα και το backtracking ειδικά θα απομακρύνουν αρκετούς παίκτες) και να δείτε πρώτα μερικά gameplay βίντεο. Εγώ, ξέρω στα σίγουρα πως δεν θα το ξεχάσω ποτέ και ίσως, από εδώ και πέρα, όποτε φτάνω νωρίτερα σε ένα ραντεβού ή αν αργεί να έρθει το λεωφορείο, να σκέφτομαι το βάσανο της Σκιάς και να περιμένω με χαμόγελο στα χείλη.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρία για τις ανάγκες του review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Longing

Συντάκτης
12 Μαρτίου 2020
Developer

Studio Seufz

Publisher

Application Systems Heidelberg

Πλατφόρμες

PC

Κυκλοφορία

5 Μαρτίου 2020

Είδος

Adventure

Θετικά

+ Τρομερή ιδέα και ανέλπιστα πετυχημένη υλοποίηση
+ Απίθανο writing σε όλες του τις εκφάνσεις
+ Έξυπνα κόλπα και αρκετές εκπλήξεις, πάντα με συνέπεια στη βασική ιδέα
+ Υπέροχο οπτικοακουστικά σε κάθε πτυχή του
+ Μοναδική, αξιομνημόνευτη και πολύ ιδιαίτερη εμπειρία

Αρνητικά

- Άγαρμπος χειρισμός
- Τεχνικά προβλήματα
- Το pacing ενίοτε κουράζει και σπάει το immersion
- Η αργή ταχύτητα κίνησης και το συνεχές backtracking ίσως απομακρύνουν και τους πιο δεκτικούς

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
8.5
9.3
Συνοψίζοντας

Μια πανέμορφη, μοναδική εμπειρία που σπάει τις νόρμες με δημιουργικότητα, ψυχή, και έντονο χαρακτήρα. Το writing λάμπει και η τρομερή κεντρική ιδέα κλέβει την παράσταση προωθώντας μια πιο γαλήνια, υπομονετική φιλοσοφία.

8.5
Βαθμός
9.3
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1