VG24 Game of the Year 2019 - Οι επιλογές της συντακτικής ομάδας

by Παύλος Κρούστης on 15 Δεκεμβρίου 2019

Μια μεγάλη χρονιά αλλαγών κλείνει για το VideoGames24 και θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε θερμά που ήσασταν και πάλι μαζί μας. Ετοιμάζουμε νέα, φρέσκα και δημιουργικά πράγματα για τo καινούργιo έτος και παρόλο που ο χρόνος φαίνεται να λιγοστεύει όλο και περισσότερο, θα συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που αγαπάμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Παρακάτω θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας το "Παιχνίδι της Χρονιάς" για το 2019, όπως αυτό επιλέχθηκε από το VG24.gr. Μια χρονιά που δυσκολευτήκαμε να ξεχωρίσουμε τον έναν, τον μεγάλο, τον μοναδικό τίτλο με την ευκολία προηγουμένων ετών, καθώς η χρονιά ήταν τόσο πλούσια σε εμπειρίες, που μας μπέρδεψε και δεν μας έκανε τη δουλειά εύκολη.

Λίγα λόγια λοιπόν για το παιχνίδι που ξεχωρίσαμε:

Ένα παιχνίδι που ξεχωρίζει ανάμεσα στις υπόλοιπες κυκλοφορίες της χρονιάς χάρη στη φιλοσοφία του, την προσοχή στη λεπτομέρεια και τον απαράμιλλο τεχνικό του τομέα. Ο τίτλος του Hideo Kojima δημιουργεί τις βάσεις για ένα καλύτερο αισθητικό μέλλον της βιομηχανίας, ταράζοντας τα νερά με το ξεκάθαρο μήνυμά του. Η εμβύθιση του παίκτη στον κόσμο που έχει δημιουργήσει η Kojima Productions εντείνεται από τα πάθη μέσω του gameplay και το high-concept σενάριο επιστημονικής φαντασίας εθίζει με το γοητευτικό μυστήριο και τις αποκαλυπτικές ερμηνείες των πρωτοκλασάτων ηθοποιών. Το Death Stranding προσπαθεί να αλλάξει με πολλούς τρόπους την gaming βιομηχανία και αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς τίτλους των τελευταίων ετών.

 

VG24 Game of the Year 2019

Η τεράστια ποικιλία της χρονιάς αντικατοπτρίζεται στις προσωπικές μας λίστες βέβαια, οι οποίες έρχονται κατόπιν επιλογής από αγνή  αγάπη για αυτά που βιώσαμε φέτος και αποτελούν προσωπικές προτιμήσεις. Αν σας ενδιαφέρει ποια παιχνίδια ξεχώρισε το κάθε μέλος της ομάδας, μπορείτε να διαβάσετε παρακάτω.

Σας ευχόμαστε καλές γιορτές και να έχετε ένα εξαιρετικό 2020!

(Πατήστε πάνω στα ονόματα)

  1. Star Wars Jedi: Fallen Order
  2. Resident Evil 2
  3. Call of Duty: Modern Warfare
  4. A Plague Tale: Innocence
  5. Mortal Kombat 11

Κάθε χρόνο είμαστε τυχεροί που απολαμβάνουμε συναρπαστικές εμπειρίες και φέτος, ειδικά για τους single players, νιώθω ότι υπήρξε μια επιπλέον δόση για να μας χορτάσει. Μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας: αν κάποιος ερχόταν στον παρελθοντικό εαυτό μου και μου έλεγε ότι μέσα στην ίδια χρονιά θα δούμε remake (κι επιτυχημένο μάλιστα!) του Resident Evil 2, το Shenmue III, νέο παιχνίδι (επίσης τούμπανο) Modern Warfare, Devil May Cry 5, νέο παιχνίδι Remedy, νέο παιχνίδι Kojima εκτός του πλαισίου Metal Gear κι ένα κάρο άλλα μέσα στην ίδια χρονιά κιόλας, δεν νομίζω να τον πίστευα με τίποτα.

Απ' ό,τι φαίνεται όμως, η βιομηχανία έχει αρχίσει να μαθαίνει από τα λάθη της και αντί να μας σερβίρει εμπειρίες του κουτιού, που βλέπαμε πολύ συχνότερα πριν μερικά χρόνια, έρχονται παιχνίδια που είχαμε την ελπίδα να δούμε και αποτελούσαν όνειρο μέχρι πρότινος. Σωστή διαχείριση ενός project σαν το remake του Resident Evil 2 ή σωστό single player Star Wars από την EA ήταν πραγματικά ανέλπιστα. Απ' ό,τι φαίνεται όμως, έχουμε φωνή οι gamers και οι εταιρείες ακούνε πλέον. Ακόμα και το Need for Speed ήταν καλό. Ένα βήμα ακόμα για να διώξουμε τα microtransactions από τα full-priced παιχνίδια και θα είμαστε στην πορεία που πρέπει.

Σε προσωπικό επίπεδο, δεν μπορώ να μην χαρώ, γιατί τις προηγούμενες χρονιές δεν είχα παίξει όσο θα ήθελα και πάλευα να δω τα απολύτως απαραίτητα. Φέτος, έκανα το κάτι παραπάνω (μιας και ως γνωστόν, ο ύπνος είναι υπερεκτιμημένος - #notαλλαπροχωραμε) και κατάφερα να δω πολλά από τα παιχνίδια που "έπρεπε". Δυστυχώς για μία ακόμα χρονιά όμως μου ξέφυγαν κάποια βασικά, όπως το Gears 5 που παλεύω αυτές τις μέρες, αλλά δυστυχώς δεν πρόλαβα να συμπεριλάβω στις λίστες μου, το Metro Exodus, το Devil May Cry 5, το Bloodstained, τα Outer Worlds και Outer Wilds (τι μπέρδεμα κι αυτό), το Astral Chain και κυρίως το Disco Elysium. Το Sekiro κατάφερα να το φτάσω μέχρι τη μέση, αλλά ο χρόνος που απαιτεί σε συνδυασμό με τη ματαιότητα που προκαλεί το είδος του, με ανάγκασαν να προχωρήσω σε επόμενα παιχνίδια. Παρ' όλα αυτά, θεωρώ ότι το Sekiro ανοίγει τον δρόμο για τα παιχνίδια της FromSoftware σε πιο... mainstream gamers, όπως εγώ. Κάνει σοβαρές προσπάθειες τόσο τεχνικά, όσο και σχεδιαστικά να συμπεριλάβει ευκολίες, χωρίς να χάσει τον χαρακτήρα του. Γι' αυτό το εκτίμησα παραπάνω. Χωρίς να το έχω τελειώσει όμως, επίσης δεν μπόρεσα να το βάλω στις λίστες μου.

Τι μπόρεσα να βάλω στις λίστες; Στην δεκάδα μου θα βλέπατε το Control. Αγαπάω την εταιρεία από το πρώτο Max Payne, αλλά το Control με απογοήτευσε. Κυρίως γιατί επιτέλους θέλω να δω τη Remedy να φτιάχνει ένα παιχνίδι που τα έχει όλα και ακόμα αυτό δεν έχει γίνει. Παρ' όλα αυτά είναι από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς. Ήταν εξέλιξη θεωρώ για τη Remedy όσον αφορά τον σχεδιασμό του, το στιλ, αλλά και τα εικαστικά, αλλά όσον αφορά το gunplay δυστυχώς δεν είδαμε τα άλματα που έκανε με κάθε τίτλο ως τώρα. Η εταιρεία που έχει εφεύρει το bullet time ή τους εθιστικούς μηχανισμούς του Alan Wake έχει τα υψηλότερα στάνταρ σε αυτό το κομμάτι και δεν κατάφερε να με κερδίσει. Συνολικά όμως ήταν απολαυστικότατο και ο Ahti λατρεμένος.

Η Sony επίσης για μένα φέτος, παρόλο που οι επιδόσεις της δεν ήταν κακές, ούτε καν μέτριες σε καμία περίπτωση, πιστεύω ήταν ένα σκαλί κάτω από το αναμενόμενο. Φυσικά, με τις χρονιές που έχει κάνει ως τώρα σε αυτήν τη γενιά, οι απαιτήσεις είναι τιτάνιες. Παρόλα αυτά και οι δυο μεγάλοι της τίτλοι για φέτος θεωρώ δεν κατάφεραν να φτάσουν εκεί που θα μπορούσαν. Το Days Gone αποτελεί ένα πολύ καλό παιχνίδι, που λόγω του κακού narrative και της έλλειψης καινοτομίας δεν καταφέρνει να φτάσει υψηλότερα, ενώ από την άλλη έχουμε το Death Stranding για το οποίο πραγματικά έχω μιλήσει και σε σχόλια στα social media και στο podcast και παντού... περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι τα τελευταία χρόνια. Δηλώνω μεγάλος φαν του Kojima και χαίρομαι απεριόριστα που έβγαλε το παιχνίδι όσο πιο... Kojima γινόταν. Τα προβλήματα του ρυθμού του όμως και το "gameplay που δεν είναι για όλους" σίγουρα με "αναγκάζουν" να το βάλω πιο κάτω στη δεκάδα μου και δυστυχώς όχι μέσα στη φετινή πεντάδα, παρόλο που είναι ίσως το πιο ικανό GOTY για φέτος από όλα. Διαθέτει αντικειμενικά χαρίσματα. Σε προσωπικό επίπεδο όμως, ευχαριστήθηκα περισσότερο 6 άλλα παιχνίδια.

Ειδική μνεία θέλω να αποδοθεί σε δύο τίτλους που θεωρώ ότι αδικήθηκαν φέτος. Ο ένας λιγότερο, ο άλλος περισσότερο: Anthem και Far Cry New Dawn. Η πιο εύκολη περίπτωση, το New Dawn, είναι ξεκάθαρα άλλη μια περίπτωση βλάβης, που δεν έχω ιδέα γιατί δεν άρεσε. Παίρνει επιτέλους την κουρασμένη συνταγή του Far Cry και τη μετατρέπει ξανά σε κάτι πολύ ενδιαφέρον. Πολύ πιο μεστό σε όλα του, ζυγισμένο όπως πρέπει με νέα συστήματα, είναι ένα από τα καλύτερα Far Cry που έχουμε δει ποτέ με ένα από τα καλύτερα soundtracks ever. H πιο δύσκολη περίπτωση είναι αυτή του Anthem. Αποτυχία; Σίγουρα. Γιατί όμως; Οι μηχανισμοί είναι εκεί, το lore είναι εκεί, ο τεχνικός τομέας όπως πρέπει. Περιεχόμενο. Είναι ξεκάθαρα θέμα περιεχομένου και καλών ιδεών. Παρόλο που έριξα πάνω από 50 ώρες, δεν μπορώ να κρύψω τόσο την απογοήτευσή μου, όσο και τον ενθουσιασμό μου για το τι μπορεί να γίνει. Αρκεί να βρεθούν άνθρωποι να ξεκολλήσουν από τα 5 συγκεκριμένα patterns που ακολουθεί.

Κάπως έτσι, περνάμε στην αγαπημένη 5άδα. Το Mortal Kombat 11 παρότι απογοητεύει σε επίπεδο "Krypt" που πλέον δεν δίνει κανένα κίνητρο να κάνεις τίποτα με τέτοιο επίπεδο randomness των κιβωτίων και καταφέρνει να σου κλέβει τη χαρά της ικανοποίησης, φαίνεται ότι ο Ed Boon δεν ησυχάζει και παρότι μιλάμε για το "11" (!!) συνεχίζει και βελτιώνει το σύστημα μάχης! Δεν υπάρχει κανένα άλλο παιχνίδι fighting εκεί έξω που να έχει κάνει κάτι αντίστοιχο, όσο και να το ψάχνουμε. Το αναπάντεχα καλό στόρι και το επίπεδο του gore δημιουργούν απλά ένα fighting game που ξέρει τι θέλει να είναι και το πετυχαίνει. Το A Plague Tale: Innocence αποτέλεσε το outsider για φέτος, παραδίδοντας μια AA εμπειρία που εύκολα την περνάει κανείς για AAA. Ατμοσφαιρική ιστορία, ωραίο δράμα, πολύ καλές ερμηνείες, φρέσκο περιβάλλον και κυρίως σωστή δομή για μία από τις καλύτερες single player εμπειρίες της χρονιάς. Θα προσπεράσω γρήγορα το Call of Duty: Modern Warfare λέγοντας απλά ότι έκανε σωστά όσα έπρεπε να έχει κάνει η σειρά εδώ και χρόνια και είναι πραγματικά αντάξιο των προσδοκιών του ονόματος που κουβαλάει, εκτός από το ίδιο το όνομα που δεν είχε κανένα λόγο να είναι σκέτο Modern Warfare...

Οι προσδοκίες μου για το remake του Resident Evil 2, μετά το επιτυχημένο Resi 7 και την επιστροφή στον τρόμο είχαν εκτοξευθεί. Και τα κατάφερε. Πιθανώς μιλάμε για το καλύτερο remake ως σήμερα, ενώ ο τρόπος που χειρίστηκαν τα στοιχεία του παλιού και το εκμοντέρνισαν είναι υποδειγματικός. Τι θα κρατήσουμε, τι θα κόψουμε, πού θα δώσουμε βάση... όλα σωστά. Η αίσθηση της εξερεύνησης επιτέλους απίστευτη, το gunplay, οι στιγμές τρόμου, ο τεχνικός τομέας... όλα σωστά. Κι αυτό αξίζει πολλά βραβεία, καθώς ξεπεράστηκαν δυσκολίες που δεν έχουν άλλοι τίτλοι. Ευτυχώς η επιτυχία σε όλα τα επίπεδα θα φέρει ένα πολύ πιο... σίγουρο Resi 3 remake και ανυπομονούμε. Σε αυτό το σημείο να σημειώσω ότι η διαδικασία επιλογής του VG24 Game of the Year 2019 δεν περιλάμβανε το Resident Evil 2. Η απόφαση πάρθηκε κατόπιν πολλών συζητήσεων της συντακτικής ομάδας και παρότι έχουμε να κάνουμε με παιχνίδι εξαιρετικής ποιότητας, θεωρήσαμε ότι θα ήταν άδικο να συγκριθεί με άλλα original παιχνίδια. Γι' αυτόν τον λόγο, δεν κονταροχτυπήθηκε με τα Sekiro, Control και Death Stranding για το καλύτερο παιχνίδι της χρονιάς από το VG24.

Στην κορυφαία θέση των προσωπικών charts βρέθηκε ένα παιχνίδι το οποίο δεν περίμενα για κανένα λόγο. Μάλιστα αφού είχα παίξει τις πρώτες δυο ώρες και είχα πει "επιτέλους καλό παιχνίδι Star Wars", δεν φανταζόμουν ότι θα πήγαινε στο νούμερο 1. Περίμενα βαριά στη δεκάδα. Υπάρχει λόγος όμως. Το Star Wars Jedi: Fallen Order είναι από τα παιχνίδια που όσο παίζεις γίνεται και καλύτερο, ενώ από τη μέση περίπου και μετά η βελτίωση αγγίζει εκθετικούς ρυθμούς μέχρι το καταιγιστικό τέλος. Πιθανώς να υπάρχει ένα επιπλέον επίπεδο ενθουσιασμού, κυρίως γιατί δεν το περιμένεις από την EA, αλλά δεν θέλω να αδικήσω το παιχνίδι. Ο director του God of War 3 μαζί με τη Respawn των εκπληκτικών (παλαιότερων) Modern Warfare και Titanfall έφεραν έναν Star Wars τίτλο που εμπνέεται και σέβεται το σύμπαν του περισσότερο από ότι κάποιες από τις ταινίες του ίδιου του franchise. Έχουμε την υπέρτατη εμπειρία Jedi και, παρά τις κοινοτυπίες και τους δανεισμούς του, τον καλύτερο και πιο απολαυστικό τίτλο της χρονιάς.

Αλλάζοντας κάπως τη δομή των κειμένων μου σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές, ένιωσα ότι φέτος ήθελα να μιλήσω περισσότερο για τα παιχνίδια και όχι για τις εξελίξεις. Το 2019 το θεωρώ περίεργο gaming έτος για πολλούς λόγους, αλλά ταυτόχρονα και πολύ πλούσιο. Μακάρι να έχουμε κι άλλες τέτοιες ενδιαφέρουσες gaming χρονιές και με το καλό να μπει η νέα γενιά. Ανυπομονούμε.

 

 

 

  1. Death Stranding
  2. Control
  3. Sekiro: Shadows Die Twice
  4. Resident Evil 2
  5. The Walking Dead: The Final Season

Honorable Mentions: A Plague Tale: Innocence, Star Wars Jedi: Fallen Order, Borderlands 3

Το 2019 ήταν και επισήμως η χρονιά που οι εταιρείες άρχισαν να "οπλίζουν" για τη νέα γενιά. Είδαμε και ακούσαμε πράγματα για τις επόμενες κονσόλες, ενώ η Google έκανε τα δικά της χλιαρά βήματα στο gaming και το (άγουρο μέχρι στιγμής) game streaming με το Stadia.

Ειρωνικά, πριν ξεκινήσω να γράφω αυτό το κείμενο, η φετινή χρονιά είχε καταγραφεί στη (μέτρια) μνήμη μου ως μια... οκ χρονιά. Μερικά καλά παιχνίδια, μερικά μέτρια, μερικά κακά και κάποια που θα έπρεπε να σβηστούν από την πολύχρωμη και πολύμορφη ιστορία του αγαπημένου μας χόμπι. Έπειτα κάθησα και σκέφτηκα το τοπ 5 μου για τη χρονιά και διαπίστωσα ότι όχι μόνο δεν ήταν μια απλά οκ χρονιά, αλλά ήταν ένα έτος που φιλοξένησε ορισμένα από τα πιο αξιομνημόνευτα παιχνίδια ολόκληρης της γενιάς.

Λίγα λόγια για τα honorable mentions πριν περάσουμε στην πεντάδα. Πρώτον, υπάρχουν γιατί νιώθω τύψεις που δεν τα συμπεριέλαβα στα καλύτερα (και επειδή αυτού του τύπου οι λίστες είναι το χειρότερο μου). Δεύτερον, όντως είναι άξια αναφοράς, ακόμα και αν θεώρησα κάποια άλλα καλύτερα για διάφορους λόγους.

Το Borderlands 3 είναι η απόδειξη πως ένα franchise μπορεί να μείνει αναλλοίωτο στον χρόνο και να διατηρήσει ό,τι του δίνει γοητεία. Θα μπορούσε να αλλάξει αρκετά πράγματα για να τραβήξει νέο κοινό, δυστυχώς ή ευτυχώς δεν το έκανε. Το Star Wars Jedi: Fallen Order ήρθε λίγες εβδομάδες πριν εκπνεύσει το 2019 και ήταν η ευχάριστη έκπληξη για το απογοητευτικό track record της EA και ίσως το καλύτερο Star Wars παιχνίδι που έχει κυκλοφορήσει (έμφαση στο ίσως). Το A Plague Tale: Innocence από την άλλη είναι αυτό που μετανιώνω περισσότερο που δεν μπήκε στη πεντάδα. Ένα από τα διαμαντάκια της χρονιάς και προσωπικό λατρεμένο.

Στην πεντάδα ξεκινάμε με το The Walking Dead: The Final Season. Θαύμα που τελικά κυκλοφόρησαν όλα τα επεισόδια και ψιλο-θαύμα που τελείωσε με τόση επιτυχία και αξιοπρέπεια μετά από όσα έγιναν με την Telltale. Δεν μπορούσε να λείπει ο επίλογος της Clementine από τη λίστα. Θέση νούμερο τέσσερα και το remake του Resident Evil 2 έκλεψε με περίσσια χάρη το spot από οποιαδήποτε νέα κυκλοφορία. Raccoon City, Leon, Claire και Capcom έδειξαν πώς γίνονται τα σωστά remakes.

Η τριάδα ήταν βάσανο λόγω σειράς κυρίως και όχι παιχνιδιών. Εν τέλει, η τρίτη θέση ανήκει στο Sekiro και τη FromSoftware, η οποία συνεχίζει να μας παιδεύει και εμείς συνεχίζουμε να το απολαμβάνουμε γιατί το κάνει με ευφάνταστες ιδέες και λυτρωτικό μοτίβο gameplay. Ένα βήμα πριν από την κορυφή, στη δεύτερη θέση, ήρθε και στάθηκε το Control, της Remedy. Για ακόμα μια φορά, η φινλανδική εταιρεία απέδειξε πως δεν έχει όμοια. Ένα αλλόκοτο σύμπαν, μια ιδιαίτερη πρωταγωνίστρια και το ανεπανάληπτο storytelling της Remedy γέννησαν έναν τίτλο που ξεχώρισε από τη μάζα.

Αν κάτι όμως ξεχώρισε πραγματικά από τη μάζα φέτος, αυτό είναι το Death Stranding. Καλώς ή κακώς (αναλόγως ποιον θα ρωτήσεις), ο νέος τίτλος του Hideo Kojima δεν ακολουθεί την πεπατημένη, δεν ασχολείται με τη συμβατική διασκέδαση και δεν προσπαθεί να ευχαριστήσει τους πάντες. Για έμενα λοιπόν, αυτό είναι το game of the year. Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις το γιατί συνοπτικά, όμως μια τόσο ιδιαίτερη, πλούσια και πρωτότυπη προσπάθεια αξίζει να αναγνωριστεί από όλους, ακόμα και αν δεν είναι για εσάς, εμένα ή τον οποιονδήποτε, ακόμα και αν δεν πετυχαίνει όλους τους στόχους της στο 100%.

 

 

 


Το 2019 ήταν μία ιδιαίτερη χρονιά για το gaming. Κυκλοφόρησαν πολλά αξιόλογα παιχνίδια σίγουρα, όμως λίγα είχαν την αδιαμφισβήτητη στόφα του «παιχνιδιού της χρονιάς» (βλ. God of War, Red Dead redemption 2). Το 2019 είχε μόνιμα κρεμασμένο από πάνω του ένα τεράστιο loading screen, καθώς οδηγούσε στην επόμενη γενιά, ψήγματα της οποίας είδαμε εφέτος, εδώ κι εκεί. Ακόμη προσπαθούμε να συνέλθουμε από τα battle royale και τα lootboxes, παίζοντας indies και single-player παιχνίδια με το κιλό. Έβγαλε παιχνίδι ο Κοτζίμα, επέστρεψε η Remedy, η Respawn, υπό την αιγίδα της EA έβγαλε ένα από τα καλύτερα Star Wars που έχουμε παίξει, βγήκε Pokemon σε μη φορητή κονσόλα, η μη φορητή κονσόλα έγινε φορητή, ήρθε το Shenmue 3, η Capcom με το remake του Resident Evil 2 θυμήθηκε την παλιά της αίγλη και αμέσως ανακοίνωσε το remake του 3, βγήκε Google Stadia, είδαμε το νέο Xbox. Δεν είναι και λίγα γεγονότα. Εγώ, τώρα, προσπαθώντας να βγάλω το δικό μου παιχνίδι της χρονιάς, φτιάχνω μία λίστα με όσα μου έκαναν εντύπωση, με ισχυρότερο κριτήριο το αν πιστεύω πως θα τα θυμάμαι για πολύ καιρό. Η λίστα αποτελείται από πέντε παιχνίδια και τα επόμενα πέντε που δεν μπήκαν είναι τα: The Legend of Zelda: Link's Awakening, Ace Combat 7, Bloodstained: Ritual of the Night, Control, Apex Legends. Τώρα, αυτά που μπήκαν, σε σειρά προτίμησης, από κάτω προς τα πάνω, με πρώτο δηλαδή το σημαντικότερο και πιο αξιομνημόνευτο παιχνίδι της χρονιάς.

5. Baba is You

Ένα από τα πιο ευρηματικά παιχνίδια γρίφων εδώ και πολύ καιρό, το Baba is You παίζει με την ίδια τη φύση του είδους και ζητεί από τον παίκτη να σκεφτεί σε βάθος κάθε του κίνηση, αλλά και κάθε κίνηση του developer και να αναρωτηθεί γιατί τα παζλ είναι όπως είναι, γιατί πρέπει να λυθούν οι γρίφοι και για ποιο λόγο να τους λύσει αυτός, αλλά, κυρίως, πού στο καλό βρήκε ο δημιουργός του Baba is You την κεντρική του ιδέα.

4. Eastshade

Ένα RPG πρώτου προσώπου σε fantasy κόσμο με ανθρωπόμορφα ζώα και quests, χωρίς όμως μάχη σε οποιαδήποτε μορφή της, και δίχως να γίνεται βαρετό. Ένα πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα που πέτυχε και κατάφερε να δώσει μια φρέσκια ιδέα, αλλά κι έναν πολύ ζεστό κι ευχάριστο κόσμο που δύσκολα ξεχνιέται.

3. Sayonara Wild Hearts

Ένα παιχνίδι – ποπ άλμπουμ, όπως το χαρακτηρίζει η εταιρεία ανάπτυξής του, το οποίο ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Αρχικά ξεκινά σαν ένα απλοϊκό rhythm game, αλλά οι ιδέες που έρχονται στη συνέχεια σκάνε από το πουθενά και σε αφήνουν με ένα μόνιμο χαμόγελο μέχρι το τέλος της εμπειρίας. Επίσης, με έναν μυστήριο τρόπο, το εντελώς minimal σενάριο κατάφερε να με κερδίσει και να μου μείνει στο μυαλό.

2. Outer Wilds

Ένας συνδυασμός του αντίστροφου μετρητή του Majora’s Mask με την ελεύθερη διαστημική εξερεύνηση του No Man’s Sky που δεν θα έπρεπε να λειτουργεί, όμως κόντρα σ' όλα, το καταφέρνει. Νομίζω πως η τελευταία φορά που ένιωσα τόσο έντονα την αίσθηση της περιπέτειας στο άγνωστο ήταν όταν έπαιξα για πρώτη φορά στη ζωή μου Zelda στο Gameboy. Το Outer Wilds είναι ένα απίθανο παιχνίδι, γεμάτο φρεσκάδα, ευρηματικότητα και ψυχή.

1. Death Stranding

Ο Κοτζίμα επέστρεψε και, αν μη τι άλλο, προκάλεσε αναταραχή. Το Death Stranding μπορεί να δίχασε τον κόσμο, μπορεί να είναι όντως βαρετό σε πολλές στιγμές του, δεν παύει όμως να είναι ένα τεράστιο έργο που βρίθει από νέες ιδέες για το μέσο και που στηρίζεται σε ένα πολύ απλό μήνυμα καλοσύνης, που περνάει άμεσα στους μηχανισμούς του. Από το gaming του 2019, οι περισσότερες στιγμές που θα θυμάμαι είναι Death Stranding.

 

 

 

  1. Disco Elysium
  2. Star Wars Jedi: Fallen Order
  3. Death Stranding
  4. Call of Duty: Modern Warfare
  5. Astral Chain

Ο "γερασμένος" χρόνος που αφήνουμε πίσω μας, βρίσκει την 8η γενιά κονσολών επίσης γριά, με όλο το ζουμί του μεστωμένου τέλους της να κρατά την παράδοση, που θέλει τις τελευταίες προσθήκες σε κάθε κονσόλα να γίνονται με κρότο, εξαντλώντας τις δυνατότητες και αφήνοντας υποσχέσεις για το μέλλον.

Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, πως δεν υπάρχουν εκπλήξεις, απρόσμενες επιτυχίες, αναπάντεχες αποτυχίες, αλλά και ιδέες με προοπτική που λύγισαν υπό το βάρος των προσδοκιών.

Θύμα των τελευταίων έπεσαν αρκετά παιχνίδια, με αποκορύφωμα εκείνο του συμπαθέστατου Hideo Kojima. Αν και δεν χωρά αμφισβήτηση στο πόσο χαρισματικά ιδιοφυής είναι ο Ιάπωνας, πόσο μάλλον για την προσφορά του στο gaming, δημιούργησε έναν τίτλο που πέρασε από το μικροσκόπιο του mainstream παίκτη, αποκομίζοντας σχόλια που κινήθηκαν στα άκρα. Το "σφάλμα" του ήταν πως διαφήμισε ένα παιχνίδι που φτιάχτηκε για λίγους, σε πολλούς. Δεν ήταν ένα συνηθισμένο αποκλειστικό της Sony, προσπάθησε να χωρέσει ανάμεσα σε τέτοια και απέτυχε στις συνειδήσεις του κοινού, αλλά και ορισμένων κριτικών. Κατά την προσωπική μου εκτίμηση, ο πιο λάθος τρόπος να προσεγγίσεις ένα τόσο ιδιαίτερο παιχνίδι είναι ο διεκπεραιωτικός. Το Death Stranding είναι μια βιωματική εμπειρία που πρέπει να χαλαρώσεις και να νιώσεις στο πετσί σου. Δεν θα περάσεις καλά, στο μεγαλύτερο μέρος του, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα έπρεπε. Είναι ένα κομμάτι τέχνης στριμωγμένο σε παιχνίδι που θα σε τσακίσει, όπως το κάνει ένα βαρύ κοινωνικό δράμα ή ένα σωστό ψυχολογικό θρίλερ. Αν αυτό που ζητάς από τα παιχνίδια σου είναι ένα αντίστοιχο b-movie με δράση και ιδέες - κονσέρβα, η βιομηχανία έχει μεριμνήσει για σένα και έχει αμέτρητες άλλες επιλογές.

Το ερώτημα είναι: γιατί αναλώνομαι τόσο πολύ στο θέμα Death Stranding; Η απάντηση είναι απλή: Προσπαθώντας να αποδώσεις τιμές σε κάτι (επί παραδείγματι, στα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς), πρέπει να καταστεί σαφές το κριτήριο. Το "καλύτερο" είναι, προφανώς, κάτι υποκειμενικό, γι' αυτό θέλω να επισημάνω το εξής: Αν κριτήριο είναι η επίδραση που έχει ένα παιχνίδι στη βιομηχανία, τότε ναι, το Death Stranding είναι ό, τι πιο ιδιαίτερο βγήκε φέτος και η βασική κυκλοφορία που θα θυμάστε από το 2019, μετέπειτα. Αν κριτήριο είναι τι ευχαριστήθηκα περισσότερο μέσα στο 2019, τότε η λίστα μου παίρνει διαφορετική μορφή, στην οποία και κατέληξα, αφού ο σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να μοιραστούν οι συντάκτες τις σκέψεις τους και όχι να κάνουμε μια αντικειμενική τοποθέτηση, πράγμα αδύνατον εξαρχής, επί των ανωτέρω.

Αν και θεωρώ, λοιπόν, το παιχνίδι του Kojima σημείο αναφοράς για το 2019, δεν μπορώ να πω πως το απόλαυσα περισσότερο από άλλα κι έτσι καταφέρνει να φτάσει, μόλις, στην τρίτη θέση του top μου. Στην κορυφή του, δεσπόζουν επιβλητικά δύο παιχνίδια, που, είτε δεν περίμενε κανείς, είτε γνώριζε πως θα κυκλοφορήσουν, αλλά δεν τα πίστευε καθόλου.

Το Disco Elysium είναι ένα RPG παλιάς κοπής, με ανυπέρβλητο writing, συναρπαστική πλοκή και μοναδικούς τρόπους απεικόνισης. Έχουμε ανάγκη από τέτοια παιχνίδια, ικανά να αναβιώσουν genres ή ακόμα και ολόκληρα franchise, χωρίς να υποκύπτουν στην εύκολη λύση των remake ή των remaster. Με το Disco Elysium έσκασε μια αναχρονιστική βόμβα, που, μέσα στη μονοτονία των shooter και των μούφα RPG (καμουφλαρισμένων action-adventure), έκανε το "παλιό" να δείχνει πιο φρέσκο από ποτέ. Το γεγονός ότι αποτελεί την πρώτη προσπάθεια της ZA/UM στον κόσμο του game development και, συγχρόνως, προέρχεται από την indie σκηνή, το ανεβάζουν κι άλλο στα μάτια μου, χαρίζοντάς του την πρώτη θέση.

Στη δεύτερη θέση έχω τον λόγο που με έκανε Star Wars fan στα 26, ενός ονόματος που είχα απαρνηθεί έως τώρα σθεναρά, με την πρόφαση της ανυπόφορης καλτίλας που απέπνεε. Το Jedi Fallen Order τα κάνει όλα τέλεια. Μου θύμισε τίτλους adventure της προηγούμενης γενιάς, με την έννοια του game με αρχή, μέση και τέλος, όμορφα δομημένου, μέσα σε ένα τίμιο 20ωρο χωρίς εκπτώσεις στην ποιότητα και φλύαρα RPG tropes. Ένα παιχνίδι που σε ελκύει να παίξεις, να εξερευνήσεις και να χαθείς στον κόσμο του, ενώ παράλληλα έχει να προσφέρει και στο σύμπαν του Star Wars, θεματικά. Παράλληλα, σηματοδοτεί την ανάκαμψη της EA και τη στροφή της σε project που δίνουν στους παίκτες αυτά που ζητούν εδώ και χρόνια.

Στην 3η και 4η θέση έγινε μάχη, ωστόσο με διευκόλυνε το γεγονός ότι κάποια games που περίμενα να μπουν σε αυτές τις θέσεις με απογοήτευσαν οικτρώς. Το Days Gone της Sony ήταν μια μετριότητα με ζόμπι, μπαίνοντας στην εξαιρετικά μικρή λίστα με τα exclusive flops της ιαπωνικής εταιρίας, ενώ τα Pokemon Sword/Shield με άφησαν με την απορία για το πότε επιτέλους θα δούμε full-fledged RPG από την Gamefreak.

Το Call of Duty: Modern Warfare, από την άλλη, ήταν ένας άξιος φορέας του ονόματος που με πήγε πίσω στις εποχές του ομότιτλου παιχνιδιού για την 7η γενιά, όταν δημιούργησε η Infinity Ward τον μύθο της. Εξαιρετικό, επιτέλους, campaign, εξίσου προσεγμένο και απολαυστικό multiplayer, με μεγάλο πλούτο επιλογών για κάθε γούστο.

Το Astral Chain, πάλι, ήταν ένα silent hit της Platinum Games, που προστέθηκε σε ένα πολύ ελκυστικό lineup της Nintendo για το Switch, το οποίο φέτος έκανε μια τρελή χρονιά, κάθε μήνα με ένα δυνατό release.

Όσον αφορά τα σημαντικά συμβάντα της χρονιάς, σε σχέση πάντα με το gaming, θα ξεχώριζα την ανακοίνωση/κυκλοφορία του Stadia, που ξεκινά τις αλυσιδωτές αντιδράσεις για τον ερχομό του cloud gaming, την κυκλοφορία των πρώτων GPU με ray-tracing σε consumer επίπεδο, αλλά και την ποινικοποίηση των loot boxes σε συγκεκριμένες χώρες της Ευρώπης.

Το 2020 γυρίζουμε σελίδα στο gaming, με Sony και Microsoft να ετοιμάζουν τις καινούριες τους κονσόλες, ενώ οι υπάρχουσες θα παίξουν τις τελευταίες τους ζαριές, με το κύκνειο άσμα να είναι τίτλοι όπως το The Last of Us Part 2 και το Cyberpunk 2077. Δεν θα μπορούσα παρά να είμαι ενθουσιασμένος για το μέλλον. Χρόνια πολλά!

 

 

 

  1. Sekiro: Shadows Die Twice
  2. Astral Chain
  3. The Legend of Zelda: Link's Awakening
  4. Metro Exodus
  5. Remnant: From the Ashes

Παρά την έλλειψη των γιγαντιαίων games των περασμένων ετών, το 2019 ήταν μια χρόνια αρκετά πλούσια σε gaming υλικό με δεκάδες αξιόλογους τίτλους Α και Β κατηγορίας, ενώ είχαμε και ορισμένες αξιοσημείωτες indie κυκλοφορίες. Η Sony από την πλευρά της παρότι δεν μας πρόσφερε αποκλειστικότητες τεραστίου μεγέθους και αξίας, όπως τις περασμένες χρονιές στηρίχθηκε αρκετά από τα Days Gone, Judgment και Death Stranding (το οποίο δυστυχώς αποτελεί την φετινή προσωπική μου απογοήτευση…). Η Nintendo που στηρίζεται περισσότερο στις αποκλειστικές τις κυκλοφορίες και στα indie παιχνίδια, λόγω της φορητότητας, πραγματοποίησε μια εξαιρετική χρονιά με μεγάλη γκάμα αποκλειστικών τίτλων για κάθε γούστο (Super Mario Maker 2, Fire Emblem: Three Houses, Astral Chain, Luigi’s Mansion 3, Pokemon Sword/Shield, Zelda Link's Awakening, κλπ.). Η Microsoft που φαίνεται να έχει εγκαταλείψει την μάχη των αποκλειστικών τίτλων εδώ και χρόνια έχει επενδύσει για ακόμη μια χρονιά στην εξαιρετική υπηρεσία της που ακούει στο όνομα Xbox Game Pass.

Μερικά από τα δυνατότερα παιχνίδια για φέτος ήταν multiplatform: Control, Star Wars Jedi: Fallen Order, Resident Evil 2, Sekiro, Devil May Cry 5 και πολλά άλλα.

Από το 2020 αρχίζουμε να μπαίνουμε σε μια μεταβατική περίοδο για το gaming με τις νέες κονσόλες να είναι καθ’ οδόν και πολλούς next gen τίτλους να έρχονται στο προσκήνιο. Το μόνο σίγουρο είναι πως τόσο με τα καλά της, όσο και με τα άσχημα της η gaming βιομηχανία γιγαντώνεται και όλοι μπορούμε να ευνοηθούμε από αυτό.

 

 

 

  1. Star Wars Jedi: Fallen Order
  2. A Plague Tale: Innocence
  3. Devil May Cry 5
  4. Luigi's Mansion 3
  5. Resident Evil 2

Το 2019 ήταν μια χρονιά με αρκετούς και καλούς τίτλους, όμως ελάχιστοι από αυτούς μπορούν να χαρακτηριστούν σαν GOTY τίτλοι. Λίγες ώρες μετά τα The Game Awards 2019, όπου παιχνίδι της χρονιάς ψηφίστηκε το Sekiro: Shadows Die Twice, γράφω τις παρακάτω γραμμές για να δηλώσω πόσο διαφωνώ με αυτήν την επιλογή.

Όπως παρατηρείτε από την πεντάδα μου, απουσιάζουν τίτλοι όπως το Death Stranding ή το Disco Elysium, το οποίο κακώς δεν βρισκόταν μέσα στις επιλογές για το Game of the Year. Ο λόγος που δεν βρίσκονται στην δική μου πεντάδα, είναι η ξεκάθαρη απουσία χρόνου για να τα παίξω αρκετά, καθώς μιλάμε για δυο παιχνίδια που στην καλύτερη των περιπτώσεων χρειάζονται να τους αφιερώσω 50+ ώρες. Ώρες που δεν διαθέτω τη συγκεκριμένη περίοδο.

Για αυτόν τον λόγο, το δικό μου Game of the Year για φέτος, πηγαίνει στο Star Wars Jedi: Fallen Order. Σαν τεράστιο fan boy του σύμπαντος του George Lucas, περίμενα αρκετά χρόνια για μια single-player εμπειρία που θα με καθηλώσει. Μπορεί να μην ανακαλύπτει τον τροχό αλλά ότι κάνει, το κάνει εξαιρετικά. Το πιο σημαντικό επίτευγμα του όμως ήταν που κατάφερε να δημιουργήσει νέους fans, κυρίως άτομα που δεν είχαν ιδέα από Star Wars. Δυστυχώς κυκλοφόρησε αρκετά αργά και δεν μπόρεσε να συμμετέχει στα φετινά The Game Awards, καθώς αν συμμετείχε, τα βραβεία σε πολλές κατηγορίες σίγουρα θα ήταν διαφορετικά.

Δεύτερος τίτλος στην πεντάδα μου, με μικρή διαφορά από το DMC V, είναι το A Plague Tale: Innocence. Ο λόγος που καταλήγει δεύτερο είναι ότι αποτελεί μια πιο ολοκληρωμένη εμπειρία σε όλους τους τομείς και με πολύ μικρότερο budget, από το DMC V. H ιστορία των Amicia και Hugo ήταν καθηλωτική από την αρχή μέχρι και το τέλος, με τους δυο χαρακτήρες να εξελίσσονται σε τεράστιο βαθμό μέσα από το ταξίδι τους. Παίζοντας το παιχνίδι, η εναλλαγή συναισθημάτων που ένιωθα σε κάθε σκηνή ήταν αξιομνημόνευτη και κατά την άποψη μου, άξιζε το βραβείο του καλύτερου narrative.

Αποτελεί το καλύτερο action παιχνίδι της χρονιάς και ίσως τον καλύτερο τίτλο της σειράς. Ο λόγος για το Devil May Cry V και την επιστροφή του Dante, 11 χρόνια μετά την κυκλοφορία του τέταρτου τίτλου. Παίζοντας το παιχνίδι, ένιωσα ότι η Capcom με σεβάστηκε, καθώς μου προσέφερε ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν από έναν Devil May Cry τίτλο. Εξαιρετικό hack 'n slash, πανέμορφα γραφικά και soundtrack, άπλετο κάφρικο χιούμορ. Α, και τον Dante στα καλύτερα του.

Από τη λίστα μου δεν θα μπορούσε να λείπει η Nintendo, που το 2019 θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν η χρονιά της. Μας προσέφερε αρκετούς τίτλους που θα μπορούσαν να βρίσκονται σε αυτό το top-5, όμως εγώ ξεχώρισα το Luigi’s Mansion 3. Ο τρίτος τίτλος της σειράς είναι ένα εξαιρετικό family παιχνίδι, με υψηλά productions values και τη γνωστή ποιότητα των αποκλειστικών της Nintendo. Μην έχοντας ασχοληθεί με το Astral Chain, το οποίο θα μπορούσε να βρίσκεται σε αυτήν την θέση, η επιλογή του Luigi’s Mansion 3 ήταν μονόδρομος.

Για την τελευταία θέση αμφιταλαντεύτηκα πολύ, καθώς ήμουν ανάμεσα σε δυο εξαιρετικά παιχνίδια. Το Resident Evil 2 Remake και το Call of Duty: Modern Warfare. Η συζήτηση αν τα remakes/remaster θα πρέπει να μπαίνουν σε τέτοια λίστες είναι μεγάλη και αυτός ήταν ο λόγος που σκεφτόμουν να διαλέξω το Modern Warfare. Η ποιότητα του παιχνιδιού σε όλους τους τομείς είναι αδιαμφισβήτητη, όμως το RE2 Remake κατάφερε κάτι το μοναδικό. Κατάφερε να με ξανακάνει εκείνο το 8χρονο αγοράκι που ξενυχτούσε με τις ώρες πάνω από το PlayStation και προσπαθούσε να ξεφύγει από τον Mr. X. To κυριότερο όμως ήταν ότι κατάφερε να με κάνει να παίξω και μάλιστα να τερματίσω horror παιχνίδι, εμένα που τα έκλεινα στο πρώτο jump scare. Γι' αυτό και μόνο τον λόγο αξίζει μια θέση την πεντάδα μου. Sorry Captain Price.

 

 

  1. My Friend Pedro
  2. Mortal Kombat 11
  3. Borderlands 3
  4. Trover Saves the Universe
  5. Team Sonic Racing

Γράφοντας αυτές τις γραμμές, αναρωτιέμαι πότε πέρασε κιόλας ένας χρόνος από τότε που μου ζητήθηκε να σχηματίσω την προσωπική μου πεντάδα με τα αντίστοιχα καλύτερα παιχνίδια για το 2018. Αναπολώ μία-μία όλες τις κυκλοφορίες ξεχωριστά που είδα μέσα στο 2019, και αυτές που τίμησα και αυτές που δε κατάφερα να τιμήσω. Το 2019 ήταν μια χρονιά που οι κυκλοφορίες δεν απογοήτευσαν καθόλου θα έλεγα με μια δόση υπερβολής και θα ήταν ακόμη καλύτερη, αν δε βλέπαμε αναβολές σε μερικούς τίτλους για την επόμενη χρονιά. Από την άλλη όμως σκέφτομαι πως έρχεται η επόμενη γενιά, οπότε χαλάλι η κυκλοφορία του Doom Eternal, του The Last of Us 2 και του Watch Dogs Legion για να ονοματίσω μερικά που θα κλείσουν το 2020 τον κύκλο της 8ης γενιάς κονσολών δυναμικά.

Αυτή η χρονιά είχε τα πάντα, από διαστημικούς πολεμιστές, άτομα με ειδικές ικανότητες, πάρα πολλούς νεκροζώντανους και ντελιβεράδες με μωρά στην αγκαλιά τους μέχρι επικίνδυνους σαμουράι, ενώ ανακαλύψαμε νέους κόσμους και διαστάσεις. Τα παιχνίδια που ξεχώρισαν φέτος είναι πάρα πολλά και είναι περιττό να τα ονοματίσουμε ένα-ένα. Φέτος δε μπορώ να παραπονεθώ πως δεν έπαιξα αφού κατάφερα να κάνω catch-up στο περσινό backlog μόνο που θα ήθελα να έπαιζα ακόμη περισσότερα πράγματα. Εννοείται πως με περιμένουν φετινά παιχνίδια να παίξω του χρόνου, αφού και πάλι δε πρόλαβα να τα παίξω όλα, ενώ μπόρεσα να ξεχωρίσω με δυσκολία τα παιχνίδια της λίστας μου, αφού υπάρχουν τόσες ιδιαίτερες κυκλοφορίες, οι οποίες φέτος κάλυψαν όλα τα είδη.

Ναι, η δική μου λίστα δεν περιέχει για ακόμη μια φορά αριστουργηματικά παιχνίδια σαν το Death Stranding, Control, Gears 5, Sekiro και το Fallen Order, αφού δεν έχει νόημα, θα τα δείτε από τους υπόλοιπους συντάκτες. Άλλωστε, where is the fun in that? Περιμένω πώς και πώς αυτήν την περίοδο του χρόνου, αφού βλέπω αυτή τη στήλη ως ευκαιρία να βγάλω τα εσώψυχα μου και να βρω ανακούφιση. Η δική μου λίστα διαφοροποιείται και εξυμνεί παιχνίδια που ίσως να αγνοούσατε μέχρι πρόσφατα, κυρίως όμως, παιχνίδια τα οποία λάτρεψα εγώ, με γοήτευσαν και κατάφεραν να με κρατήσουν το καθένα με τη δική του χάρη.

Όσο για το νέο έτος; Αναμένω τα Avengers, Cyberpunk 2077, The Last of Us 2, Bleeding Edge και Watch Dogs Legion. Τι θα ήθελα να δω μέσα στο νέο έτος; Το PlayStation Now στην Ελλάδα, remasters/remakes μερικών κλασσικών και αγαπημένων τίτλων του PS2 και επιτέλους ένα νέο παιχνίδι Batman. Ανυπομονώ επίσης να δω το νέο PlayStation και μακάρι όλα τα καλά και στη Microsoft και στη Sony για την έναρξη της 9ης γενιάς κονσολών. Εύχομαι σε όλους τους αναγνώστες, να είναι πάντοτε καλά και να παίζουν παιχνίδια, τα οποία τους ευχαριστούν όπου και όπως θέλουν, χωρίς διακρίσεις!

 

 

Το 2019 αποτέλεσε για τη βιομηχανία των video games μια δυναμική χρόνια, όπως αναμενόταν. Δυνατά ονόματα του χώρου επέστρεψαν, χαρίζοντάς μας πολλούς και εξαιρετικούς τίτλους που περιμέναμε με μεγάλο ενδιαφέρον. Το να επιλέξεις τα καλύτερα της χρονιάς δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, καθώς ο φόβος να αδικήσεις κάποιον τίτλο είναι μεγάλος. Είτε μιλάμε για μια μεγάλη παραγωγή ή για κάποιο indie παιχνίδι, με τον ρυθμό που βγαίνουν, δεν είναι εύκολο να τα παίξουμε και όλα. Το 2019 ήταν η χρονιά των εκπλήξεων για μένα. Είδαμε παιχνίδια που πραγματικά κάνεις δεν περίμενε να ξεχωρίσουν. Αυτό δείχνει για άλλη μια φορά, ότι ο χώρος των video games μπορεί να κρύψει πολλές εκπλήξεις.

1. Star Wars Jedi: Fallen Order

Είναι το απόλυτο παράδειγμα "μην κρίνεις κάτι πριν το δεις". Όταν το είχα δει στην παρουσίαση της πρόσφατης E3, δε μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση είναι η αλήθεια. Μεγάλο λάθος, όπως αποδείχθηκε! Το Star Wars Jedi: Fallen Order έχει όλα όσα θες από έναν action-adventure τίτλο. Ήρθε και μας εξέπληξε ευχάριστα αποτελώντας μια έκπληξη για όλους. Μια συγκλονιστική ιστορία, πολύ καλό gameplay, κάθε ταξίδι στους πλανήτες του Fallen Order είναι και μια μοναδική εμπειρία που σε βάζει για τα καλά στην ατμόσφαιρα του σύμπαντος του Star Wars. Ένα μεγάλο μπράβο και μια δικαίωση για τη Respawn για το τελικό αποτέλεσμα. Με λίγα λόγια, το Star Wars Jedi: Fallen Order είναι ένας τίτλος που κάθε φίλος των video games δεν πρέπει να χάσει.

2. Greedfall

Σαν fan των RPG παιχνιδιών, το Greedfall ήταν από τους τίτλους που περίμενα με μεγάλο ενδιαφέρον μέσα στο 2019. Από τα trailers, έδειχνε σαν μια διαφορετική εκδοχή του Dragon Age. Η Spiders έχει παρουσιάσει μερικές ενδιαφέρουσες δουλειές μέχρι σήμερα, χωρίς ωστόσο κάποια να κάνει τον μεγάλο ντόρο. Μέσα από το Greedfall θα λέγαμε ότι κέρδισε μεγάλο μέρος του κοινού με το τελικό αποτέλεσμα. Η εξερεύνηση μίας νέας ηπείρου, τα ηθικά διλήμματα των χαρακτήρων, η ενδιαφέρουσα πλοκή, οι αξιόλογοι χαρακτήρες και το ικανοποιητικό σύστημα μάχης, προσέφεραν ένα αξιόλογο νέο IP τίτλο στους φίλους των RPG.

3. Devil May Cry 5

Η Capcom διανύει ίσως μια από τις καλύτερές της περιόδους. Η μια καλή κυκλοφορία διαδέχεται την άλλη. Όταν πρωτοανακοινώθηκε το Devil May Cry 5 στην E3, ο ενθουσιασμός μου ήταν μεγάλος, καθώς πρώτον, από αυτά που μας είχε δείξει η Capcom, οι προσδοκίες μου ολοένα και μεγάλωναν και δεύτερον, θα είχαμε ένα νέο τίτλο Devil May Cry μετά από αρκετό καιρό! Το Devil May Cry 5 ήταν αυτό που περίμεναν οι περισσότεροι. Ασταμάτητη δράση με γερές δόσεις hack 'n' slash να δημιουργούν έναν δυνατό συνδυασμό. Αν και σηκώνει αρκετή κουβέντα, το Devil May Cry 5 είναι ίσως ένα από τα καλύτερα που έχουμε δει μέχρι σήμερα. Με μια αξιοσέβαστη ιστορία και όμορφα γραφικά, σίγουρα θα ικανοποιήσει κάθε φίλο της σειράς.

4. A Plague Tale: Innocence

Από τα πρώτα δείγματα, ο τίτλος της Asobo Studio έδειχνε πολλά υποσχόμενος. Το A Plague Tale μετέφερε τους παίχτες σε ένα εφιαλτικό και συνάμα σαγηνευτικό παραμύθι. Το σενάριο λαμβάνει μέρος στη μεσαιωνική Γαλλία του 14ου αιώνα και συγκεκριμένα στο 1348. Ο εκατονταετής πόλεμος μεταξύ Άγγλων και Γάλλων έχει ήδη ξεσπάσει, ενώ η μαύρη πανούκλα έχει εξαπλωθεί στη χώρα. Οι πρωταγωνιστές του παιχνιδιού είναι η Amicia και ο μικρότερος αδελφός της, Hugo. Το μοναδικό ίσως όπλο της Amicia είναι μια σφεντόνα και η αίσθηση της μίας ευκαιρίας: να μπορέσεις να γλιτώσεις από τους εχθρούς. Το τελευταίο κομμάτι, όσο προχωρούσε η ιστορία, δυσκόλευε ακόμα περισσότερο. Η Asobo Studio έδωσε πραγματικά μεγάλη προσοχή στην ιστορία των δύο αδελφών, αλλά και στο action-adventure κομμάτι του παιχνιδιού, προσφέροντας μια δυνατή εμπειρία που όποιος την έχει βιώσει, δύσκολα τη ξεχνά.

5. The Outer Worlds

Η Obsidian Entertainment μας έχει χαρίσει μέχρι σήμερα αρκετούς και αξιόλογους τίτλους. Το τελευταίο της πόνημα είχε τίτλο The Outer Worlds. Το παιχνίδι έβαζε τους παίκτες να επιλέξουν ποιον δρόμο θα πάρουν, αυτή του Sinner ή Saint, με την επιλογή να εξαρτάται από εσάς. Το The Outer Worlds θα ικανοποιήσει τόσο τους φίλους των FPS, όσο και τους fans των RPG. Οι επιρροές από Fallout είναι αρκετές, λόγω και του παρελθόντος της Obsidian. Οι επιλογές σας θα παίξουν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη. Σε ό,τι έχει να κάνει με το gameplay, ο χειρισμός των όπλων δίνει την αίσθηση που χρειάζεται. Υπάρχουν δεκάδες διαφορετικά melee weapons όπως σπαθιά, τσεκούρια, μαχαίρια και άλλα τόσα για να επιλέξετε, ενώ και εδώ, το γνωστό χιούμορ της Obsidian δεν θα μπορούσε να λείπει.

Φυσικά, δεν ήταν τα μόνα παιχνίδια που ξεχώρισαν μέσα στη χρόνια. Είδαμε νέα IPs να τραβούν τα φώτα της δημοσιότητας επάνω τους. Μερικά εξ αυτών είναι: Days Gone, Control, Sekiro: Shadows Die Twice, Astral Chain, Remnant: From the Ashes, Metro Exodus. Φυσικά, ο τίτλος που σήκωσε πολλή κουβέντα το τελευταίο διάστημα δεν είναι άλλος από το Death Stranding. Το παιχνίδι που σήμανε και επίσημα την επιστροφή του μεγάλου Hideo Kojima. Κλασικά franchises με μεγάλη ιστορία, όπως το Resident Evil 2 και Gears 5 επέστρεψαν δυναμικά. Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν και τα remasters που με τη σειρά τους μας ξύπνησαν μνήμες του παρελθόντος, όπως η επιστροφή του MediEvil. Εν ολίγοις, το 2019 ήταν μια πλούσια χρονιά, που μας προσέφερε πολλές και ενδιαφέρουσες επιλογές.

Το 2020 σηματοδοτεί μια νέα χρονιά που αναμένεται να είναι το ίδιο, ίσως και ακόμα περισσότερο δυναμική. Η έλευση των νέων κονσολών θα φέρνει νέα δεδομένα, ανοίγοντας την πόρτα για την επόμενη γενιά. Εγώ από την πλευρά μου, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλο τον κόσμο υγεία και ευτυχία για τη νέα χρονιά και ό,τι στόχο έχετε βάλει, να τον πετύχετε. Και αν έκανα μια ευχή για τη νέα χρονιά, θα ήταν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, κάτι που δυστυχώς αρκετοί το έχουμε ξεχάσει. Ό,τι δυσκολία και να περνάτε, πάντα να χαμογελάτε. Θα δίνει κουράγιο σε εσάς και στους δικούς σας ανθρώπους.

 

 

 

  1. Devil May Cry 5
  2. Astral Chain
  3. Sekiro: Shadows Die Twice
  4. Bloodstained: Ritual of the Night
  5. Untitled Goose Game

Ίσως να μην το έχετε σκεφτεί, αλλά με τον αποχαιρετισμό του 2019, αποχαιρετούμε μια δεκαετία πολλών εμπειριών, πολλών δραστικών αλλαγών στο τοπίο, όπως το ότι ξεκίνησε και σχεδόν τελείωσε μια γενιά κονσολών και φυσικά ότι πολλές εταιρείες έχασαν την εμπιστοσύνη και το κοινό που είχαν χτίσει για πόσα χρόνια, όπως την EA, την DICE (που σχετίζεται με την EA), την Bioware (που σχετίζεται με την EA - δεν ξέρω αν βλέπετε κάποιο pattern…), την Konami, την Activision και διάφορες άλλες. Ας ελπίσουμε το 2020 και η επόμενη δεκαετία να φέρουν πιο ευνοϊκούς ανέμους για όλους. Εκτός από την Konami.

Για μένα όμως το 2019 σήμαινε δύο πράγματα: επιτέλους Kingdom Hearts 3 και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Devil May Cry 5. Το πρώτο δυστυχώς για μένα κατέληξε να είναι η απογοήτευση της χρονιάς, αλλά το δεύτερο κατάφερε και ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Το απόγειο της σειράς, με πάρα πολύ διασκεδαστικό gameplay, εξαιρετικούς χαρακτήρες και μια ιστορία που έκλεισε πολύ καλά ένα κεφάλαιο της σειράς. Το Astral Chain μας απέδειξε για άλλη μια φορά ότι αν η Platinum Games έχει καλό budget και σωστή υποστήριξη από πίσω, τότε μπορεί να κάνει θαύματα. Κάτι πολύ καλό για να μας κρατήσει μέχρι να (και ΑΝ) βγει ποτέ το Bayonetta 3. Το Bloodstained ήταν από τις μεγάλες εκπλήξεις της χρονιάς. Με την πλειοψηφία των μεγάλων παιχνιδιών από το Kickstarter να μην έχουν ανταποκριθεί στις υποσχέσεις τους, το Bloodstained μάς έδειξε ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα και γιατί, όσον αφορά τα metroidvania, ο Igarashi είναι ο καλύτερος άνθρωπος γι' αυτήν τη δουλειά.

Τέλος, για μένα ο μεγαλύτερος νικητής της χρονιάς ήταν το Nintendo Switch. Με πολλές ποιοτικότατες φετινές κυκλοφορίες, αποκλειστικές για την κονσόλα, καθώς επίσης και ports σύγχρονων και παλαιότερων must-play παιχνιδιών όπως το Witcher 3 και τα Final Fantasy. Και όλως τυχαίως φέτος βρέθηκα κι εγώ επιτέλους με ένα Switch στην κατοχή μου. Προφανώς πρόκειται για σύμπτωση, έτσι;

 

 

 

Σχόλια
What's your reaction?
LOL
10%
Cheers
85%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
5%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1