Trine 3: The Artifacts of Power

Οι τρεις πληγές...
by Vag.93 on 24 Δεκεμβρίου 2015
Reviews

Το Trine 3: The Artifacts of Power είναι το sequel των βραβευμένων platform-adventure-puzzle games Trine και Trine 2. Ο τρίτος τίτλος της σειράς από την Frozenbyte, έρχεται μετά το launch σε PC και στο Playstation 4, υποσχόμενο έναν παραμυθένιο κόσμο γεμάτο ονειρεμένα τοπία για εξερεύνηση, γρίφους και συναρπαστικές μάχες. Οι περιπέτειες των πρωταγωνιστών -γνώριμων από τους προηγούμενους τίτλους- συνεχίζονται και η ένταση κορυφώνεται.

Παρά τις υποσχέσεις όμως, η Frozenbyte πέφτει στο... πηγάδι της φιλοδοξίας της και πνίγεται σε μια κουταλιά νερό, παίρνοντας το ρίσκο να πειραματιστεί με την αναμφισβήτητα πετυχημένη συνταγή των προηγούμενων παιχνιδιών της. Με μια μικρή τροποποίηση που αλλάζει το Trine ριζικά, αποδυναμώνεται ο πυρήνας του gameplay και οι υπόλοιποι τομείς ακολουθούν.

Σενάριο

Η πλοκή του παιχνιδιού ακολουθεί τις ζωές των γνωστών μας πρωταγωνιστών, Amadeus, Pontius και Zoya. Ενός μάγου, ενός ιππότη και μιας κλέφτρας, αντίστοιχα, οι οποίοι μετά τα δρώμενα του προηγούμενου τίτλου συνεχίζουν απτόητοι τις ζωές τους. Παραδοσιακά, εμφανίζεται μπροστά τους το Trine, το μαγικό artifact που τους έβαλε σε μπελάδες στο παρελθόν και οι ήρωες καταλαβαίνουν ότι το τίμημα των δυνάμεων τους είναι να βρίσκονται συνεχώς υπό τις διαταγές του. Έτσι αποφασίζουν να επιστρέψουν τις δυνάμεις τους και να απαρνηθούν τον ρόλο του ήρωα, αλλά στην προσπάθεια αυτή απελευθερώνουν το πνεύμα ενός σατανικού μάγου και το Trine θρυμματίζεται. Υποχρεωνόμαστε κάπως έτσι να διορθώσουμε το κακό που κάναμε, μαζεύοντας τα κομμάτια του artifact και ψάχνοντας έναν τρόπο να σταματήσουμε τον εχθρό.

Η πρώτη "πληγή" του παιχνιδιού, μπορούμε να πούμε ότι σχετίζεται με το σενάριο, αφού το βασικό plot hole χαλάει το immersion και δημιουργεί αναπάντητα ερωτήματα. Σύμφωνα με το lore του Trine, η βασική δύναμη του artifact, που χτίζεται πάνω της το gameplay, είναι ότι μπορεί να ενώσει τις ψυχές των τριών χαρακτήρων και να τις διατηρήσει μέσα του, ενώ μόνο ένας από αυτούς έχει φυσική υπόσταση. Υπάρχουν μολαταύτα cut scenes που βλέπουμε και τους τρεις να υπάρχουν στην οθόνη μας χωρίς κανένα context.

Ακόμα κι αν ξεπεράσουμε όμως την παραπάνω "τρύπα", το σενάριο δεν ικανοποιεί καν στα βασικά του σημεία. Αποτελείται από 8 chapters, 3 από τα οποία έχουν ουσιαστικά τον ρόλο του tutorial, ενώ η ιστορία αποκτά νόημα μετά το 4ο και 5ο chapter. Τελειώνοντας, θα έχετε αφιερώσει το πολύ 5 ώρες στα main chapters, ενώ θα έχετε δώσει περίπου 2-3 ώρες στα side quests που πραγματεύονται spoof ιστοριούλες για τον κάθε χαρακτήρα μεμονωμένα. Τα chapters δεν ξεκλειδώνουν γραμμικά, με την ολοκλήρωση του προηγούμενου, αλλά απαιτούν την συλλογή συγκεκριμένου αριθμού κομματιών του Trine (που σπάσαμε νωρίτερα), αναγκάζοντας τον παίκτη να παίξει ξανά και ξανά προηγούμενα επίπεδα. Μετά την αφαίμαξη των γρίφων όμως, το replay value είναι μηδενικό και οι ώρες που θα αφιερώσετε στο "σκούπισμα" βασανιστικές. Μπορεί λοιπόν αυτή η ντε-και-καλά συλλογή τριγωνικών θραυσμάτων να δίνει ένα arcade εσάνς στο playthrough, όμως μπορεί να κουράσει τους non-completionists.

Και το καλύτερο το άφησα για το τέλος, αφού όσο κι αν θέλει να συγχωρήσει κανείς τον ανεξήγητα εντατικό ρυθμό που εκτυλίσσεται η πλοκή, δε μπορεί να αφήσει ασχολίαστο το cliffhanger του τέλους, που δεν επιβραβεύει την προσπάθεια, ούτε απαντάει σε κάτι. Το παιχνίδι δίνει γενικά την εντύπωση ότι κόπηκαν πολλά πράγματα στο... μοντάζ και πήραμε ένα τελικό αποτέλεσμα ανολοκλήρωτο.


Gameplay

Η δεύτερη "πληγή", σχετίζεται κυρίως με την αλλαγή που προλόγισα στην αρχή του review και καταδίκασε το gameplay, σπάζοντας τα mechanics του. Όσοι ακολουθείτε την σειρά από την αρχή της, γνωρίζετε πως το Trine χαρακτηρίζεται από το side-scroller platformer στοιχείο, το οποίο όμως στο "Artifacts of Power" εκλείπει. Στην θέση του, μας περιμένει ένας νέος 3D κόσμος, ενώ η κίνηση μας δεν περιορίζεται πια στο οριζόντιο και κάθετο επίπεδο. Αντ' αυτού, το βάθος παίζει κομβικό ρόλο στο παιχνίδι μας, δίνοντας νέα πνοή στη μάχη από τη μία, αναστατώνοντας το platforming από την άλλη.

Συγκεκριμένα, οι 3D πίστες επιτρέπουν στους πρωταγωνιστές να ξεδιπλώσουν καλύτερα τις ικανότητες τους. Ο Amadeus μπορεί να μεταφέρει αντικείμενα περιμετρικά των εμποδίων, η Zoya μπορεί να στοχεύσει παντού με τα βέλη και το hook της, ενώ στην περίπτωση του Pontius αλλάζει ριζικά η στάση μας στη μάχη με τους εχθρούς, οι οποίοι μας περικυκλώνουν, ενώ εμείς με την σειρά μας μπορούμε να αμυνθούμε, να κάνουμε charge και να χτυπήσουμε σε ένα τόξο 360 μοιρών.

Από την άλλη, το γεγονός ότι ο τίτλος είναι χτισμένος και συμπεριφέρεται σαν 2D, δημιουργεί σοβαρά προβλήματα. Από τα πρώτα κιόλας επίπεδα, γίνεται πολύ δύσκολο να αντιληφθούμε το βάθος στην οθόνη, κυρίως λόγω της κάμερας που είναι fixed σε θέσεις που θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται μόνο σε 2D πίστες. Έτσι, θα είναι πολλές οι περιπτώσεις που θα βουτήξουμε στο κενό από λάθος υπολογισμό, θα κάνουμε λάθος στην τοποθέτηση ενός κουτιού κ.λ.π. Δεν λείπουν φυσικά τα glitches και κάποια minor bugs, με κουτιά να εξαφανίζονται, respawns να μην γίνονται ποτέ, κινούμενες πλατφόρμες να αγνοούν βασικούς κανόνες φυσικής και άλλα τέτοια ωραία.

Η γκάμα χαρακτήρων, από τους οποίους ο καθένας έχει δικό του skill set, μας επιτρέπει να έχουμε πολυάριθμες προσεγγίσεις στη μάχη και την επίλυση των γρίφων, όμως δεν εμπλουτίζεται κατά την πορεία. Σε αντίθεση με το προηγούμενο Trine, δεν υπάρχει ούτε levelling, ούτε Skill System. Οι δυνάμεις που έχουμε ξεκινώντας μας ακολουθούν σε όλο το playthrough. Χωρίς τα απαραίτητα upgrades, τα επίπεδα γίνονται προβλέψιμα και κάπως μονότονα, αφού δεν υπάρχει κάποια κλιμάκωση, ούτε λόγος να αλλάξουμε τις τεχνικές που χρησιμοποιούμε.

Οι γρίφοι, ή αλλιώς τα puzzle που πρέπει να λύσουμε για να τερματίσουμε στο κάθε chapter, είναι μια μίξη από platforming και εκμετάλλευση των αντικειμένων γύρω μας, ενώ μια ενδιαφέρουσα προσθήκη είναι η ικανότητα των χαρακτήρων να πιάνονται από τις άκρες της εκάστοτε πλατφόρμας. Σε γενικές γραμμές τα παζλ, παρά τις αδυναμίες των gameplay mechanics, αποδεικνύονται το δυνατό χαρτί του Trine 3. Δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολα στην επίλυση, αλλά θα τεστάρουν τις ικανότητες σας με όλους τους διαθέσιμους ήρωες και θα απαιτήσουν την συνεργασία μεταξύ τους. Υπάρχει ποικιλομορφία στο level design και οι κόσμοι μεταξύ τους παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές στη δομή και το περιεχόμενο.

Ο τίτλος προσφέρει και την δυνατότητα co-op παιχνιδιού, επιτρέποντας έως και σε 3 παίκτες να παίξουν μαζί την ιστορία. Στο PC μπορεί να γίνει οποιοσδήποτε συνδυασμός μεταξύ local και online παικτών. Στο Playstation 4, λόγω τεχνικών προβλημάτων, υπάρχει επίσημη τοποθέτηση σύμφωνα με την οποία το online κομμάτι του co-op αφαιρέθηκε εντελώς. Έτσι, το multiplayer στην κονσόλα προϋποθέτει την φυσική παρουσία του συμπαίκτη. Προσωπικά, δοκίμασα να παίξω 1μιση chapter με την κοπέλα μου και μπορώ να πω πως πέρασα καλά. Αφενός γιατί έπαιζα games με την κοπέλα μου (duh) και αφετέρου γιατί είναι ένα παιχνίδι που με παρέα παίρνει άλλο νόημα. Αφού ο κάθε παίκτης δεσμεύει έναν ήρωα, η εναλλαγή μεταξύ τους δεν είναι εφικτή και ο δρόμος προς την επιτυχία στρώνεται με καυγάδες, φωνές και σε σπάνιες περιπτώσεις... άψογη συνεργασία. Η κάμερα έκανε την ζωή μας δύσκολη αφού ακολουθούσε μόνο τον έναν από τους δύο, άλλοτε εκείνον που είχε προχωρήσει πιο πολύ στον χάρτη και άλλοτε απλά τον Player 1, δηλαδή εμένα. Γενικά, βρίσκω το co-op υποτιμημένο και ξεχασμένο στοιχείο που λείπει από πολλά games σήμερα και χαίρομαι που υπάρχει στο "Artifacts of Power".


Γραφικά / Ήχος

Η τρίτη "πληγή", στον αισθητικό τομέα, δεν είναι παρά μια αμυχή, σε ένα κατά τ΄άλλα άρτιο οπτικοακουστικό αποτέλεσμα.

Το πέρασμα σε τρισδιάστατα μοντέλα έγινε ομαλά και η αποτύπωση των ηρώων είναι λεπτομερέστατη. Βέβαια, στο βωμό της τρίτης διάστασης θυσιάστηκε η λεπτομέρεια την οποία στερούνται τα textures, καθώς και η ζωντάνια του κόσμου, ο οποίος μοιάζει σχετικά άψυχος. Πέρα από ένα αμφίβιο είδος ψαρά που συνάντησα στην αρχή της ιστορίας, δεν βρήκα τίποτα έμβιο πουθενά, εκτός από τις ορδές κακών (συνήθως σκελετών ή ρομπότ) που έτσι κι αλλιώς τους έθαψα με συνοπτικές διαδικασίες. Δεν υπάρχει χλωρίδα ή πανίδα αντίστοιχη του Trine 2, που να δίνει την αίσθηση ενός ζωντανού οικοσυστήματος. Γινόμαστε θεατές ενός εγκαταλελειμμένου κόσμου, γεμάτο αρχαία, γκρεμισμένα κτίσματα και μαγεμένα αντικείμενα. Η παλέτα χρωμάτων και το artwork είναι πλούσιο, με φαντασμαγορικά τοπία και μαγευτικές σκηνές, αλλά συνολικά νομίζω πως δεν αγγίζει το direction του προκατόχου του.

Το παιχνίδι τρέχει στα 1080p@60fps, ενώ δίνεται και η δυνατότητα Stereoscopic 3D στα 720p, όπου το αποτέλεσμα, αν και ψαρωτικό, παραήταν jaggy για τα μάτια μου. Ορισμένες πίστες με particle effects και κινούμενες πλατφόρμες αποτέλεσαν πολύ καλό δείγμα 3D gaming στην passive 3D οθόνη μου, σε σχέση με ο,τι έχω δει ως τώρα, οπότε είναι ακόμα ένα feature του παιχνιδιού που θα μπορούσε να σας ενδιαφέρει.

Ο ήχος, βρίσκεται κι αυτός στα δυνατά χαρτιά του τίτλου, αφού το voice acting κρίνεται υποδειγματικό, ενώ το soundtrack είναι από τα καλύτερα που συναντάμε σε video games, φέροντας την υπογραφή του βραβευμένου Ari Pulkkinen. Υπάρχουν διαθέσιμες αρκετές γλώσσες voice-over, ακόμα περισσότερες στους υπότιτλους, αλλά δυστυχώς η Ελληνική δεν βρίσκεται ανάμεσα σ΄αυτές.

Το παιχνίδι μας παραχωρήθηκε από την Frozenbyte για τις ανάγκες του Review.


Σχόλια
Λεπτομέρειες
Item Reviewed

Trine 3: The Artifacts of Power

Author
24 Δεκεμβρίου 2015
Developer

Frozenbyte

Publisher

Frozenbyte

Διανομή

Frozenbyte

Πλατφόρμες

PC / PlayStation 4

Tested on

PlayStation 4

Κυκλοφορία

20 Αυγούστου 2015 (PC)
16 Δεκεμβρίου 2015 (PS4)

Είδος

Platform/Puzzle/Action

PEGI

12

Θετικά

+ Διασκεδαστικά puzzle

+ Βελτιωμένη μάχη

+ Soundtrack

Αρνητικά

- Κακό σενάριο, με cliffhanger στο τέλος

- Μικρή διάρκεια

- Η στροφή στο 3D Platforming

- Απουσία Levelling / Skill Tree

- Bugs n' Glitches

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.0
Συνοψίζοντας

H Frozenbyte πέφτει στο… πηγάδι της φιλοδοξίας της και πνίγεται σε μια κουταλιά νερό, παίρνοντας το ρίσκο να πειραματιστεί με την αναμφισβήτητα πετυχημένη συνταγή των προηγούμενων παιχνιδιών της. Με μια μικρή τροποποίηση που αλλάζει το Trine ριζικά, αποδυναμώνεται ο πυρήνας του gameplay και οι υπόλοιποι τομείς ακολουθούν.

Μπορεί σαν puzzle game να πληρεί όλες τις προδιαγραφές, όμως η στροφή στο 3D Platforming, το κακό και μικρό σε διάρκεια σενάριο και η απουσία των skill upgrades για τους ήρωες, καθιστούν το Trine 3 χειρότερο από τους προκατόχους του, αφήνοντας την αίσθηση ενός μέτριου, ανολοκλήρωτου παιχνιδιού, που μπορούσε και καλύτερα.

6.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%