Through the Woods

There's no I in Denial
by Βασίλης Τατσιόπουλος on 25 Μαΐου 2018

Το budget, οι τεχνικές γνώσεις, η εμπειρία, οι πόροι και τα μέσα που έχει ένας δημιουργός στη διάθεσή του, έχουν σίγουρα σημασία και επηρεάζουν το τελικό αποτέλεσμα. Αρκούν η έμπνευση, το πάθος και οι ιδέες, ώστε ένα έργο να προσπεράσει την έλλειψη πόρων και να μας κάνει να μην ενδιαφερόμαστε για τεχνικά χαρακτηριστικά;

Αν κάτσουμε και το σκεφτούμε, μας έρχονται στο μυαλό διάφορες περιπτώσεις, όπως το Shadow of Memories ή το Deadly Premonition. Παιχνίδια που, εκ πρώτης όψεως είναι καταδικασμένα να αποτύχουν. Ο οπτικός τομέας, οι ερμηνείες των ηθοποιών και το gameplay, στη συνολική δομή του αλλά και πιο συγκεκριμένα, στον χειρισμό και τα mechanics, ήταν απαγορευτικά και έμοιαζαν να ανήκουν σε παλιότερη γενιά παιχνιδιών. Παρόλα αυτά, βρήκαμε στοιχεία που μας έκαναν να συνεχίσουμε να παίζουμε. Το σενάριο, οι ιδέες πάνω στις οποίες στηριζόταν το gameplay και η γενικότερη ιδιαιτερότητα των παιχνιδιών αυτών, μάς έδωσαν λόγους να κοιτάξουμε πέρα από τα προβλήματά τους. Μερικές φορές, μάλιστα, αυτά λειτουργούσαν υπέρ του παιχνιδιού στο σύνολό του, με πολύ παράδοξους τρόπους. Είτε εσκεμμένα, είτε τυχαία, έχουμε δει περιπτώσεις στις οποίες τα ελαττώματα του παιχνιδιού βοηθούν στο να είναι αξιομνημόνευτο και κατά έναν περίεργο τρόπο ταιριάζουν στο κλίμα και την ατμόσφαιρά του. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τις μάχες του Deadly Premonition με καλοστημένα και κομψά shooting mechanics και δεν θέλουμε.

Ένα παιχνίδι που ανήκει σε αυτή την κατηγορία, είναι το Through the Woods της Antagonist. Από το πρώτο δευτερόλεπτο του παιχνιδιού βλέπουμε τα προβλήματά του. Οπτικά, παρατηρούνται μεγάλα και εμφανή ελαττώματα. Πολλά textures μοιάζουν να έρχονται από παλιότερες γενιές. Τα μοντέλα των χαρακτήρων είναι κακοφτιαγμένα και κινούνται εντελώς άκαμπτα και ξύλινα. Τα πρόσωπά τους είναι ανέκφραστα και σχεδιασμένα με πολύ περίεργο τρόπο. Κοιτάμε τον ουρανό και βλέπουμε τον ήλιο: ενδεχομένως η χειρότερη αποτύπωση ουράνιου σώματος που έχουμε δει σε παιχνίδι. Γενικά, το Through the Woods μοιάζει και παίζεται σαν παιχνίδι του PlayStation 2.

Ο χειρισμός είναι απότομος και χοντροκομμένος και ο οπτικός τομέας κάνει αισθητά τα προβλήματά του αμέσως. Επίσης, οι ερμηνείες των ηθοποιών στο voice-acting είναι πολύ κάτω του μετρίου, ποιοτικά. Το writing δεν πείθει με τους παράταιρους διαλόγους και τη βιαστική εξέλιξη της ιστορίας και των χαρακτήρων. Στο gameplay ο όρος walking simulator έχει την τιμητική του, καθώς το μόνο που κάνουμε είναι να τρέχουμε (running simulator;)· υπάρχει απουσία mechanics και όσα λίγα βρίσκουμε δεν ικανοποιούν.

Από όσα λέμε μέχρι στιγμής, φαίνεται πως το παιχνίδι δεν μας άρεσε καθόλου. Κι όμως, αυτό δεν ισχύει. Η πρώτη μας επαφή μπορεί να ήταν άγαρμπη, όμως το Through the Woods μάς έδωσε λόγους για να συνεχίσουμε. Καταρχάς, έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι τρόμου, βασισμένο στη σκανδιναβική μυθολογία. Έχουμε ξαναπεί, μιλώντας για το Detention, πως στηρίζουμε ασυζητητί την ένταξη λαογραφικών στοιχείων, folk ιστοριών και μυθολογίας σε παιχνίδια τρόμου. Η Σκανδιναβία, μάλιστα, έχει πολύ υλικό να προσφέρει.

Στο Through the Woods, παίζουμε σε τρίτο πρόσωπο και χειριζόμαστε μία μητέρα που έχασε τον γιο της στα χέρια ενός μυστηριώδους άντρα, του Old Erik. Τριγυρνάμε σε ένα δάσος της Νορβηγίας, προσπαθώντας να βρούμε τον μικρό Espen. Δεν κάνουμε πολλά άλλα, όσον αφορά τα mechanics. Μπορούμε να τρέχουμε, να περπατάμε και να κάνουμε sneak. Το τελευταίο μάς προτείνεται όταν συναντάμε τα εχθρικά πλάσματα του δάσους, αν και μπορούμε να το βάλουμε απλώς στα πόδια, τρέχοντας.

Το Through the Woods είναι μία γνήσια folk ιστορία τρόμου. Μοιάζει με ένα παραμύθι που θα έλεγαν οι γιαγιάδες στο χωριό, για να τρομάξουν τα παιδιά ώστε να μην κυκλοφορούν το βράδυ. Τέτοιου είδους ιστορίες πλάθουν τα δάση της νύχτας στα μάτια ενός μικρού παιδιού. Κάθε σκιά αποκτά διαφορετική υπόσταση, κάθε ήχος γίνεται δαιμονικό σφύριγμα. Αυτό, το έχει καταφέρει η Antagonist στο παιχνίδι της. Έχει καταφέρει να μας παρουσιάσει ένα δάσος, που αισθανόμαστε σαν να το βλέπουμε μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Στο μεγαλύτερο μέρος της περιπέτειάς μας, δεν συμβαίνει τίποτα. Απλώς τρέχουμε στο σκοτεινό δάσος. Παρόλα αυτά, μερικές λεπτομέρειες βοηθούν στο να γίνει η βόλτα μας τρομακτική και απόκοσμη.

Πρώτα από όλα, ο ηχητικός σχεδιασμός είναι εξαιρετικός. Το voice acting των πρωταγωνιστών δεν μας ικανοποίησε καθόλου, όμως κάθε άλλη πτυχή του ήχου τα κατάφερε. Οι φωνές των διάφορων πλασμάτων, είτε αυτά μιλάνε, είτε αγκομαχούν ή σφυρίζουν, είναι πραγματικά ανησυχητικές. Όταν ξέρουμε πως κάτι πλανάται στο δάσος και είμαστε σίγουροι πως θα το συναντήσουμε, ακούμε από μακριά τους ήχους που βγάζει και το δάσος ζωντανεύει με φρικιαστικό τρόπο. Επίσης, η μουσική υπόκρουση είναι πολύ πετυχημένη και ταιριαστή, με αργόσυρτες μελωδίες που θυμίζουν παραδοσιακή σκανδιναβική μουσική, απλούς ambient ήχους και προειδοποιητικά τύμπανα, στα σωστά σημεία. Ακόμη, οι ήχοι του περιβάλλοντος δίνουν πνοή στο δάσος. Αν πάμε στην άκρη ενός γκρεμού, ακούμε τον αέρα να λυσσάει. Αν σταθούμε κοντά σε ένα ποτάμι, τα ορμητικά του νερά γεμίζουν τα ακουστικά μας. Τριγυρνώντας στο δάσος ακούμε ήχους της φύσης, σιωπή, μουσική και απόκοσμες φωνές, στις σωστές δόσεις και στιγμές.

Η τρομακτική, απόκοσμη ατμόσφαιρα του Through the Woods, ενισχύεται από μερικές λεπτομέρειες ακόμη, που δεν έχουν να κάνουν με τον ήχο. Πρώτα απ’ όλα, το setting είναι πολύ καλή επιλογή για παιχνίδι του είδους. Εκτός από δέντρα, βλέπουμε μερικές κλειστοφοβικές σπηλιές με ρουνικά σύμβολα στους τοίχους και διάσπαρτα, άδεια χωριά. Περνώντας έξω από τα σπίτια, ακούμε φωνές και ψίθυρους που δεν έπρεπε να είναι εκεί. Μπαίνοντας μέσα, δεν βρίσκουμε κανέναν. Νιώθουμε πως ήταν στη φαντασία μας, ή ότι ο αέρας μάς παίζει παιχνίδια. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ήχους της φύσης. Είναι ο τρόμος που ζει ένα παιδί, περνώντας από ένα σκοτεινό και άδειο σπίτι στο δάσος, το βράδυ. Επίσης, στο ίδιο μοτίβο, διάφορες σκιές, δέντρα και φυσικοί σχηματισμοί, μοιάζουν με σκοτεινά πλάσματα, μέχρι να τα πλησιάσουμε για να δούμε καλύτερα. Και θέλουμε να τα πλησιάσουμε, γιατί ο τρόμος αυτού του είδους είναι γεμάτος παιδική περιέργεια. Στον αέρα πλανάται μία ανησυχία, μία απειλή, μόνιμα, όμως εμείς συνεχίζουμε και προχωράμε προς το μέρος της.

Βέβαια, εκτός από τα πλάσματα που φανταζόμαστε πως είδαμε, υπάρχουν και όσα πραγματικά βλέπουμε. Θα προτιμούσαμε να μην χαλάσουμε την εμπειρία περιγράφοντάς τα αναλυτικά. Μπορούμε να πούμε πως το Through the Woods εκμεταλλεύτηκε τις επιρροές του από τη σκανδιναβική μυθολογία και μάς έδωσε μερικά τέρατα που ξεχωρίζουν και κάνουν αίσθηση. Η ερμηνεία και η απόδοση πλασμάτων της σκανδιναβικής μυθολογίας έχει γίνει με πολύ πετυχημένο τρόπο. Η αντιμετώπισή τους γίνεται με κλασικές μεθόδους, που γνωρίζουμε από διάφορα παιχνίδια τρόμου. Κάποια απαιτούν sneak ενώ άλλα φεύγουν μακριά με το φως του φακού. Υπάρχουν και πιο ιδιαίτερες περιπτώσεις, τις οποίες δεν θα αναφέρουμε για να αποφύγουμε τα spoilers.

Τα mechanics που πλαισιώνουν τις συναντήσεις μας με τα πλάσματα, είναι δομημένα με λάθος τρόπο. Όμως, αυτό τελικά λειτούργησε υπέρ του παιχνιδιού. Συναντήσαμε ένα πλάσμα, το οποίο έπρεπε να απωθήσουμε με το φακό μας. Οι κινήσεις του ήταν πολύ χαοτικές και δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε καν το pattern. Του ρίξαμε φως με τον φακό, έφυγε, αλλά δεν είδαμε προς τα που. Ξαφνικά, βρέθηκε πίσω μας και μάς σκότωσε. Ξεκινάμε από το checkpoint και πάμε πάλι, όμως αυτή τη φορά, αφού διώχνουμε το πλάσμα μία φορά, εκείνο δεν εμφανίζεται ξανά. Έτσι, μας έδωσε την εντύπωση πραγματικού στοιχειού του δάσους, που κινείται και αντιδρά αναλόγως.

Σε άλλες στιγμές, το παιχνίδι μάς προτρέπει να περάσουμε κρυφά από κάποια τέρατα. Το sneak λειτουργεί εντελώς άγαρμπα και έτσι είμαστε συνεχώς σε κατάσταση άγχους και έντασης. Θα μας δει; Θα πρέπει να τρέξουμε; Αναρωτιόμαστε μερικές φορές, μέχρι να παρατήσουμε τις stealth τακτικές και να αρχίσουμε να τρέχουμε, με κλειστό φακό και χωρίς να κοιτάμε πίσω. Τέτοιες στιγμές, που δημιουργούνται από αδυναμία των mechanics tου παιχνιδιού, είναι πολλές και τελικά βοηθούν στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας, παρόλο που δεν μοιάζουν εσκεμμένες.

Το σενάριο βοηθά και εκείνο την ατμόσφαιρα. Ένα χαμένο παιδί στο δάσος, είναι μία σεναριακή βάση με την οποία μπορούμε να ταυτιστούμε όλοι. Στη συνέχεια, η ιστορία παίρνει μερικές απροσδόκητες τροπές τις οποίες δεν θα αποκαλύψουμε. Η πλοκή είναι σίγουρα ενδιαφέρουσα και έχει μερικές καλές στιγμές, όμως το voice acting και το βιαστικό writing με το υπερβολικό exposition δεν την υποστηρίζουν κατάλληλα. Ακόμη, οι υπότιτλοι αργούν πάρα πολύ να εμφανιστούν, ή εμφανίζονται νωρίτερα από όσα ακούμε και χαλούν λίγο περισσότερο την εμπειρία. Το σενάριο και οι χαρακτήρες, παρόλο που έχουν ενδιαφέροντα σημεία, δεν χτίζονται όσο θα έπρεπε και κινούνται όλα πολύ απότομα, μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι, σε δύο ώρες περίπου. Πάντως, η ιστορία μάς κράτησε μέχρι τέλους με άνεση. Ακόμη και οι χαμηλής ποιότητας ερμηνείες, κάνουν το αποτέλεσμα να θυμίζει ταινία χαμηλού προϋπολογισμού, με την καλή έννοια. Έχουμε αδυναμία σε έργα που φλερτάρουν με την απόκτηση της σφραγίδας του cult, χωρίς να το επιδιώκουν βεβιασμένα. Συνολικά, το Through the Woods αποτελείται από ένα ιδιόμορφο μείγμα εσκεμμένων και τυχαίων επιλογών, που λειτουργούν υπέρ του και στήνουν τη σκοτεινή του ατμόσφαιρα.

Το Τhrough the Woods έχει πολλά προβλήματα που σχετίζονται με την οπτική του απεικόνιση, το writing και το gameplay. Παρόλα αυτά, είναι ένα παιχνίδι που μας κάνει να νιώσουμε άβολα, καθώς τριγυρνάμε στο σκοτεινό δάσος του. Η εταιρεία, με περισσότερους πόρους και εμπειρία στο χώρο, μπορεί να μας δώσει κάτι εκπληκτικό και σίγουρα θα την παρακολουθούμε στο μέλλον.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του Review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Through the Woods

Συντάκτης
25 Μαΐου 2018
Developer

Antagonist

Publisher

1C Publishing

Πλατφόρμες

PS4 / Xbox One / PC

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

8 Μαΐου 2018

Είδος

Horror Adventure

PEGI

16

Θετικά

+ Σκοτεινή, φρικιαστική ατμόσφαιρα
+ Πολύ πετυχημένη ένταξη της σκανδιναβικής μυθολογίας στο horror setting
+ Τα τέρατα
+ Η ιστορία έχει ενδιαφέροντα σημεία
+ Το sound design

Αρνητικά

- Τεχνικός και οπτικός τομέας από παλιότερη εποχή
- Το voice-acting
- Βιαστικό writing, διάλογοι που δεν πείθουν, πολύ exposition και απότομη εξέλιξη χαρακτήρων

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.0
Συνοψίζοντας

Το Through the Woods βάζει την εταιρεία Antagonist στο ραντάρ μας, καθώς το παιχνίδι της, παρά τα πολλά του (κυρίως τεχνικά) προβλήματα, μας έκανε εντύπωση. Είναι από τις περιπτώσεις που τα ελαττώματά καταλήγουν να λειτουργούν υπέρ του συνόλου, με έναν παράδοξο τρόπο που στηρίζεται από την cult φύση του παιχνιδιού. Θέλουμε να δούμε τι θα κάνει στη συνέχεια η Antagonist, γιατί με το Through the Woods κατάφερε να μας τρομάξει και να μας κάνει να νιώσουμε σαν παιδιά, χαμένα σε σκοτεινό δάσος.

6.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1