Twin Mirror - Review

by Βασίλης Τατσιόπουλος on 13 Ιανουαρίου 2021

Άλλο ένα ντετεκτιβικό θρίλερ, ένα παιχνίδι τύπου Telltale, με επιλογές σε διαλόγους και διακλαδώσεις ως συνέπειες. Ο λόγος για το Twin Mirror της Dontnod που μας έδωσε τα Life is Strange. Άλλο ένα παιχνίδι με έρευνα, διάλογο και παράξενες, υπερφυσικές δυνάμεις, σε αμερικάνικα προάστια με μυστήριους κατοίκους και ζεστό καφέ. Τα είδαμε στο Twin Peaks, τα είδαμε σε δεκάδες άλλες σειρές και ταινίες, και σε άλλα τόσα video games. Άρα, τι μπορεί να κάνει το Twin Mirror να ξεχωρίσει; Μα, το να μην ξεχωρίζει καθόλου, φυσικά!

Τι εννοώ; Αρχικά, ας παίξουμε κι εμείς, εδώ, με τις επιλογές και τις συνέπειες. Κάνε την επιλογή σου παρακάτω και διάβασε αναλόγως τη συνέχεια:

Για εντελώς νεοφερμένους, το Twin Mirror είναι μια καλή περίπτωση εισαγωγής στο είδος. Πρόκειται για έναν τίτλο που δανείζεται πάρα πολλά από άλλες πηγές, στο κομμάτι της εικαστικής αποτύπωσης αλλά και στα εργαλεία της αφήγησης και του gameplay. Έτσι, αν δεν έχετε ξαναδεί τα κόλπα αυτά δεν θα σας κακοφανεί η έλλειψη νέων ιδεών και μάλιστα αντιθέτως θα απολαύσετε ιδιαίτερα τη δομή του παιχνιδιού. Στο Twin Mirror παίρνετε τον ρόλο του Sam, ενός καθημερινού τύπου που επιστρέφει στην πόλη όπου ζούσε για να αποχαιρετίσει τον καλύτερό του φίλο που πέθανε σε τροχαίο. Στη συνέχεια προκύπτουν διάφορα μυστήρια και μία πλοκή τύπου whodunit, στην οποία θα ακολουθείτε στοιχεία για να βρείτε υπόπτους σε υπόθεση με διάφορες πτυχές. Δεν έχουμε να κάνουμε με καινοτόμα αφήγηση, ούτε με ιστορία που ταράσσει τα νερά, είναι όμως απόλυτα αξιοπρεπής, ενδιαφέρουσα και επαρκώς καλογραμμένη.

Για τους φίλους του είδους θα είναι όλα πολύ γνώριμα, μερικές φορές σε σημείο που ενδέχεται να κουράσει, αλλά για τους νέους υπάρχουν αρκετά συναρπαστικά στοιχεία. Θα χρειαστεί, για παράδειγμα, να εξετάσετε ένα μπαρ για να βρείτε στοιχεία και να εντοπίσετε ένα πρόσωπο του οποίου την ταυτότητα δεν γνωρίζετε. Οι σκηνές αυτές αξιοποιούν το “Mind Palace”, την σούπερ δύναμη (ή όχι, δεν είναι σαφής η φύση των ιδιοτήτων του πρωταγωνιστή) του Sam, που του δίνει τη δυνατότητα να συνθέτει την εικόνα παρελθοντικών γεγονότων μπροστά στα μάτια του –και στα δικά μας- και να τη μεταβάλει κατά βούληση μέχρι να βρεθεί η σωστή εκδοχή και σειρά τους.

Πρόκειται για έναν τρόπο έρευνας που οπτικά κερδίζει τις εντυπώσεις, με πετυχημένη χρωματική παλέτα και εμπνευσμένο πολυγωνικό, κρυσταλλοειδή σχεδιασμό. Όσον αφορά στο gameplay η κατάσταση είναι πιο περίπλοκη. Ως ιδέα, είναι ιδιαίτερα πετυχημένη και καλοστημένη. Για παράδειγμα, στο μπαρ θα δείτε πως προηγήθηκε καβγάς και θα πρέπει να διαπιστώσετε προς ποια κατεύθυνση έπεσαν τα χτυπήματα, ελέγχοντας τον χώρο για στοιχεία. Αν δείτε πως έχει πέσει μία αφίσα από τον τοίχο, θα συμπεράνετε πως κάποιος έπεσε σε εκείνο το σημείο με ορμή, άρα η πάλη έφτασε εκεί. Δεν δίνεται ιδιαίτερη ελευθερία κινήσεων, επειδή ως επί το πλείστον πρόκειται για προδιαγεγραμμένες γραμμές έρευνας, όμως η παρουσίαση είναι αρκετή για να δώσει την ψευδαίσθηση και να τη διατηρήσει, ιδίως για τους νεοφερμένους. Ένα πρόβλημα που είναι από τα βασικά του Twin Mirror και που θα ενοχλήσει κάθε τύπο παίκτη, είναι το έντονο pixel hunting, η αναζήτηση δηλαδή αντικειμένων και στοιχείων χωρίς επαρκή σήμανση και καθοδήγηση. Οι γρίφοι, πάντως, είναι διασκεδαστικοί, αν και όχι ιδιαίτερα πρωτότυποι, αλλά πλήττονται από τον κακό χειρισμό και τα κείμενα που δεν φαίνονται καθαρά στην οθόνη από κάθε γωνία θέασης. Πάντως, σε νέους στο είδος παίκτες, αρκετοί μηχανισμοί θα φανούν πολύ διασκεδαστικοί, ενώ η ψευδαίσθηση θα τους ξεγελάσει πιο εύκολα.

Είναι, πάντως, τίτλος που σου δίνει αρκετά για να κάνεις, περισσότερα από άλλα του είδους, αφού έχει αρκετούς μηχανισμούς που είναι απλωμένοι στη μικρή του διάρκεια και έτσι δεν υπάρχει κορεσμός. Το Mind Palace και η έρευνα, ειδικά, είναι από τα highlights και κάθε εμφάνισή τους είναι ξεχωριστή και διαφέρει από τις προηγούμενες όσο χρειάζεται. Δεν πρόκειται, δηλαδή, για τίτλο που βασίζεται αποκλειστικά στον διάλογο, αφού υπάρχουν μερικά σημεία στα οποία θα πρέπει να σκεφτείτε και να αναλύσετε στοιχεία για να προχωρήσετε.

Τα γραφικά του Twin Mirror είναι επαρκή για τίτλο του είδους· δεν εντυπωσιάζουν, δεν ενοχλούν, κι έχουν μερικά όμορφα σημεία και κάποια πετυχημένα εφέ. Το πιο ξεκάθαρο πρόβλημα, είναι η έλλειψη σωστού συγχρονισμού των στομάτων με τους ήχους, όταν μιλούν οι χαρακτήρες. Ο φωτισμός χρησιμοποιεί μερικά όμορφα τεχνάσματα, τα textures είναι ικανοποιητικά και ο σχεδιασμός περιβάλλοντος και χαρακτήρων δεν απογοητεύει. Τα animations, σωμάτων και προσώπων, δυστυχώς είναι κατώτερα των περιστάσεων και πλήττουν την παρουσίαση και, σε ένα παιχνίδι τέτοιου τύπου, και την πλοκή κατά συνέπεια. Το soundtrack, ένα από τα δυνατά χαρτιά της εταιρείας συνήθως, είναι ευχάριστο και ταιριάζει πολύ, όμως δεν είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο και δεν φτάνει εκείνα των άλλων τίτλων της Dontnod.

Η πλοκή και ο κόσμος του Twin Mirror παρουσιάζουν αρκετό ενδιαφέρον γιατί δεν στηρίζονται σε κουλ χαρακτήρες και υπερβολικές καταστάσεις, αλλά σε καθημερινά γεγονότα και χαρακτήρες «της διπλανής πόρτας». Την προσέγγιση αυτή, ο τίτλος την ακολουθεί και αφηγηματικά αλλά και εικαστικά, αφού και ο σχεδιασμός των χαρακτήρων είναι εντελώς καθημερινός, χωρίς έντονες ιδιαιτερότητες, σε ένα ρεαλιστικό κάδρο. Κάποιοι ίσως βρουν αυτή την επιλογή της εταιρείας κάπως παράξενη, όμως δίνεται η εντύπωση πως έγινε εσκεμμένα και επίσης ταιριάζει στο σενάριο και τη φύση του, ενώ ο ρεαλισμός σπάει ευχάριστα σε σημεία. Σαφώς, τελικά είναι θέμα προσωπικής προτίμησης, κι εγώ βρήκα την προσέγγιση φρέσκια, μέσα στη μη-ιδιαιτερότητά της που πάει κόντρα σε ό,τι συνηθίζεται.

Αν έρχεστε για πρώτη φορά στο είδος, θα παίξετε έναν τίτλο που παίρνει στοιχεία από τα καλύτερα παιχνίδια αντίστοιχου στιλ και καταφέρνει να τα προσαρμόσει σε ένα ενδιαφέρον σενάριο με ικανοποιητικούς ηθοποιούς. Δεν προσφέρει έντονες συγκινήσεις, ούτε ξεφεύγει από την πεπατημένη, όμως θα σας δείξει μέσα σε 6 ώρες τι έχει να προσφέρει ένα τέτοιο παιχνίδι, θα σας παρουσιάσει συνοπτικά τα δυνατά στοιχεία του είδους με ένα καλοδουλεμένο κολάζ ιδεών. Η διάρκεια που αγγίζει τις 6 ώρες περίπου είναι επίσης θετικό στοιχείο, καθώς δεν θα κουράσει τους παίκτες, ενώ ο τίτλος προλαβαίνει να ξεδιπλωθεί επαρκώς για να τους δείξει όλες του της πτυχές.

Αν δεν σου αρέσουν ήδη παιχνίδια του είδους αυτού, δύσκολα θα καταφέρει να σου αλλάξει γνώμη το Twin Mirror, και αν δεν παίζεις ήδη τέτοιου τύπου τίτλους, υπάρχουν άλλοι που είναι πιο κατάλληλοι για να δοκιμάσεις, μήπως και δεις το είδος με άλλο μάτι. Για παράδειγμα, τα προηγούμενα παιχνίδια της Dontnod, τα Life is Strange, είναι σίγουρα πιο εύκολο να αλλάξουν τη γνώμη ενός παίκτη που δεν του αρέσει να παίζει παιχνίδια με διάλογο, κυρίως λόγω των πιο ανάλαφρων διαλόγων που όμως συνδυάζονται με πιο βαριά θέματα, αλλά και των αξιομνημόνευτων χαρακτήρων και καταστάσεων. Δεν είναι κακό να μην σου αρέσει ένα είδος, και αν αυτό ισχύει για το συγκεκριμένο, το Twin Mirror δεν είναι για ‘σένα. Αν κάποτε αποφασίσεις να ασχοληθείς με το είδος, μπορείς να βρεις τίτλους με πιο ενεργή αλληλεπίδραση, όπως για παράδειγμα τα Walking Dead της Telltale, και ύστερα έρχεσαι και στο Twin Mirror.

Πάντως, δεν πρόκειται για τίτλο «χωρίς gameplay», καθώς έχει γρίφους (κάποιοι εκ των οποίων μάλιστα, αν και τελικά είναι εύκολοι, ακολουθούν μια διαδικασία που απαιτεί να σκεφτείς λίγο), αρκετό ψάξιμο, διαλόγους στους οποίους επιλέγεις εσύ την έκβαση των γεγονότων, αλλά και έρευνα μέσω του "Mind Palace", που είναι στην ουσία μία εικονοποίηση της μεθόδου σκέψης και ανάλυσης που χρησιμοποιεί ο πρωταγωνιστής για να βρει στοιχεία και να καταφέρει να λύσει ένα μυστήριο που ξεκινά από τον θάνατο του καλύτερου φίλου του σε τροχαίο. Δεν είναι δηλαδή πως θα προχωράς και θα μιλάς σε χαρακτήρες όλη την ώρα, καθώς το Twin Mirror επιφυλάσσει μερικές εκπλήξεις εδώ κι εκεί.

Μετά τα Life is Strange, η Dontnod προσπαθεί να δώσει κάτι νέο, στο ίδιο στιλ όμως σε γενικές γραμμές. Είναι δύσκολο, σίγουρα, να ξεφύγει από τις προηγούμενες δημιουργίες της, που την έχουν αναμφίβολα χαρακτηρίσει αρκετά ως εταιρεία. Έτσι, με τον νέο της τίτλο, το Twin Mirror, η Dontnod επιστρέφει σε παρόμοιου τύπου gameplay και αφήγηση, όμως απομακρύνεται από το ύφος του Life is Strange, προσπαθώντας να δώσει κάτι πιο ώριμο, βαθύ και σκοτεινό.

Ασχολείται, επίσης, αρκετά με τα δίπολα, τη μετρημένη λογική και την επιπολαιότητα για παράδειγμα, αλλά και την ψυχική κατάσταση του πρωταγωνιστή. Το σενάριο προσπαθεί να «βουτήξει» στα άδυτα της ψυχής και του μυαλού και να μας δώσει έναν πρωταγωνιστή που παρουσιάζεται σαν να έχει υπερδυνάμεις, αλλά ταυτόχρονα και σαν να είναι ένας απλός, καθημερινός άνθρωπος, με γνώριμα προβλήματα και ρεαλιστικές, αν και ανεπτυγμένες δεξιότητες.

Η ίδια η ιστορία είναι ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη, με μερικά προβλήματα στον ρυθμό εδώ κι εκεί που αλλάζει απότομα ταχύτητες, αλλά τίποτα απαγορευτικό. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η απομάκρυνση της εταιρείας από τις πολύ έντονες προσωπικότητες, σαν αυτές που μας έχει δώσει στο παρελθόν, και ο εναγκαλισμός εσκεμμένα αδιάφορων χαρακτήρων και προσωπικοτήτων. Οι άνθρωποι που πλαισιώνουν την πλοκή του Twin Mirror δεν είναι συναρπαστικοί, ούτε αξιομνημόνευτες, παράξενες προσωπικότητες. Είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, που μπλέχτηκαν σε μία απλή ιστορία μυστηρίου, χωρίς τεράστιες αποκαλύψεις και βαριές συνέπειες για όλον τον κόσμο. Δεν θα σώσετε τον πλανήτη, ούτε θα κάνετε κάτι άλλο εξίσου συνταρακτικό, αλλά θα συναντήσετε διάφορους χαρακτήρες, κατοίκους της μικρής πόλης όπου έχασε τη ζωή του ο καλύτερος φίλος του πρωταγωνιστή και θα προσπαθήσετε να λύσετε μία υπόθεση που αφορά τις ζωές τους. Ακόμα και εμφανισιακά, οι χαρακτήρες είναι εντελώς καθημερινοί, χωρίς σχεδιασμό που να επιχειρεί να μας χαράξει στο μυαλό τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά. Είναι μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση, που προσωπικά βρίσκω αναζωογονητική, αν και σαφώς είναι δύσκολη στην υλοποίηση. Η Dontnod, πάντως, τα καταφέρνει σε γενικές γραμμές και δίνει μία πλοκή που δεν κλέβει την παράσταση αλλά δεν απογοητεύει και μπορεί να διατηρήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.

Αυτό που πράγματι απογοητεύει, είναι η πολύ μικρή σημασία που έχουν οι επιλογές που κάνουμε στους διαλόγους και τα γεγονότα. Σε προηγούμενους τίτλους της εταιρείας, έχουμε δει σημεία στα οποία ήταν ξεκάθαρο πως ανάλογα με την επιλογή μας θα έρθουν συνέπειες που θα αλλάξουν πολύ τον κόσμο του παιχνιδιού. Στο Twin Mirror οι αλλαγές περιορίζονται κυρίως στο τελευταίο τμήμα του σεναρίου και στα προηγούμενα διαλέγουμε απαντήσεις και προσεγγίσεις περισσότερο για το εφέ της ψευδαίσθησης, παρά για την ουσία. Μία μέθοδος που για νέους στο είδος είναι συναρπαστική, καθώς τους «κοροϊδεύει» εύκολα, όμως για όσους έρχονται από άλλα παιχνίδια παρόμοιου τύπου και ειδικά από τα προηγούμενα της Dontnod, το αποτέλεσμα δεν είναι αρκετό.

Τα γραφικά του Twin Mirror είναι επαρκή για τίτλο του είδους• δεν εντυπωσιάζουν, δεν ενοχλούν, κι έχουν μερικά όμορφα σημεία και κάποια πετυχημένα εφέ. Το στιλ απομακρύνεται από εκείνο του Life is Strange και πάει σε πιο ρεαλιστικά μονοπάτια, και τελικά το αποτέλεσμα είναι λιγότερο αξιομνημόνευτο αλλά πιο όμορφο και καλοδουλεμένο. Το πιο ξεκάθαρο πρόβλημα, είναι η έλλειψη σωστού συγχρονισμού των στομάτων με τους ήχους, όταν μιλούν οι χαρακτήρες. Ο φωτισμός χρησιμοποιεί μερικά όμορφα τεχνάσματα, τα textures είναι ικανοποιητικά και ο σχεδιασμός περιβάλλοντος και χαρακτήρων δεν απογοητεύει. Τα animations, σωμάτων και προσώπων, δυστυχώς είναι κατώτερα των περιστάσεων και πλήττουν την παρουσίαση και, σε ένα παιχνίδι τέτοιου τύπου, και την πλοκή κατά συνέπεια. Το soundtrack, ένα από τα δυνατά χαρτιά της εταιρείας συνήθως, είναι ευχάριστο και ταιριάζει πολύ, όμως δεν είναι ιδιαίτερα αξιομνημόνευτο και δεν φτάνει εκείνα των άλλων τίτλων της Dontnod.

Αφήνοντας την αφήγηση, βλέπουμε επίσης μία οπισθοδρόμηση στο gameplay. Ο χειρισμός και οι διάφοροι μηχανισμοί και γρίφοι ποτέ δεν ήταν το δυνατότερο σημείο των παιχνιδιών της εταιρείας, όμως στο Twin Mirror επαναλαμβάνει τα λάθη της και μάλιστα πιο έντονα, ενώ κάνει και νέα. Ο χειρισμός του χαρακτήρα είναι πολύ δυσλειτουργικός και κουράζει, ειδικά σε κλειστούς χώρους και ιδίως όταν θα πρέπει να διαβάσουμε κάποια επιγραφή η ταμπέλα, αφού η γωνία θέασης δεν επιτρέπει στα γράμματα να εμφανιστούν όπως θα έπρεπε. Είναι ωραία πινελιά η ενσωμάτωση των κειμένων στο περιβάλλον, όμως ο τρόπος που έχει γίνει δεν ικανοποιεί και ενοχλεί μάλιστα αρκετά συχνά. Επίσης, ο βασικός μηχανισμός που χαρακτηρίζει το παιχνίδι, αυτός του “Mind Palace” του πρωταγωνιστή, αν και όμορφος οπτικά και εύστοχος ως ιδέα, πάσχει στην υλοποίηση.

Πρόκειται για μία μέθοδο έρευνας στοιχείων που δίνει τη δυνατότητα στον πρωταγωνιστή να βάλει γεγονότα στη σειρά για να συνθέσει τη συνολική εικόνα και να λύσει κάποιο μυστήριο. Για να μπουν στη σειρά τα στοιχεία, όμως, πρέπει να τα συλλέξουμε πρώτα. Η διαδικασία της εικονοποίησης ενός περιστατικού και της ανάλυσης των γεγονότων είναι πετυχημένη και διασκεδαστική, αν και όχι τρομερά πρωτότυπη, ενώ είναι και περιορισμένη όσον αφορά στην ελευθερία κίνησης, ερμηνείας και έρευνας. Ωστόσο, όσο κι αν δεν ταράσσει τα νερά, είναι μία καλοστημένη διαδικασία, ιδιαίτερα όμορφη και ευχάριστη κάθε φορά. Στον αντίποδα, η συλλογή των στοιχείων πολλές φορές είναι σχεδόν ανυπόφορη, αφού μας βάζει να ψάξουμε σε αρκετά ευρύχωρες τοποθεσίες για να βρούμε μικρά σε μέγεθος στοιχεία, των οποίων τη φύση δεν γνωρίζουμε καν, ενώ δεν υπάρχουν καν επαρκείς οδηγίες, αλλά ούτε και σήμανση. Θα είναι αρκετές οι φορές που θα νομίζετε πως πρόκειται για κάποιο bug…

Έτσι, σε παίκτες που είναι εξοικειωμένοι με τα παιχνίδια της Dontnod, το Twin Mirror δεν πρόκειται να προσφέρει τεράστιες συγκινήσεις. Ωστόσο, οι fans της εταιρείας θα έχουν την ευκαιρία να τη δουν να καταπιάνεται με κάτι διαφορετικό και να τα καταφέρνει σε γενικές γραμμές. Επίσης, υπάρχουν κάποια τμήματα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όπως εκείνα που λαμβάνουν χώρα στο Mind Palace, μερικά εκ των οποίων προσφέρουν κάποιους διασκεδαστικούς γρίφους –και όχι μόνο, γιατί οι γρίφοι είναι πετυχημένοι ως επί το πλείστον. Η ιστορία δεν θα σας συνταράξει, όμως θα σας δώσει 6-7 ευχάριστες ώρες μυστηρίου.

Το παιχνίδι μάς παραχωρήθηκε από την εκδότρια εταιρεία για τις ανάγκες του review.

Σχόλια
Λεπτομέρειες
Τίτλος

Twin Mirror - Review

Συντάκτης
13 Ιανουαρίου 2021
Developer

Dontnod Entertainment

Publisher

Dontnod Entertainment

Διανομή

Bandai Namco Entertainment Hellas

Πλατφόρμες

PC / PS4 / Xbox One

Tested on

Xbox One

Κυκλοφορία

1 Δεκεμβρίου 2020

Είδος

Adventure

PEGI

16

Θετικά

+ Μερικές ενδιαφέρουσες ιδέες στο κομμάτι της έρευνας
+ Όμορφο οπτικά, ευχάριστο ηχητικά
+ Διασκεδαστική ιστορία μυστηρίου
+ Κάποιοι πετυχημένοι γρίφοι

Αρνητικά

- Κακός χειρισμός
- Υπερβολικός δανεισμός στοιχείων άλλων παιχνιδιών
- Παράταιρο lip-sync
- Περιορισμένες συνέπειες των επιλογών
- Κάπως άνισος ρυθμός αφήγησης
- Έντονο pixel hunting

Βαθμολογία
Βαθμόλογία συντάκτη
Βαθμολογία χρηστών
Rate Here
Βαθμολογία
7.0
Συνοψίζοντας

Ο νέος τίτλος της Dontnod απομακρύνεται στυλιστικά και ουσιαστικά από τα Life is Strange και επιχειρεί να κάνει κάτι πιο ώριμο και σκοτεινό. Σε γενικές γραμμές τα πηγαίνει καλά και προσφέρει μία σύντομη ιστορία μυστηρίου που έχει αρκετό ενδιαφέρον, χωρίς να ταράσσει τα νερά. Για νεοφερμένους στο είδος είναι μία καλή πρόταση, για παλιούς και fans της Dontnod δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερα συναρπαστικό, όμως και πάλι βρίσκονται λόγοι για να ασχοληθούν. Δεν είναι το καλύτερο του είδους του, είναι όμως ένα τίμιο, διασκεδαστικό παιχνίδι.

7.0
Βαθμός
Βαθμός
You have rated this
What's your reaction?
LOL
0%
Cheers
0%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
0%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1