VG24 Game of the Year 2020 - Οι επιλογές της συντακτικής ομάδας

by Παύλος Κρούστης on 8 Ιανουαρίου 2021

Για ακόμη μια χρονιά, θέλουμε να σας ευχαριστήσουμε πολύ που ήσασταν δίπλα μας και ελπίζουμε να σας φέρει η νέα χρονιά ό,τι επιθυμείτε, πάντα με ασφάλεια και υγεία πάνω απ' όλα.

Το gaming αποτέλεσε βασική ενασχόληση για πολλούς από εμάς μες στη χρονιά που πέρασε, ενώ είδαμε και νέα γενιά κονσολών, ένα γεγονός που από μόνο του κάνει αξιοσημείωτο το gaming στο 2020. Το 2021 αναμένεται καυτό με πολυαναμενόμενες παραγωγές, παιχνίδια νέας γενιάς και πολλά ακόμη. Εμείς, εδώ στο VG24, θα φροντίσουμε να είμαστε δίπλα σας, να σας ενημερώνουμε με τα Reviews μας, το Podcast μας, αλλά και να συζητάμε μαζί σας στο VG24 Gaming Community.

Το 2020 ήταν ένα εξαιρετικό έτος για το gaming. Σίγουρα πολύ καλύτερο από το... λειψό 2019 (δείτε εδώ τις επιλογές της συντακτικής ομάδας για το 2019), που δεν έφερε τόσες κυκλοφορίες. Το 2020 έδωσε απλόχερα τίτλους σε πολλαπλές κατηγορίες και γέμισε τους μήνες μας με πραγματικά αξιόλογα παιχνίδια. Εδώ, στην ομάδα του VG24, είχαμε τις διαφωνίες μας, αλλά γι' αυτόν τον λόγο άλλωστε έχουμε και τις προσωπικές πεντάδες, για να μπορέσουμε να καλύψουμε ένα ευρύτερο φάσμα από προτιμήσεις και απόψεις. Παρακάτω θα βρείτε τις πεντάδες του κάθε μέλους μας, αλλά προτού πάμε εκεί...

Λίγα λόγια λοιπόν για το παιχνίδι που ξεχωρίσαμε:

Το The Last of Us Part II θα μπορούσε να είναι ένα πολύ "εύκολο" παιχνίδι, ακολουθώντας απλά τα χνάρια του προκατόχου του. Πάλι θα κέρδιζε όλα τα βραβεία του κόσμου. Επέλεξε όμως να επαναπροσδιορίσει τα στάνταρ της βιομηχανίας στον τομέα της αφήγησης, δημιουργώντας κάτι νέο, κάτι πρωτόγνωρο για τον παίκτη, που δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης. Η Naughty Dog αποτελεί το πιο ταλαντούχο στούντιο της εποχής μας και το TLOU2 είναι η καλύτερή τους δουλειά. Από τον απαράμιλλο τεχνικό τομέα, την εξελιγμένη τεχνητή νοημοσύνη, τις απίθανα καλοσχεδιασμένες ρουτίνες του gameplay, όλα δένουν μαζί για να δώσουν μια φανταστική ιστορία ανθρωπίνου δράματος και να φέρουν τον παίκτη σε θέση που δεν έχει βρεθεί ξανά. Το The Last of Us Part II είναι ακόμη πιο σημαντικό γιατί παίρνει έναν από τους καλύτερους τίτλους της προηγούμενης γενιάς, που δεν χρειαζόταν sequel, και καταφέρνει να τον "ολοκληρώσει". Είναι σίγουρα ένας από τους καλύτερους τίτλους του PlayStation 4, της γενιάς που περνάει, αλλά και το παιχνίδι του 2020 για το VG24.gr.

 

VG24 Game of the Year 2020

(Πατήστε πάνω στα ονόματα)

  1. The Last of Us Part II
  2. Hades
  3. Ghost of Tsushima
  4. Final Fantasy VII Remake
  5. Ghostrunner

Μπορεί το 2020 να το θυμόμαστε ως κάτι άσχημο και κακό και δυσοίωνο και όλα αυτά βαριά, μαύρα πράγματα, αλλά όσον αφορά στο gaming, είχαμε μια πραγματικά ποιοτική και πλούσια χρονιά. Μου είχε μείνει τρελό παράπονο από πέρυσι, που βγήκαν παιχνίδια με το σταγονόμετρο, αλλά φέτος… χόρτασα. Όχι ότι το 2020 δεν είδαμε αναβολές επί αναβολών, αλλά είχαμε λίγες απογοητεύσεις, και το πρόγραμμα σχεδόν κάθε μήνα γέμισε από εξαιρετικά παιχνίδια, τόσο βαριά, ανεμενόμενα, όσο και εκπλήξεις. Και πάνω σε αυτά και νέα γενιά κονσολών…

Μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις για μένα ήταν το Hades. Ο λόγος που εξεπλάγην δεν είναι ότι περιμέναμε να βγει άσχημο ή κάτι τέτοιο, ίσα ίσα. Αλλά ότι δεν περίμενα να εθιστώ τόσο άσχημα. Κόλλησα όσο δεν έχω κολλήσει με κανένα άλλο παιχνίδι εδώ και χρόνια. Είναι τόσο άρτια σχεδιασμένο με καταιγιστικό ρυθμό, που κάθε δευτερόλεπτο παίρνεις και μια απόφαση που αφορά στην εξέλιξή σου και στο να καταφέρεις να φτάσεις στο τέλος του. Κάθε πτυχή του είναι τόσο ουσιώδης και καλοφτιαγμένη, που ασφυκτιεί το είναι μου με το είδος του. Κανονικά, τα σιχαίνομαι τα rogue-like. Αυτό όμως είναι κάτι άλλο. Είναι η αυτοματοποιημένη δημιουργία πίστας που χαρακτηρίζει το είδος και καλύπτεται με ένα τόσο αποδοτικό πέπλο φυσικότητας για να δημιουργήσει έναν τίτλο με χειροποίητες λεπτομέρειες και να πείσει με κάθε κομμάτι του. Είναι από το μέλλον. Τότε που οι λειτουργίες μηχανικής εκμάθησης θα προσπαθούν να «φανούν ανθρώπινες». Το Hades το καταφέρνει από τώρα. Και μαζί φέρνει και ένα σύστημα διαλόγων που ακόμη και μετά από 30-40 ώρες παιχνιδιού καταφέρνει και εκπλήσσει… «μα πώς υπολόγισαν όλες αυτές τις παραμέτρους», σκέφτηκα πάνω από 100 φορές, παίζοντάς το. Μπήκε στην πεντάδα μου τελευταία στιγμή και το σταμάτησε μόνο ο ογκόλιθος που ονομάζεται The Last of Us Part II.

Δεν έχω να πω πολλά για το TLOU2 που δεν έχω γράψει ως τώρα. Μόνο ότι όσο περνάει ο καιρός, το βλέπω να ωριμάζει ακόμη καλύτερα και τελικά πράγματι να είναι αυτό που ήλπιζα: ένα ιδανικό sequel που δίνει νόημα και στο πρώτο παιχνίδι. Δεν ήθελα sequel, αλλά δεν μπορούσα να χορτάσω τον κόσμο της Naughty Dog, οπότε ήμουν αναποφάσιστος όταν ανακοινώθηκε. Και ενθουσιασμένος, αλλά και φοβόμουν. Τα sequel έχουν νόημα όταν παίρνουν ρίσκο. Αλλιώς έχουμε πάλι μια από τα ίδια. Μπορεί να είναι ποιοτικό, αλλά ένα τέτοιο «ασφαλές» sequel θα ήταν κάτι που δεν θα προχωρούσε τη βιομηχανία μπροστά. Και ναυαρχίδες όπως το The Last of Us ΠΡΕΠΕΙ να παίρνουν ρίσκο. Το είδαμε με το God of War και το βλέπουμε ξανά τώρα με το TLOU2. Η Sony διανύει την καλύτερη εποχή της και προχωρά το brand του PlayStation με άλματα. Ναι, είχαμε κι ένα εξαιρετικό Ghost of Tsushima φέτος, το οποίο όμως πάτησε σε γνωστά μονοπάτια. Το The Last of Us Part II είναι αυτό που προσέφερε εμπειρία που δεν είχα ξανά ως τώρα. Όταν αποδομείται ένα παιχνίδι μέσω κριτικής, ανάλυσης μηχανισμών και χαρακτηριστικών, είναι δύσκολο να διατηρήσει… την ψυχή του. Το TLOU2 προσπερνά με ευκολία αυτό το στάδιο και ήταν ό,τι συγκλονιστικότερο έχω παίξει τα τελευταία χρόνια. Αντάξιο του θρυλικού πλέον πρώτου μέρους.

Η χρονιά είχε ακόμη μια έκπληξη για μένα: το Ghostrunner. Μερικούς μήνες πριν την κυκλοφορία είδαμε ένα trailer κι ένα demo. Πρώτο παιχνίδι για την εταιρεία και είναι έτσι; Σίγουρα ξέρουν τι κάνουν, σκεφτήκαμε τότε. Και πέσαμε μέσα. Το Ghostrunner είναι μια μίξη του λατρεμένου Mirror’s Edge και του Superhot. Κάθε μάχη είναι ένα puzzle, κάθε πίστα έχει τρελή δυσκολία και σε προκαλεί να χάσεις δεκάδες φορές προτού βρεις τον δρόμο για την έξοδο. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν καν σημασία γιατί είσαι cybernetic ninja. Α, έχει και μουσικάρα και πολύ καλό σενάριο. Ναι, έτσι μοιάζουν τα ιδανικά παιχνίδια.

Ακόμη μια συγκλονιστική εμπειρία ήρθε με το Final Fantasy VII Remake. Πάνω που λέγαμε ότι θα μας ξενίσει, δεν θα το έχουν χειριστεί σωστά, πώς είναι δυνατόν να ανταπεξέλθει στις προσδοκίες; Άλλωστε μιλάμε για ένα από τα πιο πολυαναμενόμενα remakes, μαζί με το Resident Evil 2. Αιώνες ατελείωτους τα ζητούσε ο κόσμος. Και το FF7R είναι κάτι παραπάνω. Πώς γίνεται αυτό; Με τα production values να προκαλούν δέος και μια ιδέα σεναριακή, που δεν θα σποϊλάρω εδώ, αλλά όσοι έχετε παίξει, ξέρετε για τι μιλάω. Ανυπομονώ να δω τι θα κάνει η Square Enix με τα επόμενα κομμάτια, αλλά ακόμα κι έτσι, το πρώτο μέρος είναι μια αρτιότατη ιστορία, γεμάτη εμπειρίες, φοβερή αισθητική και καταπληκτικούς χαρακτήρες.

Τι δεν πρόλαβα να παίξω, τουλάχιστον όχι όσο θα ήθελα για να μπει στην πεντάδα μου ή να το σκεφτώ να μπει…

Cyberpunk 2077: Έχω δει περίπου 15 ώρες συνολικά σε PS5 και Xbox Series X από το παιχνίδι που περίμενα να λήξει τη δεκαετία. Δεν έχω να πω πολλά όμως. Σταμάτησα να παίζω γιατί δεν είναι ολόκληρο. Έχει προβλήματα που θα λυθούν σε μερικούς μήνες μαζί με επιπλέον υλικό. Θα το δω όταν κυκλοφορήσει «πραγματικά».

Doom Eternal: Μόλις πριν λίγες μέρες κατάφερα και τερμάτισα το προηγούμενο για να δω τι έχουν κάνει με το sequel. Και ναι, είναι πραγματικά βελτιωμένο, παρότι έχω δει μόλις το 1/5 περίπου.

Assassin’s Creed Valhalla: Ένα παιχνίδι που εύκολα θα έβαζα στην 5αδα αν είχα προλάβει να το δω λίγο παραπάνω. Οι πρώτες ώρες που έπαιξα, σε συνδυασμό με αυτά που έχω διαβάσει, με κάνουν να πιστεύω ότι θα είναι σίγουρα στα αγαπημένα μου του 2020.

Crash Bandicoot 4: It’s About Time
Ένα παιχνίδι που επίσης μας εξέπληξε και δεν περίμενε κανείς να βγει τόσο καλό. Απίθανα διασκεδαστικό, δυστυχώς δεν έχω προλάβει να το δω όσο θα ήθελα, είναι σίγουρα μέσα στα αγαπημένα μου της χρονιάς όμως.

Ori and the Will of the Wisps: Η Microsoft εκπροσωπήθηκε φέτος από δυο διαμάντια. Το Ori 2 και το Microsoft Flight Sim. Το δεύτερο έκανε περισσότερα απ’ ότι περίμενα, το πρώτο δυστυχώς όχι τόσο. Προτιμώ το πρώτο Ori. Παρ’ όλα αυτά δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω την αξία του και την προσπάθεια που κατέβαλλε η εταιρεία για να ξεπεράσει τον εαυτό της και τα κατάφερε μάλιστα σε κάποια σημεία. Το Ori and the Will of the Wisps επιβεβαίωσε αυτό που ήξερα ήδη… Ότι το Ori είναι το ποιοτικότερο franchise του Xbox για τη γενιά που πέρασε.

Δεν έχω αγγίξει καν άλλες παιχνιδάρες που πέρασαν μέσα στη χρονιά: το Half-Life: Alyx, που έφερε επανάσταση για το VR (και τη Valve πάλι), το τρομερό remake/remaster των αγαπημένων Tony Hawk, το επίσης εντελώς μη αναμενόμενα καλό Desperados III και πόσα άλλα. Έχω αφήσει απ’ έξω Streets of Rage 4 και Battletoads, με τα οποία μεγάλωσα, αλλά και τα τρομερά ποιοτικά παιχνίδια του λανσαρίσματος του PS5… και η λίστα δεν τελειώνει. Ακόμη και το μυστήριο (για μένα) που λέγεται Animal Crossing με τα 25 εκατ. πωλήσεις...Ναι, το 2020 ήταν μια εκπληκτική χρονιά για το gaming… Μακάρι να συνεχίσει έτσι και το 2021. Καλή χρονιά σε όλους με υγεία.

 

 

 

  1. The Last of Us Part II
  2. Cyberpunk 2077
  3. Persona 5 Royal
  4. Ori and the Will of the Wisps
  5. Final Fantasy VII Remake

Η εκπνέουσα γενιά «σβήνει» πάνω στο τέλος μιας δεκαετίας που, σε προσωπικό επίπεδο, με διαμόρφωσε ως gamer, αλλάζοντάς μου συνήθειες, αγάπες και αδυναμίες. Το 2020, συγκεκριμένα, με δοκίμασε εσωτερικά. Όχι μόνο με τις ιδιαίτερες συνθήκες της πανδημίας και του υπαρκτού σουρεαλισμού της ελληνικής πραγματικότητας, αλλά και με τις αμφιταλαντεύσεις που ένιωσα, παρακολουθώντας αμήχανα τα τεκταινόμενα της gaming βιομηχανίας και ιδιαιτέρως του community.

Από μια χρονιά που μας χάρισε τόσα μεγάλα παιχνίδια, τίτλους που θα μνημονεύουμε για πάντα, παίρνουμε ως απόσταγμα μέσα σε ένα μικρό νοητό μπουκαλάκι με δάκρυα μίσους, όλη την τοξικότητα που μπορεί να συγκεντρώσει κανείς για τους πιο λάθος λόγους. Δεν θα το περίμενα ποτέ, το αγαπημένο μου παιχνίδι, το πρώτο στη λίστα μου, να είναι μεν άξιο επαίνων και να βραβεύεται από αρμόδιους θεσμούς, αλλά ταυτόχρονα να λοιδορείται αναίσχυντα από «ακατάλληλους», με την πραγματική του αξία να γίνεται προϊόν διαπραγμάτευσης στη δημόσια βάσανο. Well, guess what, υπάρχουν και αντικειμενικά κριτήρια για την ανάδειξη του «καλύτερου», καθώς έχουμε να κάνουμε με μια πολυπαραγοντική διαδικασία, όπου άλλα στοιχεία εμπίπτουν στο γούστο, άλλα στην κοινή… αισθητική και άλλα σε αδιαμφισβήτητα σημεία υπεροχής ή καινοτομίας.

Το The Last of Us: Part 2 έβαλε «τικ» σε όλα τα παραπάνω, δρέποντας τις δάφνες που του αξίζουν και εισπράττοντας τις διθυραμβικές κριτικές που του αρμόζουν. Ένα παιχνίδι – επιτομή της κινηματογραφικότητας, με ανυπέρβλητα visuals, μοναδικές τεχνικές αφήγησης και μια πλοκή που μας σόκαρε όσο λίγες, διαχρονικά, στην ιστορία του gaming. Εκτός από το παιχνίδι της χρονιάς, η Naughty Dog αξιώνεται δικαίως τον βασικό contender για το παιχνίδι της γενιάς που αφήνουμε πίσω μας, μια παραδοχή που ίσως να συγκρούεται με την προσωπική μου προτίμηση σε genres και ονόματα. Όσο για τους αρνητές και τους haters: «Μακάριοι οι πενθούντες και οι κλαίοντες», όμως, «Μακάριοι και οι πτωχοί τω πνεύματι».

Με τη δεύτερη επιλογή μου θα συνεχίζω να ερίζω, θέλοντας και μη, μιας και το Cyberpunk ήταν το αμέσως επόμενο παιχνίδι που ξεχώρισα μέσα στο 2020. Δυστυχώς, ήμουν ανάμεσα στους ελάχιστους που κατάφεραν να το βιώσουν όπως πρέπει… και κάπου εδώ θα συγκρατηθώ και δεν θα αρχίσω να μιλάω για το PC μου και πόσο περίφημα τα πήγε σηκώνοντας το «νέο Crysis» κ.ο.κ.

Η κατάσταση στην οποία κυκλοφόρησε σηκώνει μηνύσεις. Επειδή όμως καλούμαι να κρίνω αυτό που έπαιξα και όχι να ηθικολογήσω, μπορώ με ευκολία να πω πως ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες που είχα στο gaming γενικότερα, μέσα στην κωλοφαρδία μου, αφού κατάφερα να τελειώσω το playthrough μου χωρίς να με ενοχλήσει ούτε ένα bug. Σε μερικούς μήνες, όταν θα αξιωθεί η CDPR να το σουλουπώσει, σας ξορκίζω να του δώσετε μια ευκαιρία και δεν θα απογοητευτείτε… μάλλον... ξέρω γω; Εμένα μ’ άρεσε! * με ύφος Κυρίας Γιώτας από MasterChef *

Στην Τρίτη θέση αντιφάσκω, λίγο, με τα παραπάνω και βάζω ένα προσωπικό αγαπημένο, ένα remake που κάποιοι θα αμφισβητούσαν πως αξίζει να βρίσκεται στα καλύτερα της χρονιάς, αφού επί της ουσίας μιλάμε για παιχνίδι του 2017 (έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία στην Ιαπωνία), το Persona 5, το οποίο στην έκδοση Royal πρόσθεσε απλά 20-30 ώρες επιπλέον ιστορίας. Το θεωρώ το καλύτερο JRPG της γενιάς και τιμής ένεκεν το βάζω και φέτος στη λίστα μου, γιατί ήταν, όντως, ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έπαιξα και κυκλοφόρησε, πρακτικά, φέτος.

Στην τέταρτη θέση βάζω το καλύτερο παιχνίδι που είχε να δείξει η Microsoft μέσα στο έτος. Ως εγχείρημα, ίσως το Flight Simulator να είναι πιο θαυμαστό, όμως θα έλεγα ψέματα αν αρνιόμουν πως αφού πέταξα πάνω από το σπίτι μου και το χωριό μου με το πρώτο Τσέσνα που βρήκα μπροστά μου, το παράτησα. Το Ori and the Will of the Wisps από την άλλη, ήταν ένα εξαιρετικό platformer που θα έχω να θυμάμαι τόσο για την αισθητική του και τα καλοσχεδιασμένα levels του όσο και για το υπέροχο soundtrack που αναδείχτηκε πρώτο στις προτιμήσεις μου, σύμφωνα με τον λογαριασμό μου στο Spotify.

Στην Πέμπτη θέση, το remake του Final Fantasy 7 έφαγε στη… στροφή το Ghost of Tsushima και κέρδισε στο τσακ μια θέση στο βάθρο. Το «Φάντασμα» ίσως είναι το πιο ολοκληρωμένο παιχνίδι από τα δύο, το πιο ισορροπημένο, το πιο πλήρες σε περιεχόμενο και λειτουργίες. Όσο κι αν συμπάθησα τον κύριο Σάκαϊ όμως, όσο κι αν πρέπει να περιμένω το πλήρωμα του χρόνου με το part 2 για να κρίνω συνολικά το FF, αναπολώντας και τα δύο, έχω πολύ πιο έντονες συγκινήσεις από το παιχνίδι της Square Enix.

Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν αρκετά παιχνίδια που θα ήθελα να σφηνώσω ανάμεσα στα υπόλοιπα. Θα ήθελα να κάνω ειδική μνεία στο Assassin’s Creed Valhalla, που, ενώ ευχαριστήθηκα περισσότερο από τα άλλα πρόσφατα entries της σειράς, δεν ξεχώρισε αρκετά. Επίσης ενθουσιασμένο με άφησαν οι πρώτες κυκλοφορίες στη νέα γενιά, τα Astro’s Playroom και το Miles Morales, όπως και αμέτρητα indies που δοκίμασα και με εξέπληξαν. Για λόγους συνοχής και διαδικασίας ανάδειξης του νικητή για το site όμως, η πεντάδα μου διαμορφώθηκε όπως είδατε παραπάνω.

Νιώθω πολύ όμορφα με όσα μου πρόσφερε το gaming μέσα στο 2020. Θα έλεγα πως το χόμπι μας υπήρξε ΜΟΝΗ παρηγοριά σε ένα πολύ άσχημο έτος που κόστισε στον καθένα αρκετά. Το μέλλον δείχνει ευοίωνο (τουλάχιστον για το gaming) και εύχομαι να πάνε όλα καλά, να έχουμε την υγεία μας, τα μυαλά μας μέσα στο κεφάλι μας, τα πόδια μας στη Γη και… όλα θα γίνουν.

 

 

 


Το 2020 ήταν σίγουρα μια ιδιαίτερη χρονιά, στην οποία ζήσαμε γεγονότα και καταστάσεις που δεν περιμέναμε. Για πολύ κόσμο το gaming είχε φέτος την τιμητική του, καθώς οι καραντίνες έδωσαν ευκαιρίες για ενασχόληση με χόμπι εσωτερικού χώρου. Εγώ δεν ανήκω σε αυτή τη μερίδα του κόσμου, καθώς συνέχισα να δουλεύω εκτός σπιτιού και έτσι έπαιζα παιχνίδια ακριβώς όπως κάθε χρόνο: σε βάρος του ύπνου.

Ωστόσο φέτος κατάφερα να παίξω μεγάλο αριθμό παιχνιδιών, αλλά και να γράψω reviews για πολλά από αυτά (συγκεκριμένα, στο VG24 έχω κάνει 50 reviews το 2020). Έτσι, είχα την τύχη να απολαύσω πολλά από τα καλύτερα παιχνίδια του έτους, από όλα τα είδη, είτε mainstream είτε indie. Έπαιξα τα μεγαλύτερα ΑΑΑ του 2020, αλλά και πολλούς τίτλους μικρότερου βεληνεκούς -αλλά όχι μικρότερου εκτοπίσματος.

Ήταν μία επεισοδιακή χρονιά, γενικότερα, αλλά και για το gaming πιο συγκεκριμένα, με κάποιες κυκλοφορίες και αντιδράσεις του Τύπου και του κοινού που έκαναν αίσθηση και χαρακτήρισαν το έτος. Το Animal Crossing: New Horizons μάς πήγε διακοπές από το σπίτι και μας κράτησε παρέα στα lockdown, ενώ παρείσφρησε σε πολλούς χώρους, ακόμα και αυτόν της πολιτικής. Γενικά, είδαμε πολλών ειδών όρια να θολώνουν φέτος, με trailer ταινιών να προβάλλονται μέσα σε βιντεοπαιχνίδια, πολιτικούς να αξιοποιούν τίτλους όπως το Among Us στο πλαίσιο εκστρατειών, αλλά και με ψηφιακές συναυλίες καλλιτεχνών μέσα σε παιχνίδια.

Μια χρονιά που το gaming έλαμψε λαμπρά, καθώς ήταν από τις σημαντικότερες μορφές ψυχαγωγίας, και έφερε κοντά τον πραγματικό με τον ψηφιακό κόσμο, ίσως όσο ποτέ άλλοτε. Ήταν επίσης η χρονιά της αλλαγής, επίσης επεισοδιακής, της γενιάς κονσολών, με ευχάριστες εκπλήξεις και απρόσμενες δυσκολίες.

Υπήρξαν διαφόρων ειδών επαναστατικά παιχνίδια φέτος, που έκαναν πολλά βήματα για το μέσο, όμως ακόμα δεν εξαφανίστηκε η κριτική του τύπου «είναι απλώς ένα παιχνίδι» ή «δεν θέλουμε πολιτική στα παιχνίδια μας», ακόμα και σε ένα τέτοιο έτος. Σε ένα έτος στο οποίο ΑΣΚΗΘΗΚΕ πολιτική μέσα από τα video games, συνέχισαν να ακούγονται οι φωνές που λένε πως πρόκειται απλώς για παιχνίδια, που δεν έχουν και δεν θα έπρεπε να έχουν περισσότερες προεκτάσεις, όπως επιρροή στον δημόσιο διάλογο και στον σχηματισμό απόψεων. Δεν παίζουμε τουβλάκια και πλέον αυτό είναι εμφανές, ιδίως με τίτλους σαν το The Last of Us Part II αλλά και τις καταστάσεις που διαμορφώθηκαν γύρω από εκείνους. Η gaming βιομηχανία έδειξε σημάδια πως είναι έτοιμη να προχωρήσει μπροστά, όμως για ένα μεγάλο μέρος του κοινού, δεν είμαι και τόσο σίγουρος.

Όπως και να ‘χει, τα έχουμε πει όλα πολλές φορές κατά τη διάρκεια του έτους και εδώ θα είμαστε να τα λέμε και στη συνέχεια.

Παιχνίδια της χρονιάς για εμένα είναι εκείνα που με διασκέδασαν περισσότερο, που με άγγιξαν, αλλά και που έδωσαν ώθηση σε χαρακτηριστικά του μέσου για να προκύψουν αλλαγές, για να έρθει η εξέλιξη. Πολλά παιχνίδια με διασκέδασαν σημαντικά. Η περιποιημένη νοσταλγία του Tony Hawk’s Pro Skater 1+2, και του Streets of Rage 4, το χορταστικό stealth του Desperados 3, οι υπέροχες ιστοριούλες του Assassin’s Creed Valhalla, το βαρύ σενάριο και το σκότος του Amnesia: Rebirth, η αστείρευτη δημιουργικότητα του Dreams και της κοινότητάς του, οι φανταστικοί χαρακτήρες του Cyberpunk 2077, το χιούμορ του Journey to the Savage Planet, η έμπνευση του Pendragon και του Metamorphosis. Διασκέδασα με τις μονομαχίες και την εξερεύνηση του Ghost of Tsushima, πέρασα υπέροχα με το δυνατό sci-fi σενάριο του In Other Waters. Έπαιξα το υπέροχο Paradise Killer, και μου έκανε εντύπωση πως, ακόμα και μετά από τόσα παιχνίδια και τόσα χρόνια, υπάρχουν ιδέες εντελώς φρέσκες και τολμηρές.

Όμως, τελικά, οι gaming εμπειρίες που θα μου μείνουν περισσότερο από το 2020 είναι: Το Spiritfarer γιατί συνδύασε με επιτυχία μερικά από τα αγαπημένα μου είδη και στοιχεία και μου έφερε δάκρυα στα μάτια με την ιστορία του. Το The Longing για την ιδιαιτερότητά του και την αξιοποίηση του χρόνου ως mechanic. Το Final Fantasy VII Remake γιατί με πήγε στα παιδικά μου χρόνια με τον καλύτερο τρόπο και με συγκίνησε βαθιά. Το The Last of Us Part II για την αυτοπεποίθησή του και το ρίσκο που πήρε με το πώς διάλεξε να εξιστορήσει τα γεγονότα. Και, τέλος, το Hades για το σενάριό του και την εκπληκτική προσέγγιση της αφήγησης, αλλά και για την ανανέωση που έδωσε στο είδος του (ε, και για την υπέρτατη μάχη). Καλό 2021 να έχουμε, με περισσότερες τέτοιες gaming εμπειρίες, με υγεία και μακριά από την τοξικότητα. Κάθε χρόνος να μας φέρνει πιο κοντά στο να αποδεχτούμε πλέον ότι το «είναι μόνο ένα παιχνίδι» είναι μια αντίληψη που θα έπρεπε να εξαφανιστεί επιτέλους από τον χώρο, μπας και πάμε μπροστά. Η φετινή χρονιά, πάντως, μας έδειξε χωρίς αμφιβολία πως δεν είναι πια «απλώς ένα παιχνίδι».

5. Spiritfarer
4. The Longing
3. Final Fantasy VII Remake
2. The Last of Us Part II
1. Hades

 

 

 

1. The Last of Us Part II
2. Cyberpunk 2077
3. Final Fantasy VII Remake
4. Ghost of Tsushima
5. Assassin's Creed Valhalla

Honorable mentions: Persona 5 Royal, Mortal Shell, Destiny 2: Beyond Light, Resident Evil 3, Tony Hawk's Pro Skater 1 + 2

Το 2020 μας άφησε χρόνους. Ξέρω, κακό αστείο, αλλά η ανακούφιση που συνοδεύει όλες αυτές τις αποτυχημένες ατάκες είναι μεγάλη. Να πάει στον αγύριστο λοιπόν, όμοιο του να μην ξαναζήσουμε κλπ. κλπ. Από άπειρες απόψεις ήταν μια φρικτή χρονιά, μια χρονιά που σχεδόν τα πάντα πήγαιναν στραβά. Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια πανδημία, πλημμύρες, φωτιές και απειλές πολέμου, λες και κάποιος είχε μετατρέψει όλο τον πλανήτη στο set οπού γυριζόταν το sequel του “2012” ή κάποιας άλλης ταινίας με παρόμοια θεματολογία.

Παρ΄όλα αυτά, όπως σε όλα τα πράγματα, σχεδόν, έτσι και εδώ υπάρχει αυτό το “αλλά”. ΑΛΛΑ το 2020 είχε και τα καλά του... ας πούμε. Δεν το γράφω με μεγάλη πειθώ γιατί δεν το “νιώθω”. Τέλος πάντων, το gaming κατάφερε να λάμψει κάπου μέσα στα απόβλητα και τη βουρκίλα της χρονιάς που πέρασε και για αυτό θα μιλήσουμε εδώ.

Η νέα γενιά κονσολών ήρθε σχεδόν στην εκπνοή αυτού του λατρεμένου έτους και όπως όλα τα πράγματα, πήγε στραβά. Εκατομμύρια άτομα δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν το νέο PlayStation ή/και Xbox τους και ακόμα και αυτή τη στιγμή περιμένουν την επόμενη παρτίδα που θα έρθει με την ελπίδα ότι θα μπορέσουν επιτέλους να περάσουν στη “νέα εποχή”. Τα PlayStation 5 και Xbox Series X/S είναι, κατά τη γνώμη μου, όμορφα σχεδιαστικά και το κάθε ένα έχει τα προτερήματά του. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής, δεν έχουμε καταφέρει να δούμε έναν τίτλο που θα τα στρεσάρει και θα μας αφήσει άφωνους, όμως υπάρχουν και μερικές περιπτώσεις που τσουτσουριάσαμε (όπως λέει και ο λαός), όπως με το remake του Demon's Souls (μεγάλη η χάρη του) που ο μόνος λόγος που δεν βρίσκεται εντός της προσωπικής πεντάδας μου (συγκεκριμένα τριάδας μου) είναι επειδή δεν έχω προλάβει να ασχοληθώ μαζί του.

Όπως είναι προφανές, η πεντάδα μου είναι η χαρά των ΑΑΑ, όχι επειδή σνομπάρω τα indies και τις μικρότερες κυκλοφορίες, αλλά γιατί ο χρόνος ήταν περιορισμένος και το Assassin's Creed Valhalla μου έφαγε 100 ώρες τσακ μπαμ λόγω ψυχαναγκασμού. Η Ubisoft πατάει ξεκάθαρα πάνω στην ανάγκη μας για ένα καθαρό map. Το λες και μια μορφή εγκλήματος. Ακόμα και έτσι, το Valhalla είναι όντως το καλύτερο “μοντέρνο” Assassin's Creed (ανάμεσα στα Origins και Odyssey) και για αυτό βρίσκεται στην πέμπτη θέση.

Στην τέταρτη βρίσκεται το άλλο open world παιχνίδι του 2020 που πάτησε πάνω στον ψυχαναγκασμό των παικτών για καθαρό map, αλλά πραγματικά ποτέ δεν έχω ξανα-ευχαριστηθεί τόσο καθαρίζοντας διάφορα objectives. Το Ghost of Tsushima ήταν/είναι μια πανδαισία και ένα love letter στη λατρεία μου για την ιαπωνική κουλτούρα και δεν μετανιώνω ούτε λεπτό την υπέρμετρη χρήση του photo mode.

Συνεχίζοντας, γενικά τα remakes/remasters είναι κάτι που αποφεύγω σε αυτές τις ανασκοπήσεις, αλλά το Final Fantasy VII Remake δεν μπορούσε να λείπει στην προκειμένη. Είναι ο ορισμός του σωστού remake, ο τίτλος στον όποιο πρέπει να κατευθύνουμε όλους όσους ρωτάνε αν τελικά έχουν λόγο ύπαρξης αυτές οι επανακυκλοφορίες. Χάρις σε αυτό, ένιωσα και πάλι παιδί, παίζοντας ένα από τα αγαπημένα μου RPG όλων των εποχών, μόνο που αυτή τη φορά ήταν ακόμα καλύτερο. (*Νιώθει λίγο σαν boomer στην τοποθεσία VG24*)

Βάθρο νούμερο δύο και έχουμε το πολυσυζητημένο, πολυαναμενόμενο και πολύ απογοητευτικό, για κάποιους, Cyberpunk 2077. Τι να πει κανείς για αυτή την άκρως προβληματική κυκλοφορία αυτού του, κατά τα άλλα, καλού RPG; Νομίζω το έχουμε εξαντλήσει το θέμα, η CD Projekt Red θα “λούζεται” τις επιπτώσεις για αρκετό καιρό ακόμα και εγώ θα συνεχίζω να λέω πόσο το απόλαυσα παρ' αυτά. Παίζω άλλα παιχνίδια και μου λείπουν οι χαρακτήρες του Cyberpunk 2077 και όχι τίποτα άλλο, δεν έχει άλλα missions, δεν χτυπάει το τηλέφωνο της V...

Στην κορυφή της λίστας του 2020 δεσπόζει το The Last of Us Part II. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν ιεροσυλία σε προσωπικό επίπεδο. Το πρώτο The Last of Us είχε ορίσει τη χρονιά για εμένα το 2013 και το sequel όρισε το 2020. Δεν υπήρξε ποτέ αμφιβολία, δεν υπήρξε ποτέ δισταγμός για το ποιο είναι το παιχνίδι της χρονιάς (πάντα προσωπικά). Το The Last of Us Part II με έπιασε και με ταρακούνησε, μου προκάλεσε έντονα συναισθήματα και μου άφησε σκηνές χαραγμένες στο μυαλό που θα θυμάμαι για χρόνια. Έφτασε και ξεπέρασε το πρώτο παιχνίδι της σειράς και το εκθρόνισε από την επταετή βασιλεία του στην κορυφή του νου μου. Αυτό ήταν το θετικό αποκορύφωμα του 2020.

Πριν σας αφήσω, θα ήθελα να αναφέρω στιγμιαία ότι η χρονιά που μας πέρασε έφερε και μερικά από τα πιο πορωτικά soundtrack της gaming ιστορίας. Δεν θα φτιάξω λίστα και για αυτά, αλλά θα σας πω ότι αρκετά κομμάτια από τα παιχνίδια του τοπ 5 μου για τη χρονιά αποτελούν μόνιμη προσθήκη στο μουσικό μου playlist και χαίρομαι τρομερά για αυτό. Τέλος, σε ένα παράλληλο σύμπαν το Persona 5 Royal θα ήταν στην κορυφή της λίστας, δηλαδή σε ένα σύμπαν που ο αρχισυντάκτης μας δεν θα αρνούνταν πεισματικά να παίξει το ΚΑΛΥΤΕΡΟ JRPG της δεκαετίας (Γεια σου, Παύλο). Καλή χρονιά να έχουμε και εύχομαι το 2021 να μην μοιάζει σε τίποτα στο 2020. Until next time…

 

 

 

1) The Last of Us Part II

2) Hades

3) Ghostrunner

4) Doom Eternal

5) Half-Life: Alyx

Honorable Mentions: Desperados III, Mortal Shell, Othercide

Την ώρα που γράφονται αυτές εδώ οι γραμμές, απομένουν μόλις λίγες ώρες για να φύγει μια για πάντα το εφιαλτικό 2020. Μια χρονιά που έκανε αμέτρητες “ζημιές” και στην gaming βιομηχανία, με τίτλους να αναβάλλονται παραπάνω από μια φορές, με άλλους να κυκλοφορούν και άλλους όχι. Βέβαια είχαμε το λανσάρισμα των κόνσολών 9ης γενιάς, το οποίο από μόνο του αποτελεί τεράστιο γεγονός.
Για μια ακόμη χρονιά βρισκόμαστε εδώ για να παρουσιάσει ο καθένας την κορυφαία πεντάδα του για την χρονιά που έφυγε. Μια χρονιά που ακόμα δεν βρήκα χρόνο να παίξω όσα θέλω (Resident Evil 3, Ghost of Tsushima, Morales, Cyberpunk 2077, Αssassin’s Creed: Valhalla), όμως δεν θεωρώ ότι κάποιο από αυτά θα μπορούσε να βρεθεί στην πεντάδα μου.

Ξεκινώντας ανάποδα και την πέμπτη θέση η επιλογή έγινε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή. Βρίσκοντας δανικό Oculus Rift S, κατάφερα να παίξω ίσως το καλύτερο VR παιχνίδι εκεί έξω. Το Half-Life: Alyx κουβαλάει ένα όνομα βαρύ και ενώ δεν φέρει το «3» στον τίτλο του, αποτελεί την επιστροφή μιας σειράς κολοσσού μετά από 13 χρόνια. Αποτελεί prequel του Half-Life 2 και τοποθετείται ανάμεσα στους δυο τίτλους, το Alyx έχει σοβαρό σενάριο, εκπληκτικά mechanics και τα καλύτερα γραφικά που έχουμε δει ποτέ σε VR τίτλο. Το μόνο του αρνητικό; Αποτελεί αποκλειστικό VR τίτλο και δεν μπορούν να το απολαύσουν περισσότεροι. Μόνο και μόνο ότι κατάφερε να κάνει sold out όλα τα Valve Index από την πρώτη μέρα κυκλοφορίας του, λέει πολλά.

Στην τέταρτη θέση βρίσκεται το Doom Eternal, κατά την άποψη μου το κορυφαίο FPS της χρονιάς. Αποτελεί το απόλυτο sequel καθώς υπερτερεί σε όλους του τομείς σε σχέση με τον τίτλο του 2016. Πιο δύσκολο, πιο αιματηρό, πιο αδυσώπητο και πιο γρήγορο. Ένα πακέτο που ολοκληρώνεται εξαιρετικά από την νέα μηχανή γραφικών της id Software και τις ανεπανάληπτες συνθέσεις του Mick Gordon.
Την τρίτη θέση καταλαμβάνει το καλύτερο Πολωνικό Cyberpunk παιχνίδι του 2020. Ναι όχι αυτό που φαντάζεστε. Το Ghostrunner ήρθε από το πουθενά και αποτελεί μια από τις εκπλήξεις τις χρονιάς. Μια μίξη action-platform με το one-hit K.O να αποτελεί τον πυρήνα του gameplay του. Εκπληκτική δράση, δύσκολο όσο πρέπει, ωραίο σενάριο, πανέμορφα γραφικά και μνημειώδες soundtrack. Ένα από τα παιχνίδια που δεν πρέπει να χάσει κανείς.

Στο τσακ χάνει την πρώτη θέση το Hades. Ένα παιχνίδι που έχω παίξει από το 2019 όπου και βρισκόταν σε early access, φέτος ολοκληρώθηκε και κυκλοφόρησε σκορπώντας πανικό στην βιομηχανία. Με τα δεκάρια να πέφτουν βροχή από παντού, ο τίτλος της Supergiant Games αποτελεί το καλύτερο indie της χρονιάς και ίσως το κορυφαίο roguelike που έχω παίξει ποτέ, καθώς πάει το είδος πολλά επίπεδα παρακάτω. Ο όρος roguelike αποκτάει πλέον νόημα καθώς δίνεται εξήγηση στον παίκτη γιατί συμβαίνουν οι αλλαγές που βλέπει, το σενάριο είναι εξαιρετικό και η δράση απαράμιλλή. Ένας τίτλος πολύ σημαντικός για την βιομηχανία, που πρέπει να τον δοκιμάσετε όλοι. Βέβαια δεν με άφησε με δάκρυα στα μάτια όπως…

Το Last of Us Part 2. To κορυφαίο παιχνίδι της χρονιάς. Το πιο πολυσυζητημένο παιχνίδι της χρονιάς. Το πιο μισητό και παράλληλα το πιο αγαπητό παιχνίδι της χρονιάς. Ένας τίτλος που γέννησε τόσα διαφορετικά συναισθήματα σε τόσους διαφορετικούς ανθρώπους δεν μπορεί να μην μπει στο πάνθεον των καλύτερων παιχνιδιών ever. Πιο ωμό, πιο τολμηρό, πιο οργισμένο και πιο βελτιωμένο αποτελεί το ιδανικό κλείσιμο για τις κονσόλες 8ης γενιάς. Κλείστε τα αυτιά σας σε απόψεις τρίτων, ατζέντες, spoilers και leaks και κάντε την χάρη στον εαυτό σας, να παίξετε αυτό το αριστούργημα. Αν δεν σας αρέσει δεν πειράζει. Όμως παίξτε το, για να δείτε την Naughty Dog στα καλύτερα της.

 

 

 

Επιτέλους τελείωσε. Έφυγε από πάνω μας αυτή η κατάρα που ονομάζεται 2020. Παρόλο που ήταν μια άσχημη χρονιά για την ανθρωπότητα εμείς οι gamers την περάσαμε λίγο πιο ελαφριά. Είχαμε πολλά πράγματα να κάνουμε και με το κάνουμε εννοώ να παίξουμε. Η καραντίνα που για τους περισσότερους gamers είναι καθημερινότητα, μου επέτρεψε να ολοκληρώσω υποχρεώσεις που είχα με διάφορα παιχνίδια ενώ ανέβηκα και κάποια level παραπάνω σε online games αφού όλο το clan είχε περισσότερες ώρες στη διάθεση του που εξελιχθηκαν σε πολλά ξενύχτια. Το 2020 μας έφερε και μερικά από τα καλύτερα games που μπορώ να πω πως έπαιξα πολλά από αυτά, είχε και μερικές αστοχίες (όχι που δε θα είχε) αλλά τα περισσότερα θα γίνουν classics. Φυσικά είχαμε και την έλευση των κονσολών νέας γενιάς. Ποιον τίτλο να πρωτοθυμηθώ για φέτος. Το Microsoft Flight Simulator, τo Doom Eternal, το Last of us Part 2 ή το εθιστικό Rogue Company; Όταν μου ζητήθηκε να φτιάξω το γραφικό για το άρθρο δεν ήξερα ποιο παιχνίδι να συμπεριλάβω και ποιο να αφήσω έξω, όλα ήταν ένα και ένα φέτος. Μου είναι πολύ δύσκολο να διαλέξω μια πεντάδα. Αυτή τη χρονιά λέω να σοβαρευτώ και να πάω με το κύμα, οπότε η λίστα μου με τα 5 καλύτερα παιχνίδια για αυτή τη χρονιά θα είναι πιο σοβαρή.

1. Ghost of Tsushima
Δεν υπάρχουν λόγια για το Ghost of Tsushima. Είναι όλα όσα θα μπορούσα να είχα ζητήσει από ένα samurai παιχνίδι ή από έναν Assassin’s Creed τίτλο. Η απίστευτη ατμόσφαιρα και ο κόσμος του παιχνιδιού, οι καταιγιστικές μάχες σε συνδυασμό με τη δομή της ιστορίας αλλά και του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή το καθιστούν όχι ως το καλύτερο παιχνίδι για μένα φέτος αλλά και ως ένα από τα αγαπημένα μου όλων των εποχών.

2. Cyberpunk 2077
Ναι, ξέρω, είναι φρέσκια κυκλοφορία, ναι ξέρω, πως είναι δυνατόν να έχεις στη λίστα σου κάτι που δε μπορεί να τρέξει σε κονσόλα για μια ώρα σερί και άλλα πολλά. Αρχικά να πω πως μην θεωρείτε δεδομένα τα όσα βλέπετε σε σελίδες με memes ή βιντεάκια στο YouTube. Προσωπικά δεν είχα ποτέ μεγάλα προβλήματα με το Cyberpunk 2077 και όσα bug και glitches συνάντησα ήταν στιγμιαία και τις περισσότερες φορές διασκεδαστικά. Δεν μπορώ να σας πω ότι όλα είναι εντάξει με το παιχνίδι γιατί δεν είναι, όπως κάθε άλλο τεράστιο open world τίτλο έτσι και εδώ τις πρώτες ημέρες κυκλοφορίας του θα υπάρχουν προβλήματα. Μην πυροβολείτε τον ταχυδρόμο (δηλαδή την CD Projekt RED), γιατί στην περίπτωση του Cyberpunk 2077 δεν φταίει εκείνος, το μεγαλύτερο κομμάτι ευθύνης έχουν οι φανς, οι οποιοί ήταν ανυπόμονοι. Το Cyberpunk 2077 αγγίζει επάξια τη δεύτερη θέση για μένα σαν λάτρης του Cyberpunk ρεύματος. Τα visuals είναι όντως breathtaking, η πλοκή έχει μεγάλο ενδιαφέρον και το lore έχει τεράστιο βάθος. Ανυπομονώ για το next-gen update και το πρώτο DLC. Μόλις βρείτε την ευκαιρία ΠΑΙΞΤΕ ΤΟ.

3. Ghostrunner
Όπως είπα και πιο πάνω είμαι τεράστιος λάτρης του Cyberpunk ρεύματος και μέχρι να γίνει η κυκλοφορία του Cyberpunk 2077 το Ghostrunner ήταν το next best thing μέχρι τότε. Το gameplay είναι από τα πιο εθιστικά και αγωνιώδη των τελευταίων ετών. Λάτρεψα τους τρόπους που μπορείς να περάσεις στην επόμενη πίστα, τη δομή των γρίφων, τη στρατηγική τοποθέτηση των εχθρών ακόμη και το RPG στοιχείο του. Είναι ένα από τα παιχνίδια που ίσως πέρασαν απαρατήρητα φέτος. Αν έχετε γερό στομάχι και υπομονή, σας αρέσουν τα παιχνίδια τύπου Superhot κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και παίξτε Ghostrunner.

4. Othercide
Το Othercide είναι μια από τις εκπλήξεις του 2020 για εμένα. Πρόκειται για ένα tactical RPG, ένα genre που πολύ σπάνια θα μου κεντρίσει το ενδιαφέρον αφού η KONAMI αποφάσισε να μη συνεχίσει τη σειρά Suikoden. To Othercide όμως ξεχωρίζει από τη μοναδική αισθητική του, το μονόχρωμο art-style του και το καταπληκτικό soundtrack που συνοδεύει τις μάχες και όχι μόνο.

5. Astro’s Playroom
Η 5η επιλογή μου αποφασίστηκε με δυσκολία. Δεν ήξερα αν έπρεπε να αφήσω το Astro’s Playroom έξω από τη πεντάδα ή απλά να το αναφέρω honorable mention. Αποφάσισα να το συμπεριλάβω όμως αφού ένα μικρό tech demo κατάφερε να μου προσφέρει τόσα πολλά πράγματα. Εκτός από το να μου παρουσιάσει όλες τις λειτουργίες του DualSense στο έπακρο του με πολύ έξυπνο τρόπο, κατάφερε να μου προκαλέσει νοσταλγία 27 χρόνων αλλά και να μου χαρίσει μερικές πάρα πολύ ευχάριστες ώρες διασκέδασης. Μακάρι να μη τέλειωνε ποτέ και να δούμε το μικρό ρομποτάκι της Sony ξανά στο μέλλον.

ΟΝΑΡΜΠΟΛ ΜΕΣΙΟΝΣ

1. Τhe Last of Us Part 2
Δυστυχώς, δε κατάφερα να ολοκληρώσω το φετινό GOTY λόγω υποχρεώσεων, όμως είμαι σίγουρος πως θα ήταν στην τελική πεντάδα μου για φέτος. (Θα το εβαζα στη θέση 2.)
2. Hades
Παρόλο που γράφω λίγες ώρες στο Hades πιστεύω πως όλος ο ντόρος δεν γίνεται άδικα. Η απόφαση να το αντικαταστήσω τελευταία στιγμή με το Astro’s Playroom ήταν σκληρή.
3. Call of Duty: Warzone
Η απόφαση της Activision να κυκλοφορήσει ένα δωρεάν Battle Royale παιχνίδι και μάλιστα με τόσο μεγάλη επιτυχία, ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη για φέτος. (BAN THE CHEATERS).
4. Marvel’s Avengers
Συγνώμη, μεγάλος φαν των κόμικ, δε μπορούσα να το αφήσω εκτός, ελπίζω να συνεχιστεί η υποστήριξη του και να δούμε σύντομα την next gen έκδοση.
5. Streets of Rage 4
Το Streets of Rage 4 παρά το πρόβλημα που είχε όταν κυκλοφόρησε το αναφέρω μόνο και μόνο για το επικό stream που έγινε με τον φίλο Άρη Φουρναράκη. Από τα ωραιότερα co-op παιχνίδια για φέτος.

Αυτά τα ολίγα από εμένα. Περίεργη χρονιά και ελπίζω να μην έχει sequel. Για το 2021 αναμένω όλα όσα θα κυκλοφορήσουν από τη στέγη της Ubisoft, το Ghostwire: Tokyo, το Deathloop, το God of War Ragnarok, το Halo Infinite και κάποιο καλό fighting game που δεν είχε η φετινή χρονιά. Εύχομαι ολόψυχα υγεία, ηρεμία, ομόνοια και πολύ, πολύ gaming.

Στα καλύτερα που έρχονται.

 

 

 

  1. Final Fantasy VII Remake
  2. Doom Eternal
  3. Crash Bandicoot 4: It's About Time
  4. Xenoblade Chronicles: Definitive Edition
  5. Yakuza: Like a Dragon

Το 2020 είναι η πρώτη από τις δύο μεταβατικές χρονιές όσον αφορά το “πέρασμα” στη νέα γενιά βιντεοπαιχνιδιών ή gaming κονσολών καλύτερα. Αδιαμφισβήτητα ήταν μια πλούσια χρονιά με πολλους και ποιοτικους τίτλους, σε αντίθεση με το 2019, κυρίως με τις αρκετές third party κυκλοφορίες αλλά και exclusives με κυρίαρχο την Sony και παιχνίδια όπως το Final Fantasy VII Remake, The Last of Us Part II, Ghost of Tsushima, Persona 5 Royal και Nioh 2. Από τις υπόλοιπες πλατφόρμες ξεχωρίζω τίτλους όπως το Xenoblade Chronicles Remaster, Paper Mario The Origami King, Ori and the Will of The Wisps και Gears Tactics. Είναι κρίμα που το έτος έκλεισε με μια τεράστια - προσωπική τουλάχιστον - απογοήτευση, ίσως και την μεγαλύτερη στην ιστορία του gaming με βάση το hype που είχε δημιουργηθεί και ακούει στο όνομα Cyberpunk 2077…

Παρόλο που ελάχιστοι πρόλαβαν να γευτούν τις δυνατότητες της “ένατης” γενιάς λόγω της υπερβολικά περιορισμένης διαθεσιμότητας των κονσολών, το 2021 προβλέπεται συγκλονιστική χρονιά τόσο από πλευράς κυκλοφοριών αλλά (ελπίζουμε) και ανταγωνισμού κάτι που σίγουρα θα ωφελήσει όλους τους gamers.

 

 

 

1. The Last of Us Part II
2. Persona 5 Royal
3. Temtem (Early Access)
4. The Walking Dead: Saints & Sinners
5. Astro's Playroom

Πριν προχωρήσω στην προσωπική μου gaming αποτίμηση για το 2020, θέλω να ευχηθώ για το νέο έτος -πιο ειλικρινά από κάθε φορά- σε όλους σας σωματική και ψυχική υγεία. Η χρονιά που φεύγει "σημαδεύτηκε" από την πανδημία του Covid-19 περισσότερο από κάθε άλλο γεγονός, αλλάζοντας αρνητικά εκατομμύρια ζωές. Προσωπικό ευτύχημα το ότι κανείς στο οικείο μου περιβάλλον δε νόσησε από κορωνοϊό, κάτι που δεν ίσχυε όμως για πολλούς συνανθρώπους μου. Χωρίς να θέλω να μακρηγορήσω άλλο, ευελπιστώ σύντομα ο ιός αυτός να αντιμετωπίζεται σαν απλό κρυολόγημα και η πανδημία του να είναι η τελευταία που θα έχουμε βιώσει ποτέ.

Αλλάζοντας κλίμα, ευχάριστο νέο για τη βιομηχανία του Gaming και την ανάπτυξή της ήταν η ανοδική οικονομική πορεία που γνώρισε καθ' όλη τη διάρκεια του περασμένου έτους. νέας γενιάς, Xbox Series X/S και PlayStation 5.

Σε προσωπικό επίπεδο, η καλύτερη στιγμή μου ήταν η μέρα που παρέλαβα το δικό μου PlayStation 5. Θέτοντας το σε λειτουργία για πρώτη φορά, ένιωσα για λίγα λεπτά αυτό το σπάνιο αίσθημα ενθουσιασμού και ικανοποίησης που νιώθει κάθε μικρό παιδί όταν δέχεται ένα πολυπόθητο δώρο. Από εκεί κι έπειτα, οι ώρες που κατάφερα να ασχοληθώ με το αγαπημένο μου χόμπι μέσα στη 2020 ήταν αρκετές (ελέω lockdown) κι έτσι μπόρεσα να παίξω πολλά παιχνίδια που από καιρό ήθελα αλλά δεν έβρισκα την ευκαιρία. Ο ετεροχρονισμός με τον οποίο παίζω τίτλους σε σχέση με τη χρονιά κυκλοφορίας τους με χαρακτηρίζει κι αυτό δεν άλλαξε ούτε φέτος. Χαρακτηριστικά, πριν λίγους μήνες έπαιξα κι ολοκλήρωσα το inFamous: Second Son που κυκλοφόρησε για το PlayStation 4 το 2014. Χωρίς πολύ σκέψη, λοιπόν, οι κυκλοφορίες του 2020 που κατάφερα να παίξω πριν ολοκληρωθεί το έτος είναι "μετρημένες" στα δάχτυλα των χεριών. Έτσι, το προσωπικό μου TOP 5 για φέτος δεν είναι αυτό που θα ήθελα ακριβώς, είναι όμως αντιπροσωπευτικό.

Στην πραγματικότητα, τρεις ήταν οι κυκλοφορίες που έπαιξα και ξεχώρισα τους τελευταίους δώδεκα μήνες. Αρχικά, πολύ καλές εντυπώσεις μου άφησε το Temtem της ισπανικής Crema. Το εν λόγω MMORPG αναμένεται να είναι ο πιο ανταγωνιστικός "κλώνος" της σειράς Pokemom. Μπορεί να βρίσκεται ακόμη σε Early Access φάση (θα κυκλοφορήσει επίσημα το 2021) αλλά η ανάπτυξή του δεν απέχει πολύ από την ολοκλήρωσή της. Διαθέτει αρκετά στοιχεία που θα ήθελα να έχω δει στα Pokemon, όπως είναι το Online Co-op και η αυξημένη δυσκολία. Ειδικά για τους λάτρεις των Pokemon, αξίζει από τώρα μία δοκιμή.

Ύστερα, έχουμε το Persona 5 Royal. Είχα πολλά χρόνια να αφιερώσω πάνω από 200 ώρες σε παιχνίδι που δεν είναι αθλητικό και το P5R κατάφερε να με "τραβήξει" μέχρι το τελευταίο του δευτερόλεπτο. Το καλύτερο JRPG των τελευταίων ετών (κατ' εμέ) επέστρεψε εμπλουτισμένο και βελτιωμένο. Σίγουρα, το απόλαυσα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι έπαιξα φέτος. Αν δεν ήταν επανέκδοση του ήδη επιτυχημένου Persona 5, θα το ψήφιζα εύκολα και για παιχνίδι της χρονιάς. Η ταπεινή μου συνείδηση, όμως, δεν με άφησε να αδικήσω ένα άλλο εξαιρετικό παιχνίδι που έπαιξα.

Ο λόγος για το The Last of Us: Part II. Όντας επίσημα πια "Game of the Year 2020", το επιτυχημένο sequel της Naughty Dog ήταν ότι πιο ποιοτικό έπαιξα φέτος. Ξεχώρισα το βελτιωμένο Gameplay του -που ομολογουμένως δεν με εντυπωσίασε στον πρώτο τίτλο- και την ποιότητά του τεχνικά. Όμως, ο τομέας που με ελκύει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο σε ένα παιχνίδι είναι η ιστορία του και με το TLoU: Part II βίωσα μία από τις συγκλονιστικές συναισθηματικά ιστορίες της ζωής μου μέχρι τώρα όσον αφορά βιντεοπαιχνίδια, ταινίες και σειρές. Βέβαια, οι απόψεις διίσταται και μεγάλη μερίδα του κοινού θεώρησε τον τίτλο υπερεκτιμημένο, κατακρίνοντας παράλληλα την έντονη παρουσία του LGBT στοιχείου. Περί ορέξεως...

Κλείνοντας, εύχομαι το 2021 να πετύχετε τα επιθυμητά "Achievements" της ζωής σας, να απολαύσετε τα αγαπημένα σας βιντεοπαιχνίδια, να διασκεδάσετε με τρέλα, να χαμογελάτε συχνά και -πάνω απ' όλα- να είστε απόλυτα υγιείς. Καλή χρονιά!

 

 

Αναμφίβολα, το 2020 ήταν μία χρονιά, την οποία κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει. Η πανδημία του COVID-19 άλλαξε τις ζωές όλων μας, την καθημερινότητά μας, από τον τρόπο που εργαζόμαστε (για τους περισσότερους), μέχρι τον τρόπο που διασκεδάζουμε. Όσον αφορά το τελευταίο, σίγουρα συντροφιά σε αυτές τις δύσκολες στιγμές μάς κράτησαν τα video games. Παρόλο που ακόμα και για την gaming βιομηχανία ήταν μια δύσκολη χρονιά, είδαμε να συμβαίνουν σημαντικά πράγματα σε αυτόν τον χώρο, όπως ότι κυκλοφόρησαν παιχνίδια που περιμέναμε για χρόνια, αλλά είδαμε και την έλευση της νέας γενιάς κονσολών. Το 2020 καθόλου φτωχό δεν ήταν από κυκλοφορίες, και το να επιλέξω τα 5 καλύτερα της χρονιάς σύμφωνα με τη δική μου άποψη δεν είναι εύκολη υπόθεση. Δίχως να μακρηγορήσω άλλο, παραθέτω τη δική μου λίστα με τα top 5 του 2020:

1) Ghost of Tsushima

Το Ghost of Tsushima ήταν αυτό που λένε "έρωτας με την πρώτη ματιά". Όταν είχα δει για πρώτη φορά το trailer, ήταν από τους τίτλους που περίμενα πώς και πώς να κυκλοφορήσουν. Ένας ακόμα λόγος ήταν και η ιαπωνική θεματολογία που με τράβηξε αρκετά. Σε ό,τι έχει να κάνει με το gameplay και τους μηχανισμούς του, έχει επιρροές και από άλλα αγαπημένα franchises, κάτι που δεν το θεωρώ κακό, κάθε άλλο, ήταν ενσωματωμένα σωστά κάνοντας την εμπειρία ευχάριστη. Δε θα μπορούσα να μην αναφερθώ στον οπτικό τομέα που πραγματικά σε μαγεύει και καταφέρνει να σε ταξιδέψει σε εκείνη την εποχή. Ένας τεράστιος χάρτης σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι κουραστικός, στο Ghost of Tsushima όμως κατάφερε να σε κάνει να θες να ψάξεις κάθε σπιθαμή του κόσμου του. Η Sucker Punch μπορεί να μην έχει το βαρύ όνομα, αλλά μέχρι σήμερα δεν μας έχει απογοητεύσει μέσα από το franchise του Infamous που θεωρούνται πολύ καλά παιχνίδια. Με το Ghost of Tsushima πιστεύω ότι η Sucker Punch έκανε ένα πολύ μεγάλο βήμα μπροστά. Σίγουρα η Sony, και κατ' επέκταση το PlayStation, έβαλε ένα ακόμα δυνατό χαρτί στην φαρέτρα του που σίγουρα θα μας απασχολήσει και στο μέλλον.

2) Final Fantasy VII Remake

Το Final Fantasy 7 αποτελεί μεγάλη αγάπη από το PlayStation 1. Ήταν μια εμπειρία που όποιος την είχε ζήσει τότε, δεν μπορούσε να τη σβήσει από το μυαλό και την καρδιά του. Το Final Fantasy 7 Remake ήταν μία επιθυμία πολλών, που ήθελαν να ξαναζήσουν αυτές τις μοναδικές στιγμές στο σήμερα, και η Square Enix δεν μας χάλασε το χατίρι. Αν και πέρασαν αρκετά χρόνια από τη στιγμή που ανακοινώθηκε, άξιζε τον κόπο. Ήταν ένα remake που και ο πιο φανατικός φίλος της σειράς δεν θα μπορούσε να μην είναι ευχαριστημένος από το τελικό αποτέλεσμα. Φανταστικό gameplay, πολύ ωραίες και έντονες στιγμές κατά τη διάρκεια της μάχης σε συνδυασμό με το οπτικό αποτέλεσμα. Φυσικά δεν θα μπορούσε να μην γίνει αναφορά στο εξαιρετικό soundtrack που σίγουρα έχει μια θέση μέσα στα καλύτερα του 2020. Ας ελπίσουμε η συνέχειά του να έρθει σύντομα από τη Square Enix.

3) The Last of Us Part II

Ήταν από τους τίτλους που όλοι περιμέναμε με μεγάλη αγωνία εδώ και χρόνια. Το πρώτο The Last of Us ήταν το ορεκτικό, για να μας σερβίρει η Naughty Dog το κυρίως πιάτο που ήταν το The Last of Us Part 2. Τέτοιο χαμό γύρω από ένα παιχνίδι νομίζω ότι είχαμε χρόνια να δούμε. Το The Last of Us Part 2 δίχασε τον κόσμο με τα κριτήρια να είναι διαφορετικά για τον καθένα. Για εμένα, που το είδα καθαρά σαν gamer και μόνο, ήταν από τα καλύτερα της χρονιάς και ίσως της γενιάς που πέρασε. Αν ακόμα είστε διστακτικοί με το αν θα πρέπει να ασχοληθείτε με το The Last of Us 2 - λόγω κριτικών, λόγω σχόλιων, κλπ - το καλύτερο θα ήταν να τα αφήσετε όλα αυτά πίσω σας, να του δώσετε μία ευκαιρία, και από κει και πέρα να κρίνετε εσείς για το αν αξίζει ο τίτλος ή όχι.

4) Gears Tactics

Όντας φανατικός φίλος της σειράς Gears of War, και έχοντας παίξει όλα τα παιχνίδια, η ιδέα του να δω το Gears of War σε ένα διαφορετικό στυλ ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα. Το να ακολουθήσει το turn based σύστημα μάχης νομίζω ότι ήταν η καλύτερη επιλογή. Τα XCOM έχουν δημιουργήσει ολόκληρη σχολή όλα αυτά τα χρόνια. Το Gears Tactics πατά επάνω σε αυτούς τους μηχανισμούς, δίνοντας το απαιτούμενο βάθος που χρειάζεται στο gameplay του. Ως ένας άνθρωπος που παίζει αρκετά turn-based παιχνίδια, το Gears Tactics ήταν από τους τίτλους που ασχολήθηκα πιο πολύ και σίγουρα άξιζε τον κόπο.

5) Persona 5 Royal

Τα JRPG είναι μια ιδιαίτερη κατηγορία, στα παιχνίδια της οποίας πρέπει να αφιερώσεις ώρες και να κατανοήσεις τους μηχανισμούς τους. Το franchise του Persona μετρά αρκετά χρόνια πορείας, όμως η δημοφιλία του εκτοξεύθηκε μέσα από το Persona 5. Αν μπεις μια φορά στον κόσμο του Persona 5 Royal, σίγουρα δεν θα θες να φύγεις. Ουσιαστικά, έχουμε να κάνουμε με μια βελτιωμένη έκδοση του Persona 5. Όταν ένας τίτλος καταφέρνει να σε κρατήσει για αρκετές ώρες στον κόσμο του, αυτό σημαίνει ότι κάτι κάνει πολύ καλά.

Αυτά ήταν μόνο μερικά από τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς, σύμφωνα πάντα με τη δική μου άποψη. Φυσικά υπάρχουν πολλοί και καλοί τίτλοι εκεί έξω όπως τα Hades, Ori and the Will of the Wisps, Genshin Impact, Doom Eternal, Wasteland 3, Cyberpunk 2077, και πολλά ακόμα. Το 2020 πέρα από καλούς τίτλους έφερε και τη νέα γενιά στις κονσόλες, με τα PlayStation 5, Xbox Series X/S να σηματοδοτούν μια νέα εποχή με τους gamers σε όλο τον κόσμο να είναι έτοιμοι για νέες συναρπαστικές εμπειρίες. Μέσα στις κορυφαίες gaming ειδήσεις του 2020, ήταν η εξαγορά της Bethesda από την Microsoft. Αν και ακόμα είναι νωρίς, καθότι δεν έχουμε κάποιο δείγμα για το πώς θα διαχειριστεί η Microsoft τους τίτλους που θα έρθουν στο μέλλον, και κατά πόσο αυτό θα έχει επιπτώσεις στο στρατόπεδο της Sony.

Εγώ το μόνο που θα ευχηθώ για το 2021 είναι: αγάπη, υγεία, να προσέχετε τους ανθρώπους που έχετε δίπλα σας, να βοηθάτε αυτούς που το έχουν ανάγκη, να παίξουμε καλά games και να μπορούμε να μοιραστούμε την εμπειρία μας, και να επιστρέψουμε στους κανονικούς ρυθμούς της ζωής μας ξανά. Αν θα σας ζητούσα μια χάρη, αυτή είναι να στηρίξετε το VideoGames24 με όλη σας την καρδιά και αυτήν τη χρονιά.

Σχόλια
What's your reaction?
LOL
10%
Cheers
86%
Τιιιιι ;
0%
Μπαααα
0%
Sad
0%
Rage
3%
/* ]]> */
http://bs.serving-sys.com/serving/adServer.bs?cn=display&c=19&mc=imp&pli=22935073&PluID=0&ord=[timestamp]&rtu=-1