The Sinking City

All that we see or seem, is but a dream within a dream
by Ελένη Δρίβα on 16 Ιουλίου 2019

Ο H. P. Lovecraft είναι ένας συγγραφέας που ξεχωρίζει με ευκολία, ακόμα και σήμερα. Αν και το έργο του αναγνωρίστηκε μετά θάνατον, οι ιστορίες του συνεχίζουν να αποτελούν πηγή έμπνευσης εδώ και πολλά χρόνια. Ειδικά τον τελευταίο καιρό όμως, έχουν κυκλοφορήσει πολλά βιντεοπαιχνίδια με πηγή έμπνευσης τη μυθολογία του Αμερικανού συγγραφέα. Τα Conarium και Call of Cthulhu είναι μόλις δυο από αυτά, με το κάθε ένα να κατορθώνει να ξεχωρίσει για τους δικούς του λόγους.

Συνεχίζοντας τη σταθερή ροή των lovecraftian τίτλων, η νεότερη προσθήκη έρχεται από το στούντιο της Frogwares. Το The Sinking City είναι ιδιαίτερο και όπως όλα τα παιχνίδια, έχει τα θετικά και τα αρνητικά του. Στην ουσία όμως, αυτό που το “λαβώνει” είναι η φιλοδοξία του ίδιου του του δημιουργού. Η Frogwares προσπάθησε πολύ, αλλά στην προσπάθειά της να εντυπωσιάσει, έκανε επιλογές που περισσότερο έβλαψαν το παιχνίδι, παρά το βελτίωσαν.

Το The Sinking City μας μεταφέρει στο Oakmont, της Μασαχουσέτης, το 1920. Μια μυστηριώδης πλημμύρα έχει κατατροπώσει την πόλη, η οποία φαίνεται να προσελκύει βασανισμένες ψυχές από όλον τον κόσμο που βλέπουν διάφορα μακάβρια και παρανοϊκά οράματα. Μια από αυτές τις ψυχές είναι και ο πρωταγωνιστής μας, ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ με το όνομα Charles Winfield Reed, που είναι αποφασισμένος να βάλει τέλος στις ψευδαισθήσεις που τον στοιχειώνουν.

Από όλους τους lovecraftian τίτλους που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια, το δημιούργημα της Frogwares έχει το πιο κατανοητό και πλούσιο σενάριο. Με διάρκεια τουλάχιστον 15 ωρών (μπορεί να φτάσει και τις 30), η περιπέτεια του Charles Winfield Reed ρέει αρκετά ομαλά, εξερευνώντας όλες τις σωστές πτυχές, ώστε να βγάζουν όλα νόημα. Δεν θα φτάσετε στο τέλος του παιχνιδιού με άπειρες απορίες, σκεπτόμενοι “τι ήταν αυτό τώρα;” την ώρα που τα credits θα κυλάνε στην οθόνη.

Η Frogwares χτίζει σταδιακά τον κόσμο της. Μας μαθαίνει τις συνήθειες της αφιλόξενης πόλης, τις πεποιθήσεις αυτών που την κατοικούν (να αναφέρουμε πως το The Sinking City ασχολείται με την ξενοφοβία, ένα θέμα που είχε πάντα θέση στα συγγράμματα του Lovecraft) και τον μύθο πίσω από όλα τα παράξενα που συμβαίνουν.

Η πλοκή του παιχνιδιού είναι ένα από τα δυο δυνατά του σημεία. Έχουμε έναν ενδιαφέροντα πρωταγωνιστή, μια πόλη γεμάτη μυστικά, κατοίκους με συγκρουόμενα συμφέροντα, που όμως αρνούνται να πουν το παραμικρό στον “νεοφερμένο” και φυσικά, τη μόνιμη απειλή πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από όλα αυτά, ότι κάτι πλησιάζει και μαζί του φέρνει την παράνοια.

Ένα από τα πράγματα που επιχείρησε η Frogwares και πέτυχε είναι η δημιουργία ενός πειστικού κόσμου. Συνήθως, τα παιχνίδια αυτού του είδους αποφεύγουν τους μεγάλους κόσμους, αφού όσο πιο μικρή είναι η κλίμακα, τόσο πιο εύκολο είναι να ελέγξεις τα πάντα. Στην προκειμένη όμως, έχουμε μια κανονική πόλη, με προϊστορία, φτωχούς και πλούσιους πολίτες, αριστοκράτες και ιστορικά κτίρια και γεγονότα. Όλα αυτά βοηθάνε στη διαμόρφωση μιας πλούσιας ιστορίας, που δεν στηρίζεται απλά στο εξωπραγματικό και τα τέρατα για να κρατήσει το ενδιαφέρον.

Παρόλα αυτά, όπως προαναφέραμε, το The Sinking City βουλιάζει στην ίδια του τη φιλοδοξία και προσπαθώντας να ξεπεράσει τον εαυτό του, περισσότερο κακό κάνει παρά καλό. Πράγματι, ο κόσμος του είναι πειστικός, με πλούσιο background, όμως παράλληλα είναι ανοιχτός, αρκετά μεγάλος (αποτελείται από εφτά περιοχές) και παρά τους αμέτρητους NPCs που κυκλοφορούν στους δρόμους του, άδειος.

Με λίγα λόγια, το open world ήταν περιττό. Το μόνο που κάνει είναι να κουράζει, παρά την πετυχημένη αισθητική του κόσμου και να τονίζει το πόσο επαναλαμβανόμενος και αδιάφορος μπορεί να γίνει. Δεν μπορείτε να μιλήσετε στο 95% των NPCs, δεν μπορείτε να μπείτε στα περισσότερα κτίρια και αυτά που μπορείτε να μπείτε, έχουν τρία διαφορετικά layouts που επαναλαμβάνονται, με τα έπιπλα να αλλάζουν απλά θέσεις.

Ακόμα και έτσι, εξερευνώντας θα βρείτε διάφορα side quests, ή όπως τα αναφέρει το παιχνίδι side cases. Πέρα από τα main quests (που είναι εξαιρετικά και θα μιλήσουμε για αυτά σε λίγο), υπάρχουν αρκετές δευτερεύουσες αποστολές που διπλασιάζουν τη διάρκεια του παιχνιδιού και έχουν αρκετό ενδιαφέρον. Κάποια είναι, πραγματικά, κρίμα να μην τα δείτε.

Ακόμα καλύτερα είναι τα main cases. Αναμενόμενα, μέσω αυτών προχωράει η πλοκή και μέσω αυτών λύνουμε το μυστήριο της πόλης. Για να λύσουμε κάθε μυστήριο (μικρό και μεγάλο) θα χρειαστεί να διεξάγουμε μια έρευνα με τα στοιχεία που μάς δίνονται και που βρίσκουμε στη συνέχεια. Τα main cases έχουν την πιο ενδιαφέρουσα πλοκή και σας επιτρέπουν να πάρετε διαφορετικές αποφάσεις, βάσει των στοιχείων που θα συγκεντρώσετε. Αυτό σημαίνει πως κάθε υπόθεση έχει δυο διαφορετικές καταλήξεις και εσείς επιλέγετε αυτή που θεωρείτε καλύτερη.

Ομολογουμένως, αυτό είναι άλλο ένα σημείο που η υπερβολική φιλοδοξία βλάπτει το παιχνίδι, αφού οι δυο διαφορετικές καταλήξεις δεν έχουν κάποιο αντίκτυπο στην πόλη που να μπορούμε να “νιώσουμε”, ούτε ορίζουν τα τρία διαφορετικά φινάλε της ιστορίας. Αντί αυτού, για κάθε μεγάλη απόφαση θα βρίσκετε ένα μικρό σημείωμα στο δωμάτιό σας που θα λέει δυο λόγια για το συμβάν, σε μορφή είδησης.

Αν και οι διαφορετικές επιλογές φαντάζουν ανούσιες λοιπόν, σας δίνουν την ευκαιρία να αισθανθείτε σαν πραγματικοί ντετέκτιβ, αφού για να καταλήξετε στην απόφασή σας θα πρέπει να μαζέψετε στοιχεία. Στη συνέχεια, θα τα αναλύσετε μέσω του mind palace, θα τα συνδυάσετε για να αποκαλύψετε περισσότερες πληροφορίες και στο τέλος, θα επιλέξετε πώς θα δράσετε.

Κάτι που μας οδηγεί στο δεύτερο δυνατότερο σημείο του τίτλου, μετά από την πλοκή: τις έρευνες (investigations). Όντας ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, ο Charles αναλαμβάνει να λύσει μυστήρια που οι άλλοι δεν μπορούν. Στη διάθεσή του έχει και μερικές μεταφυσικές δυνάμεις (το mind palace εμπεριέχεται σε αυτές), οι οποίες όμως επηρεάζουν την ψυχική υγεία του (sanity), προκαλώντας ακόμα περισσότερα οράματα. Σε κάθε υπόθεση, θα χρειαστεί να επισκεφθείτε διάφορα σημεία, να βρείτε στοιχεία και να μάθετε τι έγινε. Χάρις στις “ικανότητες” του Charles και έχοντας μαζέψει αρκετά στοιχεία, μπορείτε να αναπαραστήσετε γεγονότα από το παρελθόν σε μια παράλληλη εκδοχή του κόσμου (retrocognition), για να μάθετε περισσότερα.

Επιπλέον, με το mind’s eye μπορείτε να διαλύσετε διάφορες οφθαλμαπάτες που δημιουργούνται στην πόλη και μερικές φορές, σχετίζονται με τις απόκοσμες δυνάμεις που παραμονεύουν στις σκιές. Ακόμα και με τα ταλέντα του πρωταγωνιστή όμως, μερικές φορές θα χρειαστεί να στηριχτείτε στον “πατροπαράδοτο” τρόπο και να ψάξετε στα “αρχεία” (archives) της πόλης για στοιχεία (ευτυχώς υπάρχει fast travel).

Λίγο - πολύ αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται σε κάθε quest, αλλά όλως παραδόξως είναι τόσο ενδιαφέρουσα που, πάρα την επαναληψιμότητα, δεν κουράζει εύκολα. Σε αυτό συμβάλλει και η ικανοποίηση που προκύπτει από το τελικό συμπέρασμα ή από την εύρεση του επόμενου σημείου που πρέπει να επισκεφθείτε (στο The Sinking City δεν υπάρχουν αυτόματα waypoints), καθώς τονίζουν ακόμα περισσότερο την αίσθηση πως είστε ντετέκτιβ.

Δυστυχώς, το The Sinking City έχει πολλά χαρακτηριστικά που δεν πετυχαίνουν τον στόχο τους με την ίδια επιτυχία. Το crafting είναι τελείως περιττό και μια αποτυχημένη απόπειρα για survival στοιχεία, όπως και τα skills, που αποκτάτε με XP, μια αποτυχημένη απόπειρα για RPG. Η λέξη-κλειδί σε αυτό το σημείο είναι το “περιττά”, όχι το “αποτυχημένα”. Δεν είναι ότι δεν δουλεύουν σωστά, είναι ότι δεν είχαν ποτέ λόγο ύπαρξης σε ένα τέτοιο παιχνίδι (η φιλοδοξία που έχουμε ήδη προαναφέρει πολλές φορές).

Μιλώντας για περιττές πτυχές, οφείλουμε να αναφερθούμε στο σύστημα μάχης, το οποίο είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση στο The Sinking City. Το combat είναι σε τόσο βασικό επίπεδο, που προτιμούσαμε να τρέχουμε αντί να μπούμε στη διαδικασία να πολεμήσουμε. Ερχόμασταν αντιμέτωποι με τέρατα και δυσανασχετούσαμε, όχι από τρομάρα, αλλά στη σκέψη ότι πρέπει να τα σκοτώσουμε. Σε αυτό έφταιγε η ανακριβής στόχευση, το απογοητευτικό reaction των όπλων και οι γενικά “χοντροκομμένοι” χειρισμοί.

Τα παράπονα, δυστυχώς, δεν σταματάνε εδώ. Έως ένα σημείο, το αν θα μας αρέσει το gameplay είναι και θέμα προτιμήσεων (και ανοχής), τα τεχνικά προβλήματα όμως είναι κάτι το αντικειμενικό και το The Sinking City έχει μερικά που είναι δύσκολο να αγνοήσει κανείς.

Στην έκδοση του PlayStation 4, συναντήσαμε πολλά glitches και bugs, με χαρακτήρες να εξαφανίζονται και να εμφανίζονται από μπροστά μας δια μαγείας, ενώ και τα κτίρια γύρω μας έκαναν ακριβώς το ίδιο. Γενικά, το παιχνίδι έχει θέματα με το loading και πολλές φορές δεν προλαβαίνει να εμφανίσει NPCs και κτίρια, με αποτέλεσμα να εμφανίζονται loading screens πριν από διαλόγους, πριν μπούμε σε κτίρια και πριν από cutscenes. Έπειτα, συναντήσαμε έντονο tearing, μικρά freezes κάθε φορά που ανοίγαμε τον χάρτη και frame drops. Πολλά από όσα προαναφέραμε μπορούν να διορθώνουν με updates, κάτι που ελπίζουμε να γίνει, αλλά στις πρώτες μέρες κυκλοφορίας σίγουρα δεν αφήνουν καλή εντύπωση.

Το The Sinking City είναι μια φιλότιμη προσπάθεια, που βούλιαξε μέσα στη φιλοδοξία της. Η Frogwares, προσπαθώντας να εντυπωσιάσει και να κάνει το δημιούργημά της να ξεχωρίσει ανάμεσα στα υπόλοιπα lovecraftian παιχνίδια, επιχείρησε να φτιάξει κάτι “περίπλοκο”. Τελικά, έφτασε στο σημείο της υπερβολής και δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει στους ίδιους της τους στόχους, υπενθυμίζοντας μας πως το “όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά” δεν αληθεύει πάντα.

Αν η ομάδα ανάπτυξης είχε βάλει λιγότερους στόχους, πετυχαίνοντας τους στη εντέλεια (αντί για πολλούς, με μέτριο αποτέλεσμα), τότε σε συνδυασμό με την ενδιαφέρουσα ιστορία που διηγείται, το The Sinking City θα ήταν πολύ καλύτερο.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την IGE S.A. για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Sinking City

Συντάκτης
16 Ιουλίου 2019
Developer

Frogwares

Publisher

Bigben Interactive

Διανομή

IGE S.A.

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4 / Xbox One / Nintendo Switch

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

27 Ιουνίου 2019 (PC, PS4, Xbox One)
Μέσα στο 2019 (Nintendo Switch)

Είδος

Action-adventure, survival horror

PEGI

18

Θετικά

+ Ενδιαφέρον σενάριο που “φωνάζει” Lovecraft
+ Ταιριαστή ατμόσφαιρα που προκαλεί ανησυχία
+ Η αίσθηση πως είστε όντως ντετέκτιβ
+ Τα Investigations είναι διασκεδαστικά και απολαυστικά

Αρνητικά

- Το σύστημα μάχης είναι υπό του μετρίου
- Πολλά bugs, glitches και τυχαία loading screens
- “Χοντροκομμένα” animations και χειρισμοί
- Τα survival και RPG στοιχεία είναι τελείως περιττά
- Το open world κουράζει και τονίζει τα προβλήματα που υπάρχουν

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.5
7.5
Συνοψίζοντας

Το The Sinking City είναι μια φιλότιμη προσπάθεια, που βούλιαξε μέσα στη φιλοδοξία της. Η Frogwares, προσπαθώντας να εντυπωσιάσει και να κάνει το δημιούργημά της να ξεχωρίσει ανάμεσα στα υπόλοιπα lovecraftian παιχνίδια, επιχείρησε να φτιάξει κάτι “περίπλοκο”. Τελικά, έφτασε στο σημείο της υπερβολής και δεν μπόρεσε να αντεπεξέλθει στους ίδιους της τους στόχους, υπενθυμίζοντας μας πως το “όσο πιο πολλά, τόσο πιο καλά” δεν αληθεύει πάντα.

Αν η ομάδα ανάπτυξης είχε βάλει λιγότερους στόχους, πετυχαίνοντας τους στη εντέλεια (αντί για πολλούς, με μέτριο αποτέλεσμα), τότε σε συνδυασμό με την ενδιαφέρουσα ιστορία που διηγείται, το The Sinking City θα ήταν πολύ καλύτερο.

6.5
Βαθμός
7.5
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1