Twelve Minutes - Review

by Άρης Φουρναράκης on 8 Σεπτεμβρίου 2021

Η σκέψη πίσω από τη δημιουργία του Twelve Minutes, ξεκίνησε το 2013 από τον Luis Antonio, πρώην developer των Rockstar Games και Ubisoft. Έκτοτε αρκετά σημεία μέσα στο παιχνίδι άλλαξαν, εκτός από την κεντρική ιδέα που έμεινε αναλλοίωτη: Ένα θρίλερ μυστηρίου στο οποίο ένας άνδρας βρίσκεται παγιδευμένος σε ένα χρονικό βρόχο ή αλλιώς time loop, ενώ όλο το παιχνίδι διαδραματίζεται σε ένα μόνο διαμέρισμα.

Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ιδέα που μας τράβηξε την προσοχή από την αρχή, ειδικά μετά την ανακοίνωση των ηθοποιών που θα δάνειζαν τις φωνές τους στους χαρακτήρες. Willem Dafoe, James McAvoy και Daisy Ridley απαρτίζουν ένα από τα πιο γνωστά χολιγουντιανά cast που έχουν υπάρξει σε παιχνίδι και η επιτυχία γιγαντώνεται όταν μιλάμε για έναν indie τίτλο ενός ατόμου και όχι κάποιο AAA παιχνίδι. Όλα τα παραπάνω ενέτειναν την ανυπομονησία μας για να πιάσουμε στα χέρια μας τον νέο τίτλο της Annapurna Interactive και τη νεότερη αποκλειστική προσθήκη στη βιβλιοθήκη του Xbox.

Στο Twelve Minutes χειριζόμαστε έναν άνδρα (James McAvoy), ο οποίος επιστρέφει στο διαμέρισμα του κουρασμένος από τη δουλειά. Εκεί τον περιμένει η σύζυγος (Daisy Ridley) του, η οποία του έχει ετοιμάσει ένα δείπνο για να του ανακοινώσει τα χαρμόσυνα νέα: είναι έγκυος. Λίγα λεπτά μετά, χτυπάει το κουδούνι και στην πόρτα εμφανίζεται κάποιος που υποστηρίζει ότι είναι αστυνομικός (Willem Dafoe) και κατηγορεί τη γυναίκα για φόνο και στραγγαλίζει τον πρωταγωνιστή μας. Σε εκείνο το σημείο όλα αναιρούνται και ξεκινάνε από το σημείο μηδέν, δηλαδή την ώρα που ο άντρας μπαίνει στο διαμέρισμα κουρασμένος από τη δουλειά, με γνώση όμως του τι συνέβη λίγα «λεπτά» νωρίτερα.

Το σενάριο του παιχνιδιού ξεκινάει πολλά υποσχόμενο, με τις πρώτες ώρες του Twelve Minutes να κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον του παίκτη, μέχρι… την πρώτη ανατροπή. Από εκείνο το σημείο και μετά κάθε ανακάλυψη του παίκτη φαντάζει όλο και πιο εξωφρενικά αστεία, ενώ κάθε ενναλακτικό τέλος επιβεβαιώνει το πόσο κακοστημένο και κακόγουστο είναι το σενάριο του τίτλου. Συνοπτικά το παιχνίδι προτιμάει τη φθηνή τακτική του «σοκ», από το να δημιουργήσει ένα ρεαλιστικό σενάριο ή να κάνει establish τους χαρακτήρες στον παίκτη ώστε να μπορέσει να δεθεί με αυτούς.

Γενικά η γραφή, οι διάλογοι και οι διακυμάνσεις αυτών πολλές φορές δεν βγάζουν κανένα νόημα. Για παράδειγμα, την ώρα που ο αστυνομικός χτυπάει τη σύζυγο και τη δένει βίαια, το μοναδικό πράγμα που μπορούμε να κάνουμε είναι να πούμε ένα “Sir?”. Επίσης, υπάρχουν σημεία που προσπαθείτε να πείσετε τη σύζυγο ότι ζείτε την ίδια μέρα ξανά και ξανά, προσπαθώντας να μην φανείτε τρελοί, αλλά στο επόμενο διάλογο μπορείτε να της πείτε “Δεν πειράζει, ας φάμε γλυκό” και ο βρόχος συνεχίζει σαν να μην λέγατε ασυναρτησίες πριν δύο λεπτά.

Συνολικά για να δούμε τους τίτλους τέλους και όλους τους εναλλακτικούς επιλόγους, χρειαστήκαμε 5 ώρες, οι οποίες θα μπορούσαν να είναι λιγότερες, αλλά και σημαντικά περισσότερες αν δεν είμασταν κάπως τυχεροί σε ορισμένα πράγματα που δοκιμάσαμε. Ακόμα και αυτό όμως φανερώνει την αδυναμία του σεναρίου, καθώς η διάρκεια του βασίζεται αρκετά στην τύχη και στο αν θα καταλάβει ο παίκτης τι πρέπει να κάνει σε ορισμένα σημεία.

Το Twelve Minutes είναι ένα κλασικό point-and-click adventure, όπου συλλέγετε αντικείμενα, λύνετε puzzles και μιλάτε με τους άλλους δύο χαρακτήρες, όπως σε κάθε άλλο παιχνίδι του είδους. Αυτό που το κάνει να ξεχωρίζει είναι προφανώς ο περιορισμένος χώρος στον οποίο διαδραματίζεται και η επιλογή του time loop, με τον πρωταγωνιστή όμως να είναι γνώστης όλων των προηγούμενων συμβάντων. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι αν, για παράδειγμα, μάθετε ένα όνομα ή ένα τηλέφωνο σε κάποιο διάλογο, στην επόμενη προσπάθειά σας θα σας έχει ξεκλειδωθεί ένας ακόμα διάλογος ή μια ακόμα ενέργεια που θα μπορείτε να κάνετε. Οπότε σε κάθε βρόχο (οι οποίοι κρατούν 10 λεπτά) θα πρέπει να συλλέγετε πληροφορίες ή να χρησιμοποιείτε αντικείμενα, ώστε να σας βοηθήσουν στον επόμενο βρόχο και ούτω καθεξής.

Το αρνητικό σε αυτό είναι ότι το Twelve Minutes δεν δίνει το παραμικρό hint για το τι πρέπει να κάνετε, άρα υπάρχει πιθανότητα να κολλήσετε αρκετή ώρα κάνοντας τα ίδια και τα ίδια πράγματα, μήπως και σας ανοίξει κάποια άλλη επιλογή. Μπορεί την πρώτη φορά που καταφέραμε να κάνουμε κάτι αρκετά σημαντικό η χαρά μας να ήταν μεγάλη, όμως αφού χρειάστηκε να το κάνουμε άλλες 12-13 φορές για να πάμε παρακάτω ή όταν χρειάστηκε να κάνουμε μια σειρά από ενέργειες σε κάθε βρόχο, ακριβώς με τη σειρά που θέλει η πλοκή, τότε καταλαβαίνετε ότι το παιχνίδι γίνεται γρήγορα κουραστικό και επαναλαμβάνεται αρκετά. Και αν αυτός είναι ο σκοπός των time loops, θα μπορούσε ο δημιουργός σε κάθε βρόχο να παρουσιάσει ορισμένους καινούργιους διαλόγους, ώστε να κρατήσει το ενδιαφέρον του παίκτη και όχι να στηριχτεί στη δικαιολογία της επανάληψης.

Τα γραφικά του Twelves Minutes έχουν δημιουργηθεί με την Unreal Engine και παρότι δεν εντυπωσιάζουν, δεν έχουμε κάποιο παράπονο από αυτά. Το art style του παιχνιδιού είναι εξαιρετικό και η top-down προοπτική βοηθάει αρκετά στην ατμόσφαιρα, καθώς παρακολουθείτε τις διακυμάνσεις της ψυχολογίας των χαρακτήρων χωρίς να βλέπετε τα πρόσωπά τους. Μοναδικό αρνητικό που εντοπίσαμε ήταν το animation των χαρακτήρων, που πολλές φορές ήταν “ξύλινο” και οι κινήσεις τους άγαρμπες.

Οι ερμηνείες των τριών χολιγουντιανών ηθοποιών ήταν καλές, αν και σε αρκετά σημεία φαινόταν ότι απλά διάβαζαν κάποιο κείμενο από την -κατά διαστήματα- ρομποτική χροιά τους. Με τον τρόπο που λειτουργεί το παιχνίδι όμως κάτι τέτοιο είναι λογικό, καθώς σχεδόν κάθε γραμμή έχει ηχογραφηθεί ξεχωριστά και το παιχνίδι απλά την “τραβάει” όποτε τη χρειάζεται.

Δυστυχώς, στο τέλος, το Twelve Minutes καταφέρνει να απογοητεύσει. Απογοητεύει γιατί έχει μια εξαιρετική ιδέα η οποία εκτελέστηκε άγαρμπα, απογοητεύει γιατί τις ελάχιστες στιγμές που λειτουργεί η ιδέα του, φαίνονται οι τεράστιες προοπτικές που είχε αλλά δεν έφτασε ποτέ και απογοητεύει διπλά γιατί το σενάριο του ξεκινάει δυνατά και καταλήγει σε μια φαρσοκωμωδία αρχαιοελληνικών διαστάσεων.

Όσοι έχετε Game Pass συνδρομή μπορείτε να το δοκιμάσετε και να διαπιστώσετε μόνοι σας αν μερικοί αστέρες του Χόλιγουντ μπορούν να σώσουν ένα μέτριο, από κάθε άποψη, παιχνίδι.

Το review βασίστηκε στην ψηφιακή έκδοση του παιχνιδιού που είναι διαθέσιμη μέσω της Xbox Game Pass συνδρομής.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Twelve Minutes - Review

Συντάκτης
8 Σεπτεμβρίου 2021
Developer

Luis Antonio

Publisher

Anapurna Interactive

Πλατφόρμες

PC / Xbox One / Xbox Series X|S

Tested on

PC / Xbox Series X

Κυκλοφορία

19 Αυγούστου 2021

Είδος

Adventure

PEGI

18

Θετικά

+ Το art style
+ Οι τρείς Χολιγουντιανοί ηθοποιοί που δανείζουν τις φωνές τους
+ Εξαιρετική ιδέα...

Αρνητικά

- …άγαρμπα εκτελεσμένη
- Το σενάριο θυμίζει σαπουνόπερα
- Γίνεται γρήγορα κουραστικό και επαναλαμβανόμενο
- Το ξύλινο animation
- Οι διάλογοι δεν έχουν συνοχή σε αρκετά σημεία
- Δεν βοηθάει τον παίκτη σε κανένα σημείο
- Η διάρκεια του βασίζεται σε μεγάλο ποσοστό στην τύχη

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
6.5
Συνοψίζοντας

Δυστυχώς, στο τέλος, το Twelve Minutes καταφέρνει να απογοητεύσει. Απογοητεύει γιατί έχει μια εξαιρετική ιδέα η οποία εκτελέστηκε άγαρμπα, απογοητεύει γιατί τις ελάχιστες στιγμές που λειτουργεί η ιδέα του, φαίνονται οι τεράστιες προοπτικές που είχε αλλά δεν έφτασε ποτέ και απογοητεύει διπλά γιατί το σενάριο του ξεκινάει δυνατά και καταλήγει σε μια φαρσοκωμωδία αρχαιοελληνικών διαστάσεων.

Όσοι έχετε Game Pass συνδρομή μπορείτε να το δοκιμάσετε και να διαπιστώσετε μόνοι σας αν μερικοί αστέρες του Χόλιγουντ μπορούν να σώσουν ένα μέτριο, από κάθε άποψη, παιχνίδι.

6.5
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
100%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1