The Signifier - Review

Tech-noir ντετεκτιβικό θρίλερ με ενδιαφέρουσες ιδέες
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 15 Οκτωβρίου 2020

Μια γυναίκα είναι νεκρή και εσύ πρέπει να βοηθήσεις την αστυνομία με την έρευνά της γύρω από τον θάνατο. Δεν είναι μια τυχαία γυναίκα όμως, αλλά η vice president της μεγαλύτερης εταιρείας τεχνολογίας στον κόσμο. Βρέθηκε νεκρή στο διαμέρισμά της, μόνη της και τα πρώτα στοιχεία δείχνουν αυτοκτονία. Ούτε εσύ όμως είσαι τυχαίος, καθώς στο The Signifier χειρίζεσαι έναν ειδικό σε θέματα τεχνητής νοημοσύνης και ψυχολογίας, που αναλαμβάνει να «σκάψει» στις τελευταίες μνήμες της γυναίκας για να μάθει τι ακριβώς συνέβη. Ήταν φόνος; Αυτοκτονία; Κάτι πιο μυστηριώδες; Θα μπείτε στο “Dreamwalker”, το μηχάνημα του πρωταγωνιστή που μπορεί να μεταφέρει στον χρήστη του τις μνήμες, σε περιβάλλον προσομοίωσης.

Πρόκειται, λοιπόν, για ένα tech-noir θρίλερ που παίζει σε πρώτο πρόσωπο, με όλα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά: μία τεράστια, σκιώδη εταιρεία, ντετεκτιβική έρευνα, απίστευτα ανεπτυγμένη τεχνολογία και σουρεάλ βουτιές σε μνήμες. Αυτό που θα παρατηρήσετε αμέσως μόλις αρχίσετε να παίζετε το The Signifier είναι τα γραφικά του που είναι πολύ πιο εντυπωσιακά από όσο περιμένατε, με βάση το μέγεθος της παραγωγής. Ο σχεδιασμός των χώρων έχει αρκετή λεπτομέρεια, ο φωτισμός είναι φυσικός και υψηλής ποιότητας, τα μοντέλα των χαρακτήρων κινούνται πιο ρεαλιστικά και έχουν περισσότερες εκφράσεις από όσες συνηθίζουμε να βλέπουμε σε indie παιχνίδια. Τα διάφορα υλικά έχουν αποτυπωθεί πειστικά, τα textures είναι καθαρά, και υπάρχουν σημεία στα οποία η θέα από τα παράθυρα είναι εντυπωσιακή. Ο κόσμος έχει σχεδιαστεί με πετυχημένο τρόπο, με ένα μουντό γκρι φίλτρο μόνιμα από πάνω του, που δίνει μια sci-fi noir νότα στην ατμόσφαιρα. Δυστυχώς, υπάρχουν κάποιες ελλείψεις, όπως η απουσία επιλογών διαβάθμισης για τα γραφικά, κάποια προβλήματα με τον ήχο που κολλάει ενίοτε και μερικά «κρασαρίσματα».

Τα πιο εντυπωσιακά τμήματα του The Signifier εντοπίζονται όταν μπαίνουμε σε μνήμες και τις εξερευνούμε. Όσο κι αν είναι καλοσχεδιασμένες οι πραγματικές τοποθεσίες, οι αντίστοιχες που βρίσκονται στο μυαλό του ανθρώπου κλέβουν την παράσταση, καθώς έχουν στηθεί με πολύ εμπνευσμένο τρόπο και αξιοποιούν εύστοχες τεχνοτροπίες. Ένα σπίτι, υπό το πρίσμα της μνήμης, μοιάζει σαν να έχει χτιστεί από κολάζ φωτογραφιών. Πλησιάζοντας σε διάφορα σημεία του χώρου, βλέπουμε από κοντά πως δεν είναι πραγματικές τοποθεσίες, καθώς μπορεί να είναι «τραβηγμένες», να τελειώνουν απότομα, να έχουν διάφανα ή εντελώς σκοτεινά σημεία. Είναι χώροι και αντικείμενα που μεταφέρονται στον παίκτη όπως τους θυμόταν ο χαρακτήρας του οποίου τις μνήμες εξερευνά, και η ανάμνηση δεν είναι πάντα απόλυτα πιστή στην πραγματικότητα. Ειδικά, μάλιστα, όταν αλλάξουμε «διάσταση» και από την αντικειμενική μνήμη πάμε στην υποκειμενική, μια δυνατότητα που μας δίνεται ανά πάσα στιγμή.

Στην υποκειμενική εκδοχή της μνήμης, τα πράγματα ξεφεύγουν. Οι εικόνες που βλέπουμε σταματούν να πλησιάζουν τις αντίστοιχες πραγματικές και επηρεάζονται από την προσωπικότητα του ανθρώπου που τις θυμάται. Στον κόσμο αυτόν, θα δούμε πράγματα που στην πραγματική εκδοχή δεν υπάρχουν και κάθε στοιχείο αντιπροσωπεύει κάτι διαφορετικό. Ένας άνθρωπος μπορεί να εμφανίζεται ως… κουτάλι, τα παιδιά στο σχολείο σαν μοχθηρές σκιές και, γενικά, στην εκδοχή αυτή ξυπνούν σκοτεινές αναμνήσεις και παραμορφώνεται εντελώς η πραγματικότητα. Οπτικά, εξακολουθεί να γίνεται πετυχημένη δουλειά και η απόδοση των πιο εφιαλτικών τμημάτων είναι ιδιαίτερα όμορφη, ενώ υπάρχουν και κάποια «παιχνίδια» με την προοπτική που είναι πολύ ενδιαφέροντα.

Όσο τριγυρνούμε στις μνήμες, πρέπει να βρίσκουμε συγκεκριμένα στοιχεία για τη ζωή της γυναίκας της οποίας τον θάνατο ερευνούμε. Αυτό γίνεται με παρατήρηση και επίλυση μικρών γρίφων, με την αξιοποίηση πάντα της εναλλαγής των διαστάσεων. Μπορεί, για παράδειγμα, να μην μπορούμε να περάσουμε από ένα σημείο επειδή μας κόβει τον δρόμο κάποιο αντικείμενο, όμως να συνειδητοποιήσουμε πως στην υποκειμενική εκδοχή δεν είναι ακριβώς ίδιο το τοπίο και ανοίγει ο δρόμος. Εκτός από τέτοιου τύπου μίνι-γρίφους, θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε και κάποιους μεγαλύτερης κλίμακας, ποτέ όμως ιδιαίτερα δύσκολους. Σε κάθε ανάμνηση υπάρχουν διάσπαρτες, αδέσποτες μνήμες, που δεν ταιριάζουν πουθενά και εμφανίζονται ως glitches.

Αυτές τις μνήμες μπορούμε να τις πάρουμε, να τις παρατηρήσουμε περιστρέφοντάς την εικόνα τους και ακούγοντας προσεκτικά τους ήχους τους, και όταν αντιληφθούμε τι αντιπροσωπεύουν, να τις τοποθετήσουμε στο σωστό σημείο του χώρου. Σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζεται αρκετή παρατήρηση, σκέψη και ανάλυση του χώρου, ώστε να γνωρίζουμε κάθε σημείο του και έτσι να μπορέσουμε να κάνουμε συνδέσεις στο μυαλό μας. Πρόκειται για ευχάριστους γρίφους, καλοστημένους και ιδιαίτερους, αλλά δυστυχώς όχι πάντα στον ίδιο βαθμό. Ενώ σε μερικές περιπτώσεις έχει στηθεί μία σπαζοκεφαλιά με διαδοχικά τμήματα, σε άλλες βλέπουμε γρίφους που δεν είναι καν απόλυτα κατανοητοί, ακόμα και όταν τους λύσουμε.

Κάποιες από τις κινήσεις που οδηγούν στην επίλυση των παζλ είναι πολύ αόριστου τύπου και δεν επεξηγούνται επαρκώς, με αποτέλεσμα να τις βρίσκουμε στην τύχη. Υπάρχουν αρκετά σημεία στα οποία αλληλεπιδρούμε με παράξενα, εφιαλτικά αντικείμενα, τα οποία έχουν τις δικές τους λειτουργίες, αλλά δεν γίνεται πάντα η απαραίτητη προσπάθεια για να καταλάβουμε αυτές τις διαδικασίες όσο πρέπει. Με μερικές εξαιρέσεις, πάντως, οι γρίφοι είναι διασκεδαστικοί ακόμα και όταν δεν είναι στημένοι ιδανικά. Σε αυτό βοηθάει η εξαιρετική ατμόσφαιρα που έχει βγει από μία ανίερη ένωση τεχνολογίας, μνήμης, υπαρξιακού άγχους και ναρκωτικών. Το αποτέλεσμα είναι ένα βρόμικο, βλοσυρό sci-fi περιβάλλον, γεμάτο παραξενιές και «σαπίλα».

Οι εξαιρέσεις εμφανίζονται εξαιτίας του χαοτικού σχεδιασμού που, ιδίως σε κάποιες σκηνές που λαμβάνουν χώρα σε όνειρα, μπορούν να μπερδέψουν και τον πιο δεινό ιχνηλάτη. Κάποιες ιδέες, όσο κι αν είναι ενδιαφέρουσες και όμορφες εικαστικά, δεν αποδίδονται εξίσου ομαλά ως μηχανισμοί. Για παράδειγμα, παίζοντας μέσα σε ένα όνειρο, μας δίνεται η δυνατότητα να παραμορφώσουμε όλο το περιβάλλον κατά βούληση, να περιστρέψουμε τους διαδρόμους σαν να είναι φτιαγμένοι από νερό. Όσο το κοιτάμε, είναι όμορφο, αλλά όταν προσπαθήσουμε να περπατήσουμε στους διαστρεβλωμένους χώρους δεν είμαστε καν σίγουροι αν επιτρέπεται να πάμε εκεί, αν είναι bug, αν βγήκαμε από τα όρια του παιχνιδιού ή κάτι παρόμοιο. Έπρεπε να περιοριστεί λίγο η φιλοδοξία για να έχουμε πιο αποδοτικό level design, δυστυχώς. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος γρίφος που είναι εξαιρετικός, ένα από τα highlights του παιχνιδιού, αλλά όταν φτάσουμε στη λύση, παρ’ όλο που η ίδια η λύση είναι ικανοποιητική, δεν δίνεται πράγματι αρκετή επιβράβευση στο πλαίσιο του σεναρίου.

Ωστόσο, η μικρή διάρκεια (5 περίπου ώρες), σε συνδυασμό με τη δυνατή ατμόσφαιρα, τους ιδιαίτερους και θεματικά αρμόζοντες γρίφους, και η ποικιλία των τοποθεσιών καταφέρνουν να διατηρήσουν την προσοχή αμείωτη και να στρέψουν το βλέμμα μακριά από τα ατοπήματα του σχεδιασμού. Η μουσική επίσης κάνει καλή δουλειά και, αν και δεν θα τη θυμάστε μετά το τέλος του παιχνιδιού, θα σας συνοδεύσει όπως πρέπει όσο παίζετε και συνδράμει στο στήσιμο της ατμόσφαιρας. Μερικές φορές, δυστυχώς, η μουσική δυναμώνει υπερβολικά και καλύπτει τις φωνές των διαλόγων. Όταν μιλάμε για ήσυχη μουσική με πιάνο, εντάξει, είναι υποφερτό. Όταν όμως ακούμε μελωδίες που βγαίνουν από την κόλαση και μοιάζουν με μεταλλικές κραυγές, υπάρχει πρόβλημα. Μάλιστα, το voice-acting είναι απροσδόκητα υψηλής ποιότητας και είναι κρίμα να χάνεται.

Η ιστορία είναι αμέσως ενδιαφέρουσα και η βουτιά στις αναμνήσεις καταφέρνει να την κάνει ακόμα πιο πετυχημένη. Περιηγούμενοι στο μυαλό της νεκρής γυναίκας, παρότι δεν θα τη δούμε ποτέ, τη γνωρίζουμε αρκετά βαθιά. Θα μάθουμε τις φοβίες της (και θα τις αντιμετωπίσουμε), τα μυστικά της και θα δούμε διάφορα στιγμιότυπα που την έπλασαν ως άνθρωπο, από την παιδική ηλικία μέχρι τον θάνατό της. Μάλιστα, έχει ιδιαίτερο αφηγηματικό ενδιαφέρον η επιλογή να μπουν διάφορες από αυτές τις λεπτομέρειες ως παράπλευρες δραστηριότητες, που δεν είναι δηλαδή αναγκαστικό να τις ανακαλύψουμε για να προχωρήσουμε, και πολλές φορές οι πληροφορίες ξεδιπλώνονται μέσω πετυχημένης περιβαλλοντικής αφήγησης. Υπάρχουν επίσης περιοδικά, κασέτες και λοιπά μέσα που παρέχουν περισσότερες λεπτομέρειες για τον κόσμο του παιχνιδιού, και το world building είναι ενδιαφέρον σε γενικές γραμμές.

Έχει γίνει αξιοπρεπής δουλειά στο writing, αν και σε σημεία ο τόνος είναι λίγο παράταιρος και οι διάλογοι προσπαθούν υπερβολικά. Υπάρχουν σημεία που μας δίνονται διάφορες επιλογές για το πώς θα απαντήσουμε σε ερωτήσεις, τι θα ρωτήσουμε εμείς και γενικά πώς θα συμπεριφερθούμε, και όπως συνηθίζεται μπορούμε να ξεκλειδώσουμε διάφορες σκηνές και τερματισμούς. Οι σκηνές που θα δούμε όταν επιλέξουμε κάτι διαφορετικό μεταβάλλουν όντως την έκβαση των γεγονότων, όμως δεν φαίνεται πως αλλάζει κάτι σε βάθος, αλλά περισσότερο ότι έτσι ήταν πάντα όμως εμείς δεν το είχαμε ανακαλύψει.

Για παράδειγμα, ένας χαρακτήρας που είναι προδότης, όταν αυτό ανακαλυφθεί από τον πρωταγωνιστή, φαίνεται πως θα μπορούσε να ισχύει ούτως ή άλλως και όχι πως το προκαλέσαμε με τις επιλογές μας, αλλά ότι κάναμε τις σωστές ερωτήσεις και το ξεσκεπάσαμε. Είναι μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση, ταιριαστή στο ντετεκτιβικό ύφος του The Signifier. Δυστυχώς, δεν υπάρχει λειτουργία επιλογής κεφαλαίου και τα διαδοχικά playthroughs, αν και σύντομα, δεν είναι πολύ ευχάριστα επειδή δεν αλλάζει η αλληλουχία των γεγονότων, παρά μόνο ορισμένα σημεία και το τέλος.

Τελικά, το The Signifier είναι ένα πετυχημένο εγχείρημα, ένα tech-noir θρίλερ με πολλές ιδέες και βαριά sci-fi ατμόσφαιρα, που εντυπωσιάζει σε σημεία με την έμπνευσή του αλλά και με τα γραφικά και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Αν ψάχνετε ένα παιχνίδι τέτοιου ύφους, θέματος και αισθητικής, το The Signifier προτείνεται χωρίς επιφυλάξεις, απλώς θα πρέπει να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review. 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Signifier

Author

Βασίλης Τατσιόπουλος

Developer

Playmestudio

Publisher

Raw Fury

Πλατφόρμες

PC, PS4, Xbox One

Tested on

PC

Κυκλοφορία

15 Οκτωβρίου 2020 (PC)
2021 (PS4, Xbox One)

Είδος

Adventure

Θετικά

+ Ενδιαφέρον σενάριο με αρκετές ιδέες
+ Πετυχημένη ατμόσφαιρα με απροσδόκητα γυαλισμένο οπτικό τομέα
+ Εμπνευσμένοι μηχανισμοί στο gameplay
+ Αξιοπρόσεκτες ερμηνείες από τους ηθοποιούς
+ Μερικοί εξαιρετικοί γρίφοι

Αρνητικά

- Κάποια τεχνικά προβλήματα
- Κατά περιπτώσεις οι γρίφοι δεν ικανοποιούν
- Το level design πλήττεται από την ίδια του τη φιλοδοξία
- Δεν υπάρχει chapter select για να δούμε τις επιλογές και τα αποτελέσματά τους

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.5
Συνοψίζοντας

Τελικά, το The Signifier είναι ένα πετυχημένο εγχείρημα, ένα tech-noir θρίλερ με πολλές ιδέες και βαριά sci-fi ατμόσφαιρα, που εντυπωσιάζει σε σημεία με την έμπνευσή του αλλά και με τα γραφικά και τις ερμηνείες των ηθοποιών. Αν ψάχνετε ένα παιχνίδι τέτοιου ύφους, θέματος και αισθητικής, το The Signifier προτείνεται χωρίς επιφυλάξεις, απλώς θα πρέπει να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται.

7.5
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1