The Sojourn

It's time you took a swim in Lake You
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 18 Οκτωβρίου 2019

Ποιος είμαι; Τι είμαι; Είμαι άνθρωπος; Άνθρωποι, πάντως, υπάρχουν. Τους έχω δει, πετρωμένους εδώ κι εκεί. Είμαι ένας από αυτούς; Τους γνωρίζω; Τους ήξερα κάποτε; Έχουν κάποια σημασία για εμένα; Ποιος είμαι; Τι είμαι; Έχω υλική υπόσταση; Είμαι μήπως αιθέρια ύπαρξη, αερικό, φάντασμα; Είμαι άραγε ένα από εκείνα τα αγάλματα; Τι είμαι; Γιατί δεν με φοβίζει το σκοτάδι; Επίσης, γιατί είμαι; Γιατί πρέπει να βρω απαντήσεις σε όλους αυτούς τους γρίφους; Γιατί είμαι; Τι κάνω εδώ; Και γιατί, ενώ η λύση είναι πάντα προφανής, δεν μπορώ να λύσω αυτόν τον διαολεμένο γρίφο; Ο Αδάμ και η Εύα, είχαν αφαλό; Στο Λοστ, ήταν όλοι νεκροί; ΠΩΣ ΧΕΖΕΙ ΤΟ ΓΑΤΟΣΚΥΛΟ;

Αυτός ο ειρμός σκέψης, αυτές οι φιλοσοφικές αναζητήσεις -ή έστω μερικές από αυτές- είναι η ραχοκοκαλιά παιχνιδιών σαν το The Sojourn. Ας τα πούμε «παιχνίδια γρίφων/φιλοσοφίας», που δεν είναι ένα θεσπισμένο είδος, αλλά θα έπρεπε, καθώς συνηθίζεται σε τίτλους γρίφων -ιδίως πρώτου προσώπου- να υπάρχει φιλοσοφικό υπόβαθρο, αόριστο, αφηρημένο σενάριο και προσπάθεια δημιουργίας ερωτημάτων και σκέψης.

Γιατί, όμως, συνηθίζεται αυτή η σύνδεση γρίφων και φιλοσοφικής προσέγγισης; Ίσως φταίει η ίδια η φύση ενός γρίφου, που μας δίνει αρχικά μη οικείες, αφηρημένες έννοιες και εμείς, με κύριο εργαλείο το μυαλό μας, προσπαθούμε να τις ορίσουμε και να τις τιθασεύσουμε.

Το Sojourn, συγκεκριμένα, είναι ένα ταξίδι σε πανέμορφες, σουρεάλ τοποθεσίες που χωρίζονται μεταξύ τους με γρίφους. Γρίφους όσον αφορά το gameplay, αλλά και την πλοκή, που δύσκολα βγάζει νόημα αν δεν είσαι ο Νίτσε, ο Πλάτωνας, η έστω ο δημιουργός της. Για τον τελευταίο δεν είμαι καν σίγουρος.

Η πλοκή, λοιπόν, μας δίνει μερικά ψίχουλα για να συνθέσουμε ένα μεγάλο ψηφιδωτό. Βλέπουμε πετρωμένους ανθρώπους σε διάφορα στιγμιότυπα, χωρίς να ξέρουμε ή να μαθαίνουμε τίποτα περισσότερο από όσα αντιλαμβάνονται τα μάτια μας. Αυτό, από μόνο του, δεν το θεωρώ αρνητικό σε καμία περίπτωση. Η αφαιρετική αφήγηση είναι μία ενδιαφέρουσα περίπτωση και μία που ενστερνίζομαι και απολαμβάνω πολύ συχνά. Το Sojourn, όμως, δυστυχώς δεν κατάφερε να μου προξενήσει ενδιαφέρον με το σενάριό του. Η ιστορία του και ο τρόπος παρουσίασης μου φάνηκαν πολύ safe παρά την αοριστία και τη δυσανάγνωστη ροή. Έχω δει παρόμοιες εικόνες στο Witness, αλλά με περισσότερη «σπίθα» και πιο έντονο μυστήριο.

Οι ερωτήσεις «ποιος είμαι», «γιατί είμαι» και «τι είμαι», στο Sojourn μπαίνουν σε κεντρικό ρόλο, καθώς το σενάριο δεν καταφέρνει να συνδεθεί με τον κόσμο και τον παίκτη· παίκτης-κόσμος-ιστορία είναι αποκομμένες έννοιες που λειτουργούν ξεχωριστά. Παρόλα αυτά, η πλοκή του Sojourn δεν παίρνει πολύ χρόνο από το gameplay και μάλιστα, ως σκέτη εικονα, χωρίς προσπάθειες παρακολουθήσης και ερμηνείας, χτίζει επαρκές υπόβαθρο και αξιόλογη ατμόσφαιρα.

Το Sojourn θα λειτουργούσε και απογυμνωμένο από οποιαδήποτε υποψία σεναρίου. Ο κόσμος του είναι πανέμορφος και μυστηριώδης από μόνος του, με μόνο εργαλείο την οπτικοποίησή του δηλαδή. Τα γραφικά είναι απόλυτα ταιριαστά και καλοσχεδιασμένα, με μερικά όμορφα εφέ δω κι εκεί -αποκορύφωμα ο τρόπος που χτίζονται οι τοποθεσίες μπροστά στα μάτια μας. Οι τοποθεσίες κάνουν την περιήγηση πολύ ευχάριστη, καθώς είναι γεμάτες χρώματα και η επιλεχθείσα αισθητική βοηθάει πολύ το αποτέλεσμα, με low poly υφές, αλλά αρκετή λεπτομέρεια. Ακολουθεί η μουσική που δεν παίρνει κεντρικό ρόλο και δεν αποσπά, δημιουργεί όμως κατάλληλου ύφους ατμόσφαιρα με τις αρπιστικές, χαλαρωτικές νότες που κολλάνε στο μυαλό για ώρες.

Η ουσία όμως βρίσκεται στο gameplay, που αποτελείται εξολοκλήρου από γρίφους. Οι γρίφοι του Sojourn είναι πολύ ενδιαφέροντες, καθώς θυμίζουν σκάκι, κάνοντας από την αρχή πασιφανές το τι πρέπει να κάνουμε, αλλά αποκρύπτοντας περίτεχνα το πώς (και το γιατί, όμως αυτά τα είπαμε). Η προσέγγιση αυτή δεν συνηθίζεται και είναι πολύ ελκυστική από την πρώτη στιγμή.

Στο Sojourn κινούμαστε αργά κι έχουμε λίγα εργαλεία στη διάθεσή μας. Μπορούμε να αλλάζουμε θέση στον χώρο με αγάλματα και να μπαίνουμε σε σκοτάδι που αλλάζει μερικά στοιχεία της τοποθεσίας για σύντομο χρονικό διάστημα. Σε γενικές γραμμές, αυτά κάνουμε. Στην πορεία, όμως, εισάγονται διάφοροι μηχανισμοί με τους οποίους μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε, που είναι αρκετοί, εύστοχοι και παρουσιάζονται με σωστό ρυθμό. Σιγά-σιγά οι πίστες γίνονται όλο και πιο περίπλοκες, γεμίζοντας αντικείμενα που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, πόρτες που ανοιγοκλείνουν, άρπες που δημιουργούν μονοπάτια όσο παίζουν τις μελωδίες τους και πολλά άλλα. Το μόνο -μικρό- παράπονο που έχω, έχει να κάνει με τον ρυθμό της δυσκολίας που είναι ελαφρώς άνισος και μπερδεύει καθώς μερικές πίστες είναι πάρα πολύ εύκολες (ή δύσκολες), ξαφνικά, εν μέσω σταδιακής κλιμάκωσης της δυσκολίας.

Γενικά, πάντως, οι γρίφοι του Sojourn είναι απολαυστικότατοι, έξυπνοι, στημένοι με προσοχή και επαρκώς απαιτητικοί. Το level design είναι αποδοτικό, αν και καταφέρνει να δημιουργήσει ένα σχίσμα μεταξύ του παίκτη και του κόσμου του παιχνιδιού, καθώς μοιάζει σαν η τοποθεσία στην οποία κινούμαστε να μην βρίσκεται στον ίδιο χώρο με το περιβάλλον που βλέπουμε στο background.

Ένα βήμα παραπάνω πάει η δυσκολία, αν θέλει κανείς να λύσει τους προαιρετικούς γρίφους και να μαζέψει τα collectibles, που εμφανίζονται με τη μορφή σύντομων -αποτυχημένων- φιλοσοφημένων αποφθεγμάτων αυτοβοήθειας. Δεν πειράζει όμως, αρκεί που αυξάνεται η διάρκεια και η δυσκολία του παιχνιδιού, ενώ μας δίνονται έξτρα στόχοι προς ολοκλήρωση. Δεν έχει σημασία ο προορισμός, αλλά το ταξίδι, φαντάζομαι. Γενικά, δίνεται η εντύπωση πως όλο το σενάριο και η παρουσίαση είναι επιτηδευμένα φιλοσοφημένα, ότι η μέθοδος αφήγησης επιλέχθηκε επειδή «πρέπει» και όχι γιατί οι δημιουργοί είχαν αυτό το όραμα εξαρχής, όμως δεν έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς το The Sojourn δεν μας αναγκάζει να ασχοληθούμε με την πλοκή του και, επίσης, ο τρόπος με τον οποίο είναι επιτηδευμένη δεν είναι πολύ ενοχλητικός -περισσότερο είναι αδιάφορος.

Εξαιτίας της όμορφης παρουσίασης και της απουσίας διαλόγων, cutscenes ή παρόμοιων σεναριακών χαρακτηριστικών, το σενάριο του Sojourn, τελικά, είναι σε καλύτερη μοίρα από αντίστοιχα άλλων παιχνιδιών του είδους, όπως για παράδειγμα του Q.U.B.E. 2. Η πολύ αφαιρετική προσέγγιση καταφέρνει να λειτουργήσει υπέρ του συνόλου και να κρύψει τις ατέλειες.

Τελικά, το Sojourn δεν επαναπροσδιορίζει το είδος, ούτε αγγίζει σεναριακά τα μεγαθήρια όπως το The Talos Principle. Παραβλέποντας το αδιάφορο σενάριο όμως, έχουμε ένα πανέμορφο παιχνίδι με εξαιρετικά δομημένους γρίφους που μπορεί να μας κρατήσει συντροφιά για δέκα με δεκαπέντε ώρες. Αν χρειάζεστε αυτοβοήθεια αγοράστε καλύτερα ένα best seller βιβλίο με μία λίμνη στο εξώφυλλο και όχι το Sojourn. Αν θέλετε ενδιαφέρον σενάριο ή μυστηριώδη αφαιρετικότητα παίξτε The Witness. Αν όμως έχετε παίξει τα "μεγάλα" και διψάτε για γρίφους, το Sojourn δεν θα σας απογοητεύσει, καθώς είναι ένα από τα αμέσως επόμενα καλύτερα του είδους. Είναι σαν να παίζεις σκάκι σε παραδεισένιο λιβάδι ακούγοντας αγγελάκια με άρπες ενώ σου διαβάζει fortune cookies ο Άνταμ Σάντλερ -ποιος μπορεί να πει όχι σε αυτό;

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

 

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

The Sojourn

Συντάκτης
18 Οκτωβρίου 2019
Developer

Shifting Tides

Publisher

Iceberg Interactive

Πλατφόρμες

PlayStation 4 / Xbox One / PC

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

20 Σεπτεμβρίου 2019

Είδος

Puzzle

PEGI

3

Θετικά

+ Πανέμορφες τοποθεσίες, πετυχημένα οπτικά εφέ και ευχάριστη μουσική υπόκρουση
+ Έξυπνοι, διασκεδαστικοί και επαρκώς απαιτητικοί γρίφοι με ενδιαφέρουσα προσέγγιση
+ Ικανοποιητική διάρκεια

Αρνητικά

- Αδιάφορο σενάριο
- Κάπως άνιση κλιμάκωση της δυσκολίας

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.5
10
Συνοψίζοντας

Τελικά, το Sojourn δεν επαναπροσδιορίζει το είδος, ούτε αγγίζει σεναριακά τα μεγαθήρια όπως το The Talos Principle. Παραβλέποντας το αδιάφορο σενάριο όμως, έχουμε ένα πανέμορφο παιχνίδι με εξαιρετικά δομημένους γρίφους που μπορεί να μας κρατήσει συντροφιά για δέκα με δεκαπέντε ώρες. Αν χρειάζεστε αυτοβοήθεια αγοράστε καλύτερα ένα best seller βιβλίο με μία λίμνη στο εξώφυλλο και όχι το Sojourn. Αν θέλετε ενδιαφέρον σενάριο ή μυστηριώδη αφαιρετικότητα παίξτε The Witness. Αν όμως έχετε παίξει τα "μεγάλα" και διψάτε για γρίφους, το Sojourn δεν θα σας απογοητεύσει, καθώς είναι ένα από τα αμέσως επόμενα καλύτερα του είδους. Είναι σαν να παίζεις σκάκι σε παραδεισένιο λιβάδι ακούγοντας αγγελάκια με άρπες ενώ σου διαβάζει fortune cookies ο Άνταμ Σάντλερ -ποιος μπορεί να πει όχι σε αυτό;

7.5
Βαθμός
10
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1